ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΜΕ ΕΜΦΑΣΗ ΤΗΝ ΠΥΡΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΔΑΣΩΝ ΚΑΙ την ΕΞΟΙΚΟΝΟΜΗΣΗ

 Του Ελευθέριου Σταματόπουλου*

  

*Δασολόγος – Περιβαλλοντολόγος Μελετητής

Μέλος της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΑΣΟΛΟΓΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ 

210 9273900-2, 6977007278

 Αθήνα 17/7/2015

1. Η ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΑΣ

Μετά τις πυρκαγιές της Χώρας του 2013, του 2012, του 2011, του 2009 του 2007 που έκαψαν συνολικά άνω των 9.000.000 στρεμμάτων δασών και δασικών εκτάσεων, αλλά και εκείνων του 2000 που κατέκαυσαν άλλα 2.150.000 στρέμματα δασών και δασικών εκτάσεων ο μέχρι σήμερα απολογισμός είναι πραγματικά εφιαλτικός και αγγίζει τα όρια της Εθνικής κρίσης.

Η καταστροφή μέρους του αισθητικού δρυοδάσους της Δαδιάς, της Ζαχάρως Ηλείας με τις τραγικές συνέπειες σε ανθρώπινες ζωές, του Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας, του μέρους του Εθνικού Δρυμού Βάλιας Κάλντας το 2000, του ελατοδάσους του Μαινάλου το 2000, της Χαλκιδικής το 2006,  η εφιαλτική ανεπανάληπτη και ουσιαστικά δύσκολα αντιστρέψιμη σχεδόν ολόκληρου του Ορεινού δασικού συμπλέγματος του Γράμμου και μέρους του Ταϋγέτου (πρόκειται για την μεγαλύτερη οικολογική καταστροφή που δοκιμάσαμε σε όλη την σύγχρονη ιστορία του Κράτους μας), του Πάρνωνα, του Νότιου Πήλιου, της περιοχής Αιγίου, της Νότιας Εύβοιας επίσης με νεκρούς, της Λακωνίας και το κάψιμο για δεύτερη φορά μέσα σε 8 χρόνια ολόκληρου του Ορεινού όγκου της Πεντέλης, η παρά τις τοπικές βροχές και για 5 ημέρες της καταστροφής παρθένου Δάσους στα Βόρεια του Αγίου όρους ενός τόπου Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 2012, του Δελφικού Τοπίου που προστατεύεται από την UNΕSCO το 2013 και την μοναδική στον κόσμο ποικιλία ελιάς, η καταστροφή μεγάλου μέρους της Χίου και του 30-40% των μαστιχόδενδρων το 2012, αλλά και εκείνη της Αρχαίας Ολυμπίας το 2007, δείχνουν ανάγλυφα την πραγματικότητα.

Είναι λοιπόν ανάγκη να γίνει μια συνολική συζήτηση πριν από όλα τεχνική (και έπειτα Πολιτική)  για το θέμα της προστασίας του περιβάλλοντος και των δασών. Μάλιστα η συζήτηση αυτή πρέπει να είναι διακομματική και κατά την γνώμη μας μπορεί να επιτευχθεί συμφωνία.

Σήμερα η Χώρα μας διαθέτει σχεδόν όλη την απαραίτητη Νομική θωράκιση για να κάνει μια συνολική πολιτική προστασίας περιβάλλοντος

To εκθαμβωτικό τοπίο του Πλούτωνα

Ο Αριστοτέλης υποστηρίζει κάπου ότι ο Θαλής ο Μιλήσιος, ο και πρώτος φιλόσοφος θεωρούμενος από πολλούς στοχαστές, έπεσε κατά τη διάρκεια μιας παρατήρησης των ουρανίων σωμάτων σε ένα πηγάδι…Στις περιστάσεις που διανύει η χώρα, πολλοί αφηρημένοι διακινδυνεύουν να πέσουν κάπου ή να τους την πέσουν, όμως ο τόπος της πτώσης αποκλείεται να είναι πηγάδι : Γιατί στο πηγάδι και μάλιστα στο βυθό του ήδη βρισκόμαστε…

Η μονοκαλλιέργεια της πολιτικής και οικονομολογικής κουλτούρας μας εμποδίζει να βλέπουμε προς τους ουρανούς και να αναπτύσσουμε κοσμολογικούς προβληματισμούς – ίσως φοβισμένοι από τις πιθανές παρενέργειες στην καθημερινή μας «βιωτή».  Όμως,  όπως ο ποιητής Φερνάζης του Καβάφη, κάποια στιγμή ξεφεύγουμε από το άγχος  λόγω  εισβολής των Ρωμαίων για να αποφανθούμε κι εμείς, «υπεροψίαν και μέθην είχε ο Δαρείος»…. Στην καθομιλουμένη αυτό ερμηνεύεται : Ξεφεύγουμε από το μνημονιακό άγχος και ασχολούμαστε με επουράνια θέματα . Θέματα όπως  λ.χ. η εκδήλωση στους Φιλιππαίους Γρεβενών, που διοργανώνει σήμερα και αύριο   το Πλανητάριο Θεσσαλονίκης για την εξυπηρέτηση των εραστών της πρακτικής αστρονομίας σε 1400 μέτρα υψόμετρο με συμμετοχή καθηγητών της αστροφυσικής (Θανάσης Οικονόμου) και Φυσικής (Γιάννης Σειραδάκης).

Το νυχτερινό τοπίο του έναστρου ουρανού είναι συναρπαστικό, αλλά το συναρπαστικότερο πάντοτε εκκρεμεί  στη διαρκή πορεία-μετεξέλιξη της επιστήμης.  Πως θα μας φαινόταν άραγε το τοπίο ενός μακρινού πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος, αν μπορούσαμε να πατήσουμε εκεί;

Γι αυτό γράφει ο Βαγγέλης ΠρατικάκηςΝewsroom ΔΟΛ).

Eν όψει : Καλλιτεχνική απεικόνιση του Πλούτωνα υπό το φεγγαρόφως του Χάροντα. Ο δορυφόρος παραμένει αιώνια ακίνητος στον σκοτεινό ουρανό (Πηγή: JHUAPL / SwRI)  

Όλα τα είχαμε, οι πυρκαγιές μας λείπανε …..

ΟΙ  έντονες βροχοπτώσεις   αυτό το χειμώνα και αυτή την άνοιξη χαροποίησαν πολλούς, όμως υπήρχε «σε δεύτερο πλάνο» μια επικινδυνότητα  ορατή από λίγους :  Η ανάπτυξη της ποώδους και θαμνώδους βλάστησης και η αποξήρανσή της από τις αρχές του καλοκαιριού, παρήγε  άφθονη καύσιμη ύλη για πιθανές αναφλέξεις….

Υπήρχαν  αυξημένοι κίνδυνοι λοιπόν, υπήρχε και αυξημένη αδυναμία προληπτικής δράσης, υπήρχε και μια γενικευμένη αδυναμία σύλληψης του χειρότερου που καιροφυλακτούσε.

Από τον διαδικτυακό σταθμό PROMITHEAS TV  και στην εκπομπή «Οικολογία και Πολιτική» είχαμε μιλήσει   κατ’ επανάληψη – με τον Άκη Ασπρογέρακα και άλλους συναγωνιστές – για την ανάγκη επικαιροποίησης του ανεπίκαιρου και για την αντιμετώπιση του  προβλήματος των πυρκαγιών,  που το τελευταίο εξάμηνο  κατείχε θέση υποσημείωσης των υποσημειώσεων…

Τότε προκαλούσαμε πλήξη και χασμουρητά, τώρα ήλθε η ώρα του άγχους . Τώρα , με αφορμή την πυρκαγιά στον Υμηττό,  όλοι οι ευκαιριακοί κυνηγοί της επικαιρότητας τρέχουν μη χάσουν πόντο από τα γεγονότα και μη φανούν αυτό που είναι, δηλαδή άσχετοι.

Στις 2 Ιουνίου, καταχωρούσαμε μια ερώτηση της Βουλευτίνας Χαράς Καφαντάρη ΕΙΔΙΚΑ για τον Υμηττό :

«Η καταστροφή τριών πυροφυλακίων  στον Υμηττό, τον τελευταίο μήνα, έχει σημάνει συναγερμό στην Αστυνομία και στους εμπλεκόμενους φορείς για την προστασία του…. Τα πυροφυλάκια αυτά εποπτεύουν μία πολύ μεγάλη περιοχή του Υμηττού από τα Γλυκά Νερά μέχρι τον Καρέα και θεωρούνται κομβικά για την προστασία του δάσους. http://oikologein.blogspot.gr/2015/06/blog-post_81.html

Μερικές ημέρες αργότερα , στις 18.6.15 γράφαμε  («Οι πυρκαγιές ante portas») , με αφορμή την παρέμβαση της Ομάδας Κοινωνικής Εγρήγορσης :

«Αν και βρισκόμαστε στην αρχή της αντιπυρικής περιόδου, οι ελλείψεις σε επίγεια και εναέρια μέσα, καθώς και σε προσωπικό έχουν αφήσει απροστάτευτο, τον Δασικό Πλούτο της Χώρας.

Αυτή τη στιγμή, σύμφωνα με πληροφορίες, από τα 21 Κανανταίρ και 18 Πεντζετέλ, τα μισά, περίπου, βρίσκονται καθηλωμένα στο έδαφος….. 

http://oikologein.blogspot.gr/2015/06/ante-portas.html

Τα γεγονότα ήλθαν όπως ήλθαν,δηλαδή τα μνημόνια να απειλούν και την δασοπροστασία…

Συγγνώμη, αλλά δεν θα μπορέσουμε να προσφέρουμε καφέ…

του Γιάννη Αλμπάνη*

Από το I cook Greek της 14/7/12

Το να πηγαίνεις στην κηδεία κάποιου που δεν ήξερες εν ζωή είναι πραγματική αγγαρεία. Συνήθως το κάνεις είτε για λόγους κοινωνικού κομφορμισμού (το συχνότερο) είτε γιατί έχεις συναισθηματικό δεσμό με κάποιον από τους πενθούντες συγγενείς (το ευγενέστερο)…

Το να έχει όμως και πολλή ζέστη κατά τη διάρκεια της εξοδίου τελετής, κάνει τα πράγματα αφόρητα, χωρίς διάθεση υπερβολής. Ο πόνος των οικείων μουδιάζει τις αισθήσεις, καθιστώντας τους ανθεκτικούς σε αυτόν τον αρρωστημένο καύσωνα της ρύπανσης και του τσιμέντου. Για όλους τους υπόλοιπους, δεν υπάρχει προστασία καμιά. Απλά λιώνουμε…

«Συγγνώμη, αλλά δεν θα μπορέσουμε να προσφέρουμε καφέ»… Κι εκεί που είμαστε στο να φύγουμε, έχοντας αποχαιρετήσει για τελευταία φορά το μακαρίτη και μην έχοντας αποφύγει για χιλιοστή φορά τη στερεοτυπική (πλην απολύτως ορθή) σκέψη ότι «τίποτα δεν είναι η ζωή κτλ.», τότε σκάει η κεραμίδα. Και μένουμε βουβοί κι έκπληκτοι. Έκπληκτοί γιατί δεν θα μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε κηδεία στην Ελλάδα χωρίς ελληνικό μέτριο, παξιμαδάκια, κι εκείνο το χρωματιστό υγρό που παριστάνει το κονιάκ. Βουβοί, γιατί ο άνθρωπος στάθηκε ενώπιόν μας με αξιοπρέπεια και θάρρος για να πει μια κουβέντα πολύ πολύ δύσκολη, που ένιωσε όμως ότι έπρεπε οπωσδήποτε να την πει, από υποχρέωση και σεβασμό σε όλους αυτούς που παρευρέθηκαν στον τελευταίο χαιρετισμό.

Ερασιτέχνες Αστρονόμοι

  

Υπάρχει τίποτε πιο εντυπωσιακό, πιο φαντασιογόνο, πιο καθηλωτικό, πιο στοχαστικό,  από έναν έναστρο ουρανό, σε ένα περιβάλλον  «αδιατάρακτο» από φωτισμούς; Υπάρχει κάτι ανάλογα  μεγάλο και ανυπέρβλητο ώστε να φαίνεται μη περιγράψιμο;  Δε νομίζω.

 Γι αυτό και προτείνω ακόμη και σε όσους  δεν διαθέτουν κατάλληλους εξοπλισμούς να παρευρεθούν στην 9η Πανελλήνια Εξόρμηση Ερασιτεχνών Αστρονόμων που θα πραγματοποιηθεί από 17 έως 19 Ιουλίου 2015 στους Φιλιππαίους Γρεβενών (ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ :  Πλανητάριο Θεσσαλονίκης)

Η τοποθεσία είναι οι πρώην κατασκηνώσεις στην θέση Κουρούνα που βρίσκεται σε υψόμετρο 1400 μέτρων κοντά στο χιονοδρομικό κέντρο της Βασιλίτσας, με άνετη οδική πρόσβαση και πληθώρα ενοικιαζόμενων καταλυμάτων στη γύρω περιοχή.
Η περιοχή διαθέτει ιδιαίτερα σκοτεινό ουρανό, κάτι που διαπιστώθηκε και στην 5η πανελλήνια εξόρμηση που έγινε στο ίδιο σημείο (διοργάνωση του ΟΦΑ το 2011).

Την εκδήλωση πλαισιώνουν την Παρασκευή 17 Ιουλίου η ομιλία του κ. Θανάση Οικονόμου (καθηγητή αστροφυσικής του Πανεπιστήμιου Σικάγο και συνεργάτη της ΝΑΣΑ) και το Σάββατο 18 Ιουλίου η ομιλία του κ. Γιάννη Σειραδάκη (καθηγητή στο Τμήμα Φυσικής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης).

Η ιστοσελίδα της εξόρμησης:
www.astroexormisi2015.gr
Η σελίδα στο facebook:
9η ΠΕΕΑ - Αστροεξόρμηση 2015

Τα νεκρά φυτά στο Τσερνόμπιλ δεν αποσυντίθενται

H αποσύνθεση είναι προϋπόθεση της ανασύνθεσης – κι αυτό ισχύει στην έξω αλλά και στην μέσα στον άνθρωπο φύση. Στο  Τσερνομπύλ οι επιστήμονες διαπιστώνουν  επιβράδυνση του ρυθμού αποσύνθεσης, καθώς η ραδιενέργεια  που διέρρευσε στη βιόσφαιρα μετά την τήξη της καρδιάς του πυρηνικού  αντιδραστήρα (26.4.1986) φαίνεται να πλήττει πολλές βιοτικές διαδικασίες…Γι αυτή τη «νεκρή φύση» που παραμένει περισσότερο του συνήθους νεκρή, μας ενημερώνει ένα  άρθρο που δημοσιεύθηκε στο Left.gr . Γ.Σχ.  

Σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά την καταστροφή του Τσερνόμπιλ, έχουν καταγραφεί πολλές συνέπειες στον πληθυσμό και τη μορφολογία της πανίδας της περιοχής, όπως πτηνά με μικρότερους εγκεφάλους, αύξηση του αριθμού των αραχνών και μείωση του αριθμού των πεταλούδων. Ωστόσο, μικρή σημασία έχει δοθεί στους μικροοργανισμούς, τα έντομα, τα μικρόβια και τους μύκητες που τρέφονται καταναλώνοντας τα απομεινάρια νεκρών οργανισμών. Χωρίς αυτούς τους οργανισμούς «ανακύκλωσης υλικών», ο άνθρακας, το άζωτο και άλλα στοιχεία απαραίτητα για τη ζωή παραμένουν εγκλωβισμένα στους νεκρούς φυτικούς οργανισμούς.

«Εκτός από την παρουσία λίγων μυρμηγκιών, οι νεκροί κορμοί των δέντρων ήταν σε μεγάλο βαθμό άθικτοι όταν τους εξετάσαμε», δήλωσε ο ερευνητής Τίμοθι Μουσώ του Πανεπιστημίου της Νότιας Καρολίνας.

Οἱ ξεριζωμένοι (Los desarraigados)

Της  Κριστίνα Πέρι Ρόσι (Cristina Peri Rossi)

ΤΟΥΣ ΒΛΕΠΕΙ κα­νεὶς συ­χνὰ νὰ περ­πα­τοῦν στοὺς δρό­μους τῶν με­γα­λου­πό­λε­ων, ἄν­δρες καὶ γυ­ναῖ­κες ποὺ ἐ­πι­πλέ­ουν στὸν ἀ­έ­ρα, σὲ χρό­νο καὶ τό­πο στα­μα­τη­μέ­νο. Τοὺς λεί­πουν ρί­ζες στὰ πό­δια καὶ κα­μιὰ φο­ρὰ τοὺς λεί­πουν ἀ­κό­μη καὶ πό­δια. Ἀ­π’ τὰ μαλ­λιά τους δὲν ξε­φυ­τρώ­νουν ρί­ζες, οὔ­τε ἁ­πα­λὲς ἴ­νες δέ­νουν τὸν κορ­μό τους σὲ κά­ποι­ο εἶ­δος ἐ­δά­φους. Μοιά­ζουν μὲ φύ­κια ποὺ πα­ρα­σύ­ρουν τὰ θα­λασ­σι­νὰ ρεύ­μα­τα καὶ ὅ­ταν στα­θε­ρο­ποι­οῦν­ται πά­νω σὲ κά­ποι­α ἐ­πι­φά­νεια εἶ­ναι κα­τὰ τύ­χη καὶ δια­ρκεῖ μό­νο μιὰ στιγ­μή. Ἀ­μέ­σως ἐ­πι­πλέ­ουν ἐκ νέ­ου καὶ ὑ­πάρ­χει σ’ αὐ­τὸ ὁ­ρι­σμέ­νη νο­σταλ­γί­α. Ἡ ἀ­που­σί­α ρι­ζῶν τοὺς προσ­δί­δει ἕ­ναν ἀ­έ­ρα ἰ­δι­αι­τε­ρό­τη­τας, ἀ­να­κρί­βειας. Εἶ­ναι γι’ αὐ­τὸ ποὺ νι­ώ­θουν παν­τοῦ ἄ­βο­λα καὶ δὲν τοὺς προ­σκα­λοῦν σὲ γι­ορ­τές, οὔ­τε σὲ σπί­τια, για­τί φαί­νον­ται ὕ­πο­πτοι. Ἡ ἀ­λή­θεια εἶ­ναι ὅ­τι φαι­νο­με­νι­κὰ πραγ­μα­το­ποι­οῦν τὶς ἴ­δι­ες ἐ­νέρ­γει­ες μὲ τὰ ὑ­πό­λοι­πα ἀν­θρώ­πι­να ὄν­τα: τρῶ­νε, κοι­μοῦν­ται, περ­πα­τοῦν, μέ­χρι καὶ πε­θαί­νουν, ἀλ­λὰ ὁ προ­σε­κτι­κὸς πα­ρα­τη­ρη­τὴς θὰ μπο­ροῦ­σε ἴ­σως νὰ ἀ­να­κα­λύ­ψει πὼς ὑ­πάρ­χει μιὰ ἐ­λα­φριὰ καὶ σχε­δὸν ἀ­νε­παί­σθη­τη δι­α­φο­ρὰ στὸν τρό­πο ποὺ ἔ­χουν νὰ τρῶ­νε, νὰ κοι­μοῦν­ται, νὰ περ­πα­τοῦν καὶ νὰ πε­θαί­νουν. Τρῶ­νε χάμ­πουρ­γκερς Mac Donalds ἢ σάν­του­ιτς μὲ κο­τό­που­λο Pokins, εἴ­τε βρί­σκον­ται στὸ Βε­ρο­λί­νο, εἴ­τε στὴ Βαρ­κε­λώ­νη, εἴ­τε στὸ Μον­τε­βι­δέ­ο. Καὶ τὸ χει­ρό­τε­ρο ἀ­π’ ὅ­λα, πα­ραγ­γέλ­νουν ἕ­να ἀ­νορ­θό­δο­ξο με­νοὺ ποὺ ἀ­πο­τε­λεῖ­ται ἀ­πὸ γκα­σπά­τσο, σού­πα ἢ ἀγ­γλι­κὴ κρέ­μα. Κοι­μοῦν­ται τὴ νύ­χτα, ὅ­πως ὅ­λος ὁ κό­σμος, ἀλ­λὰ ὅ­ταν ξυ­πνοῦν μὲς στὸ σκο­τά­δι ἑ­νὸς ἀ­ξι­ο­θρή­νη­του δω­μα­τί­ου ξε­νο­δο­χεί­ου τοὺς κα­τα­λαμ­βά­νει μιὰ στιγ­μὴ ἀ­βε­βαι­ό­τη­τας: δὲν θυ­μοῦν­ται ποῦ βρί­σκον­ται, οὔ­τε τί μέ­ρα εἶ­ναι, οὔ­τε τὸ ὄ­νο­μα τῆς πό­λης στὴν ὁ­ποί­α ζοῦν. Ἡ ἔλ­λει­ψη ρι­ζῶν δί­νει στὸ βλέμ­μα τους ἕ­να ἰ­δι­αί­τε­ρο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό, ἕ­ναν τό­νο γα­λά­ζιο καὶ νε­ρου­λό, φευ­γα­λέ­ο, αὐ­τὸν κά­ποι­ου ποὺ ἀν­τὶ νὰ κρα­τι­έ­ται στα­θε­ρὰ ἀ­πὸ ρί­ζες ποὺ ἀ­πορ­ρέ­ουν ἀ­πὸ τὸ πα­ρελ­θὸν καὶ ἀ­πὸ τὸ ἔ­δα­φος, ἐ­πι­πλέ­ει μέ­σα ἕ­να χῶ­ρο θο­λὸ καὶ ἀ­να­κρι­βῆ.

       Ἂν καὶ με­ρι­κοὶ εἶ­χαν κα­τὰ τὴ γέν­νη­σή τους με­ρι­κὰ ρο­ζι­α­σμέ­να νή­μα­τα ποὺ μὲ τὸν και­ρὸ θὰ με­τα­τρέ­πον­ταν ἀ­ναμ­φί­βο­λα σὲ γε­ρὲς ρί­ζες, γιὰ τὸν ἕ­να ἢ τὸν ἄλ­λο λό­γο τὰ ἔ­χα­σαν, τοὺς ἀ­φαι­ρέ­θη­καν ἢ τοὺς τὰ ἀ­κρω­τη­ρί­α­σαν καὶ αὐ­τὸ τὸ ἀ­τυ­χὲς γε­γο­νὸς τοὺς κα­θι­στᾶ ἕ­να εἶ­δος ἀ­πω­θη­τι­κὸ. Ἀλ­λά, ἀν­τὶ νὰ προ­κα­λοῦν τὴν συμ­πό­νοι­α τοῦ κό­σμου, ξυ­πνοῦν συ­νή­θως ἔ­χθρα. Πλα­νᾶ­ται ἡ ὑ­πο­ψί­α ὅ­τι εἶ­ναι ἔ­νο­χοι κά­ποι­ου σκο­τει­νοῦ πα­ρα­πτώ­μα­τος, ἡ δι­αρ­πα­γή τους χρή­ζει ἐ­νό­χους. Ἀ­π’ τὴ στιγ­μὴ ποὺ χά­νον­ται οἱ ρί­ζες δὲν μπο­ροῦν πιὰ νὰ ἐ­πα­να­κτη­θοῦν. Μά­ται­α μέ­νει ὁ ξε­ρι­ζω­μέ­νος γιὰ ὧ­ρες στα­μα­τη­μέ­νος σὲ μιὰ γω­νιὰ ἢ δί­πλα σ’ ἕ­να δέν­τρο, κοι­τών­τας λο­ξὰ τὰ μα­κριὰ προ­σαρ­τή­μα­τα ποὺ ἑ­νώ­νουν τὸ φυ­τὸ μὲ τὴ γῆ· οἱ ρί­ζες δὲν εἶ­ναι με­τα­δο­τι­κές, οὔ­τε προ­σκολ­λοῦν­ται σὲ ξέ­νο σῶ­μα. Ἄλ­λοι νο­μί­ζουν ὅ­τι πα­ρα­μέ­νον­τας γιὰ πο­λὺ και­ρὸ στὴν ἴ­δια πό­λη ἢ χώ­ρα εἶ­ναι δυ­να­τὸ νὰ τοὺς πα­ρα­χω­ρη­θοῦν κά­ποι­α στιγ­μὴ τε­χνη­τὲς ρί­ζες, πλα­στι­κὲς γιὰ πα­ρά­δειγ­μα, ἀλ­λὰ κα­μιὰ πό­λη δὲν εἶ­ναι τό­σο γεν­ναι­ό­δω­ρη.

       Ὑ­πάρ­χουν ὡ­στό­σο ξε­ρι­ζω­μέ­νοι αἰ­σι­ό­δο­ξοι. Εἶ­ναι αὐ­τοὶ ποὺ φρον­τί­ζουν νὰ βλέ­πουν τὴν κα­λὴ πλευ­ρὰ τῶν πραγ­μά­των καὶ δι­α­τεί­νον­ται ὅ­τι ἡ ἔλ­λει­ψη ρι­ζῶν δί­νει με­γά­λη ἐ­λευ­θε­ρί­α κι­νή­σε­ων, συμ­βάλ­λει στὴν ἀ­πο­φυ­γὴ ἄ­βο­λων ἐ­ξαρ­τή­σε­ων καὶ προ­ά­γει τὶς με­τα­κι­νή­σεις. Στὴ μέ­ση τῆς ὁ­μι­λί­ας τους φυ­σά­ει ἕ­νας δυ­να­τὸς ἄ­νε­μος καὶ ἐ­ξα­φα­νί­ζον­ται σὰν νὰ τοὺς κα­τά­πι­ε ὁ ἀ­έ­ρας.

Εὐ­άγ­γε­λος Τζά­νος : Καλ­λι­τε­χνι­κὸν ὀμ­βρελ­λο­ποι­εῖ­ον

Ο  ΠΥΘΜΕΝΑΣ τῶν θα­λασ­σῶν εἶ­ναι ἀ­νο­μοι­ό­μορ­φος. Πε­ρι­λαμ­βά­νει ὀ­ρο­σει­ρές, φα­ράγ­για, ὀ­ρο­πέ­δια καὶ κοῖ­τες, ποὺ συν­θέ­τουν ἕ­να ποι­κί­λο το­πί­ο ὅ­μοι­ο μ’ αὐ­τὸ τῆς στε­ριᾶς, μὲ τὴ δι­α­φο­ρὰ πὼς ὁ ἀ­έ­ρας ἔ­χει ἀν­τι­κα­τα­στα­θεῖ ἀ­π’ τὸ νε­ρό. Ὁ σκο­τει­νὸς καὶ πα­γω­μέ­νος βυ­θὸς τῶν ὠ­κε­α­νῶν μὲ τρο­μά­ζει. Στὴ σκέ­ψη καὶ μό­νο τῆς ἀ­φω­τι­κῆς ζώ­νης νι­ώ­θω ἐν­τα­φι­α­σμέ­νος. (Ποι­ός ὅ­μως μὲ ὑ­πο­χρε­ώ­νει νὰ τὴ σκε­φτῶ;) Τὸ ἴ­διο δυ­σά­ρε­στο συ­ναί­σθη­μα μοῦ προ­ξε­νεῖ­ται μὲ τὴν ἐ­πι­φά­νεια τῆς θά­λασ­σας τὴ νύ­χτα: κοι­τά­ζον­τάς τη νο­μί­ζω ὅ­τι τὸ νε­ρὸ προ­σπα­θεῖ νὰ μὲ ρου­φή­ξει στ’ ἀ­δη­φά­γα σπλά­χνα του. Ἀ­γρι­εύ­ο­μαι. Ἀν­τί­θε­τα, στὸ νυ­χτε­ρι­νὸ οὐ­ρα­νό, μὲ τὰ χι­λιά­δες ἀ­στέ­ρια, ἂν καὶ πρέ­πει ν’ ἀ­μυν­θῶ γιὰ νὰ μὴν πα­ρα­συρ­θῶ ἀ­π’ τὴ γο­η­τεί­α του, τὸ βλέμ­μα μου πλα­νι­έ­ται ἀ­να­στη­μέ­νο, ἀ­πὸ μιὰ δύ­να­μη ποὺ τὴ δέ­χο­μαι μὲ πολ­λὴ εὐ­χα­ρί­στη­ση. Γι’ αὐ­τὸ τὴ νύ­χτα προ­τι­μῶ τὴ θέ­α τ’ οὐ­ρα­νοῦ ἀ­π’ αὐ­τὴ τῆς θά­λασ­σας. Τὴ μέ­ρα εἶ­ναι δι­α­φο­ρε­τι­κά: ἡ ἐ­πι­φά­νεια τῆς θά­λασ­σας, γα­λη­νε­μέ­νης ἢ ὄ­χι, μὲ πα­ρα­πέμ­πει στὸ ἄ­πει­ρο, κά­τι ποὺ δὲ δύ­να­ται νὰ κά­νει ὁ οὐ­ρα­νός, ὅ­πως ἐ­ξί­σου ἀ­να­πο­τε­λε­σμα­τι­κὴ ἀ­πο­δει­κνύ­ε­ται ἡ στε­ριά. Κοι­τά­ζον­τας τὸ νε­ρό, ἀ­κό­μη κι ἂν δὲ χρεια­στεῖ νὰ τὸ δι­α­πλεύ­σω, νι­ώ­θω τὸ χῶ­ρο ν’ ἁ­πλώ­νε­ται ἀ­τέ­λει­ω­τα. Μὲ προ­α­παι­τού­με­νο πὼς σὲ μι­κρὴ ἀ­πό­στα­ση ἀ­π’ ὅ­που βρί­σκο­μαι ὑ­πάρ­χει πέ­λα­γος, νι­ώ­θω σι­γου­ριά, ἀ­σφά­λεια. Μὲ τὸ φῶς τοῦ ἥ­λιου ὁ βυ­θὸς εἶ­ναι σὰ νὰ μὴν ὑ­πάρ­χει.

       Πα­ρο­μοί­ως πα­λι­ό­τε­ρα ἀ­πο­στρε­φό­μουν τὴ βρο­χή. Δὲν τὴ λο­γά­ρια­ζα σὰ ζω­ο­δό­τρα, ἀλ­λὰ πε­ρι­ο­ρι­ζό­μουν σ’ ὅ­σα μ’ ἀ­πα­σχο­λοῦ­σαν: στὶς θαμ­πὲς εἰ­κό­νες καὶ στοὺς ἀλ­λοι­ω­μέ­νους ἤ­χους ποὺ δη­μι­ουρ­γοῦ­σε ὁ κα­ται­γι­σμός της. Ἡ βρο­χὴ δι­έ­τρε­ξε ἀ­λο­γά­ρια­στα τὰ χρό­νια τῆς ἐ­φη­βεί­ας μου, μου­σκεύ­ον­τάς τα, καὶ ἀ­να­μί­χθη­κε ἄ­τσα­λα μὲ τὸν ἱ­δρώ­τα πού, ἀ­πὸ πα­θο­λο­γι­κὴ ἀ­γω­νί­α, ἔ­στα­ζαν οἱ πα­λά­μες μου. ( Ἡ ἀ­γω­νί­α μὲ τὰ χρό­νια αὐ­ξή­θη­κε, προ­τοῦ ἐ­ξα­φα­νι­στεῖ ὁ­ρι­στι­κά, ὡς πρὸς τὴν ἔν­τα­σή της, ὅ­μως μει­ώ­θη­κε αἰ­σθη­τὰ ὡς πρὸς τὴ συ­χνό­τη­τά της.) Ἡ ἀ­πο­στρο­φή μου στὴ βρο­χὴ ἴ­σως ἐ­ξη­γεῖ για­τί ἕ­νας ἀ­π’ τοὺς πρώ­τους ἀν­θρώ­πους ποὺ μὲ μα­γνή­τι­σαν ἦ­ταν ἐ­κεῖ­νος ὁ ὀμ­πρε­λὰς στὸν Κε­ρα­μει­κὸ μὲ τὰ δύ­ο βα­πτι­στι­κὰ ὀ­νό­μα­τα, ὁ Λο­ρέν­τζος-Γα­βρι­ήλ. Ὁ πρά­ος Λο­ρέν­τζος-Γα­βρι­ὴλ δὲν ἔ­κα­νε ἄλ­λο ἀ­π’ τὸ νὰ ξο­δεύ­ει τὴ ζω­ή του προ­σπα­θών­τας νὰ μᾶς προ­φυ­λά­ξει ἀ­π’ τὴ βρο­χή. Πι­τσι­ρι­κὰς ἀ­κό­μη, κά­θε φο­ρὰ ποὺ περ­νοῦ­σα ἀ­π’ τὸ μα­γα­ζί του, τὸ φαν­τα­ζό­μουν σὰν τὸ πιὸ προ­στα­τευ­μέ­νο μέ­ρος τοῦ πλα­νή­τη, τὸ κα­τα­φύ­γιο ποὺ θὰ μᾶς ἔ­σω­ζε ἀ­πὸ τὴν ὑ­γρα­σί­α. Ἕ­νας μι­κρὸς χῶ­ρος ἦ­ταν τὸ ὀμ­πρε­λά­δι­κο τοῦ Λο­ρέν­τζου-Γα­βρι­ήλ, γε­μά­τος χρω­μα­τι­στὲς ὀμ­πρέ­λες, ἀν­δρι­κές, γυ­ναι­κεῖ­ες, με­γά­λες, μι­κρές, ὅ­λες μὲ ὄ­μορ­φες ξύ­λι­νες λα­βές, σκα­λι­σμέ­να κομ­ψο­τε­χνή­μα­τα ἀ­πὸ ἐ­πι­δέ­ξιους ξυ­λο­γλύ­πτες.

       Τὸ ὀμ­πρε­λά­δι­κο τοῦ Λο­ρέν­τζου-Γα­βρι­ὴλ ἔ­γι­νε τὸ πρῶ­το μου στέ­κι.

«Bουτάμε στο Νερό»

 Στρώμη,  Κυριακή 12 Ιουλίου 2015

ώρα : 13.00-15.00

Στη Στρώμη, στον Άνω Ρου του Μόρνου, περιμένουν  παιδιά ηλικίας 7-77 ετών πρόθυμα για μια συλλογική βουτιά στα νερά του ποταμού, στην τοποθεσία Μεγαυρός. Το event (σε απλά ελληνικά) θα γίνει την ίδια ώρα και μέρα, που θα βουτήξουν σε Λίμνες και Ποτάμια παιδιά, νέοι και ενήλικες απο 30 χώρες  στην Ευρώπη και τον κόσμο.

Κι όλα αυτά ως μήνυμα προστασίας, ευαισθητοποίησης και διατήρησης της ποιότητας του πόσιμου ύδατος, υγιεινού, αμόλυντου και δημόσιου αγαθού  σε όλη την υφήλιο.

Την εκδήλωση διοργανώνει το Πολιτιστικό Κέντρο Στρώμης σε συνεργασία με την ευρωπαϊκή οργάνωση The Big Jump http://en.bigjumpchallenge.net/team-details/stromi-jumps.html    στην οποία συμμετέχουν ομάδες απο 70 πόλεις και χωριά.

Μήνυμα απο τη Στρώμη θα αναγνωσθεί τη Δευτέρα 13 Ιουλίου 2015 στις Βρυξέλλες, με το οποίο το Πολιτιστικό Κέντρο Στρώμης ολοκληρώνει τον κύκλο εκδηλώσεων “ΤΟ ΝΕΡΟ ΠΗΓΗ ΖΩΗΣ”, ο οποίος άρχισε το 2005 στο πλαίσιο της 10ετίας των Ηνωμένων Εθνών (2005-2015) αφιερωμένης στο Νερό. 

Σημείο συνάντησης : Στρώμη ώρα  13.00-14.00 στην τοποθεσία Καμάρα (πέτρινο γεφύρι) στο ποτάμι. Μετάβαση ανά ομάδες στο Μεγαυρό όπου στις 15.00 θα λάβει χώρα η εκδήλωση με απαγγελία κειμένου του Ησίοδου σε τρείς γλώσσες, και............... “βουτιά” στο νερό!

τηλ. Επικοινωνίας 6932897934, 6972839693, 6944358824

Email petsotas@mfa.gr

Διαχείριση απορριμμάτων ενάντια στους νεοφιλελεύθερους σχεδιασμούς και στα συμφέροντα των εργολάβων

Συνέντευξη με τη Δέσποινα Σπανούδη*

Λίγες ημέ­ρες πριν ολο­κλη­ρώ­θη­κε η δη­μό­σια δια­βού­λευ­ση του ανα­θε­ω­ρη­μέ­νου Εθνι­κού Σχε­δί­ου Δια­χεί­ρι­σης Απο­βλή­των (ΕΣΔΑ). Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ  είχε εδώ και χρό­νια επε­ξερ­γα­στεί και αντι­πα­ρα­θέ­σει ένα πλή­ρες και ρι­ζι­κά αντί­θε­το σχέ­διο με άξο­νες τον δη­μό­σιο χα­ρα­κτή­ρα, την απο­κέ­ντρω­ση, τον κοι­νω­νι­κό έλεγ­χο και τη μεί­ω­ση των απορ­ριμ­μά­των. Θε­ω­ρείς ότι ο ανα­θε­ω­ρη­μέ­νος ΕΣΔΑ κι­νεί­ται σε αυτή την κα­τεύ­θυν­ση προ­ω­θώ­ντας ταυ­τό­χρο­να και την ακύ­ρω­ση των νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρων σχε­δια­σμών;

Είναι σαφές ότι το ανα­θε­ω­ρη­μέ­νο Εθνι­κό σχέ­διο που τέ­θη­κε προς δια­βού­λευ­ση επι­χει­ρεί να ανα­τρέ­ψει πλή­ρως τις πρα­κτι­κές δε­κα­ε­τιών και ταυ­τό­χρο­να τους φι­λο­ερ­γο­λα­βι­κούς σχε­δια­σμούς των τε­λευ­ταί­ων χρό­νων που πε­ρι­γρά­φεις. Επί της ου­σί­ας υιο­θε­τεί το μο­ντέ­λο που προ­γραμ­μα­τι­κά είχε επε­ξερ­γα­στεί ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και το με­τα­τρέ­πει σε σχέ­διο προς υλο­ποί­η­ση. Συ­νο­πτι­κά το προ­γραμ­μα­τι­κό κεί­με­νο του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ υιο­θε­τεί μια ιε­ράρ­χη­ση για τη βέλ­τι­στη δια­χεί­ρι­ση των απο­βλή­των που βάζει προ­τε­ραιό­τη­τα στην πρό­λη­ψη, την επα­να­χρη­σι­μο­ποί­η­ση, τη δια­λο­γή στην πηγή, την ανά­κτη­ση υλι­κών και ελα­χι­στο­ποιεί τις ανά­γκες για τε­λι­κή διά­θε­ση που δυ­νη­τι­κά μπο­ρεί να πε­ριο­ρι­στούν στο 5-10% των πα­ρα­γό­με­νων απορ­ριμ­μά­των. Βα­σι­κά στοι­χεία του νέου Εθνι­κού Σχε­δια­σμού απο­τε­λούν το πά­γω­μα και η επα­νε­ξέ­τα­ση  των πα­νά­κρι­βων μο­νά­δων επε­ξερ­γα­σί­ας που είχαν σχε­δια­στεί για να υπο­δέ­χο­νται το σύ­νο­λο των απορ­ριμ­μά­των σε σύμ­μει­κτη μορφή και τα πε­ρισ­σό­τε­ρα προ­βλε­πό­ταν να υλο­ποι­η­θούν με ΣΔΙΤ. Αυτό είναι απα­ραί­τη­το εκτός των άλλων, προ­κει­μέ­νου να υλο­ποι­η­θεί και η βα­σι­κή κα­τεύ­θυν­ση του νέου σχε­δί­ου που προ­βλέ­πει ότι μέχρι το 2020, το 50% των απορ­ριμ­μά­των θα δια­λέ­γε­ται στην πηγή, το 24 % θα ανα­κτά­ται από τα σύμ­μει­κτα απορ­ρίμ­μα­τα και μόλις το 26% θα οδη­γεί­ται για τε­λι­κή διά­θε­ση (ταφή). Πρό­κει­ται για στό­χους φι­λό­δο­ξους που υπερ­βαί­νουν την ισχύ­ου­σα εθνι­κή και κοι­νο­τι­κή νο­μο­θε­σία  (οδη­γία 2008/98 και ν. 4042/2012).

Θερινά Προγράμματα Ορνιθολογικής

Θερινά εθελοντικά προγράμματα με τη λειτουργία ενημερωτικών περιπτέρων διοργανώνει και φέτος η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία με σκοπό την ευαισθητοποίηση του κοινού για την προστασία των άγριων πουλιών και των βιοτόπων τους στο Αιγαίο και στο Ιόνιο. Τα ενημερωτικά περίπτερα θα λειτουργήσουν τον Ιούλιο και τον Αύγουστο στη Ζάκυνθο και την Κέρκυρα στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού Προγράμματος LIFE+ «Ασφαλή Καταφύγια για τα Άγρια πουλιά: Αλλάζοντας κοινωνικές αντιλήψεις για τη λαθροθηρία στη Β. Μεσόγειο για την προστασία της ευρωπαϊκής Βιοποικιλότητας», αλλά και στην Ερμούπολη της Σύρου, στη Μυτιλήνη και τη Σάνη της Χαλκιδικής. Παράλληλα, θα λειτουργήσει και ο Ορνιθολογικός Σταθμός Αντικυθήρων (ΟΣΑ), όπου θα γίνει καταγραφή της φθινοπωρινής μετανάστευσης των πουλιών.

Αναλυτικότερα, στη Ζάκυνθο και την Κέρκυρα οι επισκέπτες των ενημερωτικών περιπτέρων θα πληροφορούνται για τις προστατευόμενες περιοχές και την οικολογική αξία του Ιονίου, αλλά και για την προστασία των μεταναστευτικών πουλιών στο πλαίσιο της υλοποίησης του Προγράμματος.

Στη Σύρο και τη Μυτιλήνη ο επισκέπτες ενημερώνονται για τα θαλασσοπούλια και την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος στο Αιγαίο.

Στον Ορνιθολογικό Σταθμό Αντικυθήρων (ΟΣΑ) το πρόγραμμα των εθελοντών περιλαμβάνει καταγραφή των μεταναστευτικών αρπακτικών πουλιών και παρακολούθηση της μετανάστευσης με τη μέθοδο των δακτυλιώσεων από τα μέσα Αυγούστου μέχρι τις αρχές Οκτωβρίου.

Για ειδικότερες πληροφορίες δείτε στην ιστοσελίδα www.ornithologiki.gr/volunteers ή στείλτε μήνυμα ανάλογα με το πρόγραμμα που ενδιαφέρεστε στο volunteers@ornithologiki.gr, τηλ. 210 8227937 και 6974510976 (Σπύρος Ψύχας).

Κατεβάστε τη Δήλωση Συμμετοχής για Ζάκυνθο, Κέρκυρα, Σύρο και Μυτιλήνη εδώ

Περισσότερα για το πρόγραμμα του ΟΣΑ και δηλώσεις συμμετοχής μπορείτε να δείτεεδώ

Κὶμ Μουνζό (Quim Monzó) :: Ἔγγαμος βίος (Vida matrimonial)

ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΟΓΡΑΨΟΥΝ κά­ποι­α ἔγ­γρα­φα, ὁ Ζγκ­ντ καὶ ἡ Μπστ (παν­τρε­μέ­νοι ἐ­δῶ καὶ ὀ­χτὼ χρό­νια), ἔ­πρε­πε νὰ πᾶ­νε σὲ κά­ποι­α μα­κρι­νὴ πό­λη. Ἔ­φτα­σαν ἐ­κεῖ το βρα­δά­κι. Κα­θὼς μέ­χρι τὴν ἑ­πο­μέ­νη δὲν θὰ μπο­ροῦ­σαν νὰ ἐ­πι­λύ­σουν τὸ ζή­τη­μα, ψά­χνουν ἕ­να ξε­νο­δο­χεῖ­ο γιὰ νὰ πε­ρά­σουν τὴ νύ­χτα. Τοὺς δί­νουν ἕ­να δω­μά­τιο μὲ δύ­ο μο­νὰ κρε­βά­τια, δύ­ο κο­μο­δί­να, ἕ­να σε­κρε­τὲρ (ὑ­πάρ­χουν φά­κε­λοι καὶ ἐ­πι­στο­λό­χαρ­τα μὲ τὸ λο­γό­τυ­πο τοῦ ξε­νο­δο­χεί­ου, σὲ ἕ­να ντο­σι­έ), μί­α κα­ρέ­κλα καὶ ἕ­να μι­κρὸ μπὰρ μὲ μί­α τη­λε­ό­ρα­ση ἐ­πά­νω. Δει­πνοῦν, κά­νουν βόλ­τα στὴν ὄ­χθη τοῦ πο­τα­μοῦ κι ὅ­ταν ἐ­πι­στρέ­φουν στὸ ξε­νο­δο­χεῖ­ο, ὁ κα­θέ­νας ξα­πλώ­νει στὸ κρε­βά­τι του καὶ βγά­ζει ἕ­να βι­βλίο.

       Λί­γα λε­πτὰ ἀρ­γό­τε­ρα ἀ­κοῦν πὼς στὸ δι­πλα­νὸ δω­μά­τιο πη­δι­οῦν­ται. Ἀ­κοῦν κα­θα­ρὰ τὸ τρί­ξι­μο τοῦ σο­μι­έ, τὰ βογ­κη­τὰ τῆς γυ­ναί­κας καί, πιὸ χα­μη­λά, τὸ λα­χά­νια­σμα τοῦ ἄν­τρα. Ὁ Ζγκ­ντ καὶ ἡ Μπστ κοι­τι­οῦν­ται, χα­μο­γε­λοῦν, κά­νουν κά­ποι­ο ἀ­στεῖ­ο σχό­λιο, κα­λη­νυ­χτί­ζουν ὁ ἕ­νας τὸν ἄλ­λον καὶ σβή­νουν τὸ φῶς. Ὁ Ζγκ­ντ, ξα­ναμ­μέ­νος ἀ­πὸ τὸ πή­δη­μα ποὺ ἀ­κό­μα ἀ­κού­γε­ται ἀ­πὸ τὸν τοῖ­χο, σκέ­φτε­ται νὰ πεῖ κά­τι στὴν Μπστ. Ἴ­σως νὰ ἔ­χει ἀ­νά­ψει κι ἐ­κεί­νη τό­σο ὅ­σο κι αὐ­τός. Θὰ μπο­ροῦ­σε νὰ πλη­σιά­σει, νὰ κα­θί­σει στὸ κρε­βά­τι, νὰ κά­νει κά­ποι­ο ἀ­στεῖ­ο γιὰ τοὺς γεί­το­νες τοῦ ἄλ­λου δω­μα­τί­ου καί, σὰν νὰ μὴ συμ­βαί­νει τί­πο­τα, νὰ τῆς χα­ϊ­δέ­ψει πρῶ­τα τα μαλ­λιὰ καὶ τὸ πρό­σω­πο, κι ἔ­πει­τα, τὸ στῆ­θος. Πο­λὺ πι­θα­νόν, ἡ Μπστ νὰ ἀν­τα­πο­κρι­νό­ταν ἀ­μέ­σως. Ἂν δὲν ἀν­τα­πο­κρι­νό­ταν ὅ­μως; Ἂν τοῦ ἀ­πο­μά­κρυ­νε τὸ χέ­ρι καὶ πλα­τά­γι­ζε τὴ γλώσ­σα ἤ, ἀ­κό­μα χει­ρό­τε­ρα, τοῦ ἔ­λε­γε: «Δὲν ἔ­χω ὄ­ρε­ξη»; Πρὶν χρό­νια δὲν θὰ εἶ­χε δι­στά­σει. Θὰ ἤ­ξε­ρε, ἀ­κρι­βῶς πρὶν σβή­σουν τὸ φῶς, ἂν ἡ Μπστ εἶ­χε ὄ­ρε­ξη, ἂν τὰ βογ­κη­τὰ ἀ­πὸ τὸ δι­πλα­νὸ δω­μά­τιο τὴν εἶ­χαν ἀ­νά­ψει ἢ ὄ­χι. Ἀλ­λὰ τώ­ρα, με­τὰ ἀ­πὸ τό­σα χρό­νια ἀ­ρα­χνι­ά­σμα­τος, τί­πο­τα δὲν εἶ­ναι ξε­κά­θα­ρο. Ὁ Ζγκντ ἀλ­λά­ζει πλευ­ρὸ καὶ αὐ­να­νί­ζε­ται προ­σπα­θών­τας νὰ μὴν κά­νει κα­θό­λου θό­ρυ­βο.

       Δέ­κα λε­πτὰ ἀ­φοῦ τε­λεί­ω­σε, ἡ Μπστ τὸν ρω­τᾶ ἂν κοι­μᾶ­ται. Ὁ Ζγκ­ντ τῆς ἁ­παν­τὰ πὼς ὄ­χι ἀ­κό­μη. Στὸ δι­πλα­νὸ δω­μά­τιο δὲν βογ­κοῦν πιά. Τώ­ρα ἀ­κού­γε­ται μιὰ χα­μη­λό­φω­νη συ­ζή­τη­ση καὶ πνι­χτὰ γέ­λια. Ἡ Μπστ ση­κώ­νε­ται καὶ πη­γαί­νει πρὸς τὸ κρε­βά­τι τοῦ Ζγκ­ντ. Πα­ρα­με­ρί­ζει τὰ σεν­τό­νια, ξα­πλώ­νει καὶ ἀρ­χί­ζει νὰ τοῦ χα­ϊ­δεύ­ει τὴν πλά­τη. Τὸ χέ­ρι κα­τε­βαί­νει ἀ­πὸ τὴν πλά­τη πρὸς τὰ ὀ­πί­σθια. Χω­ρὶς πο­λὺ κου­ρά­γιο γιὰ νὰ τῆς πεῖ ὅ­τι μό­λις αὐ­να­νί­στη­κε, ὁ Ζγκ­ντ τῆς λέ­ει ὅ­τι δὲν ἔ­χει ὄ­ρε­ξη. Ἡ Μπστ στα­μα­τᾶ νὰ τὸν χα­ϊ­δεύ­ει. Ἀ­κο­λου­θεῖ μί­α σύν­το­μη σι­ω­πή, πο­λὺ μα­κρά, καὶ ἐ­πι­στρέ­φει στὸ κρε­βά­τι της. Ἐ­κεῖ­νος ἀ­κού­ει πῶς πα­ρα­με­ρί­ζει τὰ σεν­τό­νια, πῶς ξα­πλώ­νει μέ­σα, πῶς ἀλ­λά­ζει πλευ­ρό. Σὲ κά­θε ἀλ­λα­γὴ πλευ­ροῦ, πολ­λα­πλα­σι­ά­ζον­ται οἱ τύ­ψεις τοῦ Ζγκ­ντ ποὺ αὐ­να­νί­στη­κε χω­ρὶς νὰ προ­σπα­θή­σει πρῶ­τα νὰ μά­θει ἂν ἡ Μπστ θὰ ἤ­θε­λε νὰ πη­δη­χτοῦν. Αἰ­σθά­νε­ται, ἐ­πί­σης, ἔ­νο­χος ποὺ δὲν τῆς εἶ­πε τὴν ἀ­λή­θεια. Τό­σο λί­γη ἐμ­πι­στο­σύ­νη ὑ­πάρ­χει ἀ­νά­με­σά τους, τό­σο ξέ­νοι ἔ­χουν γί­νει πλέ­ον, ποὺ οὔ­τε αὐ­τὸ δὲν μπο­ρεῖ νὰ τῆς πεῖ; Ἀ­κρι­βῶς γιὰ νὰ ἀ­πο­δεί­ξει ὅ­τι δὲν εἶ­ναι τε­λεί­ως ἀ­πο­ξε­νω­μέ­νοι, ὅ­τι ἀ­κό­μη ὑ­πάρ­χει μιὰ σπί­θα ἐμ­πι­στο­σύ­νης, ὅ­τι ἴ­σως θὰ μπο­ροῦ­σαν νὰ ἀ­να­ζω­ο­γο­νή­σουν τὴ φλό­γα, παίρ­νει θάρ­ρος, γυρ­νᾶ πρὸς τὸ μέ­ρος της καὶ ὁ­μο­λο­γεῖ ὅ­τι πρὶν με­ρι­κὰ λε­πτὰ εἶ­χε αὐ­να­νι­στεῖ, για­τὶ πί­στευ­ε πὼς ἐ­κεί­νη δὲν θὰ εἶ­χε ὄ­ρε­ξη νὰ πη­δη­χτοῦν. Ἡ Μπστ δὲν λέ­ει τί­πο­τα.

       Κά­ποι­α λε­πτὰ ἀρ­γό­τε­ρα, ὁ Ζγκ­ντ ὑ­πο­θέ­τει, ἀ­πὸ τοὺς συγ­κε­κα­λυμ­μέ­νους θο­ρύ­βους ποὺ φτά­νουν ὣς αὐ­τόν, ὅ­τι ἡ Μπστ αὐ­να­νί­ζε­ται. Ὁ Ζγκντ νι­ώ­θει μιὰ ἀ­πέ­ραν­τη θλί­ψη. Σκέ­φτε­ται ὅ­τι ἡ ζω­ὴ εἶ­ναι γκρο­τέ­σκα καὶ ἄ­δι­κη, καὶ ξε­σπᾶ σὲ κλά­μα­τα. Κλαί­ει μὲ τὸ πρό­σω­πο στὸ μα­ξι­λά­ρι, πι­έ­ζον­τάς το ὅ­σο πιὸ βα­θιὰ μπο­ρεῖ. Τὰ δά­κρυ­α εἶ­ναι ἄ­φθο­να καὶ ζε­στά. Κι ὅ­ταν ἀ­κού­ει ὅ­τι ἡ Μπστ πνί­γει τὸ τε­λευ­ταῖ­ο βογ­κη­τὸ μὲ τὴν πα­λά­μη, φω­νά­ζει μὲ μιὰ φω­νὴ ποὺ εἶ­ναι ἡ φω­νὴ ποὺ ἐ­κεί­νη δαγ­κώ­νει.

Η αρχή της ουδετερότητας του διαδικτύου

της Δώρας Κοτσακά-Καλαϊτζιδάκη 

Η ουδετερότητα του διαδικτύου αποτελεί την πιο πολυσυζητημένη έννοια των τελευταίων ετών όσον αφορά τα ψηφιακά δικαιώματα. Αναφέρεται στο ότι οι πάροχοι υπηρεσιών πρόσβασης στο διαδίκτυο (ISPs) μεταχειρίζονται με τον ίδιο τρόπο κάθε πακέτο δεδομένων που διέρχεται από τα δίκτυά τους, ανεξάρτητα από την προέλευση, τον παραλήπτη, τον αποστολέα, το είδος του περιεχομένου ή τα χρησιμοποιούμενα για τη μετάδοσή τους μέσα π .χ. ψηφιακός εξοπλισμός ή σχετικά πρωτόκολλα).

)

Η παραπάνω αρχή συνιστά την τεχνολογική και δικαιοπολιτική βάση πάνω στην οποία στηρίζεται ο δημόσιος χαρακτήρας του διαδικτύου. Είναι ενσωματωμένη στα διαδικτυακά πρωτόκολλα επικοινωνίας (TCP-IP), καθιστώντας τον έλεγχο των πληροφοριών που κυλούν μέσα στα σύγχρονα δίκτυα ηλεκτρονικών επικοινωνιών εξαιρετικά δύσκολο για τους παρόχους. Όποια παρέκκλιση από αυτή την αρχή κριθεί απαραίτητη (π.χ. για λόγους δημοσίου οφέλους, κοινωνικής προστασίας ή ψηφιακής συμφόρησης) είναι εφικτό να αποτελέσει αντικείμενο ρύθμισης, αφού πρώτα τεκμηριωθεί νομικά και δοθεί δικαστική εντολή.

Η διαδικτυακή ουδετερότητα περιλαμβάνει τρεις θεμελιώδεις άξονες. Πρώτον, όλα τα σημεία του διαδικτύου είναι δυνατό να συνδέονται με όλα τα υπόλοιπα. Δεύτερον, όλοι οι πάροχοι οφείλουν να προσφέρουν όσο το δυνατόν καλύτερης ποιότητας υπηρεσίες για την επικοινωνία και μεταφορά δεδομένων από σημείο σε σημείο. Τρίτον, σε θέματα καινοτομίας δεν μπορεί να υπάρχει κανενός είδους παρακώλυση από κανέναν, άτομο ή φορέα.

Με αφορμή τον Αρκά

του Ανδρέα Πετρουλάκη, Καθημερινή

Δεν είναι τυχαίο ότι τα παλιά κόμματα εξουσίας πολύ σπάνια αντιδρούσαν  αρνητικά στη σάτιρα που τους γινόταν - το αντίθετο, συχνά έδειχναν, πιθανώς υποκριτικά, ότι την απολάμβαναν. Γιατί, ασχέτως όλων των άλλων παθογενών στοιχείων που επεσώρευσε η φθορά της εξουσίας, είχαν την ωριμότητα, δηλαδή την εμπειρία, να αντιλαμβάνονται τη σάτιρα ως απαραίτητο συστατικό του παιχνιδιού της Δημοκρατίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ ωρίμασε βίαια και δεν πρόλαβε να μεταβολίσει τους όρους της εξουσίας. Από κόμμα, στελέχη και οπαδούς διαμαρτυρίας, που σκορπούσαν δηλαδή αφειδώς κριτική στους πάντες, ξαφνικά έγιναν αποδέκτες αυτής της κριτικής χωρίς να έχουν αναπτύξει προηγουμένως την κουλτούρα της ανοχής. Σάτιρα και κριτική νοείτο μόνο εναντίον των άλλων για αυτό και οι σατιρικοί που παραδέχονται είναι μόνο οι φιλικοί στον ΣΥΡΙΖΑ. Τους υπόλοιπους δεν τους θεωρούν κακούς σατιρικούς (δεν τους απασχολούν τέτοια θέματα ποιότητας, χιούμορ και αξίας της σάτιρας),  τους θεωρούν απλώς όργανα κάποιων σκοτεινών κύκλων, μνημονιακών κέντρων, εκδοτικών συμφερόντων κλπ.  Στο ζαλισμένο, από την αλματώδη εκτόξευσή του κόμματός τους  στην εξουσία, μυαλό τους δεν υπάρχουν οι εννοιες της απλής δημοκρατικής διαφωνίας, της αντίθετης άποψης, της αυταξίας του γέλιου και του χιούμορ. Στον ανώνυμο χώρο του διαδικτύου, όπου άνθρωποι που υπό άλλες συνθήκες θα μετρούσαν περισσότερο τα λόγια τους πριν μιλήσουν δημοσίως ή δεν θα το έκαναν ποτέ, η έλλειψη αυτής της ανοχής παίρνει διαστάσεις βρώμικης πολεμικής. Πολλοί άνθρωποι του Τύπου και του δημόσιου λόγου στοχοποιούνται και συκοφαντούνται αναλέητα, θύματα του στερεότυπου “όποιος δεν είναι μαζί μας είναι με τους άλλους”.

Ελπίζω να είναι θέμα χρόνου η απόκτηση της ευρυχωρίας στη σάτιρα από τους φίλους και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, διαφορετικά έχουμε κακά μαντάτα για τις αντιλήψεις τους περί Δημοκρατίας, άρα και για τη λειτουργία της Δημοκρατίας μας. Μέχρι τότε απευθύνω έκκληση στον Αρκά να επιστρέψει. Σε κανέναν δεν πρέπει να επιτρέψει να προσδιορίσει τον βαθμό της ελευθερίας και της αυτοδιάθεσής του.

YΓ ΟΙΚΟΝΙΚΗΣ

Tελικά ο  Αρκάς επέστρεψε στο μετερίζι της σάτιρας,   από το οποίο είχε αποχωρήσει λόγω πολιτικής πρόγκας….Να πούμε : Τέλος καλό, όλα καλά;

Πιόνια στη μεγάλη γεωπολιτική σκακιέρα;

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

http://epithesh.blogspot.gr/2015/07/blog-post.html,

Κρίσιμες οι στιγμές για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό. Κρίσιμες οι στιγμές για την Ευρώπη και τον κόσμο. Κρίσιμη στιγμή και για την αριστερά της κοινωνικής ισότητας και της άμεσης κοινωνικής δημοκρατίας. Καμιά δικαιολογία για σιωπή, γιατί υπάρχουν στιγμές που η σιωπή δεν είναι χρυσός, αλλά συνενοχή.

Η καλπάζουσα καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση με πρωτεργάτη τον αμερικανισμό[1] οικοδομεί ‘δια πυρός και σιδήρου’ τη Νέα Τάξη Πραγμάτων της ‘μιάς παγκόσμιας κυβέρνησης’ και της μιας και μοναδικής αλήθειας, με στόχο έναν μονοπολικό καπιταλιστικό κόσμο, στον οποίο το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού θα ελέγχει, με τη βοήθεια τω σκοταδιστικών μύθων και των εξουσιαστικών ιδεολογιών, την παγκόσμια οικονομία και θα ασκεί απόλυτη εξουσία πάνω στο υπόλοιπο 99% της ανθρωπότητας.

Για την επιτυχία αυτού του σχεδίου ο αμερικανισμός  έπρεπε να βγάλει από τη μέση τον βασικό ανταγωνιστή του, την Σοβιετική Ένωση, πράγμα που το κατάφερε οικοδομώντας την αμερικανοκινεζική προσέγγιση και συνεργασία με πρωτεργάτες τον Κίσινγκερ και τον Μπρεζίνσκι[2] που όξυναν τις σινοσοβιετικές σχέσεις, διέφθειραν και αποδυνάμωσαν την αστική κρατικοκαπιταλιστική άρχουσα τάξη και τη σοβιετική νομενκλατούρα, με αποτέλεσμα αντί αυτή να κάνει από τον λεγόμενο ‘υπαρκτό σοσιαλισμό’ ένα βήμα μπροστά προς τον σοσιαλισμό της άμεσης κοινωνικής δημοκρατίας, έκανε ένα βήμα πίσω προς τον υπαρκτό καπιταλισμό. Αυτές οι εξελίξεις γιορτάστηκαν ως ο θρίαμβος της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας και του αμερικανισμού και ως θάνατος του σοσιαλιστικού οράματος με την έννοια ενός αντικαπιταλιστικού κόσμου της κοινωνικής ισότητας και της αταξικής κοινωνίας. Πολλοί πίστεψαν πως μετά την κατάρρευση του σοβιετικού πόλου του διπολισμού, ο επόμενος, ο 21^ος, αιώνας θα ήταν ο αιώνας του αμερικανισμού και της οικοδόμησης ενός μονοπολικού κόσμου, αλλά τα γεγονότα τους διέψευσαν, γιατί:

Εδώ Ελεύθερα Εξάρχεια

Των Νίκων ( Κουφόπουλος + Αγάθος)

Σχήμα: 17Χ22 • Σελίδες: 128 • Τιμή: 9 ευρώ • ISBN 978-960-9797-42-9

…Τη νύχτα εκείνη που καίγονταν τα Εξάρχεια

με πρόσωπα βγαλμένα από φλαμανδικούς πίνακες

με λιγοστούς φωτισμούς σε απαλό κιτρινωπό χρώμα,

με μάτια γάτων που βλέπανε στο σκοτάδι,

με τον πόθο και το πάθος της ανατροπής στο αίμα, στην ψυχή,

στο μυαλό και στα χέρια, γυρνάγανε οι σκιές μας

στα αναχώματα και στα οδοφράγματα που είχαμε στήσει…

Τέος Ρόμβος, Τρία φεγγάρια στην πλατεία,

εκδόσεις «Ο σκύλος που κλαίει», 1985.

Γιατί κόμικ η ιστορία των Εξαρχείων; Γιατί όχι; Τα Εξάρχεια είναι πάνω απ’ όλα. Εάν θέλετε, είναι «τα πάντα όλα»... Είναι λογοτεχνία, είναι ποίηση, είναι κινηματογράφος, θέατρο, μουσική. Είναι συγκρούσεις με την εξουσία, παρανομία, καταλήψεις, ένοπλο, είναι πολιτική. Είναι συνελεύσεις κινηματικές, είναι πορείες, είναι ατομικές εξεγέρσεις. Είναι κοινωνικά κέντρα, είναι φιλοσοφία, είναι διανόηση, είναι αλητεία. Είναι γειτονιά, είναι οικογενειάρχες, είναι μικρομαγαζάτορες, είναι άνθρωποι της δουλειάς. Είναι φοιτητές, είναι νεολαία... Είναι νέες ιδέες.

Γι’ αυτό, λοιπόν, ένα κόμικ για τα Εξάρχεια. Για τα Εξάρχεια που αγαπήσαμε, για τα Εξάρχεια που μισήσαμε, για τα Εξάρχεια που ονειρευτήκαμε. Για όλες τις γωνιές αυτού του πλανήτη, που θα θέλαμε να γίνουν Εξάρχεια. Ελεύθερες και ανυπότακτες!

--------------------------------------------------------------------------------------------

Επίθεση εναντίον αυτών που δεν μπορούν να αμυνθούν

 Σχεδίαζαν (και κατά πάσα πιθανότητα εξακολουθούν να σχεδιάζουν)  να περικόψουν 1 δις ευρώ από την Κοινωνική Πρόνοια. Έτσι, εν ψυχρώ, για τις ταμειακές τους ανάγκες. Για τα κολομεγέθη τους. Για τις αμαξάρες και τις γραβατάρες τους. 
Μπροστά σε αυτή την απειλή οι ΑΜΕΑ - άνθρωποι με τις μικρότερες αμυντικές ικανότητες -  ήταν επόμενο να συνεγερθούν και να ψηφίσουν το μόνο που μπορούσε να αποτελεί εγγύηση για το μέλλον.
Το παραθέτω σε αυτό τον ιστότοπο, ως μαρτυρία της αθλιότητας και παλιανθρωπιάς των θεσμοποιημένων υπανθρώπων.

https://www.facebook.com/groups/1022464027770906/permalink/1131110720239569/

Η εμπειρία της πλατείας Συντάγματος:....

της Μαρίας Παπαπαύλου

Μουσική, συναισθήματα και νέα κοινωνικά κινήματα

Σχήμα: 14Χ20,5 • Σελίδες: 320 • Τιμή: 15 ευρώ • ISBN 978-960-9797-30-6

Αντικείμενο του βιβλίου είναι η ανθρωπολογική μελέτη των κινητοποιήσεων στην πλατεία Συντάγματος το 2011, οι οποίες έγιναν γνωστές στον Τύπο ως το κίνημα των «Αγανακτισμένων». Σκοπός είναι η ανάδειξη της εμπειρίας των ανθρώπων που συμμετείχαν στην καθημερινότητα της ζωής στην Πλατεία και η σύνδεσή της με τα συναισθήματα και τη μουσική. Το βιβλίο βασίζεται στο εθνογραφικό υλικό που συλλέχθηκε από συνεντεύξεις και επιτόπια συμμετοχική παρατήρηση κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων από τον Μάιο έως τον Αύγουστο του 2011.

Η μουσική και τα συναισθήματα αποτελούν τους αναλυτικούς φακούς του βιβλίου. Ενισχύοντας σύγχρονες θεωρητικές τάσεις που υποστηρίζουν ότι τα συναισθήματα αποτελούν βασικό αντικείμενο έρευνας των κοινωνικών κινημάτων, το βιβλίο εστιάζει στην ποικιλία των συναισθημάτων που εκφράστηκαν στο Σύνταγμα και που δεν περιορίστηκαν στην «αγανάκτηση». Σε αντίθεση με τη σχετική βιβλιογραφία για τα κοινωνικά κινήματα που αποδίδει κυρίαρχο ρόλο στο τραγούδι, στο Σύνταγμα κυριάρχησε ο συλλογικός μουσικός και ρυθμικός αυτοσχεδιασμός.

Η πλατεία Συντάγματος αποτελεί ξεκάθαρα μια «ζώνη πολιτισμικού αυτοσχεδιασμού», όπως την ορίζει ο ανθρωπολόγος Ντέιβιντ Γκραίμπερ, καθώς ετερόκλητοι άνθρωποι θέλησαν να βρουν τρόπους να συνυπάρξουν, παρά τις διαφορές τους, να «πειραματιστούν» και να «αυτοσχεδιάσουν» χωρίς να ταυτίζονται ιδεολογικά. Το πολιτικό συμπορεύτηκε με το μουσικό, συνθέτοντας μια νέα κουλτούρα κοινωνικής συνύπαρξης και εκφράζοντας μια νέα σχέση των ανθρώπων με τα κοινά.

Η Μαρία Παπαπαύλου γεννήθηκε το 1970 στο Νταβός της Ελβετίας. Σπούδασε Φιλοσοφία και Κοινωνικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και Ανθρωπολογία και Εθνομουσικολογία στα Πανεπιστήμια Λέιντεν της Ολλανδίας και Λειψίας της Γερμανίας. Η πρόσφατη επιτόπια έρευνά της διεξήχθη το 2011 στην πλατεία Συντάγματος και είναι το αντικείμενο αυτού του βιβλίου. Έχει γράψει τα βιβλία Der Flamenco als Präsentation von Differenz. Gitanos und Mehrheitsbevölkerung Westandalusiens in Ethnologischer Perspektive (2000) και, μαζί με τη Βασιλική Λαλιώτη, «...γιατί κυλά στο αίμα μας»: Από το αρχαίο δράμα στο φλαμένκο: Επιστρέφοντας την ανθρωπολογία στο πεδίο της εμπειρίας (Κριτική 2010), ενώ έχει στο ενεργητικό της ανθρωπολογικά και εθνομουσικολογικά άρθρα σε ελληνικά και ξένα επιστημονικά περιοδικά. Έχει διδάξει σε διάφορα πανεπιστήμια της χώρας (Θράκη, Θεσσαλία, Κρήτη) και σήμερα είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Το ΟΧΙ το μικρό, το μέγα...

Του Γιάγκου Ράπτη

Αυτό το ΟΧΙ το μικρό είναι μεγάλο

και δεν ταιριάζει στον κάθε Παπαγάλο

αυτόν που ξεχνά τα πέντε χρόνια

που μας ρημάξαν, τα κλεφτρόνια

Γι αυτό μας πρέπει, δίχως μεγαλοστομίες

Ν’ αντιπαλέψουμε   ευρωπαρανομίες

Ν’ αφήσουμε  όσους ανοίγουν στο νερό οπές

Και   «πατριώτες»  που  διυλίζουν κώνωπες

Στέλλα Παρασχᾶ: Κακοκαιρία

ΗΣΥΧΑ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ περ­πα­τοῦ­σε στὴν κεν­τρι­κὴ λε­ω­φό­ρο ἡ ὁ­μά­δα τοῦ φοῦτ­μπολ. Ἦ­ταν ντυ­μέ­νοι χον­τρά, σχε­δὸν φα­σκι­ω­μέ­νοι μὲ δι­πλὴ στρώ­ση πα­νω­φό­ρια, σκου­φιά, κα­σκὼλ καὶ γάν­τια. Ἄ­μα­θοι σὲ τέ­τοι­ο κρύ­ο —ἄλ­λω­στε δὲν ἦ­ταν ἀ­πὸ ’κεῖ— καὶ δὲ συ­νη­θί­ζε­ται, λέ­νε, τὸ βα­ρὺ κλί­μα μὲ τί­πο­τα. Σκέ­φτη­καν νὰ μὴ χά­σουν τὸν ἑ­βδο­μα­δια­ῖο φι­λι­κὸ ἀ­γώ­να. Ἤ­θε­λαν νὰ κρα­τι­οῦν­ται σὲ φόρ­μα, για­τὶ, τὸ μυα­λὸ δου­λεύ­ει κα­λύ­τε­ρα σὲ σῶ­μα ὅ­λο σφρί­γος, ἔ­τσι λέ­νε.        Τουρ­του­ρί­ζον­τας πα­ρό­λη τὴ ζε­στὴ πα­νοπλί­α τους προ­χω­ροῦ­σαν δί­χως νὰ μι­λοῦν. Προ­σε­χτι­κά, για­τὶ οἱ δρό­μοι ἦ­ταν πα­γω­μέ­νοι. Ἀ­πὸ τὴ μέ­ση τοῦ ὁ­δο­στρώ­μα­τος – ἀ­πὸ ’κεῖ ποὺ ὁ δῆ­μος εἶ­χε προ­λά­βει νὰ ρί­ξει ἁ­λά­τι γιὰ νὰ δι­ευ­κο­λύ­νει τὴν ἔ­λευ­ση τῶν ὀ­χη­μά­των. Τὰ βή­μα­τα συ­νο­δευ­ό­ταν ἀ­πὸ ἤ­χους κρυ­στάλ­λων ποὺ ἔ­σπα­ζαν. Σὲ με­ρι­κὲς με­ρι­ὲς γυ­ά­λι­ζε κιόλας ἡ πίσ­σα, λὲς καὶ ἦ­ταν στρω­μέ­νη μι­κρὰ δι­α­μάν­τια – ἦ­ταν ποὺ τὸ χον­τρὸ ἁ­λά­τι ἔ­με­νε ἀ­κό­μη ἀ­νέγ­γι­χτο, σί­γου­ρα θὰ εἶ­χε λι­ώ­σει με­τὰ τὸ πέ­ρας τοῦ ἀ­γώ­να.

EΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΓΡΟΣΙ-ΖΩΝΗ