Οι εκδόσεις των συναδέλφων

 

ΝΕΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

Γιώργος Νικολαΐδης ΕΓΧΡΩΜΗ ΤΙΒΙ, ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΗ ΖΩΗ Φωτογραφικές σημειώσεις από τη δεκαετία του '80       Γιάννης Ρεστάκης ΚΡΑΤΟΣ ΠΟΛΙΤΩΝ Ανακτώντας την πολιτική για το κοινό καλό Μετάφραση: Χριστιάνα Σμυρνιώτη

Λεό Μαλέ Ο ΗΛΙΟΣ ΑΝΑΤΕΛΛΕΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΛΟΥΒΡΟ Μετάφραση: Γιώργος Χαρλαμπίτας       Περικλής Κοροβέσης Ο ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΚΑΙ Η ΜΑΡΔΙΤΣΑ

Αυτοκινητόδρομος 66» σε διασκευή/σκηνοθεσία Δέσποινας-Μαρίνας Σαμαρά στο θέατρο Βαφείο

 

Εμπνευσμένο από «Τα Σταφύλια της Οργής» του Τζον Στάινμπεκ
Από 5 Ιανουαρίου 2026

 

Ο αυτοκινητόδρομος 66 είναι η κύρια οδός του μετανάστη. Μακρύς και ασφαλτοστρωμένος διασχίζει τη χώρα κυματίζοντας απαλά πάνω κάτω στο χάρτη.

Ο 66 είναι ο δρόμος των κυνηγημένων, των προσφύγων από τη σκόνη, απ’ τη βροντή των τρακτέρ και τη συρρίκνωση της ιδιοκτησίας, από την αργή εισβολή της ερήμου προς τον Βορρά, από τους στροβιλιζόμενους αγέρηδες που ουρλιάζουν, από τις πλημμύρες που δεν φέρνουν καμία ευφορία στη γη αλλά απεναντίας κλέβουν κι όση λίγη ευφορία υπάρχει.

Πόσο απέχει η µία πόλη από την άλλη; Κυνηγημένοι απ' όλα αυτά οι άνθρωποι βγαίνουν στον 66 από παράδρομους, από καρόδρομους, από αυλακωμένους επαρχιακούς δρόμους.

Ανάμεσα στις πόλεις είναι ο τρόμος.

Στους κυνηγημένους, που αφήνουν πίσω τους τον τρόμο, συμβαίνουν παράξενα πράγματα, κάποια οδυνηρά σκληρά και κάποια τόσο όμορφα, που η πίστη ανάβει ξανά για πάντα.

Ο 66 είναι η μάνα οδός, ο δρόμος της φυγής.

 

Κορίτσια, οι τουρίστες !

Του Γιάννη Σχίζα

από το Ξυπνηστε 

Κάποτε τα έβαζαν με τον τουρισμό γενικώς... Tα είχαν ιδιαίτερα  με τους ανθρώπους που γύριζαν με ένα σακίδιο και sleeping bag, που έβρισκαν καταφύγιο για ύπνο στο οπουδήποτε, που έτρωγαν πρόχειρα και που γενικώς δεν είχαν καμιά σχέση με επισκέπτες – περιηγητές τύπου  Πάτρικ Λη Φέρμορ .  Ήταν η εποχή που  ο Ανδρέας Παπανδρέου  ζητούσε να μην «καταντήσει» η Ελλάδα χώρα των γκαρσονιών...

Προϊόντος όμως του χρόνου, όταν ο αριθμός των τουριστών είχε ξεπεράσει  κατά πολύ τους 50.000  της  αρχής της δεκαετίας του 50 ,  άρχισαν να γλυκαίνονται και να τα βάζουν μόνο με τους αλητοτουρίστες, οπότε άρχισε το ειδύλλιο με τους «τουρίστες υψηλής εισοδηματικής στάθμης».

Την ίδια περίοδο ο ελληνικός  «εξωστρεφής» τουρισμός έγινε καθυστερημένα «ενεργητικός», καθώς ο Έλληνας άρχισε να ταξιδεύει στην Ευρώπη, έστω και με συνάλλαγμα ραμμένο στη φόδρα του παντελονιού του... Ενώ έσκαγε μύτη το συντομότερο ανέκδοτο της ελληνικής γλώσσας («Αλβανός τουρίστας»), η μεσαία τάξη,  αφού πρώτα επιδόθηκε στον «τουρισμό αγορών» χτυπώντας τα μαγαζιά των  Παρισίων και του Λονδρέζικου Κάρναμπυ Στριτ,  τα έβαλε ακάθεκτη  με την  υπερκατανάλωση ταξιδιών, με συνήθη στόχο την άντληση κοινωνικού κύρους. Ακόμη και ο Μπόμπος των ανεκδότων, ενήλικος πλέον, επέστρεφε από τουριστικό ταξίδι στη Ρώμη  και καλείτο  να αφηγηθεί σε κάτι φιλενάδες της μαμάς (σε μία κατ’ οίκον συγκέντρωση…) την πιο έντονη εμπειρία του :  Ήταν μια όπερα, λέει, αλλά δεν θυμόταν ακριβώς το όνομά της,  αν ήταν η Τόσκα του Πουτσίνι ή η πουτσ@... του Τοσκανίνι...

Βοηθούντος του κυρίου Βενιζέλου,

ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΜΟΥΡΣΕΛΑ

 

ΑΙΓΑΙΟΝ

 

Συγγραφέας: Willy Kyrklund Eπιμέλεια: Μπιόρν Φορσέν – Μαρία Μαρτζούκου ISBN: 978-618-5346-82-9 Έκδοση: Αθήνα 2025 Διαστάσεις: 14x21 Σελίδες: 94 Τιμή: 14€   Αγορά   Το βιβλίο  αυτό του σουηδόφωνου Φινλανδού συγγραφέα Βίλλυ Τσύρκλουντ, που έζησε στη Νίσυρο την περίοδο 1952-1953 είναι ίσως η πιο όμορφη, πιο πνευματώδης και πιο διεισδυτική ματιά Βορειοευρωπαίου στην Ελλάδα της εποχής. Περιγράφοντας την δύση του ήλιου πάνω από το Αιγαίο Πέλαγος, γράφει: Ο ήλιος δύει κίτρινος ανάμεσα στη Νίσυρο και την Κω. Στην κορυφογραμμή του βουνού της Κω, κόκκινες και γαλάζιες σκιές ξεκινούν τη σιωπηρή μάχη τους, η οποία τελειώνει σύντομα με τον σταδιακό, ανελέητο αποκλεισμό και την καταστροφή των ερυθρών.

Βασίλης Ἠλιακόπουλος: Τὸ τραῖ­νο τῆς Γουα­τε­μά­λας

 

planodion on 30 Δεκεμβρίου 2025 Βασίλης Ἠλιακόπουλος Τὸ τραῖ­νο τῆς Γουα­τε­μά­λας ΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΤΡΑΙΝΟ ποὺ φεύ­γει ἀπὸ τὸ Πότσ­νταμ, μιὰ μι­κρὴ πό­λη στὴ Γερ­μα­νία, γιὰ τὸ Σάν­τα–Κα­τα­λί­να–Πα­λο­πό, ἕνα ἰν­διά­νι­κο χω­ριὸ στὴ Γουα­τε­μά­λα, χί­λια πεν­τα­κό­σια μέ­τρα πά­νω ἀπὸ τὴ θά­λασ­σα, στοὺς πρό­πο­δες ἑνὸς ἀπὸ τὰ ἡφαί­στεια ποὺ πε­ρι­τρι­γυ­ρί­ζουν τὴ Λί­μνη Ἀτι­τλάν.        Βάρ­κες δί­χως κα­ρέ­να προ­σπα­θοῦν νὰ ψα­ρέ­ψουν στὰ ἥσυ­χα νε­ρά, σπι­τά­κια μέ­σα σὲ φυ­τεῖ­ες κα­φέ, πυ­ρο­βο­λι­σμοὶ ἕνα βρά­δυ, ἀν­τάρ­τες, guerrilleros στὰ βου­νά, στρα­τιω­τι­κὰ ἀπο­σπά­σμα­τα τὴν ἄλ­λη μέ­ρα. Δώ­δε­κα χω­ριά, εἴ­κο­σι χι­λιά­δες Ἰν­διά­νοι, βου­βὸ πλῆ­θος στὴ κη­δεία μιᾶς ἄσω­της πε­τα­λού­δας. Ἄτυ­χο μι­κρὸ χω­ριό!        Τὸ τραῖ­νο ἐκτε­λεῖ τὰ δρο­μο­λό­γιά του ὅπο­τε αὐ­τὸ θέ­λει, καὶ δὲν ὑπάρ­χει τρό­πος νὰ πά­ρει κά­ποιος ἐπί­ση­μα μιὰ πλη­ρο­φο­ρία γιὰ τὶς ἀνα­χω­ρή­σεις του. Ἂς μὴν φα­νεῖ πα­ρά­ξε­νη ἡ δια­δρο­μή του. Ὅμοιό του δὲν ἔχει δεῖ ὁ κό­σμος. Νύ­χτα δια­σχί­ζει τὴν πα­γω­μέ­νη Εὐ­ρώ­πη καὶ χά­νε­ται στὸν σκο­τει­νὸ Ἀτλαν­τι­κό.        Οἱ ἐπι­βά­τες του, συ­νή­θως λι­γο­στοὶ καὶ ἀξιο­ση­μεί­ω­τοι,

ΓΙΑ ΤΗ BRIGITTE

 της Οικολογικής Συμμαχίας

- Τη δεκαετία του ‘60 βρέθηκε στην πρώτη γραμμή κατά της εντατικής γεωργίας και της κόλασης των σφαγείων. - Το 1962 ασπάστηκε την χορτοφαγία και εκκίνησε, πρώτη, τον αγώνα για τη θεσμοθέτηση της αναισθητοποίησης των ζώων πριν τη σφαγή. - Από το 1977 και έπειτα πρωτοστάτησε σε σειρά διεθνών εκστρατειών, με πρώτη την εκστρατεία κατά του κυνηγιού της φώκιας στον Καναδά. Οι φωτογραφίες της με τα νεογέννητα φώκιας έκαναν τον γύρο του κόσμου και οδήγησαν στην απαγόρευση του κυνηγιού τους. - Το 1986 εκκίνησε εκστρατείες κατά της γούνας, κατά της κατανάλωσης κρέατος ιπποειδών και κατά των ταυρομαχιών. - Την ίδια περίοδο άρχισε να συνδράμει στη μαζική δημιουργία καταφυγίων ζώων σε όλο τον κόσμο, όπως το κέντρο διάσωσης σκαντζόχοιρων στο Κούνεο της Ιταλίας. Παράλληλα δημιούργησε το Ίδρυμα Μπριζίτ Μπαρντό, με αποκλειστικό σκοπό την διασφάλιση της ευημερίας των ζώων, δωρίζοντας σε αυτό το σπίτι της στο Σεν Τροπέ για την υποστήριξη των δραστηριοτήτων του. Το Ίδρυμα συγκαταλέγει σήμερα μεταξύ των μελών του τον Δαλάι Λάμα.

ΗΜΕΡΑ ΜΑΡΤΙΝ ΛΟΥΘΕΡ ΚΙΝΓΚ

 

«ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ"

του Γρηγόρη Κλαδούχου

 «ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ"
 - ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ – Η ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ ΣΤΑ ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΓΝΩΜΗΣ - ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ. (ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΟΡΙΑ. ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ ΕΝΑ ΣΥΝΟΡΟ).

Είναι ημέρες ανάδειξης συμπλεγματικής φιλολογίας διαιτητών, αξιολογητών, ιεροεξεταστών. Γράφουν στο διαδίκτυο, στο facebook με την έπαρση του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;». Τί κρύβεται πίσω από φόβο τεχνοκρατών;

- ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΑ: ΑΠΑΝΤΗΣΗ σε δημοσιεύσεις ΜΠΕΛΑΝΤΗ (δικηγόρος, αποφεύγει να αναφέρει το όνομα της Καρυστιανού) και ΛΑΚΟΠΟΥΛΟ (δημοσιογράφο).

Κριτική μπορείς να κάνεις όταν ζει ή πεθάνει κάποιος ή κάτι. Αυτοί κάνουν κριτική σε κάτι που δεν έχει γεννηθεί. Αυτό προδίδει φόβο. «Έχουν» τον φόβο ενός «δεξιού» ακόμα κινήματος, ή τον φόβο ανατροπής της καθεστηκυίας τάξης αξιών, θεσμών, ανθρώπων; Προφανώς, απορρίπτουν το νέο που αμφισβητεί, δεν ανέχονται την κινηματική δυναμική των Τεμπών, που θέτει όλους μπροστά σε υποχρεώσεις αυτοκριτικής, πως δηλαδή με το πολιτικό παρελθόν τους συνέβαλαν, στήριξαν πολιτικές δυνάμεις, που έφεραν την χώρα σε αυτή την παρακμή.

Η «Σχεδία» του γδικιωμού και των ονείρων

 

Βάζουμε κλήρο για το γδικιωμό, βιώνουμε το ξόρκι επί σκηνής, βρισκόμαστε στην καρδιά ενός ντόνατ, θέτουμε το λίθο του έρωτα, αντλούμε χρώματα από την παλέτα των ονείρων.  Αυτά και άλλα πολλά στη «σχεδία» Ιανουαρίου 2026 (τεύχος #140). Κυκλοφορεί από την Τετάρτη 31 Δεκεμβρίου στους δρόμους της πόλης.     «Ο κλήρος του γδικιωμού». Η βεντέτα, μπορεί να είναι σε φθίνουσα πορεία, αλλά παραμένει ακόμη μια βαθιά εμπεδωμένη λογική σε κάποιες περιοχές του τόπου, εκτρεπόμενη, ωστόσο, από τον παραδοσιακό κανόνα. «Οι μητέρες ήταν αυτές που  μυούσαν τα μικρά αγόρια στη νοοτροπία του γδικιωμού: συνεχείς αναφορές σε όπλα, πολέμους, φονικά και αναμονές για εκδίκηση», επισημαίνει στη «σχεδία» ο  Γιώργος Ανδρειωμένος, καθηγητής στο Τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου

ΧΑΡΤΟΠΑΙΞΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ksipnistere 28/12/2025

Του Γιάννη Σχίζα*

Ο ορισμός είναι σαφής, ο κανόνας βέβαιος, οι εξαιρέσεις ελάχιστες : «Η παθολογική χαρτοπαιξία είναι μια σοβαρή συμπεριφορική εξάρτηση, όπου τα επεισόδια χαρτοπαιξίας κυριαρχούν στη ζωή του ατόμου, βλάπτοντας τις κοινωνικές, επαγγελματικές και οικογενειακές σχέσεις , με έντονη παρόρμηση για παιχνίδι, ψέματα, δανεισμό χρημάτων και συχνά ψυχολογική κατάρρευση. Πρόκειται για μια εξάρτηση συγκρίσιμη με τα ναρκωτικά, που απαιτεί βοήθεια και θεραπεία». Αυτά λέει ο ψυχολογικός προσδιορισμός αυτής της συχνής αρρώστιας, που κυριεύει την κοινωνία αυτές τις ημέρες.

Όμως «εκείνα τα χρόνια», που τα χωριά ήταν ακμαία, δεν χρειάζονταν κανένα προσδιορισμό για να προσδιορίσουν την χαρτοπαιξία που κυριαρχούσε στη ζωή. … Το χαρτοπαίγνιο ξεκίναγε από βραδίς, κατανάλωνε ένα ολόκληρο ημερονύκτιο – μερικές φορές και δυο-τρια. Έχω κλειδώσει μια αφήγηση του πατέρα μου για ένα κοντοχωριανό του, τον Θανασούλα : Αυτός ήταν δεινός χαρτοπαίχτης, τα έπαιξε όλα, και ύστερα από απαίτηση της γυναίκας του διώχτηκε απ’ το σπίτι, που ήταν προικώο αλλά κι αυτό το είχε βάλει στο μάτι για να το πουλήσει. Τελικά, μετά από κλάματα της γυναίκας, με παρέμβαση του πεθερού του, που του χάρισε μάλιστα και μια αγελάδα για να «ρεφάρει», ξεκίνησε το ταξίδι της επιστροφής στη «νομιμότητα». Εκεί λοιπόν που πήγαινε στο σπίτι περνώντας από ένα καφενείο, κάποιοι φίλοι τού πρότειναν να παίξει με την αγελάδα. Ο Θανασούλας υπέκυψε στον πειρασμό, έπαιξε και έχασε την αγελάδα !

Η περίπτωσή του δεν ήταν συγκρίσιμη με εκείνη του μεγαλύτερου (ίσως) χαρτοπαίκτη όλων των εποχών. Ήταν ο μοναδικός Έλληνας που πήρε το HALL OF FAME του πόκερ(τίτλος!), ο Νίκος Δανδόλος : Από τα χέρια του οποίου πέρασαν 2 δισεκατομμύρια δολάρια !

Κέϊτ Σο­πέν (Kate Chopin): Ἀρ­γὰ ἔπε­σε ἡ νύ­χτα

 

planodion on 28 Δεκεμβρίου 2025 Κέϊτ Σο­πέν (Kate Chopin) Ἀρ­γὰ ἔπε­σε ἡ νύ­χτα (The night came slowly) ΑΝΩ ΤΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΜΟΥ γιά τούς ἀν­θρώ­πους· γιά τή ση­μα­σία πού ἔχουν οἱ ζω­ές καί τά ἔρ­γα τους. Κά­ποιος εἶ­πε ὅτι εἶ­ναι καλ­λί­τε­ρο νά με­λε­τᾶς ἕναν ἄν­θρω­πο πα­ρά δέ­κα βι­βλία. Προ­σω­πι­κά, οὔ­τε βι­βλία θέ­λω οὔ­τε ἀν­θρώ­πους· μέ κά­νουν νά ὑπο­φέ­ρω. Μπο­ρεῖ κά­ποιος ἀπ’ αὐ­τούς νά μοῦ μι­λή­σει ὅπως ἡ νύ­χτα – ἡ κα­λο­και­ρι­νή νύ­χτα; Ὅπως τ’ ἀστέ­ρια ἤ ὁ ἄνε­μος ὁ θω­πευ­τι­κός;        Ἡ νύ­χτα ἔπε­σε ἀρ­γά, μα­λα­κά, κα­θώς ἤμουν ξα­πλω­μέ­νη ἐκεῖ, κά­τω ἀπ’ τό σφεν­δά­μι. Ἔφτα­σε ἕρ­πον­τας, ἕρ­πον­τας ἐνῶ ἄφη­νε τήν κοι­λά­δα μυ­στι­κά, νο­μί­ζον­τας πώς εἴ­δη­ση δέν πῆ­ρα. Tά πε­ρι­γράμ­μα­τα κι οἱ φυλ­λω­σιές τῶν δέν­τρων ἐκεῖ κον­τά ἀνα­μεί­χθη­καν σέ μιά μαύ­ρη μά­ζα κι ἡ νύ­χτα πού τούς ξέ­φυ­γε στά κλε­φτά ἦρ­θε, κι ἀπό τή δύ­ση κι ἀπ’ τήν ἀνα­το­λή, ὥσπου τό μο­να­δι­κό φῶς, φιλ­τρα­ρι­σμέ­νο μές ἀπό τοῦ σφέν­δα­μου τά φύλ­λα, ἦταν στόν οὐ­ρα­νό, κι ἕνα ἀστέ­ρι πού κοί­τα­ζε κά­τω στή γῆ μές ἀπό κά­θε χα­ρα­μά­δα.

Φίλοι της Φύσης : Ελληνίδα Αγρότισα

 

Όταν η «πράσινη μετάβαση» αγνοεί τον αδύναμο

του Στέφανου Σταμέλλου

Η στοιχειώδης λογική, η ηθική, αλλά και κάθε έννοια δικαιοσύνης, λέει ότι αυτός που χρειάζεται υπεράσπιση είναι ο αδύναμος. Όχι εκείνος που έχει πρόσβαση στην εξουσία, στους μηχανισμούς λήψης αποφάσεων, εκείνος που διαθέτει κεφάλαια,. Αλλά εκείνος που δέχεται την πίεση, που δεν μπορεί να μιλήσει, που δεν μπορεί να διαπραγματευτεί και να αντιδράσει.

 

Σήμερα, σε αυτή τη χώρα, ο αδύναμος δεν είναι οι επενδυτές ων ΑΠΕ. Δεν είναι οι εταιρείες. Δεν είναι τα “έργα στρατηγικής σημασίας”. Ο αδύναμος είναι η φύση. Τα βουνά, τα δάση, τα νερά, τα οικοσυστήματα, το τοπίο. Όλα εκείνα που δεν έχουν φωνή, δεν εκπροσωπούνται στα διοικητικά συμβούλια, δεν καταθέτουν προτάσεις χρηματοδότησης, δεν έχουν πρόσβαση στα υπουργικά γραφεία. Και όμως, πάνω τους φορτώνεται σήμερα ένα δυσανάλογο βάρος, στο όνομα μιας ανάπτυξης, παραγωγής και κατανάλωσης, που προχωρά χωρίς όρια και χωρίς όρους.

 

Η φύση δεν είναι “ουδέτερη επιφάνεια”, πάνω στην οποία μπορούμε να σχεδιάζουμε ό,τι θέλουμε. Είναι ένα σύστημα ζωής με όρια αντοχής.

Δέ­σποι­να Καϊ­τα­τζῆ-Χου­λιού­μη: Καὶ γιὰ τὰ ἄλ­λα παι­διά

 

planodion on 25 Δεκεμβρίου 2025 Δέ­σποι­να Καϊ­τα­τζῆ-Χου­λιού­μη   Καὶ γιὰ τὰ ἄλ­λα παι­διὰ Μαῦ­ρος ἥλιος / στὸν κῆ­πο / τῆς μη­τέ­ρας μου / μ’ ἕνα ψη­λὸ κα­πέ­λο / πρά­σι­νο / ὁ πα­τέ­ρας μου / μά­γευε τὰ που­λιά / κι ἐγώ / μ’ ἕνα κου­φό / ρο­λό­γι δύ­σπι­στο / με­τρῶ τὰ χρό­νια / καί / τοὺς πε­ρι­μέ­νω  Μίλ­τος Σα­χτού­ρης, «Τὸ ρο­λό­γι» Ο ΚΟΥ­ΔΟΥ­ΝΙ ἀκού­στη­κε ἐπα­νει­λημ­μέ­να. Χαρ­μό­συ­να. Ντρὶν ντρίν! Ὅπως ἐκεῖ­νος, ὅλο ζων­τά­νια κι ἀνυ­πο­μο­νη­σία. Ἦρ­θα, δια­μή­νυε τὸ κου­δού­νι­σμά του στὰ σύμ­παν­τα. Γιὰ μιὰ στιγ­μὴ ξε­γε­λά­στη­κε. Ἔτσι κι ἀλ­λιῶς πο­τὲ δὲν τὸ πί­στε­ψε. Κά­που ἔφυ­γε καὶ θὰ ξα­νάρ­θει. Δὲν μπο­ρεῖ, θὰ ξα­νάρ­θει. Ἐγὼ θὰ τὸν πε­ρι­μέ­νω, ἔλε­γε καὶ ξα­νά­λε­γε στὸν ἑαυ­τό. Μὰ πῶς νὰ μπῆ­κε μὲ τὴν εἴ­σο­δο τῆς οἰ­κο­δο­μῆς κλει­δω­μέ­νη; Δὲν ἄκου­σε νὰ χτυ­πᾶ τὸ θυ­ρο­τη­λέ­φω­νο. Δὲν πε­ρί­με­νε κά­ποιον ἄλ­λον. Ποιά παι­διὰ θὰ ἀνέ­βαι­ναν γιὰ τὰ κά­λαν­τα στὸν τέ­ταρ­το τέ­τοια ὥρα; Δὲν φά­νη­κε κα­νέ­να ἀπὸ τὸ πρωῒ καὶ εἶ­χε με­ση­με­ριά­σει. Πῆ­γε ὅσο πιὸ γρή­γο­ρα μπο­ροῦ­σε πρὸς τὴν πόρ­τα. Ἔφτια­ξε λί­γο τὰ μαλ­λιά, μὴ τὴ δεῖ ἀπε­ρι­ποί­η­τη. Ζοῦ­σε σὲ ἀπό­λυ­τη ἀπο­μό­νω­ση καὶ ἐγ­κα­τά­λει­ψη. Ξε­κλεί­δω­σε μὲ προ­σπά­θεια. Τὰ δά­χτυ­λα δύ­σκαμ­πτα ἀπὸ τὴν ἀρ­τη­ριο­σκλή­ρυν­ση. Δὲν σκέ­φτη­κε κἂν νὰ κοι­τά­ξει ἀπὸ τὸ μα­τά­κι τῆς ἐξώ­πορ­τας. Ἄνοι­ξε μὲ βλέμ­μα προ­σμο­νῆς, ἕτοι­μη νὰ ἁπλώ­σει τὰ χέ­ρια. Μπρο­στά της ἡ Πα­να­γία, τσιγ­γά­να μὲ τὸ μι­κρὸ ἀπὸ τὸ χέ­ρι. Πά­γω­σε. Κα­θη­λώ­θη­κε σχε­δὸν ἀπὸ τὸ θάμ­βος. «Νὰ τὰ ποῦ­με;» τὴ ρώ­τη­σαν μὲ μιὰ φω­νὴ καὶ ἄρ­χι­σαν. «Νὰ τὰ πεῖ­τε», ψι­θύ­ρι­σε ἔκ­θαμ­βη. Χα­μή­λω­σε τὰ μά­τια δε­ό­με­νη. Πῆ­ρε με­ρι­κὰ εὐ­ρὼ ἀπὸ τὸ μπὸλ μὲ τὰ κέρ­μα­τα.

ΤΟ ΔΟΝΤΙ

 

Το Σάββατο σας περιμένουμε στο βιβλιοπωλείο Ευχές, κεράσματα, μουσική και προσφορές. Το Σάββατο 27 Δεκεμβρίου από 12-3 το μεσημέρι περιμένουμε τους φίλους που βρίσκονται στην Πάτρα στο βιβλιοπωλείο (Καραϊσκάκη 147, Μαρκάτο) στη χριστουγεννιάτικη γιορτή μας. Μαζί μας φυσικά και συγγραφείς που θα υπογράφουν τα βιβλία τους. Καλά

ΝΕΑ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΟΣ

 

Του Γιάννη Σχίζα

Ποντίκι 24.12.25

Τα "Νέα του διαστήματος" δημοσιεύθηκαν ΜΟΝΟ στην έντυπη έκδοση . Ο συγγραφέας ακόμη αγνοεί το λόγο

Τα νέα του διαστήματος ανήκουν σε μια ιδιαίτερη κατηγορία νέων, που ….παλιώνουν σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα!  Παρ’ όλα αυτά, μπορούμε να αναφερόμαστε  στα «νέα» εφόσον είναι υπό εξέλιξη , εφόσον δηλαδή αναφέρονται στο μέλλον μιας  έρευνας ή κάποιων αλλαγών.

  Θα  ξεκινήσουμε από το «Εγγύς διάστημα», δηλαδή εκείνο το τμήμα του διαστήματος που έσπευσαν  οι υπερδυνάμεις της εποχής να καλύψουν με μια συνθήκη προστασίας, τόσο νωρίς όσο το 1967 :  Θα αναφερθούμε λοιπόν σε   μια παρατήρηση  που θα πραγματοποιήσει  τον Φεβρουάριο του 2026  το διαστημικό τηλεσκόπιο  James Webb, αντιμετωπίζοντας «από κοντά»  τον διαστημικό βράχο που έχει ταυτότητα  2024ΥR4. Υπενθυμίζουμε ότι το τηλεσκόπιο αυτό έχει μάζα 6 τόνους , 6,25 φορές μεγαλύτερη συλλεκτική επιφάνεια από το αμέσως επόμενο τηλεσκόπιο Hubble, διαθέτει δε μεγαλύτερο οπτικό πεδίο,  καλύπτοντας 15πλάσια   περιοχή του ουρανού. Ο βράχος που θα «αντιμετωπίσει» το James Webb  έχει μια πιθανότητα 4% να συγκρουστεί με τη σελήνη, πράγμα που θα έθετε σε κίνδυνο τους δορυφόρους ή τις μελλοντικές σεληνιακές υποδομές – κατά πως αναφέρει ο New Scientist. H πιθανή σύγκρουση  με τη σελήνη προβλέπεται για τις 22 Δεκεμβρίου του 2032, όμως είχαν προηγηθεί άλλες εκτιμήσεις , ένα χρόνο πριν : Τότε εικάζονταν ότι ο βράχος – μεγέθους  όσο μια πολυκατοικία 10 ορόφων , γνωστός με το  όνομα «καταστροφέας των πόλεων» ! -   θα μπορούσε να εξαφανίσει μια μεγάλη πόλη «απελευθερώνοντας» (τρόπος του λέγειν…) ενέργεια μεγαλύτερη κατά 500 φορές από αυτήν που κατέστρεψε την Χιροσίμα !

Σερσέ λα φαμ…

 

 ksipnistere  19/12/2025

Του Γιάννη Σχίζα*

 

 Ο Μπιθικότσης  έκανε χρήση των «Γαλλικών» του για να προσδιορίσει εκείνο το αίσθημα της ανδρικής καψούρας  που εμπνέεται μέχρις εσχάτων για τις  θηλυκές υπάρξεις,   όμως άλλοι πιο ρεαλιστές μίλησαν για την αντίθετη περίπτωση, όπου το θηλυκό έλκεται από το αρσενικό.  «Η εξουσία είναι καλό αφροδισιακό», έλεγε ο Χιου Χέφνερ, εκδότης της  πολιτιστικής(!) επιθεώρησης “Playboy”, για  νa δηλώσει την εξουσία ανδρών επί γυναικών… Όντως, η εξουσία  των ανδρών ανέκαθεν δημιουργούσε γύρω της ένα « νευτώνειο» πεδίο έλξης, που οδηγούσε την πλειοψηφία των ηγετών σε γκομενοθηρικές εξορμήσεις ή ακόμη σε μορφές σεξουαλικής ιδιοκτησίας. Στην Ανατολή ήταν οι πασάδες με τα χαρέμια που δεν τους άφηναν χρόνο ούτε να μάθουν τα ονόματα  των εξηεπταοκτωεννιά γυναικών τους, άσε που στις πιο πολλές περιπτώσεις είχανε σωρεία παλλακίδων κάθε είδους. Στη Δύση υπήρχε το μεσαιωνικό  jus primae noctis (= δικαίωμα πρώτης νύχτας) των φεουδαρχών επί των νεοϋπανδρευόμενων γυναικών, το οποίο διαδέχθηκε ο «θεσμός»  του προσεταιρισμού   με μέσο το χρήμα των ανδρών-  και ότι ήθελε προκύψει. Σε χώρες όπως η Ελλάδα – κατά τη μαρτυρία του Κυριάκου Σιμόπουλου –  η προφύλαξη  από τις γενετήσιες επιθυμίες των Τούρκων φεουδαρχών συνίστατο συχνά στο τεχνητό «ασχήμισμα» της γυναίκας από τους συγγενείς της, στην παραμόρφωση του προσώπου της συνήθως,  για να παραδοθεί τελικά σώα και αρτιμελής στον γαμπρό. Για λόγους καθαρά ρεκόρ πρέπει εδώ να θυμίσουμε ότι αυτό κατέχεται από τον βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκο τον 8ο (1509-1547), που ήταν ο μόνος ηγέτης που παντρεύτηκε    6 φορές εφαρμόζοντας  την μέθοδο (άνευ  διδασκάλου) :   « διαζύγιο, αποκεφαλισμός, νέος γάμος-  διαζύγιο, αποκεφαλισμός, νέος γάμος»   – πέθανε  δε πριν προλάβει να «καθαρίσει» την έκτη του γυναίκα….

ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ