Κέιτ Σο­πέν (Kate Chopin): Τὸ φιλί

 

planodion on 8 Ἀπρίλιος 2026 Κέιτ Σο­πέν (Kate Chopin) Τό φι­λί  (The Kiss) ΚΟΜΗ εἶ­χε ἀρ­κε­τό φῶς ἔξω, ὅμως στό σπί­τι, μέ τίς κουρ­τί­νες τρα­βηγ­μέ­νες καί τή φω­τιά νά σι­γο­καί­ει ρί­χνον­τας μιά φευ­γα­λέα κι ἀβέ­βαιη λάμ­ψη, τό δω­μά­τιο ἦταν γε­μᾶ­το βα­θειές σκιές.        Ὁ Μπράν­τεν ἦταν βυ­θι­σμέ­νος σέ μιάν ἀπ’ αυ­τές τίς σκιές· τόν εἶ­χε κα­λύ­ψει καί δέν τόν πεί­ρα­ζε. Ἡ ἀσά­φεια τοῦ σκο­τα­διοῦ τοὔ­δι­νε θάρ­ρος νά κρα­τά­ει τό βλέμ­μα του καρ­φω­μέ­νο μέ ὅσο πά­θος ἤθε­λε πά­νω στό κο­ρί­τσι πού κα­θό­ταν στό φῶς τῆς φω­τιᾶς.        Ἦταν πο­λύ ὄμορ­φη, μέ μιά συγ­κε­κρι­μέ­νη θελ­κτι­κή, πλού­σια ἀπό­χρω­ση δέρ­μα­τος πού χα­ρα­κτη­ρί­ζει τόν ὑγιή, με­λα­χρι­νό τύ­πο. Ἦταν ἀπό­λυ­τα συγ­κρο­τη­μέ­νη, ἔτσι ὅπως χάϊ­δευε ἀφη­ρη­μέ­να τό σα­τι­νέ τρί­χω­μα τῆς γά­τας πού εἶ­χε κου­λου­ρια­στεῖ στήν ἀγ­κα­λιά της, ἐνῷ πε­ρι­στα­σια­κά ἔστελ­νε μιάν ἀρ­γή μα­τιά στή σκιά ὅπου κα­θό­ταν ὁ φί­λος της. Μι­λοῦ­σαν χα­μη­λό­φω­να, γιά ἀδιά­φο­ρα πράγ­μα­τα τά ὁποῖα γι­νό­ταν ὁλο­φά­νε­ρο πώς δέν ἦσαν αὐ­τά πού εἶ­χαν πραγ­μα­τι­κά στό μυα­λό τους. Ἤξε­ρε ὅτι τήν ἀγα­ποῦ­σε – ἕνας εἰ­λι­κρι­νής, φω­να­κλάς τύ­πος χω­ρίς ἀρ­κε­τή πο­νη­ριά ὥστε νά κρύ­βει τά αἰ­σθή­μα­τά του, καί χω­ρίς κα­μιά διά­θε­ση νά τό κά­νει. Ἐδῶ καί δυό βδο­μά­δες ἀνα­ζη­τοῦ­σε ἐπί­μο­να καί μέ ζῆ­λο τή συν­τρο­φιά της. Πε­ρί­με­νε μέ σι­γου­ριά ὅτι θά τῆς ἔκα­νε πρό­τα­ση γά­μου, καί σκό­πευε νά τήν ἀπο­δε­χτεῖ. Ὁ μᾶλ­λον ἀσή­μαν­τος καί ὄχι ἑλ­κυ­στι­κός Μπράν­τεν ἦταν πάμ­πλου­τος· καί τῆς ἄρε­σε καί τῆς ἦσαν ἀπα­ραί­τη­τη ἡ κου­στω­δία τῶν ἀνέ­σε­ων πού ὁ πλοῦ­τος του θά τῆς πρό­σφε­ρε.        Κα­τά τή διάρ­κεια μιᾶς παύ­σης στό ἐν­διά­με­σο τῆς συ­ζή­τη­σής τους γιά τό τε­λευ­ταῖο τσάι καί τήν ἑπό­με­νη δε­ξί­ω­ση ἄνοι­ξε ἡ πόρ­τα καί μπῆ­κε ἕνας νέ­ος ἄν­τρας τόν ὁποῖο ὁ Μπράν­τεν γνώ­ρι­ζε ἀρ­κε­τά κα­λά. Ἡ κο­πέ­λα γύ­ρι­σε τό πρό­σω­πό της πρός τό μέ­ρος του. Μέ ἕνα-δυό βή­μα­τα ἦρ­θε δί­πλα της σκύ­βον­τας πά­νω ἀπό τήν κα­ρέ­κλα της —πρίν κἄν ἐκεί­νη ὑπο­ψια­στεῖ τήν πρό­θε­σή του, ἀφοῦ δέν κα­τά­λα­βε πώς ἐκεῖ­νος δέν εἶ­χε δεῖ τόν ἐπι­σκέ­πτη της—τῆς ἔδω­σε ἕνα πα­θια­σμέ­νο, πα­ρα­τε­τα­μέ­νο φι­λί στά χεί­λη.        Ὁ Μπράν­τεν ση­κώ­θη­κε ἀρ­γά· τό ἴδιο κι ἡ κο­πέ­λα, ἐνῶ στό πρό­σω­πο τοῦ νε­ο­α­φι­χθέν­τος, πού στε­κό­ταν ἀνά­με­σά τους, ἡ ἀμη­χα­νία κι ἡ ἑνός ὁρι­σμέ­νου βαθ­μοῦ πρό­κλη­ση πά­λευαν μέ τή σύγ­χυ­ση.        «Νο­μί­ζω», τραύ­λι­σε ὁ Μπράν­τεν, «Βλέ­πω ὅτι ἔμει­να ἀρ­κε­τά. Ἐγώ —ἐγώ δέν εἶ­χα ἰδέα—γι’ αυ­το. Πρέ­πει νά σᾶς ἀπο­χαι­ρε­τί­σω». Κρα­τοῦ­σε σφι­χτά τό κα­πέ­λο μέ τά δυό του χέ­ρια, καί μᾶλ­λον δέν πρό­σε­ξε ὅτι ἐκεί­νη τοῦ ἅπλω­νε τό χέ­ρι, ἡ ψυ­χραι­μία δέν τήν εἶ­χε ἐγ­κα­τα­λεί­ψει ἐν­τε­λῶς· ὡστό­σο δέν μπο­ροῦ­σε νά ἐμ­πι­στευ­τεῖ τόν ἑαυ­τό της καί νά μι­λή­σει.        «Ὁρ­κί­ζο­μαι, δέν τόν εἶ­δα νά κά­θε­ται ἐκεῖ, Νά­τι! Ξέ­ρω, εἶ­ναι τρο­με­ρά ἄβο­λο γιά σέ­να. Ὅμως ἐλ­πί­ζω νά μέ συγ­χω­ρή­σεις αὐ­τή τή φο­ρά – γι’ αὐ­τή τήν πρώ­τη ρή­ξη. Μά, τί συμ­βαί­νει;»        «Μή μ’ ἀγ­γί­ζεις· μή μέ πλη­σιά­ζεις», τοῦ ἀπά­νη­σε ὀρ­γι­σμέ­να. «Πῶς τό ἐν­νο­εῖς μέ τό νά μπαί­νεις σπί­τι χω­ρίς νά χτυ­πή­σεις;»        «Ἦρ­θα μέ τόν ἀδελ­φό σου, ὅπως κά­νω συ­χνά», ἀπάν­τη­σε ψυ­χρά, ἀπο­λο­γη­τι­κά. «Μπή­κα­με ἀπό τό πλάι. Αὐ­τός ἀνέ­βη­κε πά­νω κι ἐγώ ἦρ­θα ἐδῶ ἐλ­πί­ζον­τας νά σέ βρῶ. Ἡ ἑξή­γη­ση εἶ­ναι ἀρ­κε­τά ἁπλή καί θά πρέ­πει νά σέ ἱκα­νο­ποιεῖ πώς τό ἀτυ­χές γε­γο­νός ἦταν ἀνα­πό­φευ­κτο. Ἀλ­λά, πές ὅτι μέ συγ­χω­ρεῖς, Νά­τα­λι», τήν πα­ρα­κά­λε­σε μα­λα­κώ­νον­τας.        «Νά σέ συγ­χω­ρή­σω! Δέν ξέ­ρεις τί λές. Ἄσε με νά πε­ρά­σω. Ἐξαρ­τᾶ­ται ἀπό πολ­λά, ἄν πο­τέ σέ συγ­χω­ρή­σω.»        Σ’ ἐκεί­νη τήν ἐπερ­χό­με­νη δε­ξί­ω­ση, γιά τήν ὁποία εἶ­χαν μι­λή­σει μέ τόν Μπράν­τεν, ἀμέ­σως μό­λις τόν εἶ­δε τόν πλη­σί­α­σε μέ ἀπο­λαυ­στι­κή εἰ­λι­κρί­νεια στόν τρό­πο της.        «Θά μοῦ ἐπι­τρέ­πα­τε νά σᾶς μι­λή­σω γιά ἕνα-δυό λε­πτά­κια, κύ­ριε Μπράν­τεν;» τόν ρώ­τη­σε χα­μο­γε­λών­τας γο­η­τευ­τι­κά ἀλ­λά τα­ραγ­μέ­να. Ἔδει­χνε τρο­με­ρά δυ­στυ­χής· ὅμως, ὅταν κρα­τών­τας τον ἀπό τό μπρά­τσο τόν ὁδή­γη­σε μα­κριά, σέ μιάν ἥσυ­χη ἀπο­μο­νω­μέ­νη γω­νιά, μιά ἀχτί­δα ἐλ­πί­δας ἔλαμ­ψε μές στήν σχε­δόν κω­μι­κή θλί­ψη τῆς ἔκ­φρα­σής του. Ἦταν ἐμ­φα­νῶς πο­λύ εἰ­λι­κρι­νής.        «Ἴσως δέν ἔπρε­πε νά ἐπι­διώ­ξω αὐ­τή τή συ­ζή­τη­ση, κύ­ριε Μπράν­τεν· ἀλ­λά – ἀλ­λά, ὤ, ἔνιω­θα τό­σο ἄβο­λα, σχε­δόν δυ­στυ­χι­σμέ­νη ἀπ’ ἐκεῖ­νο τό μι­κρό πε­ρι­στα­τι­κό προ­χθές. Ὅταν σκέ­φτη­κα πώς μπο­ρεῖ νά τό πα­ρε­ξη­γή­σα­τε, καί νά πι­στέ­ψα­τε πράγ­μα­τα…» —ἡ ἐλ­πί­δα ἦταν φα­νε­ρό πώς κυ­ριαρ­χοῦ­σε τῆς δυ­στυ­χί­ας πά­νω στό στρογ­γυ­λό, εἰ­λι­κρι­νές πρό­σω­πο τοῦ Μπράν­τεν— «Βε­βαί­ως, ξέ­ρω πώς δέν ση­μαί­νει τί­πο­τα γιά σᾶς, ἀλ­λά γιά τό δι­κό μου κα­λό θέ­λω νά κα­τα­λά­βε­τε πώς ὁ κύ­ριος Χάρ­βυ εἶ­ναι ἀπό πα­λιά στε­νός φί­λος. Πάν­τα ἤμα­σταν σάν ξα­δέλ­φια – σάν ἀδέλ­φια, μπο­ρῶ νά πῶ. Εἶ­ναι ὁ πιό στε­νός φί­λος τοῦ ἀδελ­φοῦ μου καί συ­χνά φαν­τά­ζε­ται πώς ἔχει τά ἴδια δι­καιώ­μα­τα μέ τήν οἰ­κο­γέ­νεια. Ὤ, ξέ­ρω πώς εἶ­ναι γε­λοῖο, ἀδι­καιο­λό­γη­το, νά σᾶς λέω αὐ­τά· ἀκό­μη καί ἀπρε­πές», σχε­δόν ἦταν ἕτοι­μη νά κλά­ψει, «ὅμως ἔχει τό­ση ση­μα­σία γιά μέ­να τί σκέ­φτε­στε – γιά μέ­να». Ἡ φω­νή της εἶ­χε χα­μη­λώ­σει κι ἦταν τα­ραγ­μέ­νη. Ἡ δυ­στυ­χία εἶ­χε ἐξα­φα­νι­στεῖ ἐν­τε­λῶς ἀπό τό πρό­σω­πο τοῦ Μπράν­τεν.        «Δη­λα­δή, στ’ ἀλή­θεια σᾶς νοιά­ζει τί σκέ­φτο­μαι, δε­σποι­νίς Νά­τα­λι; Μπο­ρῶ νά σᾶς λέω δε­σποι­νίς Νά­τα­λι;» Ἔστρι­ψαν σ’ ἕναν μα­κρύ, σκο­τει­νό διά­δρο­μο πού καί στίς δυό πλευ­ρές του ὑπῆρ­χαν ψη­λά, κομ­ψά φυ­τά. Περ­πά­τη­σαν ἀρ­γά ὥς τήν ἄκρη του. Γυ­ρί­ζον­τας γιά νά ἐπι­στρέ­ψουν τό πρό­σω­πο τοῦ Μπράν­τεν ἔλαμ­πε καί τό δι­κό της εἶ­χε ὕφος θριάμ­βου.        Ὁ Χάρ­βυ ἦταν ἀνά­με­σα στούς κα­λε­σμέ­νους τοῦ γά­μου· τήν ἀνα­ζή­τη­σε σέ μιά σπά­νια στιγ­μή πού στε­κό­ταν μό­νη.        «Ὁ σύ­ζυ­γός σου», εἶ­πε χα­μο­γε­λών­τας, «μ’ ἔστει­λε νά σέ φι­λή­σω».        Ἕνα γρή­γο­ρο κοκ­κί­νι­σμα κά­λυ­ψε τό πρό­σω­πό της καί τόν λεῖο, στρογ­γυ­λό λαι­μό της. «Ὑπο­θέ­τω εἶ­ναι φυ­σι­κό γιά ἕναν ἄν­τρα νά νιώ­θει καί νά φέ­ρε­ται γεν­ναιό­δω­ρα σέ μιά πε­ρί­στα­ση σάν αὐ­τή. Μοῦ λέ­ει ὅτι δέν θέ­λει ὁ γά­μος του νά δια­κό­ψει ἐν­τε­λῶς ὅλη ἐκεί­νη τήν εὐ­χά­ρι­στη οἰ­κειό­τη­τα πού ὑπῆρ­χε ἀνά­με­σα σ’ ἐμέ­να κι ἐσέ­να. Δέν ξέ­ρω τί τοῦ εἶ­πες», εἶ­πε μ’ ἕνα θρα­σύ χα­μό­γε­λο, «ἀλ­λά μ’ ἔστει­λε ἐδῶ νά σέ φι­λή­σω».        Ἔνιω­σε ὅπως ὁ σκα­κι­στής πού, χει­ρι­ζό­με­νος ἔξυ­πνα τά πιό­νια, βλέ­πει τό παι­γνί­δι νά παίρ­νει ἀκρι­βῶς τήν ἐπι­διω­κό­με­νη τρο­πή. Τά μά­τια της ἦσαν φω­τει­νά καί τρυ­φε­ρά μ’ ἕνα χα­μό­γε­λο κα­θώς κοί­τα­ζε τά δι­κά του· καί τά χεί­λη της ἔδει­χναν πει­να­σμέ­να γιά τό φι­λί πού προ­σκα­λοῦ­σαν.        «Ἀλ­λά, ξέ­ρεις», συ­νέ­χι­σε ἥσυ­χα, «δέν τοῦ τό εἶ­πα, θά ἔμοια­ζε ἀχα­ρι­στία, ὅμως μπο­ρῶ νά τό πῶ σ’ ἐσέ­να. Ἔχω στα­μα­τή­σει νά φι­λάω γυ­ναῖ­κες· εἶ­ναι ἐπι­κίν­δυ­νο».        Ἔ, λοι­πόν, τῆς ἔμει­νε ὁ Μπράν­τεν καί τά ἑκα­τομ­μύ­ριά του. Δέν μπο­ρεῖς νά τἄ­χεις ὅλα σ’ αὐ­τόν τόν κό­σμο· κι ἦταν λί­γο πα­ρά­λο­γο ἀπό μέ­ρους της νά τό πε­ρι­μέ­νει. Πη­γή: https://​ame​rica​nlit​erat​ure.​com/​author/​kate-​chopin/​short-​story/​the-​kiss/ ἤ https://​sho​rtst​orya​meri​ca.​com/​pdf_​cla​ssic​s/​chopin_​the_​kiss.​pdf Κέιτ Σο­πέν (Kate Chopin) (1850-1904). Τό πραγ­μα­τι­κό της ὄνο­μα ἦταν Katherine O’ Flaherty. Ἀμε­ρι­κα­νί­δα συγ­γρα­φέ­ας γαλ­λο­κα­να­δι­κῆς καί ἰρ­λαν­δι­κῆς κα­τα­γω­γῆς. Ἔγρα­ψε δι­η­γή­μα­τα γιά παι­διά καί ἐνη­λί­κους. Ση­μαν­τι­κό­τε­ρα ἔρ­γα της θε­ω­ροῦν­ται οἱ συλ­λο­γὲς δι­η­γη­μά­των της Bayou Folk (1894) καί A night in Acadie (1897) κα­θώς καί τό μυ­θι­στό­ρη­μα The Awakening (1899) – με­τα­φρα­σμέ­νο καί στά ἑλ­λη­νι­κά. Θε­ω­ρεῖ­ται ἀπό κά­ποιους πρό­δρο­μος τῶν φε­μι­νι­στριῶν συγ­γρα­φέ­ων τοῦ 20οῦ αἰ­ώ­να. Γε­νι­κό­τε­ρα στό ἔρ­γο της δί­νει ἔμ­φα­ση στή ζωή τῶν γυ­ναι­κῶν καί στόν διαρ­κῆ ἀγώ­να τους νά δη­μιουρ­γή­σουν τή δι­κή τους ταυ­τό­τη­τα στήν κοι­νω­νία τοῦ Νό­του τῶν ΗΠΑ στά τέ­λη τοῦ 19ου αἰ­ώ­να. Με­τά­φρα­ση ἀπό τά ἀγ­γλι­κά: Να­τά­σα Ζα­χα­ρο­πού­λου (1961): Σπού­δα­σε Δη­μο­σιο­γρα­φία. Πρω­το­εμ­φα­νί­στη­κε μέ τή συλ­λο­γή ποι­η­μά­των Νά σ’ ἔχω (1995) καί τή συλ­λο­γή δι­η­γη­μά­των Κι ἄς μέ τα­ξι­δεύ­εις ὅπου (1995). Τε­λευ­ταῖα της βι­βλία: Πρό­σω­πα στό Νε­ρό (Μυ­θι­στό­ρη­μα, 2013) & Πε­τών­τας μ’ ἕνα drone (Δι­η­γή­μα­τα, 2019). Ποι­ή­μα­τα, δι­η­γή­μα­τα καί με­τα­φρά­σεις της δη­μο­σιεύ­ον­ται σέ ἔν­τυ­πα καί ἠλε­κτρο­νι­κά πε­ριο­δι­κά. Ση­μαν­τι­κὴ ἐ­νη­με­ρω­ση γιὰ τὴν πο­ρεί­α τοῦ ἱ­στο­λο­γί­ου: Δεῖ­τε ἐ­δῶ: Γιάν­νης Πα­τί­λης: Πλα­νό­δι­ον – Ἱ­στο­ρί­ες Μπον­ζάι. Στρο­φή .