Δεν αρκεί ο «επαναστατικός» τουρισμός

 

Του Γιάννη Σχίζα

Αυγή 13.11.21

 

Το προηγούμενο Σάββατο λέγαμε για τον «επαναστατικό» τουρισμό, για τις επισκέψεις στα πεδία των μαχών γύρω από την περιφέρεια της Φλώρινας, για το στρατηγείο του Ζαχαριάδη και τη Σχολή Νοσοκόμων του ΔΣ και άλλα τινά, σαν  μέσα για την προώθηση της τουριστικής κίνησης  . Σε άλλο σημείωμα γράφαμε για το χωριό Στάτιστα  , ένα  αξιοθέατο οίκημα  όπου σκοτώθηκε ο Παύλος Μελάς το 1904, στη διάρκεια του Μακεδονικού αγώνα. Οι περιφέρειες της Δυτικής Μακεδονίας  έχουν οπωσδήποτε μερικά παραγωγικά  «αποκούμπια» όπως την παραγωγή φασολιών ποιότητας,  όμως αυτά  αδυνατούν να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους. Παρά την ανάπτυξη των μέσων συγκοινωνίας και επικοινωνίας, η ζωή του χωρικού παραμένει αφόρητα μοναχική. Σ’ αυτές τις περιοχές πρόσθετο μειονέκτημα είναι η παρατεταμένη διάρκεια του χειμώνα – που κρατάει από τον Οκτώβριο μέχρι τον Μάϊο – που απαιτεί τόνους ξύλων για την θέρμανση. Εξ άλλου η απολιγνιτοποίηση, που αφήνει ολόκληρες πεδιάδες  στο χάος, είναι μια δυναμική  που προστίθεται στο όλο πρόβλημα, μειώνει τους αστικούς πληθυσμούς  και προκαλεί πρόσθετα φαινόμενα φυγής. Η σπουδή μάλιστα με την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να αντιμετωπίσει το θέμα, προκαλεί μια επί πλέον επιβάρυνση.

 Αυτή η κατάσταση της υποχρεωτικής συγκεντροποίησης  πληθυσμών  δεν είναι καθαρά ελληνική : Όπως μας έλεγε ένας ξεναγός στα Σκόπια,  περισσότερα από 500 χωριά έχουν εγκαταλειφθεί από τους γηγενείς κατοίκους και έχουν τροφοδοτήσει την εγχώρια ή ξένη μετανάστευση.

Νότιο Αιγαίο : Ανεμογεννήτριες μόνο σε θαλάσσια πάρκα και βραχονησίδες

(Σ.Σ. Η εγκατάσταση σε νησίδες θέτει τοι ζήτημα της βιοποικιλότητας, που πολλές νησίδες υπηρετούν με τον καλύτερο τρόπο...Πάντως η απόφαση είναι σε γενικές γραμμές θετική...)

Να σταματήσει η εγκατάσταση βιομηχανικών ανεμογεννητριών στα νησιά των Κυκλάδων και των Δωδεκανήσων και οι νέες εγκαταστάσεις αιολικών πάρκων να χωροθετηθούν σε υπεράκτια  (Off Shore) και νησίδες με «εθνικό πρόσημο».

Αυτά  αποφάσισαν σε κοινή συνεδρίαση τους το Περιφερειακό Συμβούλιο Νοτίου Αιγαίου και η Περιφερειακή Ένωση Δήμων Νοτίου Αιγαίου, εκδίδοντας σχετικό ψήφισμα, το οποίο τονίζεται ότι «πρέπει ακουστεί, σε κάθε κατεύθυνση, σαν μια δυνατή φωνή από όλο το Νότιο Αιγαίο».

Το ζήτημα τέθηκε σε ειδική, κοινή συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου και της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Νοτίου Αιγαίου, η οποία πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Τετάρτης 10 Νοεμβρίου, με τηλεδιάσκεψη, κατόπιν αιτήματος του Περιφερειάρχη, Γιώργου Χατζημάρκου, προς τον πρόεδρο της ΠΕΔ, Αντώνη Καμπουράκη.

Στην κοινή συνεδρίαση, συμμετείχαν επίσης οι βουλευτές των Κυκλάδων, Γιάννης Βρούτσης, Κατερίνα Μονογυιού, Φίλιππος Φόρτωμας και Νίκος Συρμαλένιος, ενώ τη στήριξή τους δήλωσαν – παρότι για αντικειμενικούς λόγους δεν κατέστη δυνατή η φυσική τους παρουσία – οι βουλευτές Δωδεκανήσου Μάνος Κόνσολας και Γιάννης Παππάς. Συμμετείχαν επίσης, 19 Δήμαρχοι νησιών του Νοτίου Αιγαίου, ο Πρόεδρος του Επιμελητηρίου Δωδεκανήσου, Γιάννης Πάππους, ο Πρόεδρος του Επιμελητηρίου Κυκλάδων, Γιάννης Ρούσσος, ο Πρόεδρος του ΤΕΕ τμ. Δωδεκανήσου, Αντώνης Γιαννικουρής και ο Οικονομικός Επόπτης του Οικονομικού Επιμελητηρίου Δωδεκανήσου, Φώτης Κασσέκας.

Κατά τη διάρκεια της κοινής συνεδρίασης, το ζήτημα εισηγήθηκε ο Χωρικός Αντιπεριφερειάρχης Κυκλάδων, Γιώργος Λεονταρίτης. Τόσο ο εισηγητής, όσο και ο Περιφερειάρχης, Γιώργος Χατζημάρκος ανέπτυξαν μια σειρά από καίρια επιχειρήματα όπως η ανάγκη να διαφυλαχθεί η τουριστική οικονομία των νησιών, η οποία συνεισφέρει τα μέγιστα στην οικονομική ανάταση της χώρας, με το  υψηλότερο ποσοστό φορολογικών εσόδων που προέρχονται από τις εξαιρετικές επιδόσεις των νησιών.  Κατέστησαν  επίσης σαφές, ότι τάσσονται υπέρ των μορφών Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, αλλά με επενδύσεις το μέγεθος των οποίων είναι συμβατό με την περιορισμένη έκταση και το ανάγλυφο των νησιών, εκφράζοντας   την πλήρη διαφωνία τους στην εγκατάσταση βιομηχανικών ανεμογεννητριών, που θα μετατρέψουν τα νησιά του Νοτίου Αιγαίου σε ένα απέραντο βιομηχανικό πάρκο, προτείνοντας την αξιοποίηση των εκατοντάδων νησίδων του Νοτίου Αιγαίου ως τόπους εγκατάστασης ΑΠΕ δίνοντας στην χώρα οφέλη με περιβαλλοντικό, δημοσιονομικό και εθνικό πρόσημο, καθώς και την μεταφορά των επίγειων ανεμογεννητριών των νησιών στην θάλασσα (off shore).Οι συμμετέχοντες, που τοποθετήθηκαν στην κοινή συνεδρίαση,  καταδίκασαν κάθε έργο, δράση και πρωτοβουλία που απειλεί τα νησιά με  περιβαλλοντική, τουριστική και οικονομική καταστροφή.

Τζό­ι Οὐ­ί­λιαμς (Joy Williams): Ὄ­χι καὶ τὸ κα­λύ­τε­ρό του (Not His Best)

 

  [Ἀφιέρωμα, 6/11]

[Μι­κρὴ ἐ­κλο­γὴ ἀ­πὸ τὶς Ἐ­νε­νήν­τα ἐν­νιὰ ἱ­στο­ρί­ες τοῦ Θε­οῦ (Ni­ne­ty-Νi­ne Sto­ri­es of God)]

Ο ΦΡΑΝΤΣ ΚΑΦΚΑ ἀ­πο­κά­λε­σε κά­πο­τε τὰ γρα­πτά του μιὰ μορ­φὴ προ­σευ­χῆς.

       Ἀ­κό­μη, ἐ­πέ­πλη­ξε σὲ κά­ποι­ο γράμ­μα του τὴν πο­λυ­βα­σα­νι­σμέ­νη Φε­λί­τσε Μπά­ου­ερ: «Δὲν εἶ­πα ὅ­τι ἐ­νῶ τὸ γρά­ψι­μο θὰ ὄ­φει­λε νὰ φω­τί­ζει τὰ πάν­τα, ἀ­πε­ναν­τί­ας τὰ κά­νει χει­ρό­τε­ρα· αὐ­τὸ ποὺ εἶ­πα εἶ­ναι ὅ­τι τὸ γρά­ψι­μο φω­τί­ζει τὰ πάν­τα καὶ τὰ κά­νει χει­ρό­τε­ρα.»

       Συ­χνὰ τὸν κα­τέ­τρω­γε ἡ ἀ­νη­συ­χί­α πὼς δὲν εἶ­ναι ἄν­θρω­πος καὶ πὼς αὐ­τὸ ποὺ βρί­σκε­ται ἐ­πά­νω στὸ κορ­μί του δὲν εἶ­ναι κε­φά­λι ἀν­θρώ­που. Κά­πο­τε ὀ­νει­ρεύ­τη­κε πὼς ξα­πλω­μέ­νος κα­θὼς ἦ­ταν στὸ κρε­βά­τι του ἄρ­χι­σε ἀ­δι­ά­κο­πα νὰ πη­δᾶ ἀ­π’ τ’ ἀ­νοι­χτὸ πα­ρά­θυ­ρο κά­θε τέ­ταρ­το της ὥ­ρας.

       «Κι ἔ­πει­τα ἔρ­χον­ταν τρέ­να, τὸ ἕ­να με­τὰ τὸ ἄλ­λο περ­νοῦ­σαν πά­νω ἀ­π’ τὸ κορ­μί μου, ἀ­π’ ἄ­κρη σ’ ἄ­κρη στὶς ρά­γες βά­θαι­ναν καὶ πλά­ται­ναν τὶς δυ­ὸ το­μὲς στὸν λαι­μὸ καὶ στὰ πό­δια μου.»

       Αὐ­τὸ δὲν τοῦ τό ’­δω­σα ἐ­γώ, εἶ­πε ὁ Κύ­ριος.

Μάριο Βίττι, Πως «έμπλεξα» με τη γενιά του ’30 (συνέντευξη στον Γ.Ν.Μπασκόζο)

 

μια συνομιλία

με τον Γιάννη Ν. Μπασκόζο

Η γενιά του ΄30 δεν έφυγε ποτέ από την προσοχή των μελετητών, τα έργα της επανεκδίδονται συνεχώς ενώ οι φιλόλογοι προσθέτουν νέες οπτικές. Χαρακτηριστικά τα πρόσφατα βιβλία της Μαίρης Μικέ Δοκιμασίες. Όψεις του οικογενειακού πλέγματος στο νεοελληνικό μυθιστόρημα 1922-1974 και της Χριστίνας Ντουνιά Αργονάυτες και σύντροφοι, ενώ στην αρχή της ερχόμενης χρονιάς περιμένουμε μια σειρά docufiction πάνω στα έργα δεκαπέντε σπουδαίων πεζογράφων και ποιητών αυτή της γενιάς. Η πολύσημη γενιά του ΄30 δεν ήταν ποτέ ενιαία. Για παράδειγμα η  ποίηση των υπερρεαλιστών δεν είχε σχέση με αυτή των Σεφέρη, Ελύτη, οι αριστεροί αποτελούσαν χωριστή ομάδα, οι θεσσαλονικείς του εσωτερικού μονολόγου επίσης μια άλλη ομάδα, οι Αντωνίου, Σκαρίμπας , Αξιώτη ίσως είναι ακατάταχτοι κλπ κλπ. Ένας από τους πρώτους που ασχολήθηκε με τα έργα αυτής της γενιάς ήταν ο Μάριο Βίττι, ιταλός διανοούμενος, νεοελληνιστής, προσανατολισμένος από νωρίς στη  μελέτη των λογοτεχνών του Μεσοπολέμου αλλά και του συνόλου της ιστορίας της ελληνικής λογοτεχνίας. Πρόσφατα σε μια συνομιλία μας ο Μάριο Βίττι σημείωσε τις δυσκολίες που είχε να «βουτήξει» σε αχαρτογράφητα νερά εκείνη την εποχή και να δώσει την πρώτη πρώιμη μελέτη για την ομάδα εκείνων των λογοτεχνών που έμεινε στα χρονικά της ελληνικής γραμματείας ως γενιά του ΄30.

 

Κύριε Βίττι πώς εκτιμάτε σήμερα τη γενιά του ΄30 , όρος αμφισβητούμενος , αφού υπάρχουν τεράστιες διαφορές ανάμεσα σε όσους κατατάσσονται σε αυτήν;

Η μελέτη μου για την Γενιά του Τριάντα είναι ένα ντοκουμέντο της εποχής εκείνης. Πρέπει να την τοποθετήσουμε μέσα στα ιστορικά και πολιτισμικά συμφραζόμενα της εποχής. Γεγονός είναι ότι κανείς πριν από αυτή την απόπειρα δεν είχε αναμετρηθεί με το θέμα. Ο προβληματισμός μου διαμορφώθηκε μέσα από μια προοπτική από έξω από την Ελλάδα. Την πρώτη φορά που βρέθηκα μπρος σε αυτό το πρόβλημα ήταν όταν ένας εκδότης της Πάρμα, ο περίφημος  Ugo Guanda, που παράγγελνε τα βιβλία αφού τα είχε συζητήσει με τους συγγραφείς, και που ήταν ειδικευμένος στην ποίηση, μου ζήτησε μία ανθολογία της ελληνικής ποίησης του Εικοστού αιώνα.

Η ΓΕΡΜΑΝΊΑ ΠΡΟΣΘΈΤΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΚΙΝΔΥΝΟ ΣΤΙΣ ΠΑΙΔΙΚΈΣ ΧΑΡΈΣ ΤΗΣ

 

Μ. Καπάνταης Δασολόγος- Περιβαλλοντολόγος                                                   

   τ. Δ/ντης Πρασίνου

 

                                                

 

Οι Γερμανικές ασφαλιστικές εταιρείες απαιτούν "επικίνδυνες" παιδικές χαρές ώστε τα παιδιά να μάθουν για τον κίνδυνο «Αυτή είναι μια φανταστική πρόοδος στην κατανόηση της παιδικής ηλικίας ως την κατάλληλη στιγμή για τα παιδιά να μάθουν να αναγνωρίζουν και να μετριάζουν τον κίνδυνο».

Εικόνα 1 . Φώτο Μ. Καπάνταης

Παιδική ηλικία, παιχνίδι και αρχές παιχνιδιού 

       Η παιδική ηλικία, το παιχνίδι και οι αρχές του παιχνιδιού πρέπει να ρίχνουν μια ματιά πάντοτε σε μερικές από τις θεωρίες που επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο οι ενήλικες κατανοούν τα παιδιά, το ρόλο του παιχνιδιού και της παιδικής ηλικίας, καθώς και την ηθική της μελέτης του τρόπου που τα παιδιά παίζουν. 

                                                                                                                              

  Γι’ αυτό πρέπει να:

• διερευνηθούν ορισμένες από τις ιδέες, τις έννοιες και τις θεωρίες της ανάπτυξης της παιδικής ηλικίας  που έχουν επηρεάσει αλλά και συνεχίζουν να επηρεάζουν την κατανόηση των παιδιών και το παιχνίδι τους και ως εκ τούτου είναι σημαντικές για όσους ασκούν την εποπτεία, σχεδιάζουν η κατασκευάζουν όργανα παιχνιδιού.

• εξετάσει το ρόλο του παιχνιδιού και πώς επηρεάζει και επηρεάζεται από το περιβάλλον και τα παιδιά. Να εξετάσει πώς η διαδικασία παιχνιδιού έχει προτεραιότητα και πώς οι μελετητές του παιχνιδιού πρέπει να εξισορροπούν τα αναπτυξιακά οφέλη του παιχνιδιού με την ευημερία των παιδιών.

Αυτό είναι το πρώτο από μια σειρά οδηγιών παιχνιδιού, που είναι μια συλλογή πόρων για όλους εκείνους που εργάζονται με τα παιδιά που παίζουν .           

Θεόδωρου Κόλλια : Ο ΜΑΡΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΚΩΛΗΚΟΔΙΤΗΣ

       O γερo-Πανάγος, ψηλός αδύνατος με μια άγρια χαρακωμένη φάτσα και λίγα μαλλιά γκριζόασπρα με μόνιμο σήμα κατατεθέν τη γλίτσα του και την καπελαδούρα του κατέβαινε στο χωριό από εκεί πάνω τη στάνη του κάθε μέρα λίγο  μετά το απομεσήμερο. Ήταν η ώρα που οι γέροντες έβγαιναν στο μικρό καφενεδάκι για το απογευματινό τους καφεδάκι. Ο γερο- Πανάγος καθόταν στο μικρό τραπεζάκι αμίλητος και σοβαρός, απόμακρος. Γύρω στη μισή ώρα έπαιρνε πάλι την ανηφοριά για κει πάνω στα ριζά του πέρα βουνού, που ήταν  ολόκληρο το βιος του, το μαντρί με τα τόσα γίδια και δίπλα η καλύβα του που στέγαζε τη μικρή του οικογένεια. Τη γρια γυναίκα του, κουτσή κι ονειροπαρμένη και τον  γιος τους, το Μάρκο, το αγρίμι του βουνού, τον ασβό. Όπως όλοι οι τσοπάνηδες δεν έλεγε σε κανέναν πόσα γίδια είχε. Τόχαν μεγάλη γρουσουζιά να ξέρουν οι άλλοι πόσα ζωντανά έχουν. Ούτε και τα μαντρόσκυλα δεν μαρτύραγαν. Όμως οι ίδιοι τις γίδες τις γνώριζαν μία - μία από τούς όζους στα μαστάρια  τους.    
Από τις ελάχιστες μαρτυρίες ο Μάρκος πρέπει να πλησίαζε τα τριάντα με μια αφάνα στο κεφάλι και ένα πρόσωπο σκεπασμένο με αραιά γένια και μάτια μεγάλα σαν της αγελάδας. Λίγοι χωριανοί τον είχαν συναντήσει από κοντά και όλοι τον θεωρούσαν το αλλόκοτο θεριό του βουνού. Από το πρωί με το που χάραζε ο ήλιος, σκαρφάλωνε πάνω σε μια μεγάλη βελανιδιά, δίπλα στο μαντρί και έβγαζε διάφορες κραυγές μιμούμενος διάφορα ζώα. Πιο καλά έκανε τον τράγο και τη γίδα. Εκεί πάνω βρισκόταν τον περισσότερο καιρό. Αρκετά πιο πέρα στο φαράγγι, που χώριζε τα δυο βουνά, ήταν μια μεγάλη σπηλιά, ο φόβος και μαζί ο θρύλος για τους χωριάτες που οι παλιοί έλεγαν ότι κάποτε ένα κατσίκι που το κυνηγούσαν οι κλέφτες μπήκε στη σπηλιά και βγήκε κάτω κοντά στη θάλασσα τρεις με τέσσερις ώρες δρόμο από το χωριό. Εκεί μέσα έμπαινε ο Μάρκος και κανείς ποτέ δεν ήξερε τι έκανε.

«Retro & Blues Stories» με τον Χρήστο Κωνσταντόπουλο

 

Για δύο Τρίτες του Νοέμβρη (23 & 30) στο Μουσικό Βαγόνι Orient Express

 

Για δύο μοναδικές Τρίτες του Νοέμβρη (23 & 30), ο Χρήστος Κωνσταντόπουλος παρουσιάζει με τους συνεργάτες του τη μουσική παράσταση «Retro & Blues Stories» στο Μουσικό Βαγόνι Orient Express της Αμαξοστοιχίας-Θεάτρου το Τρένο στο Ρουφ.

Διαχρονικά μουσικά κομμάτια από την παγκόσμια μουσική σκηνή σε blues διασκευές των L. Cohen, J. Brel, D. Bowie κ.ά. αναμειγνύονται γλυκά με τις ρετρό μελωδίες γνωστών Ελλήνων συνθετών αλλά και με τραγούδια από την προσωπική δισκογραφία του Χρήστου Κωνσταντόπουλου, στο ζεστό χώρο του Orient Express.

Αγαπημένα τραγούδια με ιστορίες αγάπης στον Νότο της Αμερικής, δυνατούς έρωτες στους δρόμους του Παρισιού και με κρυμμένα μυστικά στα μπαρ των μεγαλουπόλεων, πάντα σε retro και blues διάθεση.

«Εμφύλια έπη» του Φαίδωνα Χατζηαντωνίου

 

 

 

Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Καλαμάτας

 

Σάββατο 4 Δεκεμβρίου | 20:00,  Αίθουσα Νίκος Σκαλκώτας

 

Συμπαραγωγή  ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας – ΜΜΑ 

Έγραψαν για την παράσταση μετά την πρεμιέρα της στην Καλαμάτα
«Μια παράσταση - μουσική συμφωνία, Με ερμηνεία της εξαιρετικής, out of this world, Χρυσάνθης Δούζη».
Λίνα Γιάνναρου - Καθημερινή

«Η καθηλωτική ερμηνεία της Χρυσάνθης Δούζη Ένα κείμενο ταξίδι στη μνήμη της ελληνικής ιστορίας».

Νίκος Παπαηλιού – Athens Voice

«Η μουσική (Δημ. Οικονομάκης) αποτελεί ένα υπέροχο, απολαυστικότατο τμήμα της παράστασης. Είναι βαθιά ανθρώπινη, “κεντρίζει” το συναίσθημα. Τα “Εμφύλια έπη” ήρθαν για να συζητηθούν».

Γιούλα Σαρδέλη, Elefteria Online 

 

Το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, σε συμπαραγωγή με το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας, παρουσιάζει το Σάββατο 4 Δεκεμβρίου στις 8:00 το βράδυ στην Αίθουσα Νίκος Σκαλκώτας το έργο «Εμφύλια έπη» του Φαίδωνα Χατζηαντωνίου. Ερμηνεύει η Χρυσάνθη Δούζη υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Γιάννη Μαργαρίτη. Τη μουσική έγραψε ο Δημήτρης Οικονομάκης. Τα σκηνικά και τα κοστούμια επιμελήθηκε η Ελένη Μανωλοπούλου, ενώ τα βίντεο της παράστασης υπογράφουν η Χρυσούλα Κοροβέση και ο Μάριος Γαμπιεράκης. Τη Χρυσάνθη Δούζη πλαισιώνει επί σκηνής ο μουσικός Δημήτρης Μπακέας.

Άνδρες γαρ πόλις

 

Η περιπέτεια και η συνεισφορά  των «ψώνιων» στην πόλη

Του Γιάννη Σχίζα

Το ΠΟΝΤΙΚΙ, 11.11.21

 

«Άνδρες γαρ πόλις και ου τείχη ουδέ νήες ανδρών κεναί» έλεγε ο Θουκυδίδης κοινοποιώντας   το γνωμικό του Αθηναίου Στρατηγού Νικία,  που  ήθελε  να τονίσει  ότι τα τείχη και τα καράβια  είναι άνευ αξίας, όταν δεν υπάρχουν οι κατάλληλοι άνδρες για να τα χειριστούν… Οι «κατάλληλοι άνδρες»  μπορούν επίσης  να αναβαθμίζουν  και να κοινωνούν  το πνεύμα της πόλης, αρκεί  βέβαια να είναι αναγνωρίσιμοι και να αποτελούν σημεία αναφοράς για την κοινωνική συνείδηση.  Αυτό το συλλογισμό θα μπορούσαμε να τον μεταφέρουμε «επηυξημένο και βελτιωμένο»  στη σημερινή κατάσταση, αν παίρναμε  συνολικά τους ανθρώπους  που αποτελούν το «άλας» της πόλης:  Αν  τους εξετάζαμε   για το ρόλο τους στα ήθη , για τη πλάκα και το καλαμπούρι  και το κοινό πνεύμα που εισάγουν. Τι θα γινόταν η Αθήνα χωρίς  τον Αρμάνδο Δελαπατρίδη ,τον Βασίλη Λεβέντη, τον Νίκο Κελεσίδη -Σαμψών ή τον Ανδρέα Νομικό – κατά κόσμον «φτερού»;

 

 

ΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΕΣ

Ο Ανδρέας Νομικός, γνωστός ως φτεράς,  άφησε στον μάταιο κόσμο πολλά ανέκδοτα για αφήγηση :  Άφησε πρωτίστως την εμπειρία του από τα τανκς του Πολυτεχνείου, όταν προσέγγισε τους στρατιώτες κάποιου άρματος και τους ρώτησε με τον αφελή και θηλυπρεπή του τρόπο «καλέ τι παίζετε εδώ; Τον άγνωστο πόλεμο;». Δεν παρέλειψε να υποστηρίξει σε κάποιον κύριο την ομοιότητα που είχε το καρό σακάκι  του με ένα δικό του τραπεζομάνδηλο (!),

Η Τέχνη του Ηθοποιού : Σεμινάριο Θεάτρου με την Σίσσυ Δουτσίου

 

Μετά από ενάμιση χρόνο παύσης λόγω της πανδημίας ξεκινάει ξανά στην AΘΗΝΑ το επιτυχημένο σεμινάριο υποκριτικής “Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΥ” με την ηθοποιό ΣΙΣΣΥ ΔΟΥΤΣΙΟΥ που διοργανώνει το Ινστιτούτο Πειραματικών Τεχνών τον Δεκέμβριο του 2021.

 

«Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΥ»

Ανοιχτό Σεμινάριο Υποκριτικής | Δεκέμβριος 2021
Ινστιτούτο [Πειραματικών Τεχνών]

 

Το σεμινάριο επεξεργάζεται τα θεμελιώδη ζητήματα της υποκριτικής
(χαρακτήρας, δράση, συναίσθημα) και αποτελείται από 34 Ασκήσεις.

Το πιο πολύτιμο είδος γνώσης είναι η ανακάλυψη των συναισθηματικών μηχανισμών. Ο ηθοποιός οφείλει να καλλιεργήσει τη δύναμη της συγκέντρωσης, της ενσώματης μνήμης και της παρατηρητικότητας. Με μια πρακτική και δομημένη διαδρομή θα αναπτύξουμε τον αυθορμητισμό, την εφευρετικότητα, τη δημιουργικότητα, την δυναμική σύνθεση των συνθηκών (στο χώρο και τον χρόνο).

«ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ» (The Birds) του Κόνορ ΜακΦέρσον σε σκηνοθεσία Λεωνίδα Παπαδόπουλου

 

 

In Between Art Theatre Company παρουσιάζει

σε Πανελλήνια Πρώτη

ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ 

Από την Δευτέρα 15 Νοεμβρίου 2021

κάθε

Δευτέρα και Τρίτη στις 21:15

για

20 παραστάσεις

στον

Πολυχώρο Vault

 

   Τα Πουλιά (The Birds) του βραβευμένου Ιρλανδού συγγραφέα Conor McPherson (Ο Φάρος, Η λάμψη μιας ασήμαντης νύχτας, Το Φράγμα) αποτελούν μια ατμοσφαιρική θεατρική διασκευή της συναρπαστικής ιστορίας της Daphne du Maurier στην οποία βασίστηκε και η ομώνυμη κινηματογραφική ταινία του Alfred Hitchcock.

 

   Μυστηριώδη σμήνη πουλιών αρχίζουν να επιτίθενται βίαια κατά τη διάρκεια της παλίρροιας οδηγώντας δυο ξένους τον Νατ, έναν τύπο που πάσχει από πονοκεφάλους, και την Νταϊάν, πρώην μυθιστοριογράφο να καταφύγουν σε ένα απομονωμένο και εγκατελειμμένο σπίτι δίπλα σε μια λίμνη προσπαθώντας να επιβιώσουν. Χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα και με λίγα αποθέματα τροφίμων οι σχέσεις δοκιμάζονται την ίδια ώρα που οι ελπίδες για σωτηρία εξανεμίζονται. Ξαφνικά η άφιξη μιας νεαρής μυστηριώδους γυναίκας,  της Τζούλια, που παραθέτει εδάφια από τον Εκκλησιαστή και φλερτάρει με τον Νατ, απειλεί να καταστρέψει τις εύθραυστες ισορροπίες.

 

 

Τζό­ι Οὐ­ί­λιαμς (Joy Williams) [Ἀφιέρωμα, 5/1] : Κοι­λό­τη­τα (Cavity)1

 

[Μι­κρὴ ἐ­κλο­γὴ ἀ­πὸ τὶς Ἐ­νε­νήν­τα ἐν­νιὰ ἱ­στο­ρί­ες τοῦ Θε­οῦ (Ni­ne­ty-Νi­ne Sto­ri­es of God)]

Η ΜΑΡΚΑ τῶν τσι­γά­ρων ποὺ προ­τι­μοῦ­σε ἡ σπου­δαί­α ἀγ­γλί­δα κον­τράλ­το Κά­θλιν Φέ­ρι­ερ λε­γό­ταν Passing Clouds*. Σύμ­φω­να μὲ τὰ λε­γό­με­να ἑ­νὸς ἐκ τῶν πρώ­των της δα­σκά­λων**, ἡ φω­νή της ἦ­ταν ὑ­πέ­ρο­χη χά­ρη σὲ μιὰ «θαυ­μά­σια κοι­λό­τη­τα στὸ πί­σω μέ­ρος τοῦ λαι­μοῦ της». Αὐ­τὴ ἦ­ταν καὶ ἡ μό­νη ἐ­ξή­γη­ση ποὺ δό­θη­κε πο­τὲ γιὰ τὴν κα­θα­ρό­τη­τα καὶ τὴ δύ­να­μη τῆς φω­νῆς της.

       Λί­γο πρὶν τε­λει­ώ­σει ἡ σύν­το­μη ζω­ή της, ἡ Φέ­ρι­ερ τρα­γού­δη­σε τὸ συμ­φω­νι­κὸ ἔρ­γο τοῦ Μά­λερ «Τὸ τρα­γού­δι τῆς Γῆς». Πε­θαί­νου­με, ὅ­μως ἡ ζω­ὴ εἶ­ναι και­νούρ­για, αἰ­ω­νί­ως και­νούρ­για· αὐ­τὴ εἶ­ναι ἡ ἐκ­στα­τι­κὴ βε­βαι­ό­τη­τα τοῦ Μά­λερ. Ἡ φύ­ση ἀ­να­νε­ώ­νε­ται χρό­νο μὲ τὸν χρό­νο... ἐ­σα­εί, ἐ­σα­εί.

       Ἡ Φέ­ρι­ερ τρα­γού­δη­σε τὸ τε­λευ­ταῖ­ο μέ­ρος δα­κρυ­σμέ­νη, τό­σο συγ­κλο­νι­σμέ­νη, ποὺ πα­ρέ­λει­ψε τὸ τε­λι­κὸ ewig, τὸ τε­λι­κὸ ἐ­σα­εί.***

*

Το ανοσιούργημα σε βάρος της Οίτης συνεχίζεται!

 

Αγνοούνται επιδεικτικά οι αντιδράσεις της τοπικής κοινωνίας και ειδικών επιστημόνων

 

Ελικόπτερα και βαριά μηχανήματα βρέθηκαν χθες το πρωί στην Οίτη για να μας βεβαιώσουν και να αποδείξουν μια φορά ακόμα ότι τα κέρδη είναι πάνω από τη φύση και τα σπάνια οικοσυστήματα∙ ότι στη χώρα της Δημοκρατίας αγνοείται επιδεικτικά η θέση των ανθρώπων που θα υποστούν τις αλλαγές, αγνοούνται οι ειδικοί επιστήμονες και η τοπική αυτοδιοίκηση, προκειμένου ο ιερός - και παγκόσμια αναγνωρισμένος για την περιβαλλοντική του αξία - τόπος της Οίτης να μετατραπεί σε ένα απέραντο εργοτάξιο παραγωγής κέρδους για λίγους «εκλεκτούς» επενδυτές. 

 

Το ανοσιούργημα σε βάρος της, η βεβήλωση του βουνού των λουλουδιών, του βουνού των νερών, του χρυσαετού, του Ηρακλή και της Εθνικής μας Αντίστασης συνεχίζεται. Με ελικόπτερα και με νταλίκες μέσα στην Σημαντική Περιοχή για τα Πουλιά και ακριβώς στα όρια του Εθνικού Δρυμού και της Περιοχής natura, κοντά στη γνωστή Καταβόθρα της Οίτης και την Πυρά του Ηρακλέους, ανεβάζουν ανεμολογικούς ιστούς.

 

Είναι ντροπή σε όλους όσοι επιμένουν να νομοθετούν και να υποχρεώνουν τις υπηρεσίες, που υπολειτουργούν, να εκδίδουν τέτοιες άδειες.

One Night Stand , με τον Μάνο Αθανασιάδη στο μουσικό βαγόνι Orient Express

 

 

Ο εξαιρετικός πιανίστας Μάνος Αθανασιάδης τραγουδάει τον έρωτα σε μια εκρηκτική μουσική βραδιά κάθε Πέμπτη στις 21.00

«Δε μου λες, και τι θέλεις από μένα;»

«Θέλω λίγη δόξα από έρωτα...»

«Δόξα;»

«Ναι.»

«Μάλλον έχεις έρθει σε λάθος βαγόνι...»

«Γιατί;»

«Γιατί εδώ κάνουμε σχέσεις της μιας νύχτας…»

«Δηλαδή;»

«Δηλαδή αυτό που ζητάς μόνο η αγάπη μπορεί να στο δώσει.. Αγαπώ κάποιον σημαίνει τον κάνω ένδοξο. Είναι η μόνη δόξα που θα γνωρίσει ποτέ στη ζωή του.»

Κάθε Πέμπτη στις 21.00 στο Μουσικό Βαγόνι Orient Express της Αμαξοστοιχίας-Θεάτρου το Τρένο στο Ρουφ ο πιανίστας, συνθέτης και τραγουδιστής Μάνος Αθανασιάδης περιπλανιέται αγκαλιά με το πιάνο του ψάχνοντας αυτό που ψάχνουν όλοι.

Φώτης Δρακόπουλος :1% Καλύτερη Ζωή / Γιατί δεν ζεις τη ζωή που θέλεις

 

Σελίδες: 230, Τιμή: 17,90€
ISBN: 978-618-5579-03-6
Εκδόσεις Έσοπτρον

 

Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Έσοπτρον το εξαιρετικό βιβλίο αυτοβελτίωσης του πολλά υποσχόμενου συγγραφέα-coacher Φώτη Δρακόπουλου, με τίτλο «1% Καλύτερη Ζωή / Γιατί Δεν Ζεις Τη Ζωή Που Θέλεις». Ένα βιβλίο που θα μας βοηθήσει να χτίσουμε τη σημαντικότερη σχέση της ζωής μας: τη σχέση με τον εαυτό μας. Σκοπός του είναι να ταρακουνήσει τον αναγνώστη και να του πει ότι πρέπει να ασχοληθεί με την γνώση του Eαυτού του.

Βασικά μηνύματα Βιβλίου

1. Η γνώση του Εαυτού μας είναι το μεγαλύτερο αγαθό.
2. Τίποτα εξωτερικό δεν μπορεί να σε γεμίσει, αν μέσα σου δεν είσαι καλά.
3. Λόγος για ό,τι δεν διδάχθηκε στο σχολείο. Όλα αυτά που αν ξέραμε θα κάναμε τη ζωή μας καλύτερη.
4. Η δημιουργία ενός τρόπου ζωής και ενός τρόπου σκέψης.
5. Πώς να βγούμε από τον προγραμματισμό μας και τις κεκτημένες ταχύτητες και να αποφασίσουμε να έρθουμε πιο κοντά στον πραγματικό μας εαυτό.

Τζό­ι Οὐ­ί­λιαμς (Joy Williams) [Ἀφιέρωμα, 4/11] : Ἑ­ω­θι­νό (Aubade)

 

[Μι­κρὴ ἐ­κλο­γὴ ἀ­πὸ τὶς Ἐ­νε­νήν­τα ἐν­νιὰ ἱ­στο­ρί­ες τοῦ Θε­οῦ (Ni­ne­ty-Νi­ne Sto­ri­es of God)]

ΕΝΑΣ ΣΗΜΑΙΝΩΝ ἀν­θρω­πι­στὴς προ­σκλή­θη­κε νὰ λά­βει μέ­ρος σὲ μιὰ συ­ζή­τη­ση γύ­ρω ἀ­πὸ τὶς ἀ­πει­λὲς ἀλ­λὰ καὶ τὶς εὐ­και­ρί­ες ποὺ θὰ πα­ρου­σια­στοῦν ἂν τυ­χὸν ἀ­να­κα­λύ­ψου­με πὼς ὑ­πάρ­χουν νο­ή­μο­νες μορ­φὲς ζω­ῆς σ’ ἄλ­λους πλα­νῆ­τες. Οἱ πα­ρα­τη­ρή­σεις του, ἂν καὶ κα­νέ­νας δὲν δι­α­φώ­νη­σε μ’ αὐ­τές, δι­α­τυ­πώ­θη­καν μὲ τέ­τοι­α θέρ­μη, ὥ­στε ἀρ­γό­τε­ρα οἱ πα­ρα­γω­γοί, συ­νυ­πο­λο­γί­ζον­τας ὅ,τι εἶ­χε συμ­βεῖ, ἀ­πο­φά­σι­σαν νὰ μὴν τὸν συμ­πε­ρι­λά­βουν στὸ πρό­γραμ­μα.*

       Ὑ­πῆρ­ξε γε­νι­κὴ συμ­φω­νί­α ὡς πρὸς τὸ ὅ­τι εἶ­ναι πι­θα­νό, ἴ­σως δὲ καὶ ἀ­ναγ­καῖ­ο γιὰ τὸ ἀν­θρώ­πι­νο ἐγ­χεί­ρη­μα, ν’ ἀ­να­κα­λυ­φθοῦν νο­ή­μο­νες μορ­φὲς ζω­ῆς σὲ ἄλ­λους πλα­νῆ­τες, ὡ­στό­σο με­γά­λο μέ­ρος τῆς κου­βέν­τας εἶ­χε νὰ κά­νει μὲ τὸ ἂν μπο­ρεῖ ν’ ἀ­να­κα­λυ­φθεῖ μορ­φὴ ζω­ῆς ἐ­φά­μιλ­λη τῆς ἀν­θρώ­πι­νης νο­η­μο­σύ­νης καὶ δη­μι­ουρ­γί­ας.

       Ὁ ἀν­θρω­πι­στής, ποὺ ἦ­ταν ἐ­πί­σης καὶ δι­α­πρε­πὴς ἀ­κα­δη­μα­ϊ­κός, ὑ­πο­στή­ρι­ξε ὅ­τι τί­πο­τε δὲν θὰ μπο­ροῦ­σε ν’ ἀ­να­κα­λυ­φθεῖ ποὺ νὰ εἶ­ναι σὲ θέ­ση εἴ­τε νὰ συν­θέ­σει μιὰ συμ­φω­νί­α σὰν κι αὐ­τὲς ποὺ ἔ­γρα­ψαν τό­σοι λαμ­προὶ συν­θέ­τες μας εἴ­τε νὰ ἐ­κτι­μή­σει τὴ συμ­φω­νί­α. Ἡ ἱ­κα­νό­τη­τα νὰ ἐ­κτι­μή­σει κα­νεὶς τὴ συμ­φω­νί­α τοῦ φαι­νό­ταν ἐ­ξί­σου σπου­δαί­α μὲ τὴν ἴ­δια τὴ σύν­θε­ση.

       

Ιφιγένεια Καλαντζή : Οι μεγάλες προσδοκίες του Γκοντάρ

Πενήντα χρόνια μετά τον Μάη του ’68, ο Γαλλοελβετός εικονοκλάστης κινηματογραφιστής Ζαν-Λυκ Γκοντάρ, αειθαλής παρά τα 88 τότε χρόνια του, παρέδωσε «Το Βιβλίο των Εικόνων», άλλο ένα πειραματικό και απόλυτα αντισυμβατικό κινηματογραφικό πόνημα-μανιφέστο, ως πολυδιάστατη οπτικοακουστική μορφή τέχνης με πολιτικό έρεισμα, είδος που εμπνεύστηκε και υπηρετεί πιστά εδώ και πάνω από δυο δεκαετίες, μέσα από πολύπλοκες οπτικοακουστικές εμπειρίες-ταινίες, όπως «Η δική μας μουσική» (2004), «Σοσιαλισμός» (2010) και «Αποχαιρετισμός στη Γλώσσα» (2014). Σε αυτή την ύστερη σκηνοθετική του περίοδο, ο 91χρονος σήμερα Γκοντάρ είναι ο κινηματογραφιστής-ποιητής με οπτικοακουστική διάσταση μεταμοντέρνας αισθητικής, που γράφει ποιήματα, με εργαλείο το σινεμά, μέσα από τέσσερα παράλληλα επίπεδα: λόγο, ήχο, μουσική και εικόνα.

Γνήσιο τέκνο της μεταπολεμικής ποπ αρτ, ο Γκοντάρ, που συχνά παραφράζει το όνομά του ως «GOD-art», εμπλέκοντας σημειολογικά τις έννοιες «θεϊκή τέχνη» ή και «θεός της τέχνης», δεν έπαψε να στοχάζεται και να αναδιαμορφώνει κείμενα, εικόνες, πίνακες, χρώματα, ήχους, λέξεις και μουσικές, σε μια πλήρη αποδόμηση της συμβατικής κινηματογραφικής αφήγησης.

Καταστασιακός από τα νιάτα του και πιο αφαιρετικός από ποτέ,

Ένα Παραμύθι

 

1821: Τὰ Μικρὰ τοῦ Μεγάλου Ἀγώνα : Χρι­στι­α­νοὶ καὶ Φρά­γκοι [τοῦ βασιλιᾶ Ὄθωνα]

Ο ΟΘΩΝ ἐ­πὶ το­σοῦ­τον ἐ­συ­νή­θι­σεν εἰς τὰς ἀ­κρι­το­μυ­θί­ας τῶν Ἑλ­λή­νων, ὥ­στε ἀ­νε­χό­με­νος ἐ­γέ­λα ὁ­σά­κις καὶ αὐ­τοὶ οἱ αὐ­λι­κοί του τῷ ἀ­πέ­τει­ναν ἐξ ἀ­προ­σε­ξί­ας φρά­σεις προ­σβλη­τι­κάς. Εὑ­ρι­σκό­με­νος πο­τὲ ἐν Νά­ξῳ καὶ ἐ­ρω­τή­σας εἰς τὸ γεῦ­μα τοὺς πα­ρα­κα­θη­μέ­νους πό­σαι οἰ­κο­γέ­νειαι κα­τοι­κοῦ­σι τὴν πό­λιν ἐ­κεί­νων:

       — 250 Χρι­στια­νοὶ καὶ 200 Φράγ­κοι, ἀ­πήν­τη­σεν ὁ ὑ­πα­σπι­στής του Γεν­ναῖ­ος Κο­λο­κο­τρώ­νης.

       Ὁ Ὄ­θων ἐ­γέ­λα­σε εἰς τὴν ἀ­πάν­τη­σιν ταύ­τη, ἀ­φοῦ κα­τὰ τὸν ὑ­πα­σπι­στήν του, οἱ Φράγ­κοι ἐν οἷς καὶ ὁ ἴ­διος ὁ Ὄ­θων δὲν ἦ­σαν Χρι­στια­νοί.

Ψ Η Φ Ι Σ Μ Α για την εκδημία του Καθηγητή Μιχάλη Πιερή

 

     Το Διοικητικό Συμβούλιο της Εταιρείας Κρητικών Σπουδών – Ιδρύματος Γεωργίου και Αρτεμισίας Καψωμένου, μόλις έγινε γνωστή η θλιβερή είδηση της εκδημίας του Καθηγητή Μιχάλη Πιερή, συνήλθε σε Έκτακτη Συνεδρία και εξέδωσε το ακόλουθο ψήφισμα:

Το Δ.Σ. της Εταιρείας Κρητικών Σπουδών – Ιδρύματος Καψωμένου, εκφράζει τη βαθιά οδύνη των Μελών και των Φίλων του για την απώλεια ενός σπουδαίου ερευνητή, πανεπιστημιακού δασκάλου και ποιητή, του Καθηγητή Μιχάλη Πιερή, μέλους και σταθερού συνεργάτη στις εκδηλώσεις της Εταιρείας Κρητικών Σπουδών.    

    Πιστός σε μια μακρά παράδοση αμοιβαίας αγάπης και αλληλεγγύης, που έχει απομνημειωθεί στα κρητικά ριζίτικα τραγούδια, επέλεξε την Κρήτη στην αρχή της πανεπιστημιακής του σταδιοδρομίας, όταν είχε τη δυνατότητα να διαλέξει ανάμεσα στις Φιλοσοφικές Σχολές Θεσσαλονίκης και Κρήτης. Εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στο Ρέθυμνο (1984-1992) – δεν καταδέχτηκε την ευκολία του «ιπτάμενου» καθηγητή – και δούλεψε με πάθος και έμπνευση, διδάσκοντας μέσα κι έξω από τις αίθουσες διδασκαλίας· ενδεικτικό παράδειγμα η σπουδή των έργων της Κρητικής Αναγέννησης ως ποιητικών κειμένων με τη φιλολογική μεθοδολογία, και ως θεατρικών παραστάσεων πάνω στη σκηνή, σε δική του διασκευή και σκηνοθεσία και με ηθοποιούς τους φοιτητές της Φιλοσοφικής. Έτσι άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στη συνείδηση των φοιτητών του, με τον πρωτοποριακό συνδυασμό της ακαδημαϊκής φιλολογίας με τη θεατρική τέχνη. Ύστερα από τριάντα τόσα χρόνια, τόνε θρηνούν σήμερα οι τοτινοί φοιτητές του της Κρήτης εξίσου με τους τωρινούς της Κύπρου.

     Με την ίδρυση του Πανεπιστημίου Κύπρου, έσπευσε να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην ιδιαίτερη πατρίδα του με ακόμα μεγαλύτερο ζήλο και πάθος (1992 και εξής). Κατά κοινή ομολογία, η συμβολή του στην οργάνωση και στελέχωση της Φιλοσοφικής Σχολής, με την ιδιότητα του Κοσμήτορα της Σχολής ή του Πρόεδρου του Τμήματος Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών, υπήρξε καθοριστική.                      Η πανεπιστημιακή νομοθεσία ευνόησε μια πολύ σημαντική πρωτοβουλία του, να προσκαλεί Επισκέπτες καθηγητές από τα ελλαδικά πανεπιστήμια όπως και από τα πανεπιστήμια του Εξωτερικού που έχουν τμήματα ελληνικής γλώσσας και φιλολογίας.

Παρθενογενέσεις σε είδος κόνδορα που απειλείται με εξαφάνιση

 

Δύο πουλιά γέννησαν χωρίς αρσενικό γενετικό DNA

Ερευνητές άγριας ζωής στις ΗΠΑ ανακάλυψαν πως δύο κόνδορες της Καλιφόρνιας, ένα είδος που απειλείται με εξαφάνιση, γέννησαν χωρίς να χρησιμοποιηθεί αρσενικό γενετικό DNA.

Όπως αναφέρεται σε σχετικό δημοσίευμα του BBC, η ανακάλυψη πως οι κόνδορες είναι ικανοί για παρθενογενέσεις (ασεξουαλική αναπαραγωγή) προκάλεσε έκπληξη στους επιστήμονες. Σημειώνεται πως το φαινόμενο έχει παρατηρηθεί και σε άλλα είδη πουλιών, καθώς και σε σαύρες, φίδια, καρχαρίες και άλλα είδη ψαριών.

Μόνο περίπου 500 κόνδορες της Καλιφόρνιας έχουν απομείνει στις νοτιοδυτικές ΗΠΑ και στο Μεξικό. Κατά τη δεκαετία του 1980 απέμεναν στην άγρια φύση περίπου 20 πουλιά, μα τα τελευταία χρόνια έγιναν προσπάθειες αύξησης των αριθμών τους.

Τα αποτελέσματα έρευνας της San Diego Zoo Wildlife Alliance δημοσιεύτηκαν αυτή την εβδομάδα στο Journal of Heredity της American Genetic Association. Οι ερευνητές περιγράφουν πώς παρατηρήσεις ρουτίνας οδήγησαν στην ανακάλυψη πως δύο μικρά αρσενικά που εκκολάφθηκαν το 2001 και το 2009 συγγένευαν μόνο με τις μητέρες τους και δεν είχαν DNA από κάποιο αρσενικό.

Ηρωολαγνεία και ορειβασία

 

Του Γιάννη Σχίζα

Αυγή 6/11/21

Ο Τσε Γκεβάρα πέθανε το 1967, αφού προηγουμένως καταδιώχθηκε αλύπητα από Βολιβιανούς στρατιωτικούς και πράκτορες της ΣΙΑ.Ο άνθρωπος αυτός δεν άφησε κάποιο  θεωρητικό έργο πέρα από διάφορα γνωμικά, που έκαναν εντύπωση στους λαούς. «Είναι θλιβερό να μην έχεις φίλους αλλά είναι ακόμη πιο θλιβερό να μην έχεις εχθρούς» - ήταν ένα από αυτά .

Πριν  κλείσουν 30 χρόνια από την περιπετειώδη σύλληψη και εκτέλεσή του, τα τουριστικά γραφεία συν οι  αφοσιωμένοι στη μνήμη του άρχισαν να ψηλαφούν  τους σταθμούς της μεγάλης του πορείας και να ανακαλούν  τις στιγμές των μαχών του. Κάτι ανάλογο μου φαίνεται ότι έζησα στις ορεινές εκτάσεις που περιβάλλουν  τις λίμνες Πρέσπες  καθώς και την πόλη της Φλώρινας: Ένα Μουσείο για τα πεπραγμένα του Δημοκρατικού Στρατού, με θαυμάσιες ασπρόμαυρες φωτογραφίες . Μια επίσκεψη στη σπηλιά όπου είχε το επιτελείο του ο Νίκος Ζαχαριάδης, μια Σχολή Νοσοκόμων, μια γραπτή υπόμνηση των νεκρών του ΔΣ  και ένα μνημείο  με γλυπτό του Μέμου Μακρή – μνημείο που είχε την ίδια τεχνοτροπία με αυτήν του έργου στην Μακρόνησο, αλλά ήταν αναμφισβήτητα πιο πλούσιο .

Η πορεία προς τη σπηλιά  του Ζαχαριάδη ήταν μέσα σε  δάσος με οξιές  και πολύ ανηφορική, με σκαλάκια που είχαν προστεθεί από τους θιασώτες του ηγέτη του ΔΣ, και  από ένα σημείο και πέρα εκτρέπονταν προς τα αριστερά για να καταβυθιστεί τελικά σε ένα «υπόγειο». Ανάλογα και η πορεία προς τη «Σχολή Νοσοκόμων» είχε ένα επεισοδιακό τέλος και κατέληγε σε μια ευρύχωρη σπηλιά – που δεν θα φανταζόταν την ύπαρξή της ούτε ο Ρομπέν των Δασών !– αφού προηγουμένως  περνούσε μια ξύλινη γέφυρα.

Στην Ελλάδα απέχουμε  πολύ από την ήττα του ΔΣ καθώς και από τη δραματική αυτοκτονία του Ζαχαριάδη το 1973- που έδωσε μάλιστα αφορμή να παιχθεί  το θεατρικό έργο «Ομπίντα, οι τελευταίες στιγμές του Νίκου Ζαχαριάδη»  σε σκηνοθεσία του  αξέχαστου Γιώργου Κοτανίδη. Παρά όμως τη χρονική απόσταση οι συζητήσεις δίνουν και παίρνουν για τα γεγονότα εκείνης της εποχής-  για την «ακολουθία» Δεκεμβριανών, Βάρκιζας, Λευκής τρομοκρατίας, αποχής του ΚΚΕ από τις εκλογές του 46, τελικά του εμφύλιου πολέμου. 

Λέγεται ότι οι χαμένοι στην ιστορία έχουν ένα αυξημένο κύρος γιατί κρύβουν την  ανεκπλήρωτη υπόσχεση αλλαγής της φοράς των πραγμάτων. Ίσως είναι έτσι .