"Απρόσωπα φαγιούμ", του Αντρέα Πολυκάρπου

Είναι το στέρνο μου
ένα χωράφι στάχυα
που περπατάνε σκέλεθρα
κάθε του Αλωνάρη χάραμα.

Είναι η καρδιά μου
ενός ποταμού η κοίτη
που σάπια κορμιά
επιπλέουν στα λιμνάζοντα νερά.

Στα βράχια ανθίζουν αμπέλια.
Μια θάλασσα γλυφό κρασί.
Τα καντήλια με το λευκό φως
ταξιδεύουν για το στερνό πυροφάνι.

**

Η νέα έκδοση του ποιητικού βιβλίου (α' έκδοση: 2013) συνοδεύεται με κείμενα των συγγραφέων και κριτικών Αθανάσιου Βαβλίδα και Κωνσταντίνου Μπούρα.

**

Ο Αντρέας Πολυκάρπου γεννήθηκε το 1984 και κατάγεται από την Κύπρο. Από το 2004 ζει στην Αθήνα όπου εργάζεται σαν ανταποκριτής. Είναι υποψήφιος διδάκτορας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, στο τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού με ερευνητικό του αντικείμενο τις τελετουργίες της έκστασης, τα Αναστενάρια και τη φιλοσοφία της θέωσης-μανίας. Έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές στην Κύπρο. Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά, ενώ μεταφράστηκαν στα αγγλικά. Από τις εκδόσεις Vakxikon.gr, κυκλοφορεί το θεατρικό του έργο Κατά Ιωάννη Αποκαθήλωση (2014).

Είδος: Νεοελληνική ποίηση
Εξώφυλλα: Πίνακας της Ρίτσας Ξιουρή
Σελίδες: 102
Χρονολογία έκδοσης: Οκτώβριος 2016
ISBN: 978-618-5144-81-4

Τιμή: 10,6 €

Ἕλε­να Σαν­χου­αν­μπε­νί­το (Elena Sanjuanbenito) : Ὁ τα­ξι­δι­ώ­της

Ο  ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΝΙΕΜΠΛΑ μι­σεῖ τοὺς ἀ­πο­χαι­ρε­τι­σμούς, γι’ αὐ­τὸ ἀ­μέ­σως μό­λις φτά­νει ἀρ­χί­ζει νὰ φεύ­γει: δὲν θὰ κά­τσω πο­λύ, πρέ­πει νὰ φύ­γω σύν­το­μα, αὔ­ριο ξυ­πνά­ω νω­ρίς. Φρά­σεις μὲ τὶς ὁ­ποῖ­ες ἑ­τοι­μά­ζει τὴν ἀ­να­χώ­ρη­σή του, ὅ­ταν δὲν ἔ­χει ἀ­κό­μα κα­λὰ-κα­λὰ προ­λά­βει νὰ ἔρ­θει. Δι­στά­ζει νὰ βγά­λει τὸ παλ­τό του καὶ τὸ κρα­τά­ει πάν­τα στὸ χέ­ρι γιὰ νὰ τὸ φο­ρέ­σει ξα­νά. Δὲν ἔ­χει πά­νω του πο­τὲ μαν­τή­λι, κά­νει με­γά­λους κύ­κλους προ­κει­μέ­νου νὰ μὴν πε­ρά­σει κον­τὰ ἀ­πὸ σταθ­μοὺς καὶ δὲν ἔ­χει πα­τή­σει οὔ­τε μιὰ φο­ρὰ τὸ πό­δι του σὲ ἀ­ε­ρο­δρό­μιο.         Ἔ­χει πεῖ ἀν­τί­ο τό­σες φο­ρὲς ποὺ ὅ­λοι ξέ­ρου­με πὼς δὲν πρό­κει­ται νὰ φύ­γει πο­τέ. Πη­γή: ΠΛΑΝΟΔΙΟΝ  Ἀ­πὸ τὸ βι­βλί­ο: Razones para ir a Arkansas (ἐκδ. ESJB, 2014) (αὐ­το­έκ­δο­ση). Ἕ­λε­να Σαν­χου­αν­μπε­νί­το (Elena Sanjuanbenito) (Μα­δρί­τη, 1970). Οἱ σύν­το­μες ἱ­στο­ρί­ες της ἔ­χουν βρα­βευ­τεῖ καὶ συμ­πε­ρι­λη­φθεῖ σὲ δι­ά­φο­ρες ἀν­θο­λο­γί­ες. Τὸ Λό­γοι γιὰ νὰ πᾶς στὸ Ἀρ­κάν­σας εἶ­ναι τὸ πρῶ­το της βι­βλί­ο. Μετάφραση ἀπὸ τὰ ἰσπανικά:

Aπονομή του Ευρωπαϊκού Βραβείου Πολιτιστικής Κληρονομιάς / Europa Nostra Award 2016

Η τοπική απονομή του Ευρωπαϊκού Βραβείου Πολιτιστικής Κληρονομιάς/ Βραβείο Europa Nostra 2016 – η υψηλότερη Ευρωπαϊκή διάκριση στον τομέα της Πολιτιστικής Κληρονομιάς – στο έργο αποκατάστασης του ναού του Αγίου Πέτρου θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 5 Νοεμβρίου 2016, ώρα 13.15, στην Καστάνια Μάνης. Χαιρετισμό θα απευθύνουν ο Κώστας Καρράς, Αντιπρόεδρος της Europa Nostra, η Ανδρούλλα Βασιλείου, Αντιπρόεδρος της Europa Nostra, η Ευαγγελία Μηλίτση-Κεχαγιά, Προϊσταμένη Εφορείας Αρχαιοτήτων Μεσσηνίας και ο Θανάσης Μαρτίνος, χορηγός του έργου αποκατάστασης.

Ο ναός του Αγίου Πέτρου, ο οποίος είναι ένας από τους σημαντικότερους της Μάνης και χρονολογείται στον 12^ο αι., αντιμετώπιζε ιδιαιτέρως σοβαρά δομικά προβλήματα, ενώ o εξαιρετικής ποιότητας βυζαντινός τοιχογραφικός του διάκοσμος είχε καταστεί δυσδιάκριτος. 

Η υψηλής ποιότητας αποκατάσταση του ναού περιέλαβε την εξασφάλιση της στατικής επάρκειας του κτηρίου και τη συντήρηση του εσωτερικού του διακόσμου. Η φροντίδα που δόθηκε σε κάθε πτυχή του έργου είναι αξιοσημείωτη. Οι κριτές των βραβείων σημείωσαν «τη σημασία και τη σπουδαιότητα αυτού του Ευρωπαϊκού μνημείου, που αποτελεί εικόνα  της Βυζαντινής συμβολής στον Ευρωπαϊκό πολιτισμό». Οι τοιχογραφίες του ναού  είναι τώρα δυνατόν να μελετηθούν αναλυτικά και αναμφίβολα θα αποτελέσουν υλικό μεγάλης αξίας για τους μελετητές της Ύστερης Βυζαντινής τέχνης. 

Ελληνικά παραδοσιακά μαγειρέματα...

Το ρούμι απέκτησε το φεστιβάλ του !

Γιο χο χο ένα μπουκάλι ρούμι - γιο χο χο, σ' ένα βαθύ μπουντρούμι....

 

 Ο Θάνος Μικρούτσικος  και ο Λουκιανός Κηλαηδόνης εμπνεύστηκαν από τις παρηγορητικές ποιότητες του ρουμιού - ακόμη και για πειρατές υπό εκτέλεση...Τώρα το ρούμι αναλαμβάνει να παρηγορήσει Αθηναίους γευσιγνώστες και άλλες προοδευτικές δυνάμεις....

Το 1^ο Φεστιβάλ ρουμιού Αθήνας περιλαμβάνει έκθεση προϊόντων που αφορούν στο ρούμι και σε παρελκόμενα ή συγγενικά προϊόντα. Συμμετέχουν σχεδόν όλες οι εταιρείες ρουμιού που αντιπροσωπεύονται στην Ελλάδα καθώς και κάποιες από το εξωτερικό.  Επίσης θα υπάρχουν επιμορφωτικά σεμινάρια, masterclasses και γευστικές δοκιμές – tastings από σημαντικούς ανθρώπους του χώρου  από την χώρα μας και το εξωτερικό. www.facebook.com/athensrumfestival/

Ζήστε την μοναδική γιορτή ρουμιού στην Αθήνα!!

Στα πλαίσια της διοργάνωσης του Athens Rum Festival 2016 στο Μέγαρο του Ζαππείου θα πραγματοποιηθεί ένα καλλιτεχνικό project επιμέλειας του γνωστού και διακεκριμένου εικαστικού και επιμελητή εκθέσεων Μιχαήλ Ρωμανού, όπου τα μπουκάλια των προϊόντων θα εμπνεύσουν καλλιτέχνες για να δημιουργήσουν έργα τέχνης - αριστουργήματα. 

Στο Rum Art Project καλλιτέχνες και δημιουργοί θα επέμβουν εικαστικά επάνω σε μπουκάλια των συμμετεχόντων εταιριών - εκθετών, δημιουργώντας έργα τέχνης τα οποία θα εκτεθούν καθ’ όλη την διάρκεια του φεστιβάλ σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο στο Μέγαρο του Ζαππείου.

Επίσης θα εκτεθεί ένα εντυπωσιακό γλυπτό - φωτιστικό ύψους δύο μέτρων, δημιουργία του Γιώργου και της Σοφίας Τρέζου, εμπνευσμένο από την απόσταξη.

Μια προσωπική εμπειρία από την συμπεριφορά κυνηγών στη Γραμμένη Οξυά

Του Στέφανου Σταμέλλου

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου, περίπου δώδεκα η ώρα το μεσημέρι. Ανεβαίναμε με τη γυναίκα μου στην Γραμμένη Οξυά με στόχο να αφήσουμε το αυτοκίνητο κάτω από το καταφύγιο και να ανεβούμε στην κορυφή απολαμβάνοντας τα όμορφα χρώματα που έχει τώρα η φύση και ιδιαίτερα οι οξυές και οι φτέρες. Εικόνες με γήινα χρώματα σε όλες τις αποχρώσεις του κίτρινου – καφέ, με φόντο  πολλές φορές το βαθύ πράσινο του έλατου.

Αφήσαμε το αυτοκίνητο στο διάσελο κάτω από το καταφύγιο, ακριβώς δίπλα στο νέο μνημείο της Μάχης της Γραμμένης Οξυάς. Δίπλα ήταν ένα τροχόσπιτο, που απ’ έξω λειτουργούσε με θόρυβο μια γεννήτρια και πιο πέρα δύο ή τρία ακόμα αυτοκίνητα. Το δικό μας ήταν το μοναδικό κόκκινο. Ο καιρός με ψιλόβροχο και ομίχλη ψηλότερα, καθαρά φθινοπωρινό βουνό. Αρχίσαμε να ανεβαίνουμε αφήνοντας τον επαρχιακό δρόμο, όταν έρχονται δύο πάνοπλοι κυνηγοί και μας λένε «έ φίλε, εδώ εμείς κυνηγάμε. Το αυτοκίνητο δεν θα το αφήσεις εκεί» κι εμείς τους λέμε: «γιατί βρε παιδιά;» «Διώχνει τα πουλιά. Και αν δεν το πάρετε θα το γεμίσουμε σκάγια» «Μην κάνετε κανένα αστείο», τους λέω, «εμείς ήρθαμε να ανεβούμε στο καταφύγιο, ξέρετε ότι εδώ ανεβαίνουν ορειβάτες και αφήνουν τα αυτοκίνητά τους». «Δεν μας νοιάζει εμάς τι κάνουν οι ορειβάτες, εμείς εδώ κυνηγάμε και να το πάρετε τώρα!»

Έγινα έξαλλος, όπως μπορεί κανείς να καταλάβει, και άρχισα  να τους λέω ότι «δεν μπορεί να μας διώξετε από το βουνό, το καταφύγιο είναι στα 300 μέτρα και σε κάθε περίπτωση είμαστε επάνω στον επαρχιακό δρόμο και δεν μπορεί να χαρακτηριστεί καν κυνηγότοπος. Θα πάρω το δασαρχείο τηλέφωνο τώρα» Ήρθαν κατά πάνω μας και οι δύο με τα όπλα προτεταμένα. Φάτσες αναψοκοκκινισμένες με ρούχα παραλλαγής, με μυρωδιά αλκοόλ, μαυρισμένοι από το ξενύχτι και τους καπνούς της φωτιάς. Απέναντι ακριβώς είχαν στημένη μια σκηνή, όπου νομίζω κάπνιζε φωτιά. Και μας λένε φωνάζοντας εν ψυχρώ: «πάρτε το αυτοκίνητο τώρα διαφορετικά θα σας θάψουμε! Εδώ εμείς κυνηγάμε φάσες.

"Όχι (πικρο)δάφνες για τους δολοφόνους"

Το παλιό φιλμ των σίξτις, "Όχι δάφνες για τους δολοφόνους", αναφερόταν στις αξίες και απαξίες της κοινωνίας των πολιτών. Σήμερα  η καταξίωση της φύσης ενάντια στην απαξίωση των εργολαβικών παραγόντων αποκτά  μια νέα σημασία, σ' αυτή την (ατέρμονη;) μάχη του καλού και του κακού. 

Να είμαστε εκεί, στην εκδήλωση, αν όχι όλοι (κατά πως απαιτούν τα στερεότυπα συνθήματα) αλλά όσο γίνεται περισσότεροι....

Οι Μπητλς των ονείρων μιας εποχής

Αυτό το φιλμ του Ron Howard με τον νεανικό τίτλο “eight days a week” – «8 ημέρες τη βδομάδα» , δηλαδή έρωτας εις τη διαπασών ! - μίλησε για την εκτόξευση ενός συγκροτήματος στον ουρανό της επιτυχίας και την ταχύτατη ωρίμανσή του ως κριτικού- επικριτή των show business…Eκεί ,στο διάστημα της απόλυτης φήμης και της παγκόσμιας αποδοχής, της εξω-φρενικής διασημότητας που  ήταν μεγαλύτερη και αυτής του Ιησού Χριστού (!) – κατά δήλωση του Τζων Λέννον -  επρόκειτο να έλθει μια στοχαστική δημιουργία, διακριτή από τα αφετηριακά μαθητικά ερωτοτράγουδα….Ήταν κάτι το καταπληκτικό, αυτό το πέρασμα από  την ερωτεύσιμη «17χρονη που στεκόταν απέναντι» , έως την Ελεάνορ Ρίγκμπυ, που μάζευε το ρύζι των γάμων για τις σούπες του σπιτιού της ! Το πέρασμα από το φτωχόπαιδο του Λίβερπουλ που πουλούσε σάντοϋιτς στον σιδηροδρομικό σταθμό και όταν «του την έδινε» άνοιγε τα σάντουϊτς, έφτυνε μέσα (!!!!!!) και συνέχιζε να τα πουλάει σα να μην τρέχει τίποτε (!!!!) έως τον στοχαστικό τραγουδοποιό που κατασκεύαζε φιλοσοφία από πρωτογενή βιώματα, ήταν μια απίθανα μεγάλη πορεία – μέσα στον μικροχρόνο μιας 8ετίας, 1962-1970…

Τα  λαϊκά παιδιά από το Λίβερπουλ δεν εξοικειώθηκαν με τη δόξα χάρις ακριβώς στο overdose*  της επιτυχίας και  δεν αποποιήθηκαν το δικαίωμα να είναι ο εαυτός τους - ενώ όλοι τούς ήθελαν λατρεύσιμα είδωλα.

Οι  συναυλίες τους ήταν πολλοί μεγατόνοι χαράς και μέθεξης και   δεν παρήκμασαν στη συνείδησή τους παρά μόνο όταν μετεξελίχθηκαν σε θεαθήναι τσαμπουκά και βαβούρας.

Ο σκηνοθέτης  θα μπορούσε να πει κάτι και  για τους παράλληλους βίους άλλων συγκροτημάτων – όπως των Ρόλινγκ Στόουνς, που ξεκίνησαν το 1963. Θα μπορούσε να τσιτάρει στίχους από τη δημιουργία της ύστερης περιόδου, θα μπορούσε να πει περισσότερα για τις ταινίες τους, το «Βοήθεια οι Μπητλς»  ή το «Κίτρινο υποβρύχιο»…Θα μπορούσε να ανακατανείμει το χρόνο , εις βάρος των επεισοδίων υστερίας ,  υπέρ  των πολιτικοφιλοσοφικών τους  δράσεων και προσανατολισμών. Δεν το έκανε, και μ’ αυτό τον τρόπο συνεισέφερε κυρίως σε μια διάχυτη νοσταλγία.

Οι Μπητλς ήταν μαζί, ήταν μια αλληλοτροφοδοτούμενη παρέα, κάτι λιγότερο αλλά και σπουδαιότερο από ποδοσφαιρική ομάδα,  κάτι αλλιώτικο από τον Έλβις Πρίσλεϋ που συγκλόνισε την Αμερική – αλλά σε πορεία μοναχική ως το πέρας της ζωής του (1977). 

Οι Μπητλς παρήγαγαν σκέψεις αλλά και εικαστικές προτάσεις , με καλο-καμουφλαρισμένες  συνηγορίες υπέρ της μαστούρας : Όπως στη «Λούσυ στον ουρανό με διαμάντια» ( Lucy in the sky with diamonds, LSD). Όπου και έβαλαν το κοινό τους σε μια ιμπρεσιονιστική τροχιά, «σε ένα ποτάμι με μανταρινιές και μαρμελαδένιους ουρανούς»….

*υπερχορήγηση

Ο Heathcliff και τα ανθρώπινα ερείπια: από την Emily Brontë στον σύγχρονο ξεριζωμένο άνθρωπο

του Μιχαήλ Θεοδοσιάδη

Πόσο λάθος θα ήταν αν λέγαμε ότι η ιστορία που ξετυλίγεται στο Wuthering Heights της Ρομαντικής Emily Brontë προεικονίζει κατά κάποιον τρόπο τον ξεριζωμένο σύγχρονο άνθρωπο; Στην ουσία καθόλου! Αρχικά, αυτό που βλέπει κανείς στον κόσμο του Wuthering Heights, από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα του μυθιστορήματος είναι πως ο έρωτας, ο φθόνος, ο φόβος, η άγνοια και η ελπίδα πλημμυρίζουν τα πάντα. Έρωτας παράφορος που συμβιώνει με την μελανή ψυχή των ηρώων και το πηγαίο μίσος τους. Όπως λέει η Martha Nussbaum (2003, σ.404) σε αυτό το μυθιστόρημα η επίγεια αγάπη είναι αυτοσκοπός (επίγεια διότι η Nussbaum επικεντρώνεται κυρίως στην εγκοσμιότητα του μυθιστορήματος, θέλοντας έτσι να τονίσει την διαφοροποίησή της από όσους θα έδιναν μια αμιγώς θρησκευτική ερμηνεία στο έργο της Emily Brontë). Αυτό που, ωστόσο, παίζει κυρίαρχο ρόλο στην ιστορία είναι η ψυχοσύνθεση ενός από τους πιο κεντρικούς χαρακτήρες, του περιβόητου Heathcliff. Αν πραγματικά υπήρχε μια θρησκεία που δεν θα δεχόταν την ύπαρξη κάποιου Θεού, παρά μόνο της κολάσεως, τότε ίσως η φιγούρα του Heathcliff να ήταν ο νόμιμος εκπρόσωπος της σε αυτόν τον κόσμο! Ο Heathcliff, που θυμίζει τον τερατόμορφο άνθρωπο του Hobbes, όπως λέει ο Terry Eagleton (2005, σ.110), μας προϊδεάζει πως πραγματικά θα μπορούσε να ήταν η ανθρωπότητα αν αντί για την αρετή και την κοινή ευπρέπεια, είχε υιοθετήσει την ηθική της κακίας, δίχως να αναγνωρίζει καμιά ελεημοσύνη παρά τον ατομικισμό, την εκδίκηση και τον φθόνο.

"H εποχή των περιηγητών"

Ποιος είπε ότι τα ταξίδια είναι μόνο για το καλοκαίρι, πώς οι στιγμές ανεμελιάς συνοδεύονται πάντα από την αλμύρα της θάλασσας και τον καυτό ήλιο που λούζει το κορμί μας; Οι λάτρεις των εξορμήσεων ξέρουν καλά πως τα οδοιπορικά τους μπορούν να ευωδιάζουν ζεστή σοκολάτα, μεθυστικό άρωμα από το ξύλο που καίγεται στο τζάκι και δροσερό φθινοπωρινό αεράκι. Σ’ αυτό το κλίμα υπόσχεται να μας βάλει- με όχημα την υπέροχη μουσική του- ο Σωτήρης-Νικόλας Κάσσος. Ο χαρισματικός συνθέτης επιστρατεύει τις πιο εύστοχες μελωδίες του και μας κλείνει ραντεβού την Κυριακή 30 Οκτωβρίου στον πιο ατμοσφαιρικό χώρο του κέντρου, το Cabaret Voltaire. Μας υπόσχεται πως αν κλείσουμε τα μάτια μας και αφεθούμε στη μουσική θα κάνουμε ένα υπέροχο φθινοπωρινό οδοιπορικό, βαδίζοντας στα χνάρια των μεγάλων περιηγητών που ταξίδεψαν στη χώρα μας τον 17ο και το 18ο αιώνα.

Μαζί του σ’ αυτό το ταξίδι που έχει τον τίτλο «Η Εποχή των Περιηγητών» θα είναι το ταλαντούχο ντουέτο των Συνόλων Ιέραξ: Η Άννα Χατζηδιάκου στο πιάνο και ο Ίωνας Κουρμπανάς στο βιολί. Οι δύο καλλιτέχνες, υπό της καθοδήγηση του ίδιου, θα επιχειρήσουν να αναμείξουν αρμονικά την κλασική μουσική του 18ου αιώνα με τη Βυζαντινή, παρουσιάζοντας έργα του Σωτήρη-Νικόλα Κάσσου, αλλά και των Corelli, Telemann, Mozart κ.ά.