Καμπάνια κατά της υπεραλίευσης

Λέγαμε πρόσφατα για την πρακτική των ψαράδων στη λίμνη Κάρλα, στη Μαγνησία : Οι οποίοι απείχαν από τις αλιευτικές δραστηριότητες  μια ορισμένη περίοδο, για να μη θίξουν το γόνο και την «αειφορία» της λίμνης…

http://oikologein.blogspot.gr/2013/11/blog-post_30.html

Η υπόθεση μου θύμισε  μια «Αντιαλιευτική Πρωτοβουλία» που είχε συσταθεί στα τέλη της δεκαετίας του 80, στους χώρους των Οικολόγων Εναλλακτικών. Μεταγενέστερα ,  στα πλαίσια του εκδοτικού εγχειρήματος του περιοδικού ΟΙΚΟΤΟΠΙΑ, στη  πρώτη δεκαετία του αιώνα, είχαμε σταθερή σχέση με το περιοδικό ΑΛΙΕΥΤΙΚΑ ΝΕΑ και την μόνιμη   «επωδό»   του για τη δυσαναλογία  αλίευσης και αλιευτικών πόρων.  Κοντά σε αυτές τις φωνές ηχούσε και η φωνή της Greenpeace και του Ινστιτούτου  Worldwatsch , που υπογράμμιζαν τη μεγάλη αλιευτική ικανότητα των σύγχρονων αλιευτικών στόλων σε σχέση με τα ψάρια των θαλασσών…

Πρόσφατα «έσκασε μύτη»  μια άλλη κίνηση* αγνώστου προελεύσεως αλλά κατά βάση σωστή, που ακούει μάλιστα στο συμπαθητικό όνομα  Fish Love .  Με σκοπό  να σταματήσει η υπεραλίευση  στην Ευρώπη, η κίνηση έβγαλε στον αέρα διασημότητες με μόνη ένδυση νεκρά ψάρια !

 Κεντρική πρωταγωνίστρια της καμπάνιας που  επιμελήθηκε ο Γάλλος Denis Rouvre είναι η Gillian Anderson, γνωστή από το ρόλο της στα X-Files ως πράκτορας Σκάλι. Εδώ  πρακτορεύει την αντιαλιευτική διαμαρτυρία  με παρτεναίρ  ένα νεκρό χέλι….

·      ** Λέω «κίνηση» και όχι «κίνημα», από αηδία προς τη μεγαλοστομία που κυριαρχεί - αν και μας έχει χαντακώσει….  

Ζη­τεῖ­ται μά­γος

.

 Διήγημα της Αγγελικής Λάλου*

.

Η  ΜΠΕΡΤΑ ΤΟΥ εἶ­χε χά­σει τὴ λάμ­ψη της. Τὸ ρα­βδὶ του ἦ­ταν ἕ­τοι­μο νὰ σπά­σει. Ἀ­πὸ τὸ κα­πέ­λο του ἔ­βγαι­ναν μό­νο μα­ρα­μέ­να λου­λού­δια καὶ πε­θα­μέ­να κου­νέ­λια. Οἱ μέ­ρες του ὡς μά­γου ἦ­ταν με­τρη­μέ­νες. Κι ὅ­μως ἀ­πό­ψε εἶ­χε πα­ρά­στα­ση. Κό­σμος θὰ ἐρ­χό­ταν ἀ­π’ ὅ­λη τὴ χώ­ρα… – ὅ­λοι εἶ­χαν τρέ­ξει νὰ ἀ­γο­ρά­σουν εἰ­σι­τή­ριο γιὰ τὴ με­γά­λη του ἐ­πι­στρο­φή. Παν­τοῦ στὴν πό­λη ἔ­βλε­πες τὶς ἀ­φί­σες μὲ τὸ ὄ­νο­μά του. Οἱ ὧ­ρες πλη­σί­α­ζαν. Δὲν εἶ­χε κέ­φι οὔ­τε πρό­βα νὰ κά­νει. Ἄ­κου­σε τὸ χτύ­πο τῆς καμ­πά­νας. Ἔ­κα­νε μη­χα­νι­κὰ τὸ σταυ­ρό του. Μέ­ρες Με­γά­λης Βδο­μά­δας κι αὐ­τὸς οὔ­τε ποὺ νή­στευ­ε. Τόλ­μη­σε νὰ πε­ρά­σει τὸ κα­τώ­φλι τῆς ἐκ­κλη­σί­ας χτὲς τὸ ἀ­πό­γευ­μα, μὰ εἶ­δε τὸν Νυμ­φί­ο νὰ τὸν στρα­βο­κοι­τά­ζει καὶ τὸ ἔ­βα­λε στὰ πό­δια. Ἦ­ταν καὶ ἡ μυ­ρω­διὰ ἀ­πὸ τὸ λι­βά­νι ποὺ τοῦ ἔ­φερ­νε λι­γο­θυ­μί­α καὶ οἱ φλό­γες ἀ­πὸ τὰ κε­ριὰ ποὺ τὸν ζά­λι­ζαν. Δὲν εἶ­χε δύ­να­μη νὰ προ­σευ­χη­θεῖ, ἔ­πρε­πε πρῶ­τα νὰ βρεῖ τὴ δύ­να­μη νὰ συγ­χω­ρέ­σει τὸν ἑ­αυ­τό του.

           Κοί­τα­ξε πά­λι τὰ σύ­νερ­γά του. Τὰ εἶ­χε πά­ρει στὰ χέ­ρια του τό­σες φο­ρές. Τώ­ρα τοῦ ἔ­μοια­ζαν ξέ­να καὶ δι­έ­κρι­νε πά­νω τους μό­νο τὰ ση­μά­δια τῆς φθο­ρᾶς καὶ τοῦ χρό­νου. Στι­λέ­τα ποὺ εἶ­χαν στο­μώ­σει. Τρά­που­λες ποὺ εἶ­χαν ση­μα­δευ­τεῖ. Κρυ­στάλ­λι­νες μπά­λες ποὺ ἔ­λε­γαν πλέ­ον μό­νο τὸ πα­ρελ­θόν. Ἄ­κου­σε τὸν κό­σμο νὰ πλη­σιά­ζει. Τὴν αἴ­θου­σα νὰ γε­μί­ζει. Τὶς ὁ­μι­λί­ες νὰ γί­νον­ται μιὰ ἐ­νο­χλη­τι­κὴ βου­ή. Ἔ­πρε­πε νὰ ἀ­νέ­βει στὴ σκη­νή, εἶ­χε φτά­σει ἡ ὥ­ρα.

           Τὴν εἶ­δε. Τὴν ἀ­να­γνώ­ρι­σε μέ­σα στὸ πλῆ­θος. Δὲν ἦ­ταν δύ­σκο­λο. Κα­θό­ταν ὅ­πως τό­τε στὴν πρώ­τη σει­ρά, στὸ πέμ­πτο κά­θι­σμα. Δί­πλα στὸν ἄν­τρα της. Ἐ­κεῖ­νος κα­μά­ρω­νε. Τῆς εἶ­χε πιά­σει τὸ χέ­ρι. Τὸ πί­ε­ζε, γιὰ νὰ τὸ νι­ώ­θει δι­κό του. Τὰ πό­δια του ἔ­τρε­μαν. Μό­λις τὸν εἶ­δαν, ἄ­στρα­ψαν οἱ προ­βο­λεῖς καὶ ὅ­λοι ἡ­σύ­χα­σαν. Ξε­κί­νη­σε μὲ τὰ ἁ­πλὰ κόλ­πα. Ἤ­θε­λε νὰ κερ­δί­σει χρό­νο, νὰ νιώ­σει ἄ­νε­τα στὸ σκλη­ρὸ σα­νί­δι. Νὰ ἀ­λα­φρύ­νουν τὰ πό­δια του. Νὰ ἐ­λευ­θε­ρω­θεῖ κι ἡ ψυ­χή του. Τὸ χει­ρο­κρό­τη­μα ἐρ­χό­ταν ἀ­βί­α­στα. Ἔ­λει­πε ὅ­μως τὸ με­γά­λο κόλ­πο. Ἔ­βλε­πες τὴν ἀ­δη­μο­νί­α στὸ βλέμ­μα τῶν θε­α­τῶν. Δί­ψα­γαν γιὰ κά­τι ἄλ­λο, γιὰ κά­τι ποὺ δὲν εἶ­χαν ξα­να­δεῖ, γιὰ αὐ­τὸ ποὺ θ’ ἄ­φη­νε τὸν Σί­μω­να στὴν ἱ­στο­ρί­α τῶν μά­γων…

            Γιὰ τὸ ἑ­πό­με­νο νού­με­ρό τους, εἶ­πε, θὰ χρει­α­ζό­ταν ἕ­ναν ἐ­θε­λον­τή. Τὴ δι­ά­λε­ξε, κι ἐ­κεί­νη δὲν ἀρ­νή­θη­κε… Ἄ­φη­σε τὸ ἱ­δρω­μέ­νο χέ­ρι τοῦ ἀν­τρός της κι ἀ­νέ­βη­κε στὴ σκη­νή. «Μὴ φο­βᾶ­σαι», τῆς ψι­θύ­ρι­σε. «Ἄρ­γη­σες… μὰ σὲ πε­ρί­με­να πάν­τα», τοῦ χα­μο­γέ­λα­σε. Στά­θη­καν στὴ μέ­ση τῆς σκη­νῆς. Ὁ φό­βος του εἶ­χε ἐ­ξα­φα­νι­στεῖ. Εἶ­χε γί­νει πά­λι νέ­ος. Ἡ στο­λὴ του λαμ­πύ­ρι­ζε, τὸ πρό­σω­πό του ἔ­λαμ­πε κι αὐ­τό. Θὰ δεῖ­τε τὸ κόλ­πο ποὺ ἔ­χω ὀ­νο­μά­σει ὁ τε­λευ­ταῖ­ος χο­ρός, εἶ­πε μὲ βρον­τε­ρὴ φω­νὴ καὶ τὸ πλῆ­θος ἀ­νυ­πο­μο­νοῦ­σε. Τὰ φῶ­τα χα­μή­λω­σαν κι ἕ­να βὰλς ἄρ­χι­σε νὰ παί­ζει. Τὴν ἀγ­κά­λια­σε ἁ­πα­λά. Τὸν ἕ­σφι­ξε πά­νω της. Στρο­βι­λί­ζον­ταν τρε­λὰ κα­θὼς ἡ μου­σι­κὴ δυ­νά­μω­νε. Στὸ κρε­σέν­το τοῦ κομ­μα­τιοῦ, σὲ μιὰ ἀ­κό­μα στρο­φὴ τῶν κορ­μι­ῶν τους, ἔ­σβη­σε τε­λεί­ως τὸ φῶς κι ἕ­νας ἦ­χος ἀ­κού­στη­κε σὰν πέ­ταγ­μα που­λι­ῶν. Ὅ­ταν ἄ­να­ψαν τὰ φῶ­τα δυ­ὸ λευ­κὰ πε­ρι­στέ­ρια πέ­τα­γαν στὴ σκη­νή. Τὸ πλῆ­θος εἶ­χε ση­κω­θεῖ ὄρ­θιο καὶ χει­ρο­κρο­τοῦ­σε μα­νι­α­σμέ­να. Ἡ πα­ρά­στα­ση εἶ­χε τε­λει­ώ­σει. Δὲν τοὺς εἶ­δαν πο­τὲ ξα­νά.

*Πηγή: Πρώτη δημοσίευση. Από τα διηγήματα «Μπονζάϊ» (ΠΛΑΝΟΔΙΟΝ)

 

Ἀγ­γε­λι­κὴ Λά­λου (Ἀθήνα, 1974). Σπούδασε Φιλολογία στὸ Πανεπι­στήμιο Ἀθηνῶν, συνεργάστηκε σὲ συλλογικούς τόμους μὲ τὴν ἑταιρεία Ἐν Κύκλῳ, ἐργάστη­κε ὡς ἐπιμελήτρια κειμένων σὲ διά­φο­­ρους ἐκδοτικοὺς οἴκους.

ΒΟΥΝΑ FOR EVER

Δημοσιεύεται στην ΑΥΓΗ της 7.12.13

Η 11^η  Δεκεμβρίου είναι  η « Ημέρα των Βουνών», για μερικούς συμβατική όσο  πολλές  «Ημέρες» αφιερωμένες στο ο,τιδήποτε, αλλά για τους φυσιολάτρες  ιδιαίτερα  σημαντική. Για την ορεολατρία    το 2013 είναι  πραγματικά  ορόσημο, καθότι απέχει 60 χρόνια από την «κατάκτηση» του Έβερεστ των Ιμαλαϊων   και έναν  αιώνα από την ανάβαση στον ελληνικό Όλυμπο.

Αυτές οι  αναρριχητικές  επιδόσεις και όσες τις ακολούθησαν,  σημαίνουν για πολλούς   την «απομάγευση» των βουνών, την απώλεια της παραδοσιακής αίγλης και του μυστηρίου που συνόδευε την ύπαρξή τους. ‘Ομως  μια στοχαστική προσέγγιση δείχνει ότι  τα βουνά  συνεχίζουν να «αποφέρουν»  μια ανανεούμενη αίσθηση τοπίου, μετεωρολογικής εικονοποιϊας, προκλήσεων στη σωματική αντοχή, φυτολογικών και ζωολογικών εμπειριών, ιστορικής πληροφορίας. Τα βουνά είναι  ο κατεξοχήν συντηρητής του παρελθόντος, έλεγε  ο   μελετητής της Μεσογείου Φερνάντ Μπρωντέλ - θέλοντας να δείξει την υπεροχή τους σε σχέση με άλλες περιοχές  του χώρου, όπου  η ιστορία σβήνεται πιο εύκολα…

Εν όψει, φωτο Βαρβάρας Βλαβιανού

Η Ορνιθολογική Εταιρεία για την Παγκόσμια Ημέρα Εθελοντισμού

   

Από την ίδρυσή της, χιλιάδες μέλη και εθελοντές της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρείας στηρίζουν με ποικίλους τρόπους το έργο της και συμβάλλουν καθοριστικά στην κοινή προσπάθεια για την προστασία της ελληνικής φύσης.

Με αφορμή  τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Εθελοντισμού η Ορνιθολογική θα ήθελε να ευχαριστήσει θερμά  τους 400 ενεργούς εθελοντές της, προσκαλώντας παράλληλα και όποιον το επιθυμεί να γίνει μέρος της προσπάθειας της Οργάνωσης.

Οι περισσότεροι εθελοντές της Ορνιθολογικής διενεργούν τη συστηματική παρακολούθηση επιλεγμένων περιοχών  και την καταγραφή των πουλιών , συλλέγοντας στοιχεία με σκοπό τη λήψη μέτρων για την προστασία ενός απειλούμενου είδους ή μίας οικολογικά ευαίσθητης περιοχής (Υπεύθυνοι Παρακολούθησης Σημαντικών Περιοχών για τα Πουλιά, Πρόγραμμα Παρακολούθησης Κοινών Ειδών, Μεσοχειμωνιάτικες Καταμετρήσεις Υδρόβιων Πουλιών, Πρόγραμμα Παρακολούθησης Υγροτόπων Αττικής).

Με τη συνδρομή των εθελοντών  προστατεύουμε 196 Σημαντικές Περιοχές για τα Πουλιά (περίπου το ¼ της χερσαίας έκτασης της χώρας) και 41 θαλάσσιες περιοχές στο Αιγαίο και το Ιόνιο με πλούσια βιοποικιλότητα. Οι εθελοντές μας συμμετέχουν σε προγράμματα προστασίας για τη Νανόχηνα και τον Ασπροπάρη στη Β. Ελλάδα, σε καμπάνιες ευαισθητοποίησης του κοινού, όπως αυτή για το παράνομο κυνήγι στα Ιόνια Νησιά, στην προστασία του Κιρκινεζιού στη Θεσσαλία, στη φύλαξη των αποικιών του Μαυροπετρίτη στο Αιγαίο κ.ά. Επίσης στελεχώνουν ενημερωτικά περίπτερα, υποστηρίζουν ανοικτές εκδηλώσεις και υλοποιούν δημιουργικά εργαστήρια για παιδιά με θέμα τα πουλιά.

Στην πιο πρόσφατη εθελοντική μας δράση , την Κυριακή 1η Δεκεμβρίου σε συνεργασία με τους Φίλους του Πάρκου Τρίτση, φυτέψαμε 90 δεντράκια και ανακαλύψαμε δύο χελώνες σε χειμερία νάρκη, ανανεώνοντας το ραντεβού μας για νέες εθελοντικές δράσεις!

Πληροφορίες :  στα τηλέφωνα 210 8228704, 2310 244245 και στο 6974510976.

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΠΑΡΚΟ ΑΓΡΙΝΙΟΥ

ο αγώνας συνεχίζεται… για ένα πάρκο που είναι στην άκρη της πόλης αλλά  στο κέντρο της ζωής μας...

Η Ανοιχτή Συνέλευση για την Προστασία και Αναζωογόνηση του Παπαστράτειου Δημοτικού Πάρκου σας προσκαλεί την Κυριακή 8 Δεκέμβρη στις 11:00 πμ στην περιήγηση-συζήτηση-ενημέρωση με τίτλο : 
 “Επαναπροσδιορίζοντας την κοινωνική αξία των δημόσιων χώρων“, στο χώρο του εντευκτηρίου στο Πάρκο.


Θα μιλήσουν:
Κώστας Φαρμακίδης, δικηγόρος στην υπόθεση του πάρκου του Πεδίου του Άρεως
Μιχάλης Στογιάννος, πρόεδρος του Δ.Σ. της Πανελλήνιας Ένωσης Επαγγελματιών Γεωτεχνικών και Επιχειρήσεων Πρασίνου
Κώστας Τάτσης, μέλος του Δ.Σ. της Πανελλήνιας Ένωσης Επαγγελματιών Γεωτεχνικών και Επιχειρήσεων Πρασίνου
Εκδήλωση στο facebbok : https://www.facebook.com/events/335172059957187/

ΥΓ. Οικονικής : Πρόκειται για τη γνωστή υπόθεση "ανάπλασης"  και "ευπρεπεισμού" ενός χώρου, που κατά τα πρότυπα του αμερικανικού γνωμικού "Καλός Βιετκόγκ είναι ο νεκρός Βιετκόγκ"  παραπέμπει σε μια μεγάλη αλήθεια : Καλή "ανάπλαση" είναι η μηδενική ανάπλαση..... 

66 χρόνια, σαν τα φτερά …..

Εισαγωγή Οικονικής : Η ιστορία επαναλαμβάνεται και παρα-επαναλαμβάνεται, όσο και αν μερικοί βλέπουν αυτό το γνωμικό  υπό το πρίσμα  μιας «επιστημονικής φαντασίας» με τα ταξίδια στο χρόνο, απαιτώντας  ολική επανάληψη του παρελθόντος…Όχι , το παρελθόν επαναβιώνει, αλλά επαναβιώνει  πάντα με έναν άλλο τρόπο και μιαν άλλη μορφή, κάνοντας απαραίτητη  την ενέργεια του ιστορικού ( ή του ανθρώπου με ευθυκρισία) για τη διάκριση των επαναληφθέντων στοιχείων από τα καθαρώς επικαιρικά..…Χάρις στο μπλογκ «ΤΟ ΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΑΣ», έρχεται στη προσοχή μας μια περίπτωση καραμπινάτης επανάληψης  από τα πέτρινα χρόνια του εμφυλίου πολέμου : Το 1947, ο Πωλ Πόρτερ, επικεφαλής της Επιτροπής για την Αμερικανική βοήθεια στην Ελλάδα, επισκέφθηκε τη χώρα προκειμένου να υποβάλει τα συμπεράσματά του, που τελικά αποτέλεσαν  τη γνωστή έκθεση ή Μνημόνιο Πόρτερ. Σε αυτή την έκθεση, περιγράφεται η Ελλάδα  της εποχής…….

Γράφει ο Πόρτερ :

"Απ' ό, τι μπόρεσα να διαπιστώσω, η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει καμιάν άλλη πολι­τική πρακτική από το να εκλιπαρεί για ξένη βοήθεια ώστε να διατηρηθεί στην εξουσία απαριθμώντας θορυβωδώς τις θυσίες της Ελλάδος... [...] στόχος της είναι να χρησιμοποιήσει την ξένη βοήθεια ως μέσο για τη διαιώνιση των προνομίων μίας μικρής κλίκας εμπόρων και τραπεζιτών, οι οποίοι αποτελούν την αόρατη εξουσία στην Ελλάδα.

Η κλίκα αυτή είναι αποφασισμένη να υπερασπίσει με κάθε μέσο τα οι­κονομικά της συμφέροντα και δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το τι μπορεί να στοιχίσει αυτό στην οικονομία της χώρας. Τα μέλη της επιθυμούν να διατηρήσουν άθικτο ένα φορολογικό σύστημα που τους ευνοεί, με αληθινά σκανδαλώδη τρόπο. Αντιτίθενται στον έλεγχο συναλλάγματος, γιατί αυτό θα τους εμποδίσει να εξάγουν τα κέρδη τους στις τράπεζες του Καΐρου και της Αργεντινής. Δεν διανοήθηκαν ποτέ να επενδύσουν τα κέρδη τους στη δική τους χώρα για να βοηθήσουν στην αναστήλωση της εθνικής οικονομίας.

ΣΤΑ ΑΡΧΕΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΤΕΡΝΟΥ

                         

              

ΕΡΓΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΤΟΥ ΤΡΙΑΝΤΑ ΣΤΑ ΑΡΧΕΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΤΕΡΝΟΥ

                                     

ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΧΑΡΑΚΤΙΚΗ ΓΛΥΠΤΙΚΗ

              

Παρουσιάζονται έργα των καλλιτεχνών: Α.Αστεριάδη, Δ.Γαλάνη, Δ.Κόκκορη, Φ.Κόντογλου, Ρ.Κοψίδη, Α.Μπαρκώφ, Χ.Παπαβασιλείου, Ε.Παπαδημητρίου, Χ.Ποταμιάνου, Κ.Παρθένη, Α.Φαραντάτου, Ν.Χατζηκυριάκου Γκίκα.

Τα αρχεία του μοντέρνου επικεντρώνονται στη μελέτη και παρουσίαση της εικαστικής πρωτοπορίας όπως αυτή διαμορφώθηκε στον εικοστό αιώνα. Στο πλαίσιο αυτό πραγματοποιούνται περιοδικές εκθέσεις καλλιτεχνών που με το εικαστικό τους έργο έπαιξαν έναν καθοριστικό ρόλο στην ανανέωση της ελληνικής ζωγραφικής. Για τα ζητήματα που κάθε φορά θίγονται σε αυτές τις εκθέσεις οργανώνονται ημερίδες και συζητήσεις. Το υλικό αυτών των συζητήσεων κυκλοφορεί σε ενημερωτικά φυλλάδια, καταλόγους, και βιβλία. Παράλληλα, υλοποιούνται σχέδια (projects) πάνω στην ιστορία της τέχνης όπως η μελέτη και η έκδοση τής αλληλογραφίας καλλιτεχνών, τεχνοκριτικών, βιογραφιών και κειμένων πάνω στην τέχνη.

 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 15 Δεκεμβρίου 2013 ΕΩΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 12 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2014.

  

Ώρες λειτουργίας: Τρίτη έως Παρασκευή, 18:00 έως 22:00,

Σάββατο και Κυριακή, 11:30 έως 14.30.

Αν επιθυμείτε την διαγραφή σας από τη λίστα παραληπτών μας, στείλτε το μήνυμα ΔΙΑΓΡΑΦΗ στην ηλεκτρ. Διεύθυνση:

Χειμερινή ανάβαση στη Δίρφη*

Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε  από τον Τάσο Ζάππα το 1931 ή 1932 και επανέκαμψε στην επιφάνεια χάρις στον Φυσιολατρικό Όμιλο Πειραίως.  Αναφέρεται σε ένα βουνό κοντινό στον αθηναϊκό χώρο, που πολλοί το αγνοούν και κάποιοι το σνομπάρουν, παραγνωρίζοντας  τις τρομερές ποιότητές του και τη δυσκολία ανάβασης στη κορυφή του, των 1743 μέτρων. Που μας κάνει να  θυμίζουμε για μια ακόμη φορά τον Ρωμαίο συγγραφέα  Πλίνιο  τον Νεώτερο (61-113 μΧ) , ο οποίος μεμφόταν τους ευκατάστατους συμπατριώτες του, γιατί προτιμούσαν να ταξιδεύουν σε μακρινούς προορισμούς παρά να απολαμβάνουν τα περίχωρα της Ρώμης.

  Η αφήγηση του Τάσου Παππά κομίζει πολλές πληροφορίες για τα ήθη  της εποχής και  για  τη λογική της ορειβατικής και φυσιολατρικής «συνιστώσας»,   σε μια κοινωνία που δειλά-δειλά αγνάντευε τον καταναλωτισμό. Και μια λεπτομέρεια : Τηρώντας το πνεύμα των  οδοδεικτών του 19^ου και των προηγούμενων αιώνων, ο  Παππάς εκτιμά τις αποστάσεις  με ώρες πεζοπορίας, ενώ επί πλέον αναφέρεται και στον αριθμό των βημάτων(!) από το ένα στο άλλο μέρος !

ΟΛΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΠΑΠΠΑ

«Στο λευκό όραμα της Δίρφης.
Και βόσκω και κορφολογώ.
Βουνό τις ομορφιές σου.
Τις ομορφιές σου πουν” θεϊκές, παραδεισοπλασμένες…»
 Κ. Κρυστάλλης

Τελευταία Κυριακή της αποκριάς. Καθένας έχει ετοιμαστεί για το πιο γερό ξεφάντωμα. Πρέπει να το κάψουμε απόψε και τα γυρίσουμε το πρωί στο σπίτι καραβοτσακισμένοι. Σωστά. Ευτυχώς όμως που στη ζωή υπάρχουνε και άνθρωποι που τη βλέπουνε με πολύ διαφορετικό μάτι, κι αυτοί οι άνθρωποι, για τους οποίους η ζωή δεν περιορίζεται στα στενά όρια μιας θολής απ” τους καπνούς ατμόσφαιρας, αλλά βρίσκεται πέρα στον ανοιχτό ορίζοντα, μέσα στον καθάριο αέρα και στη χρυσή ηλιοβροχή, γίνονται κάθε μέρα και πιο πολλοί, πληθαίνουνε, όλες δε οι υπάρχουσες ενδείξεις επιτρέπουνε να ελπίζουμε, πείθουνε μάλλον, πως δεν θα είμαστε για πολύ καιρό μονάχα εμείς που ξέρουμε την πηγή των βασικών στοιχείων της ζωής.

Κοντά σε μας δεν θ” αργήσουν να νοιώσουν κι οι πολλοί πως όταν οι πρασινισμένοι κάμποι λούζονται κάτω απ” το πλούσιο αχτιδοβόλημα του ήλιου οι βουνοκορφές με την άσπιλή τους λευκότητα πλαισιώνουνε τη γαλάζια έκταση του απείρου, τ” ανθισμένα κλαδιά θρούνε στο σιγανό γλυκόπνοο αγέρι και οι φουντωμένες ρεματιές σκορπίζουνε αφειδώλευτο το ανοιξιάτικο μύρο, είναι σωστό έγκλημα να κάθεται κανείς κλεισμένος σε τέσσερα ντουβάρια.

Την τελευταία αυτή Κυριακή της αποκριάς 13 Μαρτίου, ακολούθησα την 99 εκδρομή του Φυσιολατρικού Ομίλου Πειραιώς, ενός σωματείου καλά οργανωμένου που έχει εργασθεί φιλότιμα για την ανάπτυξη της ορειβασίας και της φυσιολατρίας γενικά στη χώρα μας.

Εν όψει, Δίρφυς, φωτογραφία Θοδωρή Αθανασιάδη

O Πελίτι προς τα μέλη της επιτροπής περιβάλλοντος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Ο ΠΕΛΙΤΙ απευθύνεται στους τρεις  Έλληνες ευρωβουλευτές που είναι και μέλη της επιτροπής περιβάλλοντος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ( Κρίτων  Αρσένης,  Θεόδωρος Σκυλακάκης,  Νίκος Χρυσόγελος), σχετικά με την πρόταση "Κανονισμός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για την παραγωγή και τη διαθεσιμότητα φυτικού αναπαραγωγικού υλικού στην αγορά" Com(2013) 262 final Βρυξέλλες 6/5/2013. Λέει η ελληνική οργάνωση, με το σημαντικό έργο στη διατήρηση του εγχώριου γενετικού υλικού :

Πάνω από το 95% των παραδοσιακών αγροτικών ποικιλιών στην Ελλάδα έχει «εξαφανισθεί», δηλαδή δεν γνωρίζουμε εάν έχει εντελώς χαθεί ή εάν ενδεχόμενα κάπου καλλιεργείται σε ελάχιστη κλίμακα. Αυτή η απώλεια αγροτικού πλούτου έχει σοβαρές συνέπειες για τη διατροφική μας ασφάλεια. Από δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς ή και από καλλιεργητές και επιστήμονες γίνονται προσπάθειες για την επαναφορά σε ευρύτερη καλλιέργεια κάποιων από τις χαμένες ποικιλίες αλλά η νομοθεσία προσθέτει εμπόδια μερικές φορές ανυπέρβλητα.

Ζητούμε μέτρα υπέρ των παραδοσιακών ποικιλιών οι οποίες εξαφανίζονται , παρόλο που αποτελούν τη βάση της διατροφής μας …… και παρόλο που η προσαρμοστικότητα που τις χαρακτηρίζει σε αντίθεση με τις βελτιωμένες, αποτελεί  εγγύηση για μελλοντική διατροφική ασφάλεια σε εποχές αλλαγής του κλίματος. Είναι αυτονόητο ότι δεν ζητούμε μέτρα ενάντια στις εμπορικές ποικιλίες   παρά μόνο διαφάνεια ως προς τη μεθοδολογία βελτίωσης ώστε να είναι ενήμερος ο καταναλωτής και να μπορεί να προχωρήσει η επιστημονική έρευνα. Αυτή η διαφάνεια δεν προβλέπεται από το παρόν νομοσχέδιο.

Σχετικά : Η διακήρυξη της Βιέννης

http://oikologein.blogspot.gr/2013/11/h_29.html

Εν όψει : Ονοματίσθηκε  Colhicum Sfikassianum, από τον Έλληνα φυσιοδίφη Γιώργο Σφήκα που μελέτησε και ταξινόμησε το συγκεκριμένο είδος...

ΟΛΗ  Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ  ΤΟΥ ΠΕΛΙΤΙ