Αιωνόβια δέντρα που προστατεύονται ως ιερά....

Η Ελληνική Εταιρία Προστασίας της Φύσης έχει την τιμή να προσκαλέσει τους φίλους και τα μέλη της  στην ομιλία της Καλλιόπης Στάρα, με θέμα:

Ιεροί Φυσικοί Τόποι:

Αιωνόβια δένδρα και δάση της Ηπείρου

τη Δευτέρα 13 Μαρτίου 2017,  στις 7 μ.μ., Νίκης 20, Σύνταγμα.

Η Καλλιόπη Στάρα  είναι μεταδιδακτορική ερευνήτρια  στο Εργαστήριο Οικολογίας του Τμήματος Βιολογικών Εφαρμογών & Τεχνολογιών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων όπου διδάσκει «Πολιτισμική Οικολογία».

Αντικείμενο της ομιλίας αποτελεί η παρουσίαση της 15ης πλέον εργασίας της ομάδας μας για τα αιωνόβια δέντρα και δάση του Ζαγορίου και της Κόνιτσας που προστατεύονται εθιμικά ως ιερά. Οι τόποι αυτοί αποκτούν σήμερα μια νέα διάσταση ως συστατικά των πολιτισμικών τοπίων, χώροι ιδιαίτερης αισθητικής αξίας και στοιχεία της φυσικής και πολιτιστικής κληρονομιάς. Από το 2015 τα ιερά δάση των χωριών του Ζαγορίου και της Κόνιτσας εντάσσονται στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτισμικής Κληρονομιάς της UNESCO (Υπουργείο Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων) ως πετυχημένα παραδείγματα διατήρησης στη μικρή κλίμακα.

Στο «Τραμ» με το βιβλίο της Ξένιας Κουναλάκη

 

Το βιβλίο της Ξένιας Κουναλάκη «Στις ταινίες κλαίω στις πιο άσχετες σκηνές» (εκδ. Πόλις) θα παρουσιαστεί την Παρασκευή 10 Μαρτίου 2017 στις 8.00 μ.μ. στην Πάτρα, στο τεϊοποτείο «Το Τραμ»  (Αράτου 24) από το βιβλιοπωλείο «Το Δόντι». Με τη συγγραφέα θα συζητήσει η δημοσιογράφος Γιώτα Κοντογεωργοπούλου.
Η συγγραφέας γράφει μεταξύ άλλων συστήνοντας το βιβλίο της: «Είναι ένα ημερολόγιο. Ή μια δημόσια ψυχανάλυση χωρίς ειρμό. Γράφω, σε προφορικό σχεδόν λόγο, σαν να μιλάω σε κάποιο φίλο μου για όλα όσα με απασχολούν: για τη ζωή στην εφημερίδα, την ιδιαίτερη σχέση μου με το κρεβάτι μου, το φαγητό, τα ρούχα και τα αδιάβαστα βιβλία στο δωμάτιό μου, που σχηματίζουν ένα προστατευτικό τείχος γύρω μου. Για τη ρουτίνα που ακολουθώ στα μουσεία της Ευρώπης (…) Για τη μανία μου να παρατηρώ πτώματα νεκρών ζώων στην άσφαλτο, την αγάπη μου για τον Μπαχ και τον Καραβάτζιο, το θέατρο του Πίτερ Μπρουκ, αλλά και τις ταινίες του Μπρους Λι. (…) Για την Αριστερά και τους πολιτικούς που σέβομαι και νοσταλγώ (…) Για την Ευρώπη και την αμηχανία που μου προκαλεί η προσπάθεια να πω κάτι θετικό για τη σημερινή Ε.Ε. Και, τέλος, για τις ταινίες που με κάνουν να κλαίω, συνήθως στις πιο άσχετες σκηνές».
Η Ξένια Κουναλάκη γεννήθηκε το 1971 στο Αμβούργο της Γερμανίας. Σπούδασε Επικοινωνία και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Είναι αρχισυντάκτρια διεθνών ειδήσεων και τακτική αρθρογράφος στην «Καθημερινή».

Προγραμματισμένη Βραχυβιότητα : Το πραγματικό πρόσωπο της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης

του Χάρη Ναξάκη 

«Ένα προϊόν που αρνείται να πεθάνει είναι

καταστροφή για την επιχειρηματική τάξη».....

    Στο θαυμάσιο ντοκυμαντέρ « οι πυραμίδες της σπατάλης», τρία παραδείγματα προγραμματισμένου θανάτου των προϊόντων προκαλούν εντύπωση. Ο εκτυπωτής του Μάρκου, ο λαμπτήρας του Λάιβερμορ και οι γυναικείες κάλτσες. Ο Μάρκος από τη Βαρκελώνη, που δεν έχει πολύ καιρό από τότε που αγόρασε τον εκτυπωτή του και αυτός χάλασε, απευθυνόμενος στο κατάστημα από τον οποίο τον αγόρασε παίρνει την απάντηση ότι δεν υπάρχουν ανταλλακτικά, η δε επιδιόρθωση του θα κοστίσει 120 ευρώ, όταν ένας καινούριος κάνει μόλις 39 ευρώ. Ο Μάρκος ξεφυλλίζοντας το εγχειρίδιο του εκτυπωτή παρατηρεί έκπληκτος ότι η διάρκεια ζωής του είναι για 18.000 αντίτυπα, μόλις 5 χρόνια, ενώ στη συνέχεια αποσυναρμολογώντας τον διαπιστώνει ότι διαθέτει ένα τσιπάκι που μετρά τον αριθμό των σελίδων το οποίο δίνει εντολή για μπλοκάρισμα του εκτυπωτή όταν αυτές υπερβούν τις 18.000. Στην οροφή ενός πυροσβεστικού σταθμού, στο Λάιβερμορ της Καλιφόρνιας των ΗΠΑ, ανάβει μια λάμπα συνεχώς από το 1901 μέχρι σήμερα. Γιατί αυτή η λάμπα δεν παράχθηκε  ποτέ μαζικά; Το καρτέλ των εταιρειών παραγωγής λαμπτήρων, θορυβημένο από την παρουσία της ενοχλητικής λάμπας, σε μυστική συνάντηση του στη Γενεύη το 1924 αποφάσισε ότι ο λαμπτήρας αυτός ήταν ένα επιστημονικό ατύχημα και γι’ αυτό καθόρισε και επέβαλλε στις εταιρείες παραγωγής λαμπτήρων ότι η μέση διάρκεια τους δεν πρέπει να ξεπερνά τις 1.000 ώρες.

 Οι επιστήμονες της χημικής βιομηχανίας  Dupont  ανακαλύπτουν στο εργαστήριο μια άφθαρτη κλωστή, μια συνθετική ίνα νάιλον και με αυτή κατασκευάζουν ένα νάιλον καλσόν με μεγάλη διάρκεια ζωής. Η καινοτομία αυτή ποτέ δεν θα πάρει τον δρόμο της μαζικής παραγωγής ανθεκτικών καλτσών. Η διοίκηση της εταιρείας έδωσε την εντολή της απόκρυψης της και της αντικατάστασής της με μια συνθετική ίνα λιγότερο ανθεκτική, με προγραμματισμένη την ημερομηνία θανάτου της.

   Στον αντίποδα των παραπάνω παραδειγμάτων οι επιχειρηματικές ελίτ επενδύουν σήμερα τεράστια ποσά για να φιλοτεχνήσουν μια ανθρωποκεντρική προσέγγιση της αποστολής των επιχειρηματικών τους ενεργειών.

«Οδηγική παιδεία»

του Γιώργου Μιλτιάδη Σαλεμή

"Οι Έλληνες είναι ο χειρότερος λαός του Κόσμου" και ένας από τους λόγους είναι το ότι "δεν διαθέτουν οδηγική παιδεία"! Έχει βγει η ετυμηγορία της ιστορίας και της κοινωνίας, της παγκόσμιας, και έχουν τοποθετηθεί οι Έλληνες στον πάτο(!)

Τι δεν έχουν δηλαδή;

1) Δεν έχουν την παιδεία εκείνη που θα τους επέτρεπε να κινούνται στους δρόμους, με αυτοκίνητα, μηχανήλατα δίκυκλα, ποδήλατα δίκυκλα, πεζή, έτσι ώστε να μη συγκρούεται "η ελευθερία του ενός  με την ελευθερία του άλλου". Ο πολιτισμός μας είναι τέτοιας ποιότητας που αφενός μεν ορκίζεται στην ελευθερία και αφετέρου θεωρεί ότι η ελευθερία αυτή μόνο απ' τον "άλλον" κινδυνεύει και επομένως αν καταφέρουμε να κρατήσουμε τον άλλο μακριά απ' την  ελευθερία μας  τότε μάλλον θα τη σώσουμε.

2) Δεν έχουμε την παιδεία και μάλιστα την έχουμε λιγότερο  από τους Αιγύπτιους, τους Μαροκινούς, τους Αφγανούς, τους Μογγόλους, του ΒόρειοΚορεάτες, τους Κινέζους, τους Καμποτζιανούς, έτι δε τους Παπούα, τους Ζουλού και τους Αβοριγίνες! Για τους πολιτισμένους Ευρωπαίους και ΒόρειοΑμερικανούς, δεν τίθεται ζήτημα σύγκρισης! Εκείνοι είναι στην κορωνίδα της οδηγικής παιδείας και της παιδείας γενικά.

Αυτά τα δύο πράγματα σημαίνει "δεν έχουμε παιδεία οδηγική" και "είμαστε ο χειρότερος λαός του κόσμου".

Συναισθανόμενοι όμως τις ευθύνες μας, τυπτόμενοι από τις ερινύες  και μαστιγούμενοι από τους πεπαιδευμένους, στας Ευρώπας, διανοούμενους της χαμωζωής μας, ψάχνουμε να βρούμε τρόπο να ξεπεράσουμε την αναπηρία μας, να ξεφύγουμε απ' την αμορφωσιά μας και να κατακτήσουμε την πολυπόθητη εκείνη παιδεία.

Εν παρόδω, παροδώντας, ειρήσθω ότι ένας πολιτισμός που ό,τι κατασκευάζει, ακόμη και τα εργοστάσια, το κατασκευάζει έτσι ώστε να διευκολύνει την πρόσβαση των ΑΜΕΑ και μάλιστα έτσι ώστε να μην νιώθουν μειονεκτικά, έναν ολόκληρο λαό, με τα πάθη τα δικά μας ανά την ιστορία, τον αποδοκιμάζει, τον απορρίπτει, τον επιπλήττει και τον προπηλακίζει, συστηματικά και με όλους τους "πρόσφορους" τρόπους....εξωτερικούς και εσωτερικούς.

Μουσικά σύνολα ΙΕΡΑΞ

Ο έρωτας Το αρχιπέλαγος Κι η πρώρα των αφρών του Κι οι γλάροι των ονείρων του Στο πιο ψηλό κατάρτι του ο ναύτης ανεμίζει Ένα τραγούδι Οδυσσέας Ελύτης, Το Τραγούδι του Αρχιπελάγους Μετά την επιτυχημένη συναυλία τους στην ιστορική Οικία Κατακουζηνού, ο συνθέτης Σωτήρης-Νικόλας Κάσσος και τα μουσικά σύνολα Ιέραξ δίνουν ξανά ραντεβού με το κοινό την Τετάρτη 15 Μαρτίου στο Athenaeum. Το καινούριο τους κονσέρτο σύγχρονης τονικής μουσικής έχει κάτι από την αλμύρα της θάλασσας, την αύρα του πελάγους, τη λυτρωτική ζεστασιά της ανεμελιάς, το ανεξίτηλο σημάδι της μνήμες, την αισιοδοξία που όλοι έχουμε ανάγκη. Άλλωστε, ο τίτλος του- «Στην Ηχώ του Αρχιπελάγους»- φανερώνει την επιθυμία των συντελεστών να μας ταξιδέψουν. Να μας πιάσουν από το χέρι και μαζί να επιχειρήσουμε «βουτιά» στο συναίσθημα. Όλα αυτά θα συμβούν με όχημα τους στίχους του βραβευμένου με Νόμπελ Οδυσσέα Ελύτη, τις εμπνευσμένες συνθέσεις αλλά και τις διασκευές του Σωτήρη- Νικόλα Κάσσου.

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΜΑΝΙΤΑΡΙΩΝ, 12.3.17

Τι κοινό έχουν οι καλοφαγάδες με όσους κάνουν βόλτες στην εξοχή αλλά και εκείνους που θέλουν εύκολα να αυξήσουν το εισόδημα τους; Ναι, καλά το μαντέψατε. Τα μανιτάρια!

Σε όλες τις εποχές και τους πολιτισμούς το μανιτάρι είχε πάντοτε ιδιαίτερη θέση στη διατροφή. Πλέον όμως δεν περιοριζόμαστε στη συλλογή του αλλά το καλλιεργούμε κιόλας. Είτε σας ενδιαφέρει η εμπορική του εκμετάλλευση, είτε απλώς να μάθετε λεπτομέρειες για τα αυτοφυή μανιτάρια και τι πρέπει να προσέχει ο συλλέκτης καθώς και τις δράσεις για αξιοποίηση του πλούτου της μυκοχλωρίδας στη χώρα μας, το σεμινάριο του Αττικού Φυτωριακού Πάρκου είναι αυτό ακριβώς που ψάχνετε.

=► Δηλώστε συμμετοχή εδώ: goo.gl/forms/MKv3eoUijz0GUJQ42

Συγκεκριμένα την Κυριακή 12 Μαρτίου 11:00 – 19:00  θα διδαχθείτε:

●Ποιοι είναι οι πλέον διαδεδομένοι μύθοι σχετικά με τα μανιτάρια
●Αυτοφυή μανιτάρια: τι πρέπει να γνωρίζουμε
●Μυκολογική χλωρίδα και προστασία του περιβάλλοντος
●Συλλογή, καλλιέργεια και αξιοποίηση της τρούφας
●Σχεδιασμός, εγκατάσταση και λειτουργία παραγωγικής μονάδας μανιταριών 
●Καλλιέργεια μανιταριών Pleurotus (πλευρωτού) από επαγγελματίες και ερασιτέχνες με υποστρώματα και με κορμούς δασικών δένδρων (θεωρητικό μέρος και πρακτική άσκηση)
●Δημιουργία μικρής οικοτεχνικής μονάδας
●Συγκομιδή, συσκευασία και εμπορία μανιταριών
●Παραγωγή μανιταριών με βιολογική μέθοδο
●Οικονομικά στοιχεία καλλιέργειας μανιταριών
●Τα φαρμακευτικά μανιτάρια και οι θεραπευτικές τους ιδιότητες
●Μεταποίηση μανιταριών και παραγωγή προϊόντων (θεωρητικό μέρος και πρακτική άσκηση)
●Προοπτικές της καλλιέργειας των μανιταριών στην Ελλάδα και Επιδοτήσεις

●Συμπεράσματα και συζήτηση - Απαντήσεις σε απορίες

Βραδύτητας εγκώμιον

Του Γιάννη Σχίζα

Δημοσιεύεται στην ΑΥΓΗ της 4.3.17

 

(Οπισθογράφηση στο εν όψει ΙΧ : "Το γκάζι θέλει πάτημα κι η γκόμενα περπάτημα"...)

Δεν έχω καμία προκατάληψη απέναντι στη χωλότητα ή στις Μαρίες, τώρα όμως που  «και η κουτσή Μαρία» επιδίδεται στη συνταγογράφηση του κυκλοφοριακού εξανθρωπισμού ,  δεν μπορώ παρά να υπενθυμίσω ότι  συνταγές υπήρξαν, έστω και ανεκτέλεστες : Ήταν ο Λε Κορμπυζιέ κι ακόμη ο Κωστής Παλαμάς(!), που  από την τρίτη δεκαετία του προηγούμενου αιώνα υπογράμμιζαν τη θορυβώδη και ρυπαντική παρουσία του αυτοκινήτου στις πόλεις. Ήταν η ομάδα του Ζακ Ντελόρ που δίπλα στην περιπλοκότητα τοποθετούσε ως βαμπίρ του σύγχρονου κόσμου τη ταχύτητα, ή  ο Αντρέ Γκορζ  ως κριτικός του ΙΧδισμού («Η κοινωνική ιδεολογία του αυτοκινήτου»). Ήταν ο  Ζαν Λυκ Γκοντάρ, που με το κινηματογραφικό «weekend» έδειχνε τον εκβαρβαρισμό  λόγω  αυτοκινητιστικής «υπερχορήγησης»   , κι ακόμη  πολλοί  άλλοι : Των οποίων το έργο εισέρρευσε  στην κοίτη του οικολογικού και περιβαλλοντικού κινήματος  συνδράμοντας  μια διαχρονική καμπάνια.

Στη δεκαετία του 1980 οι Πράσινοι της Γερμανίας βρίσκονταν σε διαρκή αντιπαράθεση με τον ακροδεξιό Στράους και την κομπανία του – αξιώνοντας  ένα απόλυτο όριο  ταχύτητας στα 100 χιλιόμετρα, ενώ  οι δεύτεροι ζητούσαν «ελεύθερους δρόμους για ελεύθερους πολίτες».

Ρίζα και εκρίζωση....

Τό Ἀντίφωνο (http://antifono.gr/portal/) συνεχίζει την σειρά συζητήσεων μέ θέμα:
Ἡ κρίση τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ.

Θεόδωρος Παντούλας :
Ἡ νεοελληνική ταυτότητα μεταξύ ρίζας καί ἐκρίζωσης

Δευτέρα 6 Μαρτίου 2017 7:00 μ.μ.
Βιβλιοπωλεῖο Ἐν Πλῷ
Ἐμπορικό Κέντρο ATRIUM, Χαριλάου Τρικούπη 6-10, Ἀθήνα

Εθελοντικός καθαρισμός του αρχαίου Φρουρίου της Φυλής

Το  φρούριο της φυλής, ήταν το στρατιωτικό φυλάκιο της Αρχαίας Αθήνας, που έκανε έλεγχο στη "διερχόμενη κίνηση" από Βορρά προς Νότο και αντιστρόφως, σε μια εποχή όπου οι οδεύσεις ήταν χερσαίες και όχι παραθαλάσσιες, όπως σήμερα...Το φρούριο ήταν σε προβληματική κατάσταση μέχρι το 1999, όταν έγινε ο μεγάλος σεισμός με επίκεντρο την Πάρνηθα, όμως μετέπειτα έγινε ακόμη πιο προβληματικό και η είσοδος σε αυτό δυσκόλεψε. 

Τώρα  ο  Ε.Π.Ο.Σ. Φυλής καλεί  τους εθελοντές του  να συνδράμουν την Εφορία Αρχαιοτήτων Ανατ. Αττικής  (Σάββατο, 4.3.17)για να καθαριστεί από τη βλάστηση ο χώρος  . Επιθυμητή η γνώση χρήσης αλυσοπρίονου από δύο άτομα. Ο καθαρισμός αφορά το κόψιμο θάμνων με αλυσοπρίονο και τη μεταφορά τους εκτός του Φρουρίου.

Συνάντηση 09:00 στην Πλατεία Δημαρχείου Φυλής και μετακίνηση προς το φρούριο.

Απαραίτητη η δήλωση συμμετοχής στο τηλέφωνο του Συλλόγου.

Υπεύθυνη δραστηριότητας: Κρίνα Αναγνωστοπούλου
​