Τάγ­κε Ντά­νιελ­σον (Tage Danielsson): Τὸ πα­ρα­μύ­θι γιὰ τὴ δί­καιη Γκιούν­τρουν

 

By planodion on 30 Ἀπρίλιος 2026 Τάγ­κε Ντά­νιελ­σον (Tage Danielsson) Τὸ πα­ρα­μύ­θι γιὰ τὴ δί­καιη Γκιούν­τρουν (Sagan om den rättvisa Gudrun) ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ ἕνα κο­ρί­τσι ποὺ δὲν γνώ­ρι­σε πο­τὲ τὴν ἀλη­θι­νὴ ἀγά­πη, καὶ γι’ αὐ­τὸ κα­τέ­λη­γε νὰ παίρ­νει δια­ζύ­γιο.      Ἔτσι εἶ­χαν τὰ πράγ­μα­τα μὲ τὴ Γκιούν­τρουν, για­τί Γκιούν­τρουν τὴν ἔλε­γαν, θε­ω­ροῦ­σε πὼς τὰ πάν­τα ἦταν ἄδι­κα. Εἶ­χε παν­τρευ­τεῖ ἕναν ὑπο­μη­χα­νι­κό, ποὺ τὸν γνώ­ρι­σε στὸ πο­λυ­κα­τά­στη­μα Τέμ­πο (Tempo), ὅπου που­λοῦ­σε πλα­στι­κὰ οἰ­κια­κὰ σκεύη. Δὲν εἶ­χαν παι­διὰ καὶ ἐρ­γά­ζο­νταν κι οἱ δυὸ γιὰ νὰ ζή­σουν. Ἡ Γκιούν­τρουν δυ­σα­να­σχε­τοῦ­σε κα­θη­με­ρι­νὰ μὲ ὅλες τὶς ἀδι­κί­ες ποὺ τῆς συ­νέ­βαι­ναν στὸν γά­μο της. Ἔπρε­πε νὰ ἀγο­ρά­ζει τρό­φι­μα καὶ νὰ μα­γει­ρεύει τὸ δεῖ­πνο, νὰ ρά­βει τὰ κουμ­πιὰ στὸ σα­κά­κι τοῦ συ­ζύ­γου της, νὰ κάνει τὸν κα­φὲ ἐνῷ αὐ­τὸς κοί­τα­ζε τη­λε­ό­ρα­ση, ὅλα αὐ­τὰ ὄφει­λε νὰ τὰ κά­νει, πα­ρ' ὅλο ποὺ κι αὐ­τὴ εἶ­χε μιὰ ἐξί­σου κο­πια­στι­κὴ δου­λειὰ μὲ ἐκεῖ­νον. Καὶ βε­βαί­ως θὰ μπο­ροῦ­σε νὰ συμ­φω­νή­σει κα­νεὶς ὅτι φαί­νε­ται ἄδι­κο. Δὲν τῆς περ­νοῦ­σε κα­θό­λου ἀπ’ τὸ νοῦ τὸ γε­γο­νὸς ὅτι ὁ σύ­ζυ­γός της ἀπὸ τὴν πλευ­ρά του, ἔβα­ζε πρί­ζες, ἔπλε­νε τὸ αὐ­το­κί­νη­το καὶ ψώ­νι­ζε ἀπὸ τὸ μο­νο­πώ­λιο οἰ­νο­πνευ­μα­τω­δῶν.      Αὐ­τὸ τὸ δια­ζύ­γιο, λοι­πόν, ἦταν εὔ­κο­λο νὰ διευ­θε­τη­θεῖ, για­τὶ κα­νεὶς ἀπ’ τοὺς δυό τους δὲν περ­νοῦ­σε κα­λὰ στὸ σπί­τι. Ἡ Γκιούν­τρουν ἀπο­φά­σι­σε βα­θιὰ μέ­σα της πὼς ἂν πο­τὲ παν­τρευό­ταν ξα­νά, ὅλα θὰ γί­νον­ταν δί­καια. * * * Μιὰ μέ­ρα, ἐνῷ στε­κό­ταν στὸν πάγ­κο της στὸ Τέμ­πο, ἕνας κύ­ριος μὲ ἑλ­κυ­στι­κὸ πα­ρου­σια­στι­κὸ ἦρ­θε νὰ ἀγο­ρά­σει ἕνα πλα­στι­κὸ μπι­ντέ. Ἔδει­χνε τό­σο ντρο­πα­λὸς πρὶν ξε­πε­τα­χτεῖ μπρο­στά της μὲ τὸν μπι­ντέ του ποὺ ἡ Γκιούν­τρουν ἔνιω­σε πραγ­μα­τι­κὰ νὰ τὴν ἑλ­κύ­ει. Καὶ ὅταν ἐπέ­στρε­ψε τὴν ἑπό­με­νη μέ­ρα καὶ ἀγό­ρα­σε κά­τι τό­σο πε­ριτ­τό, ὅπως μιὰ πλα­στι­κὴ θή­κη γιὰ δύο ὀδον­τό­βουρ­τσες, ἡ Γκιούν­τρουν κα­τά­λα­βε ἀμέ­σως τὸ συμ­βο­λι­κὸ νόη­μα αὐ­τῆς τῆς ἀγο­ρᾶς καὶ πὼς τὰ συ­ναι­σθή­μα­τα ἦταν ἀμοι­βαῖα.      Ἡ Γκιούν­τρουν καὶ ὁ Ἄλ­μπιν, για­τὶ Ἄλ­μπιν τὸν ἔλε­γαν, γιὰ ἕνα διά­στη­μα συ­ναν­τιόν­του­σαν ἀρ­κε­τὰ συ­χνὰ τὰ βρά­δια, καὶ οἱ δύο μα­ζὶ σκέ­φτη­καν ὅτι θὰ ἦταν ὑπέ­ρο­χο νὰ παν­τρευ­τοῦν. Ἀλ­λὰ ἡ Γκιούν­τρουν τοῦ ἐπε­σή­μα­νε μὲ σα­φή­νεια πὼς σ’ αὐ­τὴ τὴν πε­ρί­πτω­ση ὅλα θὰ γί­νον­ταν ἀπό­λυ­τα δί­καια. Ὁ Ἄλ­μπιν συμ­φώ­νη­σε πρό­θυ­μα, κα­θὼς ἦταν πει­θή­νιος ἄν­θρω­πος.      Τὴν κα­τάλ­λη­λη στιγ­μή, λοι­πὸν ἡ Γκιούν­τρουν καὶ ὁ Ἄλ­μπιν στά­θη­καν μπρο­στὰ στὸν δή­μαρ­χο καὶ εἶ­παν ταυ­τό­χρο­να τὸ «ναί» τους, για­τί ἡ Γκιούν­τρουν εἶ­χε ἀπο­φα­σί­σει πὼς θὰ ἦταν ἄδι­κο νὰ ἐπι­τρα­πεῖ στὸν ἕναν νὰ πεῖ τὸ «ναὶ» πρὶν ἀπὸ τὸν ἄλ­λον. Ὁ Ἄλ­μπιν κρα­τοῦ­σε στὸ χέ­ρι μιὰ πα­ρό­μοια ἀν­θο­δέ­σμη μὲ τὴ Γκιούν­τρουν.      Ὅταν ἔφτα­σαν στὸ σπί­τι, ἕνα δια­μέ­ρι­σμα τῶν τριῶν δω­μα­τί­ων ποὺ εἶ­χε μεί­νει στὴν Γκιούν­τρουν ἀπὸ τὸν προ­η­γού­με­νο γά­μο της, ἡ Γκιούν­τρουν ἔδει­ξε στὸν Ἄλ­μπιν ἕναν μα­κρὺ κα­τά­λο­γο ποὺ εἶ­χε φτιά­ξει. Ἐκεῖ με­τα­ξὺ ἄλ­λων ἀνα­φε­ρό­ταν:        1 που­κά­μι­σο σι­δέ­ρω­μα ἰσο­δυ­να­μεῖ μὲ στρώ­σι­μο 2 κρε­βα­τιῶν·        ἑτοι­μα­σία κα­φὲ στὴν τη­λε­ό­ρα­ση ἰσο­δυ­να­μεῖ μὲ πλύ­σι­μο πιά­των τοῦ δεί­πνου γιὰ 2 ἄτο­μα·        1 ρά­ψι­μο κουμ­πιοῦ ἰσο­δυ­να­μεῖ μὲ 1 ἐπι­σκευὴ σπα­σμέ­νου βύ­σμα­τος·        1 θη­λα­σμὸς ἐν­δε­χό­με­νου παι­διοῦ ἰσο­δυ­να­μεῖ μὲ 2 πλυ­σί­μα­τα παι­δι­κῆς πλα­στι­κῆς πά­νας·        ρο­χα­λη­τὸ ποὺ θὰ ξύ­πνα­γε τὸν ἄλ­λον ἀν­τι­στοι­χεῖ στὸ δι­καί­ω­μα τοῦ ἀφυ­πνι­σμέ­νου νὰ δια­βά­σει πρῶ­τος τὴν ἑπό­με­νη μέ­ρα τὴν πρωϊ­νὴ ἐφη­με­ρί­δα·        ψώ­νια γιὰ τὸ δεῖ­πνο ἰσο­δυ­να­μεῖ μὲ τὸ σκού­πι­σμα στὸ σα­λό­νι καὶ στὸ διά­δρο­μο μὲ ἠλε­κτρι­κὴ σκού­πα·        στρί­φω­μα 1 σεν­το­νιοῦ ἰσο­δυ­να­μεῖ μὲ τὴ με­τα­φο­ρὰ σκου­πι­διῶν στὸν κά­δο ἀπορ­ριμ­μά­των·        πλύ­σι­μο 1 ζευ­γα­ριοῦ κάλ­τσες ἰσο­δυ­να­μεῖ μὲ τὸ ἄδεια­σμα τῶν στα­χτο­δο­χεί­ων ὅλου τοῦ δια­με­ρί­σμα­τος· Αὐ­τὰ καὶ πολ­λὰ ἄλ­λα κα­τα­γρά­φη­καν προ­σε­κτι­κὰ στὸν μα­κρὺ κα­τά­λο­γο τῆς Γκιούν­τρουν.      «Ἄλ­μ­πιν, τώ­ρα θὰ ζοῦ­με βά­σει αὐ­τοῦ τοῦ κα­τα­λό­γου», εἶ­πε ἡ Γκιούν­τρουν, «ἔτσι ὥστε ὅλα νὰ γί­νον­ται δί­καια, εἶ­ναι τὸ Α, καὶ τὸ Ω τοῦ ἔγ­γα­μου βί­ου.»      «Κα­λὰ θὰ πᾶ­με, για­τὶ τὸ κυ­ριό­τε­ρο εἶ­ναι ὁ ἕνας ν’ ἀγα­πά­ει τὸν ἄλ­λον», εἶ­πε ὁ Ἄλ­μπιν καὶ με­τὰ δὲν εἶ­πε τί­πο­τα ἄλ­λο, για­τὶ δὲν ἤθε­λε νὰ μι­λή­σει πε­ρισ­σό­τε­ρο ἀπὸ ὅ,τι ἡ Γκιούν­τρουν.      Ἔτσι, ἔζη­σαν μα­ζὶ γιὰ πο­λὺ και­ρὸ ἡ Γκιούν­τρουν καὶ ὁ Ἄλ­μπιν, ἔτρω­γαν δύο πα­τά­τες ὁ κα­θέ­νας γιὰ τὸ δεῖ­πνο, ἔπι­ναν τέσ­σε­ρα ἑκα­το­στὰ κο­νιὰκ ὁ κα­θέ­νας μὲ τὸν κα­φὲ τὰ σαβ­βα­τό­βρα­δα καὶ με­τὰ ἀγα­πιόν­του­σαν ὅσο τὸ δυ­να­τὸν πιὸ δί­καια στὸ σκο­τά­δι τῆς νύ­χτας.      Μιὰ μέ­ρα εἶ­πε ἡ Γκιούν­τρουν:      «Ἄλ­μπιν, νο­μί­ζω ὅτι θὰ κά­νω παι­δί.»      «Θὰ κά­νω κι ἐγὼ ὑπο­θέ­τω», εἶ­πε ὁ Ἄλ­μπιν ἀπὸ πα­λιὰ συ­νή­θεια.      Ἀλ­λὰ ὅπως κα­τα­λα­βαί­νε­τε, ἡ μό­νη ποὺ ἔκα­νε παι­δὶ ἦταν ἡ Γκιούν­τρουν.      Δη­μιουρ­γή­θη­κε πλέ­ον τρο­με­ρὴ τα­λαι­πω­ρία στὸ νὰ λει­τουρ­γή­σουν ὅλα δί­καια. Δὲν ἦταν με­γά­λο πρό­βλη­μα γιὰ τὸν Ἄλ­μπιν ποὺ ἔπλε­νε πά­νες ἐνῷ θή­λα­ζε ἡ Γκιούν­τρουν, ἀλ­λὰ ἦταν τό­σα πολ­λὰ ἄλ­λα ποὺ ἔπρε­πε νὰ κά­νει ὅλη ἡμέ­ρα, ποὺ ἔπρε­πε νὰ πά­ρει ἄδεια ἀπὸ τὴ δου­λειά – καὶ αὐ­τὸ ἦταν σω­στό, για­τί καὶ ἡ Γκιούν­τρουν θὰ ἔπρε­πε νὰ τὸ κά­νει. Τὴ νύ­χτα, ὅταν τὸ παι­δὶ τσί­ρι­ζε, οἱ γο­νεῖς ξυ­πνοῦ­σαν καὶ κοί­τα­ζαν τὸ πρό­γραμ­μα ποὺ ἦταν καρ­φι­τσω­μέ­νο πά­νω ἀπὸ τὸ κρε­βά­τι. Στὶς μο­νὲς ἡμε­ρο­μη­νί­ες, ὁ Ἄλ­μπιν ἦταν ποὺ εἶ­χε τὴ φύ­λα­ξη με­τα­ξὺ δύο μὲ ἕξι, στὶς ζυ­γὲς ἡμε­ρο­μη­νί­ες, ἡ Γκιούν­τρουν. Σὲ μῆ­νες μὲ 31 ἡμέ­ρες, ἡ τε­λευ­ταία νύ­χτα μοι­ρα­ζό­ταν ἔτσι ὥστε ὁ Ἄλ­μπιν νὰ ἔπαιρ­νε τὸ διά­στη­μα δύο μὲ τέσ­σε­ρις καὶ ἡ Γκιούν­τρουν τέσ­σε­ρις μὲ ἕξι ὅταν συ­νέ­βαι­νε αὐ­τὸ μῆ­να πα­ρὰ μῆ­να· μῆ­να πα­ρὰ μῆ­να γι­νό­ταν τὸ ἀν­τί­στρο­φο.      Χά­ρη στὴ με­γά­λη κα­λο­σύ­νη τοῦ Ἄλ­μπιν καὶ ἐπει­δὴ ἦταν πει­θή­νιος, λοι­πόν, τα­κτο­ποι­ή­θη­καν τὰ πε­ρισ­σό­τε­ρα χω­ρὶς προ­στρι­βές, καὶ τὸ μι­κρὸ παι­δὶ με­γά­λω­σε καὶ ἄρ­χι­σε νὰ μι­λά­ει. Ἀπο­δεί­χτη­κε ἕνα ἔξυ­πνο καὶ δί­καιο παι­δί, για­τὶ ἡ πρώ­τη λέ­ξη ποὺ εἶ­πε ἦταν «μά­πα» καὶ ἡ δεύ­τε­ρη «πά­μα».      Μιὰ μέ­ρα εἶ­πε ὁ Ἄλ­μπιν:      «Ἀσφα­λῶς θὰ ἦταν πάν­τα εὐ­χά­ρι­στο γιὰ αὐ­τὸ τὸ παι­δά­κι νὰ ἀπο­κτοῦ­σε κι ἕνα ἀδερ­φά­κι.»      «Ναί, μὴ κοι­τᾶς ἐμέ­να», ἀπάν­τη­σε ἡ Γκιούν­τρουν, «εἶ­ναι ἡ σει­ρά σου τώ­ρα πιά!»      Τό­τε ὁ Ἄλ­μπιν δὲν ἄν­τε­ξε ἄλ­λο, κι ἐκτὸς αὐ­τοῦ, δὲν ἤξε­ρε πῶς θὰ μπο­ροῦ­σε νὰ γί­νει κά­τι τέ­τοιο. * * * Ἔτσι τώ­ρα λοι­πὸν ἡ Γκιούν­τρουν στέ­κει πά­λι στὸ Τέμ­πο, πε­ρι­μέ­νον­τας ἕναν ἄν­θρω­πο μὲ μυα­λὸ γιὰ νὰ γί­νουν ὅλα μὲ τὸν σω­στὸ τρό­πο ἀπό­λυ­τα δί­καια. Πη­γή: «Sagan om den rät­tvisa Gu­drun»: Tage Da­niels­sons, Sa­gor för barn ö­ver 18 år, ss. 53-56), Wahlström & Widstrand, Stockholm, 1971 (första bokutgivning 1965). Ὁ Τάγ­κε Ντά­νιελσ­σον (Tage Ivar Roland Danielsson) γεν­νή­θη­κε στὶς 5 Φε­βρουα­ρί­ου 1928 στὴν πό­λη Λίν­σε­πίν (Linköping) καὶ πέ­θα­νε στὶς 13 Ὀκτω­βρί­ου 1985 στὸ Λίν­τιν­γκε (Lidingö) στὴ Στοκ­χόλ­μη. Ἦταν Σου­η­δὸς συγ­γρα­φέ­ας, ποι­η­τής, σε­να­ριο­γρά­φος, σκη­νο­θέ­της, ἠθο­ποιὸς καὶ κω­μι­κός. Μα­ζὶ μὲ τὸν Χά­σε Ἄλ­φρεν­τσον (Hans Alfredson) ἀπο­τέ­λε­σαν τὸ κω­μι­κὸ ντουέ­το Χά­σε & Τάγ­κε (Hasseåtage). Ἦταν πο­λὺ δη­μο­φι­λεῖς τη­λε­ο­πτι­κοὶ performers μὲ κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κὴ θε­μα­τι­κή. Ὁ Danielsson ἔγρα­ψε πολ­λὰ βι­βλία καὶ ἔκα­νε ται­νί­ες, ὅπως τὸ βι­βλίο Πα­ρα­μύ­θια γιὰ παι­διὰ πά­νω ἀπὸ 18 ἐτῶν (Sa­gor för barn över 18, 1964) καὶ τὶς ται­νί­ες Ὁ ἄν­δρας ποὺ ἔκο­ψε τὸ κά­πνι­σμα (Man­nen som sla­tulat röka, 1972) καὶ Ρό­νια ἡ κό­ρη τῶν λη­στῶν (Ronja Rö­vardot­ter, 1984). Με­τά­φρα­ση ἀπὸ τὰ σου­η­δι­κά: Δέ­σποι­να Καϊ­τα­τζῆ-Χου­λιού­μη. Ζεῖ στὶς Σέρ­ρες ἀπ' ὅπου κα­τά­γε­ται. Εἶ­ναι Κλι­νι­κὴ Ψυ­χο­λό­γος (MSc), ποι­ή­τρια, συγ­γρα­φέ­ας καὶ με­τα­φρά­στρια, μέ­λος τῆς Ἑται­ρεί­ας Λο­γο­τε­χνῶν Θεσ­σα­λο­νί­κης. Ἐρ­γά­στη­κε σὲ δη­μό­σιες μο­νά­δες Ἐκ­παί­δευ­σης, Ἀπο­κα­τά­στα­σης καὶ Ψυ­χι­κῆς Ὑγεί­ας στὴ Σου­η­δία καὶ στὴν Ἑλ­λά­δα. Ἐξέ­δω­σε ἕξι ποι­η­τι­κὲς συλ­λο­γές, ἡ τε­λευ­ταία της ἔχει τί­τλο Μὲ λέ­νε Εὔα (ἐκ­δό­σεις Μαν­δρα­γό­ρας, 2023). Ἐξέ­δω­σε τὴ συλ­λο­γὴ δι­η­γη­μά­των Ὁ τό­πος μέ­σα μας (ἐκ­δό­σεις Ἁρ­μός, 2023), ἐνῷ ἀν­θο­λό­γη­σε καὶ με­τέ­φρα­σε τέσ­σε­ρα βι­βλία σου­η­δι­κῆς ποί­η­σης. Ποι­ή­μα­τα καὶ δι­η­γή­μα­τά της με­τα­φρά­στη­καν καὶ δη­μο­σιεύ­τη­καν σὲ ἄλ­λες γλῶσ­σες. Τὸ 2024 κυ­κλο­φό­ρη­σε ἀν­θο­λο­γία ποι­η­μά­των της στὰ ἱσπα­νι­κὰ μὲ τί­τλο Los hi­jos de E­va σὲ με­τά­φρα­ση τοῦ Jo­sé An­to­nio More­no Ju­ra­do ἀπὸ τὶς ἐκ­δό­σεις Pa­dil­la Li­bros, Se­vil­la. Τὸ 2023 τῆς ἀπο­νε­μή­θη­κε Τι­μη­τι­κὴ διά­κρι­ση στὸ 1ο Διε­θνὲς Φε­στι­βὰλ Ποί­η­σης Σερ­ρῶν τοῦ Συν­δέ­σμου Φι­λο­λό­γων καὶ τὸ 2024 τῆς ἀπο­νε­μή­θη­κε τι­μη­τι­κὴ διά­κρι­ση γιὰ τὸ ποι­η­τι­κό της ἔρ­γο καὶ τὴν κοι­νω­νι­κὴ προ­σφο­ρά της ἀπὸ τὴν Λέ­σχη Λάϊ­ονς Σερ­ρῶν Στρυ­μο­νιᾶς. Ση­μαν­τι­κὴ ἐ­νη­με­ρω­ση γιὰ τὴν πο­ρεί­α τοῦ ἱ­στο­λο­γί­ου: Δεῖ­τε ἐ­δῶ: Γιάν­νης Πα­τί­λης: Πλα­νό­δι­ον – Ἱ­στο­ρί­ες Μπον­ζάι. Στρο­φή .