Ένα νέο εντυπωσιακό κτίριο του Frank Gehry εγκαινιάστηκε στην Ευρώπη. Μεγάλη προβολή και διαφήμιση του έγινε, ως ένα δεύτερο «μουσείο Γκουγκενχάιμ», μετά από εκείνο του Μπιλμπάο. Πρόκειται για το Luma Arles, το νέο πολιτιστικό και εκθεσιακό κέντρο της Αρλ στη Νότια Γαλλία. Υπέροχα, αν δεν επρόκειτο για μια νέα εξαιρετικά συζητήσιμη «δημιουργία» του διάσημου Καναδοαμερικανού αρχιτέκτονα, που με την πάροδο των ετών επεξεργάστηκε μια εντελώς προσωπική προσέγγιση του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού, ανάμεσα στην τέχνη και την αρχιτεκτονική, με την αρωγή τις τελευταίες δεκαετίες τής ψηφιακής σχεδιαστικής τεχνολογίας. Εδώ ωστόσο έχουμε να κάνουμε με την καταλληλότητα ανάλογων επεμβάσεων σε ευρωπαϊκά ιστορικά κέντρα, έχουμε δηλαδή να κάνουμε με το περίφημο ζήτημα της ένταξης.
Ο Gehry έπαιξε διεθνώς σημαντικό ρόλο από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 και μετά, απομυθοποιώντας την προγραμματική φόρτιση του μοντέρνου κινήματος σε περιβάλλον μεταμοντερνισμού, με την εναλλακτική χρήση φτωχών οικοδομικών υλικών και με ένα γοητευτικό παιχνίδι μορφοπλασίας. Ενίσχυσε την ιδεολογική απελευθέρωση του σχεδιασμού μετατρέποντας την αρχιτεκτονική σε ό,τι προσφιλέστερο καταρχήν για τους φοιτητές και τις φοιτήτριες αρχιτεκτονικής, δηλαδή σε ένα φαινομενικά ανέμελο παιχνίδι. Κυρίως όμως, ο Gehry σχεδίασε καταρχήν για την αμερικανική πόλη, και τούτο είναι το βασικό ζήτημα. Έδρασε με κέντρο το Λος Άντζελες, μια αχανή μητρόπολη με απροσδιόριστη ταυτότητα, μια μητρόπολη μακροδομικών υποδομών, αστικών κενών και οικοδομικών συγκεντρώσεων χαμηλής πυκνότητας. Οι παιγνιώδεις και ταυτόχρονα φορμαλιστικές αναζητήσεις του Gehry βρήκαν εδώ ιδανικό πεδίο εφαρμογής: ο ίδιος διαμόρφωσε σιγά-σιγά ένα γοητευτικό ιδίωμα κτιριακών σκηνογραφιών τεχνολογικά προηγμένων, που ήταν σε θέση να μετατραπούν σε αστικούς πυκνωτές, σε σημεία αναφοράς για μια πόλη δίχως παρελθόν, σε αέναη αναζήτηση χαρακτήρα.

















