Ένα ψυχογράφημα του ποδοσφαίρου

TOY ΓΙΑΝΝΗ ΣΧΊΖΑ

• #ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

• 
• 
• 
• 
• 
• 0

Ο συμβατικός λόγος περί ποδοσφαίρου και ο σχολιασμός των μεγάλων διοργανώσεων απασχολεί από διανοούμενους μέχρι τη μάζα των πληβείων. Ακόμη υπάρχουν πολιτικοί που ενστερνίζονται τις αξίες του α ή β ποδοσφαιρικού σχήματος, αρκεί βέβαια αυτό το σχήμα να έχει επαρκή οπαδική ανταπόκριση… Κατά πώς δείχνει όμως και το πιο στοιχειώδες ψυχογράφημα, το ποδόσφαιρο εκτρέφει μια βουλιμική επιθυμία για νίκες και επιτυχίες επί παντός αντιπάλου. Η σχέση του ποδοσφαιρόφιλου με την ήττα θυμίζει τη σχέση του κοινού θνητού με τον θάνατο: που γνωρίζει μεν ότι ο θάνατος είναι αναπόφευκτος, όμως τον μεταθέτει στο απώτερο μέλλον…

Οι σκέψεις αυτές επέχουν θέση εμβολιασμού απέναντι στην αναπόφευκτα επερχόμενη ήττα – είτε νικήσουμε τη μεικτή Ευρώπης, είτε το «αντιπροσωπευτικό συγκρότημα» του πλανήτη ολόκληρου! Η ήττα θα είναι παρούσα κάποτε και τότε θα πρέπει να είμαστε σε θέση να αναπτύξουμε ωριμότερες σκέψεις, να δούμε τη διαδοχή της επιτυχίας από την αποτυχία και αντιστρόφως, να αναγνωρίσουμε το δικαίωμα των άλλων στη χαρά και στη νίκη.

Κυρίως όμως και προπάντων, να αναγνωρίσουμε ότι το παιχνίδι δεν είναι η ζωή, ότι οι νίκες στο πλαίσιό του δεν είναι ρωμαϊκοί θρίαμβοι και οι ήττες δεν είναι «εθνικές τραγωδίες». Να αναγνωρίσουμε ότι το παιχνίδι είναι παιχνίδι, τίποτε περισσότερο ή λιγότερο. Κυρίως δε και προπάντων, να αντισταθούμε στη ρητορεία και μεγαλοστομία πάσης φύσεως. Διότι ο ποδοσφαιρικός «πυρετός» συνδυάζεται με απίθανες δόσεις μπουρδολογίας και νοητικών ακροβασιών, με τους σπίκερς να κάνουν ιστορικές αναφορές, από τα Δερβενάκια μέχρι τον Μάη του ’68!

Τα παραληρούντα πλήθη με τις γαλανόλευκες ή τα χρωματικά σύμβολα των διαφόρων ομάδων, τα χοροπηδήματα με την έξαλλη χαρά και τη συναδέλφωση μας παραπέμπουν σε ένα από τα μεγάλα ελλείμματα της κοινωνικής ζωής μέσα σε συνθήκες γενικευμένου ανταγωνισμού και «μοναχικού καταναλωτισμού»: Δηλαδή στις μεγάλες, ανοιχτές, παγκοινωνικές γιορτές, τις γιορτές του καθενός και ολωνών μαζί, που απουσιάζουν γενικώς ή βιώνονται σπάνια.

Ο λαός που κάποτε γεμίζει τις πλατείες και τους δρόμους διαδηλώνει υπογείως πλην σαφώς υπέρ της «Μέθεξης», υπέρ μιας συλλογικής ζωής, υπέρ της αδελφοσύνης. Η λαοθάλασσα των πανηγυριστών που διακατέχεται από το σύμπλεγμα Δαβίδ εναντίον Γολιάθ είναι αυτή που έχει βιώσει την αυθαιρεσία και την έπαρση των ισχυρών – που έχει καταφρονηθεί από «μεγάλους αδελφούς», που ζητάει μια κατά φαντασίαν «ισοφάριση»..

Διαβάστε επίσης:

Μέτωπο κάνεις με τους άλλους

Η άμμος και οι κραυγές των φίλα προσκείμενων