Πέντε μήνες μετά την πρώτη εμφάνιση του εκδοτικού οίκου, ο Αλέξανδρος Γαζής μιλά στο "α" για το πολιτικό δοκίμιο και την ανάγκη του να συνομιλήσει για το "κοινό καλό" μέσα από τα βιβλία.
ΓΡΑΦΕΙ: ΣΕΒΗ ΣΑΛΑΓΙΑΝΝΗ21 Απριλίου , 2026
Την περίοδο των Χριστουγέννων έκαναν την εμφάνισή στους στα ράφια των βιβλιοπωλείων, αλλά και στις λίστες με βιβλία-προτάσεις δώρων οι άγνωστες ως τότε εκδόσεις San Casciano. Περίπου ένα πεντάμηνο μετά, διαβάσαμε τα ενδιαφέρονται πολιτικά δοκίμια που κυκλοφόρησαν και συνομιλήσαμε με τον άνθρωπο πίσω απ' αυτό αυτό το εκδοτικό εγχείρημα, τον Αλέξανδρο Γαζή, για την πρότασή του στο βιβλιοφιλικό και βιβλιοεκδοτικό γίγνεσθαι, τις πρώτες εντυπώσεις του, αλλά και για το στίγμα των εκδόσεων San Casciano.
Αρχικά, θα ήθελα να μας πείτε κάποια λόγια για τις εκδόσεις San Casciano. Πώς προέκυψαν, τι σας ώθησε να προχωρήσετε στη δημιουργία τους;
Πρώτον, να αναφέρω για όσους και όσες δεν γνωρίζουν τις εκδόσεις πως οι εκδόσεις San Casciano είναι προσανατολισμένες στο πολιτικό δοκίμιο και στη θεωρία. Οι θεματικές γύρω από τις οποίες θα κινηθεί η εκδοτική δραστηριότητα είναι συγκεκριμένες: η ιστορία της αποικιοκρατίας (όπου, προφανώς, έχει κεντρική θέση και το ζήτημα της Παλαιστίνης), η κλιματική κρίση, η κριτική στον νεοφιλελευθερισμό, καθώς και η φεμινιστική και queer θεωρία. Ο λόγος για την επιλογή των παραπάνω θεματικών είναι ότι κρίνω πως μπορούν να μας προσφέρουν μια σφαιρική αλλά και σε βάθος ανάλυση των πολλαπλών κρίσεων με τις οποίες είμαστε αντιμέτωποι αυτή την ιστορική περίοδο.
Τι με οδήγησε στη δημιουργία του εκδοτικού; Σίγουρα ένας πολύ σημαντικός λόγος είναι η αγωνία μου για την τροπή και την κατεύθυνση που έχουν πάρει κοινωνικοπολιτικά τα πράγματα.
Οι εξελίξεις είναι από παντού δυσοίωνες και εκτιμώ πως βρισκόμαστε στο κατώφλι τεράστιων αλλαγών τις οποίες δυσκολευόμαστε να αναγνωρίσουμε, να κατανοήσουμε και ακόμα περισσότερο να αντιμετωπίσουμε. Έτσι, με τη δημιουργία του εκδοτικού θέλω, όσο μπορώ, να συμβάλω στη δημόσια συζήτηση και στην κατανόηση των παραπάνω κρίσεων.Τα βιβλία, το διάβασμα και η μελέτη ήταν για μένα, από πολύ νεαρή ηλικία, ένας τρόπος να κατανοήσω τον κόσμο γύρω μου.
Στη συνέχεια, καθοριστικός λόγος είναι η αγάπη μου για τα βιβλία. Τα βιβλία, το διάβασμα και η μελέτη ήταν για μένα, από πολύ νεαρή ηλικία, ένας τρόπος να κατανοήσω τον κόσμο γύρω μου. Αυτή η ανάγκη συνοδευόταν πάντα από μια αίσθηση ευθύνης απέναντι στον κόσμο, την οποία μου είχε εμφυσήσει η μητέρα μου και η οποία με ώθησε να πολιτικοποιηθώ από πολύ νωρίς. Έτσι, είχα καταλήξει να διαβάζω πάντοτε με μια αγωνία για το τι οφείλω να κάνω, ώστε να βελτιώσω τα πράγματα γύρω μου, αυτό που έβλεπα και βίωνα ως κοινωνική αδικία. Να προσθέσω εδώ πως δεν είχα ποτέ στο παρελθόν καμιά οργανική σχέση με τον εκδοτικό χώρο, ήμουν απλά και μόνο φανατικός αναγνώστης.
Τέλος, υπήρχε η ανάγκη να κάνω κάτι δικό μου, χωρίς να πρέπει να δίνω αναφορά σε κάποιον από πάνω μου αλλά – ακόμη σημαντικότερο – να κάνω κάτι που να νιώθω πως έχει νόημα, πως έχει ή προσδοκώ να έχει ένα κοινωνικό αντίκρισμα.
Αυτοί είναι οι λόγοι που με οδήγησαν στη δημιουργία του εκδοτικού οίκου. Προσωπικά, τα βιβλία ήταν από τα καλύτερα εφόδια που είχα δίπλα μου – μαζί, βέβαια, με τους φίλους μου – και αυτό προσδοκώ να προσφέρω κι εγώ στους αναγνώστες και τις αναγνώστριες των εκδόσεων San Casciano.
Πώς εμπνευστήκατε το όνομα των εκδόσεων;
Το όνομα των εκδόσεων το εμπνεύστηκα από την αγάπη που έχω για τον Niccolò Machiavelli. Το San Casciano ήταν ο τόπος όπου εξορίστηκε ο Machiavelli μετά την επιστροφή των Μεδίκων στη Φλωρεντία, το 1512. Όταν επέστρεψαν οι Μέδικοι στην εξουσία και κατέρρευσε η Δημοκρατία της Φλωρεντίας, ο Μακιαβέλι βασανίστηκε σκληρά και εξορίστηκε σε ένα οικογενειακό κτήμα στο San Casciano, όπου και έγραψε τον "Ηγεμόνα". Τότε, σε ένα γράμμα που έστειλε από την εξορία στον φίλο του Francesco Vettori, περιγράφει πως η πιο ωραία στιγμή της μέρας του ήταν το βράδυ, όταν επέστρεφε στο σπίτι του και κλεινόταν στο γραφείο του για να μελετήσει τα βιβλία του. Εξηγεί ότι, μελετώντας τα έργα σπουδαίων ανδρών, συνομιλεί νοερά μαζί τους και, με αυτόν τον τρόπο, καταφέρνει να "σπάει" την εξορία του. Αυτή την εξορία και την αίσθηση απομόνωσης ευελπιστώ κι εγώ να "σπάσω" μέσα από τον εκδοτικό οίκο· και γι’ αυτό επέλεξα και το όνομα San Casciano.
Τα πρώτα βιβλία των εκδόσεων San Casciano κυκλοφόρησαν τον Νοέμβριο του 2025, ενώ πρόσφατα κυκλοφόρησε άλλο ένα. Πέντε μήνες μετά από την αρχική γνωριμία των εκδόσεων με το αναγνωστικό κοινό, τι πρόσημο θα βάζατε σ' αυτή την απόφασή σας; Είναι μήπως ένα είδος δονκιχωτισμού να έχει κάποιον/κάποια έναν μικρό εκδοτικό οίκο σήμερα;
Νομίζω πως είναι πολύ νωρίς για να κάνω μια σοβαρή αποτίμηση του όλου εγχειρήματος, από την άποψη ότι είναι πάρα πολλά τα κριτήρια που πρέπει να συμπεριλάβω για να το αξιολογήσω. Ένα εκδοτικό εγχείρημα δεν είναι μόνο —ή τουλάχιστον εγώ δεν το βλέπω έτσι— ένα εμπορικό εγχείρημα. Για μένα προσωπικά έχει, επιπλέον, μια πολύ έντονη πολιτική διάσταση· όχι με την έννοια μιας πολιτικής στράτευσης που κλείνει τους ορίζοντες και λειτουργεί ως εμπόδιο στην κριτική σκέψη, αλλά με την έννοια της ανάγκης να κατανοήσουμε τον κόσμο γύρω μας, ώστε να μπορέσουμε να συνομιλήσουμε για το "κοινό καλό". Το τι είναι καλό και τι κακό, τι είναι σωστό και δίκαιο και τι άδικο, αποτελεί το διακύβευμα της πολιτικής. Οπότε, αυτήν τη διάσταση του εκδοτικού είναι πολύ νωρίς για να την κρίνω και, σίγουρα, δεν είναι κάτι που μπορώ να αποτιμήσω μόνος μου. Αυτό θα φανεί από το αν το αναγνωστικό κοινό βρει αυτά τα βιβλία χρήσιμα, από το αν θα τα θεωρήσει, δηλαδή, εφόδια για να κατανοήσει τον κόσμο γύρω του. Προσωπικά, πάντως, αντλώ τεράστια ικανοποίηση και ευχαρίστηση από την επιλογή να ξεκινήσω τον εκδοτικό οίκο, απλώς και μόνο από το γεγονός ότι κάνω κάτι που αγαπάω.
Δονκιχωτικό δεν θα το αποκαλούσα. Είναι σύνηθες να θεωρούμε αφελείς και ρομαντικές τις επιλογές που επενδύουν στη δύναμη των ιδεών και ευελπιστούν να αλλάξουν τον κόσμο. Ο ρεαλισμός, και ειδικά ο ρεαλισμός του συρμού στην εποχή μας, μας ωθεί με χίλιους τρόπους είτε να παραιτηθούμε είτε να αποθεώσουμε τη δύναμη και την ισχύ – μάλιστα σε μια στιγμή όπου αυτή η δύναμη έχει πια απογυμνωθεί από αξίες και ιδέες ή τις χρησιμοποιεί εντελώς εργαλειακά. Νομίζω πως αντιθέτως αυτό που οφείλουμε να κάνουμε είναι να επαναφέρουμε τις ιδέες και τις αξίες στις καθημερινές μας κουβέντες και να δούμε πώς αυτές διαπερνούν τις επιλογές μας.
Εκ πρώτης όψεως το λογότυπο των San Casciano παραπέμπει σε τυπογραφικό λάθος. Υπάρχει κάποια ιστορία πίσω απ' αυτό;
Αυτό είναι κάτι που έχει σχολιαστεί πάρα πολύ, θετικά και αρνητικά. Εγώ προσωπικά ήθελα κάτι πάρα πολύ λιτό και απλό, και οι εκδόσεις που είχα δει και μου άρεσαν είναι οι εκδόσεις Fitzcarraldo. Αν δείτε τα εξώφυλλά τους, θα παρατηρήσετε ένα λευκό εξώφυλλο και πάνω σε αυτό μόνο το όνομα του/της συγγραφέα, τον τίτλο του βιβλίου και το όνομα του εκδοτικού. Ο γραφίστας με τον οποίο συνεργάζομαι, ο Βασίλης Παπαγεωργίου, στην προσπάθειά του να μείνει κοντά σε αυτό που του ζήτησα – και στην πραγματικότητα δεν του άφηνε και πολλές επιλογές για πειραματισμούς – σκέφτηκε κάτι πολύ έξυπνο, κατά τη γνώμη μου, και επίσης, πάλι κατά τη γνώμη μου, αισθητικά πολύ ωραίο. Η λογική είναι ότι "σπάει" κάποιους γραφιστικούς κανόνες σε σχέση με τον τρόπο και τη θέση όπου έχουμε συνηθίσει να εμφανίζονται το όνομα του/της συγγραφέα, ο τίτλος και το λογότυπο του εκδοτικού στο εξώφυλλο ενός βιβλίου, και αυτή η κάπως "αναρχική" του ματιά με κέρδισε αμέσως.
Από τη μία υπάρχει η αίσθηση ότι οι Έλληνες και οι Ελληνίδες δεν διαβάζουν αρκετά, ενώ τα βιβλιοπωλεία κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Από την άλλη, βλέπουμε να αναδύονται οι -διαδικτυακές και μη- λέσχες ανάγνωσης, αλλά και να ανακοινώνονται νέα βιβλιοπωλεία/βιβλιοκαφέ και εκδοτικοί οίκοι. Ποια είναι η αίσθηση που έχετε εσείς ως εκδότης, για το αναγνωστικό κοινό;
Δεν έχω καταφέρει να αποκτήσω, από τη θέση του εκδότη, κάποια επιπλέον οπτική που να μην την έχεις εσύ ή κάποιος άλλος ως προς το αν διαβάζουν οι Έλληνες και οι Ελληνίδες. Αυτό που θεωρώ είναι πως υπάρχει μια μικρή μερίδα ανθρώπων που διαβάζει φανατικά ή, ακόμη κι αν δεν έχει τον χρόνο να διαβάσει, θα πάει και θα αγοράσει κάθε βιβλίο που θα ήθελε να βρει κάποια στιγμή τον χρόνο για να το διαβάσει, ακόμη κι αν ξέρει ότι πιθανότατα αυτό δεν θα συμβεί ποτέ. Είναι οι άνθρωποι που θα μπουν σε ένα σπίτι και θα πάνε κατευθείαν στη βιβλιοθήκη να "κοιτάξουν τι παίζει", οι άνθρωποι που θα δουν κάποιον στο λεωφορείο να διαβάζει και θα πουν από μέσα τους "ναι ρε φίλε". Αυτοί οι άνθρωποι κρατούν το βιβλίο ζωντανό σε αυτόν τον τόπο, και τους στέλνω την αγάπη μου, όπου κι αν βρίσκονται.
Τι είναι αυτό που θα κάνει τις εκδόσεις San Casciano να ξεχωρίσουν μέσα στην κατά τ' άλλα πλούσια ελληνική βιβλιοπαραγωγή;
Τρία πράγματα νομίζω πως είναι αυτά: όμορφα βιβλία, καλοί τίτλοι και συστηματική δουλειά πάνω στις θεματικές που ανέφερα στην πρώτη σας ερώτηση. Στόχος μου είναι, όταν κάποια/ος αναζητά να διαβάσει ένα βιβλίο για την αποικιοκρατία, για παράδειγμα, να σκέφτεται: "θα πάω να πάρω κάτι από τις εκδόσεις San Casciano". Νομίζω πως, επειδή – όπως προαναφέρατε – είναι μικρό το αναγνωστικό κοινό στην Ελλάδα, και μάλιστα το αναγνωστικό κοινό στο πολιτικό δοκίμιο ακόμη πιο μικρό, και ακόμη μικρότερο αυτό που ενδιαφέρεται για τις παραπάνω θεματικές, για να καταφέρεις να κερδίσεις αυτό το κοινό πρέπει να κάνεις πολύ σοβαρή δουλειά και στα τρία πράγματα που ανέφερα.
"Έλληνες και Ελληνίδες συγγραφείς οπωσδήποτε θα ακολουθήσουν. Επίσης, υπάρχουν πάρα πολλά λογοτεχνικά βιβλία που έχω διαβάσει και έχουν επηρεάσει με πολιτικό τρόπο τη σκέψη μου, οπότε φλερτάρω πολύ με την ιδέα να εκδώσω και λογοτεχνία, αλλά δεν το έχω αποφασίσει ακόμα"
Μέχρι στιγμής τα βιβλία των εκδόσεων San Casciano είναι πολιτικά δοκίμια ξένων συγγραφέων. Αυτό θα είναι το στίγμα των εκδόσεων ή να περιμένουν και κάτι διαφορετικό, όπως πχ ένα λογοτεχνικό βιβλίο ή ένα βιβλίο από έναν έλληνα/μια ελληνίδα συγγραφέα;
Έλληνες και Ελληνίδες συγγραφείς οπωσδήποτε θα ακολουθήσουν. Επίσης, υπάρχουν πάρα πολλά λογοτεχνικά βιβλία που έχω διαβάσει και έχουν επηρεάσει με πολιτικό τρόπο τη σκέψη μου, οπότε φλερτάρω πολύ με την ιδέα να εκδώσω και λογοτεχνία, αλλά δεν το έχω αποφασίσει ακόμα.
Το βιβλίο Αναγνωρίζοντας τον ξένο έχει μεταφραστεί από τον Παναγιώτη Κεχαγιά, που πέραν της ιδιότητάς του ως μεταφραστή, είναι και ιδρυτής των -επίσης σχετικά νέων- εκδόσεων Γεννήτρια. Στην παρουσίαση του βιβλίου Λόγος περί αποικιοκρατίας - Λόγος περί νεγροσύνης στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης προτρέψατε το κοινό να αγοράσει ένα βιβλίο των εκδόσεων Αντίποδες, το Η λευκή σκέψη του Λιλιάν Τυράμ ως συμπληρωματικό ανάγνωσμα, ενώ οι εκδόσεις σου συστεγάζονται με τις εκδόσεις Periplaneta. Είναι "αναγκαίο κακό" να μην λειτουργείτε με όρους ανταγωνισμού οι εκδοτικοί οίκοι, προσωπική επιλογή ή τίποτα από τα δύο, ίσως;
Γενικά, όσο κι αν η ζωή μπορεί να σε κάνει καχύποπτο απέναντι στους ανθρώπους, η τάση μου είναι, τουλάχιστον σε πρώτη φάση, να είμαι θετικά διακείμενος προς όσους γνωρίζω. Έτσι λειτουργώ και στον εκδοτικό χώρο, όπως και οπουδήποτε αλλού. Τώρα, προσωπικά είμαι πολύ νέος στον εκδοτικό χώρο και δεν έχω συνολική εικόνα για το πώς λειτουργούν τα πράγματα. Με τη μικρή μου εμπειρία, ωστόσο, μέχρι στιγμής διακρίνω μια φιλική και συντροφική διάθεση, την οποία δεν περίμενα και η οποία με έχει χαροποιήσει πάρα πολύ. Χαρακτηριστικό είναι ότι ο Παναγιώτης Κεχαγιάς και ο Χρήστος Πάλλας είναι άνθρωποι που γνώρισα το πολύ πριν από έναν χρόνο, όμως με έχουν βοηθήσει πάρα πολύ· τους αποκαλώ φίλους μου και νιώθω πολύ τυχερός γι’ αυτό. Την ίδια θετική διάθεση έχω εισπράξει, άλλωστε, σχεδόν από όλους τους ανθρώπους με τους οποίους έχω συνεργαστεί.
Πιστεύω πως η εξήγηση γι’ αυτό είναι ότι, τουλάχιστον στο επίπεδο των μικροεκδοτών, όσοι έχουν επιλέξει αυτόν τον δρόμο το έχουν κάνει επειδή πραγματικά αγαπούν το βιβλίο και γνωρίζουν ότι δεν πρόκειται ποτέ να βγάλουν πολλά χρήματα. Αυτό σε ωθεί να βλέπεις τους άλλους γύρω σου περισσότερο ως συνοδοιπόρους και συναγωνιστές, παρά ως ανθρώπους που θέλουν να σε "ρίξουν" και να σου "φάνε" τη δουλειά. Επίσης, δεν βλέπω κανέναν λόγο να μη προτρέψεις κάποιον να αγοράσει το βιβλίο ενός άλλου εκδοτικού. Όπως είπα και προηγουμένως, ένας βασικός λόγος που ξεκίνησα τον εκδοτικό είναι η πίστη μου στη δύναμη των ιδεών και στο βιβλίο ως μέσο διαμόρφωσης συνειδήσεων· αν κάποιος εκδοτικός κάνει καλή δουλειά, αυτό με κάνει να χαίρομαι, δεν με αγχώνει. Από την καλή δουλειά των άλλων έχεις μόνο να μάθεις και να εμπνευστείς. Και η αλήθεια είναι πως τα τελευταία χρόνια είναι πολλοί οι εκδοτικοί οίκοι –αρκετοί από αυτούς μικροί– που κάνουν εξαιρετική δουλειά, ανάμεσά τους και οι εκδόσεις Γεννήτρια, οι εκδόσεις Periplaneta, οι εκδόσεις Πλήθος και οι εκδόσεις Πότλατς.
Θα ήθελα να μου μιλήσετε για τις νέες εκδόσεις που περιμένουμε, αλλά και γενικότερα για τα μελλοντικά σχέδια των εκδόσεων San Casciano. Τι αναμένουμε προσεχώς;
Ένα πράγμα που με κατατρέχει και μένει διαρκώς κολλημένο στο μυαλό μου είναι ότι, με όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας – με κεντρικό παράδειγμα τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη – είναι αναγκαίο να βγούμε μπροστά, να πάρουμε θέση, να μιλήσουμε δημόσια. Μου φαίνεται ακραίο να έχει κάποιος/α δημόσιο βήμα, μια πλατφόρμα που μπορεί να χρησιμοποιήσει για να μιλήσει ενάντια σε όσα συμβαίνουν, και να επιλέγει να μη το κάνει. Αυτή η διάθεση διατρέχει όλα τα σχέδιά μου και όλες τις ιδέες μου και λειτουργεί ως βασική τους κινητήρια δύναμη. Ιδέες έχω πολλές· δεν έχει όμως νόημα εδώ να τις αναλύσω διεξοδικά. Αυτό που με απασχολεί και τις διατρέχει όλες είναι η επαφή με τους ανθρώπους και οι συνεργασίες. Δεν πιστεύω πως είναι δυνατόν να σταθεί ο οποιοσδήποτε μόνος του απέναντι σ' όλα αυτά, ούτε πιστεύω πως αρκούν αυτά που μπορεί να κάνει ο καθένας και η καθεμία μόνος/η του. Πιστεύω πως πρέπει να γίνουν πάρα πολλά πράγματα και θέλω να προσπαθώ να σκέφτομαι τρόπους που να μην περιορίζουν τη δουλειά μου απλώς στην επιλογή κάποιων καλών τίτλων κάθε χρόνο και στην έκδοσή τους· όλα αυτά τα επιπλέον πράγματα που σκέφτομαι απαιτούν κι άλλους ανθρώπους. Τώρα, μπορεί τίποτα από όλα αυτά που σχεδιάζω να μην προχωρήσει, αλλά εδώ περιγράφω περισσότερο τη διάθεσή μου.
Από εκεί και πέρα, έχω ήδη προγραμματίσει την έκδοση των επόμενων πέντε βιβλίων για το 2026. Αυτά είναι τα Perfect Victims and the Politics of Appeal του Mohammed El‑Kurd και Crack‑Up Capitalism: Market Radicals and the Dream of a World Without Democracy του Quinn Slobodian, που θα κυκλοφορήσουν πριν από το καλοκαίρι, ενώ στη συνέχεια τα επόμενα τρία βιβλία θα είναι τα The Nutmeg’s Curse: Parables for a Planet in Crisis του Amitav Ghosh, Ungrounding: The Architecture of Genocide του Eyal Weizman και Apocalypse Nerds: Comment les technofascistes ont pris le pouvoir των Nastasia Hadjadji και Olivier Tesquet.
Τέλος, εσείς ως αναγνώστης διαβάσατε κάτι ενδιαφέρον τελευταία που θα θέλατε να μοιραστείτε με το υπόλοιπο αναγνωστικό κοινό; Ή ίσως κάποιο βιβλίο που ως εκδότης ζήλεψατε και θα θέλατε να το έχετε εκδόσει εσείς;
Μου ζητάτε να κάνω το αγαπημένο μου πράγμα: να προτείνω βιβλία! Ίσως αυτός να είναι ο πραγματικός λόγος που έγινα εκδότης. Οπότε, τα δύο βιβλία που προτείνω είναι από τις εκδόσεις Δώμα: Ο πόλεμος των σκουπιδιών. Ανταποκρίσεις από τις παγκόσμιες χωματερές του Alexander Clapp. Ο Clapp παρουσιάζει με εξαιρετικό τρόπο πώς ο ανεπτυγμένος κόσμος "εξάγει" τα απορρίμματά του και ρυπαίνει τις χώρες της Αφρικής και της Ασίας. Είναι ένα βιβλίο που αναδεικνύει τις σύγχρονες μορφές αποικιοκρατίας. Τον Clapp τον είχα "ανακαλύψει" το 2020, όταν είχε γράψει το άρθρο The Vampire Ship για το Noor 1 – διαβάστε και αυτό το άρθρο. Επίσης, το βιβλίο της Ελίζας Τριανταφύλλου Το ρεπορτάζ, από τις εκδόσεις Αντίποδες, είναι εξαιρετικό. Είναι ένα βιβλίο που πιστεύω ότι πρέπει να φτάσει στα χέρια κάθε φοιτητή και φοιτήτρια που θέλει να ασχοληθεί με τη δημοσιογραφία, καθώς η συγγραφέας παρουσιάζει το ήθος και τη μεθοδολογία που οφείλει να χαρακτηρίζει τη δουλειά της δημοσιογράφου. Μάλιστα, το κάνει σε μια χώρα όπου έχουμε σε μεγάλο βαθμό αποδεχτεί ότι η δημοσιογραφία αποτελεί προέκταση της κυβέρνησης ή των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων.
Τέλος, ένα βιβλίο που θα ήθελα πολύ να έχω βγάλει εγώ – και το "ζήλεψα" – είναι το An Army Like No Other: How the Israel Defense Forces Made a Nation. Το βιβλίο δείχνει πως οι IDF δεν είναι απλώς ο στρατός ενός κράτους, αλλά ένας στρατός που έγινε κράτος, και αυτό εξηγεί σε μεγάλο βαθμό τη στρατιωτικοποίηση, τον σωβινισμό και τη λογική ότι όλα τα ζητήματα είναι ζητήματα ασφάλειας, όπου η πιο ενδεδειγμένη μέθοδος επίλυσής τους είναι η βία και η καθυπόταξη του άλλου. Λογικές και πρακτικές που η κατάληξή τους είναι η σημερινή γενοκτονία στην Παλαιστίνη, αλλά και οι πόλεμοι που έχει εξαπολύσει το Ισραήλ σε όλους τους γείτονές του. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Οκτάνα· και μπράβο τους για την επιλογή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου