Βιοποικιλότητα στην πόλη; Αλήθεια ή ψέμματα

Της Σταυρούλας Κατσογιάννη,  Γεωπόνου-αρχιτέκτονος τοπίου

 

Πρόλογος ΟΙΚΟΝΙΚΗΣ

Ο Λε Κορμπυζιέ  ελεγε : «Η πόλη είναι κατάσχεση της φύσης από τον άνθρωπο»…Όμως η φύση συνεχίζει να πολιορκεί την πόλη, και κάτι ακόμη περισσότερο : Να οσμώνεται μαζί της…Δεν είναι επομένως παράδοξη η παρουσία απίθανων ειδών στον αστικό χώρο, ούτε ακόμη η μείωση των χωρικών αποστάσεων που έχουν συνήθως ανάγκη τα ζώα γι αυτή τη «συμβίωση»

 

Εν όψει,  έργο της Elizabeth Nead  " Σπίτι είναι εκεί όπου θέλω να είμαι"

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΚΑΤΣΟΓΙΑΝΝΗ

Βιοποικιλότητα και τοπίο συνδέονται άμεσα με μια σχέση αλληλεπίδρασης και  αλληλεξάρτησης.  Το τοπίο δεν είναι παρά ένα μωσαικό  που συντίθεται από διαφορετικούς τύπους ζωής που κατανέμονται στο χώρο και του δίνουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Η Ελλάδα αποτελεί μοναδικό τόπο με μεγάλο πλούτο  βιοτόπων και  οικοσυστημάτων, τα φυτικά είδη που έχουν καταγραφεί  ξεπερνούν τα 6.500 και τα ενδημικά είδη φτάνουν τα 1.150 δηλ. φυτά που φύονται μόνο στη χώρα μας και πουθενά αλλού. Αντίστοιχα η Γερμανία, με έκταση σχεδόν τριπλάσια της Ελλάδος έχει 2.700 είδη και 6 ενδημικά, η Αγγλία με διπλάσια έκταση έχει 1.550 είδη και 16 ενδημικά. Η βιοποικιλότητα δεν είναι παρά ένας μηχανισμός που έχει εφεύρει η φύση για να καταφέρνει να επιβιώνει μέσα  στο χρόνο.

Μπορούμε όμως να μιλάμε για αστική βιοποικιλότητα, για  διατήρηση της  και  προστασία των ενδιαιτημάτων των ειδών; και τι σημαίνει αστική βιοποικιλότητα; Αστική βιοποικιλότητα είναι ο πλούτος των ζωντανών οργανισμών που διαβιώνουν μέσα στη πόλη και κυμαίνονται από τα όριά της ως το κέντρο της. Είναι το κοτσύφι που επισκέπτεται κάθε μέρα τις γλάστρες μου, είναι η κάπαρη που φύτρωσε σε μια ρωγμή της δίπλα μονοκατοικίας, είναι οι κουκουβάγιες στο λόφο του Φιλοπάππου,  οι νυχτερίδες,  είναι οι υπερένειες που έχουν φυτρώσει στις νησίδες. Έχει διαπιστωθεί ότι όσο πιο παλιά είναι η πόλη τόσο πιο πλούσια είναι σε είδη. Ακόμα και η οικονομική ευμάρεια μιας πόλης τη θέτει σε πλεονεκτική θέση όσο αναφορά  τη βιοποικιλότητα σε σχέση με φτωχότερες. Μεγάλο ρόλο επίσης παίζει και το περιαστικό περιβάλλον και ο πλούτος του.

Οι εξελίξεις στις πόλεις θα επηρεάσουν σίγουρα τόσο την αστική όσο και την περιαστική βιοποικιλότητα

Βανδαλισμοί σε Δημοτικό Λαχανόκηπο

Οι αστικοί βανδαλισμοί είναι ιδιαίτερα απεχθείς, δεδομένου ότι  γενικά  εκφράζουν μιαν άκρως εγωϊστική έως εγωπαθή αντιμετώπιση του δημόσιου και ιδιωτικού  χώρου. Συνήθως πλήττουν βάναυσα την αισθητική μας, συνήθως ή συνηθέστατα εκπέμπουν πολιτικές κοινοτοπίες και μ@λ@κίες, ενώ άλλοτε  δημιουργούν κινδύνους στην  κίνηση οχημάτων και πεζών: Είναι η περίπτωση των πινακίδων της τροχαίας, που υφίστανται τις λυσσώδεις επιθέσεις διαφόρων καραηλίθιων  και μ@λ@κισμένων της Χ ή Ψ θύρας…

Όμως εκτός από το κακό υπάρχει και το χειρότερο,  όπως η περίπτωση ενός αστικού βανδαλισμού αγροτικού περιεχομένου(!), που έλαβε χώρα στις 31 Αυγούστου στην Καλαμάτα με  θύμα έναν παραγωγικό αγροτικό λαχανόκηπο του δυτικού κέντρου της πόλης…

 Συγκεκριμένα, βρέθηκε κατεστραμμένη η περίφραξη, ενώ είχαν γίνει ζημιές στα παρτέρια  όπου είχε ήδη εγκατασταθεί η πρώτη καλλιέργεια χειμερινών λαχανικών (κουνουπίδια, λάχανα, μπρόκολα, μαρούλια, καρότα, παντζάρια, κρεμμύδια, ρόκα κ.λπ.).

Οι  πολίτες που καλλιεργούν  τα παρτέρια  κατήγγειλαν τις ζημιές στην Ασφάλεια Καλαμάτας, ενώ επί πλέον  ο Αντιδήμαρχος Πρασίνου & Καθαριότητας με τα στελέχη της Διεύθυνσης Γεωτεχνικών Υπηρεσιών επιλήφθηκαν του γεγονότος. Η Υπηρεσία του Δήμου Καλαμάτας, με τη  βοήθεια των καλλιεργητών  αποκατέστησε προσωρινά τις ζημιές για να συνεχιστεί το πρόγραμμα της καλλιέργειας.

 Ο Δήμαρχος, σε δηλώσεις του, τόνισε πως ο Δήμος θα εξακολουθήσει να συμπαρίσταται ηθικά στους πολίτες που καλλιεργούν τεμάχια των Δημοτικών Λαχανόκηπων, ενώ θα συμπαρασταθεί και υλικά - με τις υπηρεσίες του - για την αποκατάσταση των ζημιών της περίφραξης, το κλάδεμα των δένδρων και την αποψίλωση στο βόρειο τμήμα του λαχανόκηπου  -  για  πλήρη οπτική επαφή και προστασία του χώρου….

 

 

Εκδήλωση-αφιέρωμα σε έναν ενοχλητικό και άτακτο κύριο…

Για τον Βασίλη Ραφαηλίδη θα μιλήσουν την Κυριακή 8 Σεπτεμβρίου στις 8μμ στο ''Καφέ-Σινέ'' (δυτική παραλία Καλαμάτας) οι  Γιάννης Τριάντης, δημοσιογράφος και Τάσος Μανδραπίλιας, υποψήφιος διδάκτωρ Φιλοσοσφίας, σε μια εκδήλωση που διοργανώνει το βιβλιοπωλείο ''Λυμπερόπουλος'' και οι εκδόσεις ''Αιγόκερως'', με συντονιστή τον Βασίλη Χάντζο και  με αφορμή τη 13^η επέτειο του θανάτου του …

 

  Για τον Βασίλη Ραφαηλίδη γράφει ο  Γιάννης Σολδάτος, συγγραφέας και φίλος του : 

 

...Δεν του στοίχιζε τίποτε, όταν κάτι πήγαινε στραβά στην αντίληψή του κι έχοντας διαγράψει απ' το λεξιλόγιό του τη λέξη ''ανοχή'', ν' αλλάζει εύκολα θέση.Όποια σημαία κι αν υπηρέτησε, την υπηρέτησε από τη σκοπιά του αναρχικού σαρκασμού, κουβαλώντας όμως το τεράστιο απόθεμα γνώσεων που του παρείχε η αστική κουλτούρα.

...Τούτος ο άνθρωπος άντεχε τις αντιθέσεις.Ήξερε καλά το καλό και το κακό δίπολο του Λωτρεαμόν και γι' αυτόν μετρούσαν μόνο τ' αριστουργήματα και οι τραγέλαφοι.Οι γκρίζες ζώνες είναι αμελητέες ποσότητες, δεν ασχολήθηκε μαζί τους.

...Συνέχισε να μιλάει για κουλτούρα γιατί είχε κουλτούρα.

...Ο Ραφαηλίδης ήταν από τους τελευταίους ''αναγεννησιακούς'' που δεν αρκέστηκε στο ρόλο του δασκάλου.Ανατάραξε το τέλμα του κάθε λογής σκοταδισμού.Οι αμύντορες της ημιμάθειας του προκαλούσαν αλλεργία.Αρεσκόταν να τους προκαλέι, να τους ρεζιλεύει, να τους εξευτελίζει, αφού όλοι αυτοί δεν κατέχουν από λόγια ορθά και διαλεκτική.Ήταν ασκητής του πνεύματος.

...Ας έχουμε μαζί μας σαν εφόδια την ειρωνία και το χιούμορ του όταν θυμόμαστε και θέλουμε να μιλήσουμε για το έργο και την προσωπικότητα του Βασίλη.

 

Εγώ προσωπικά διατηρώ  τη μνήμη του Ραφαηλίδη ως «τύπου» αυθεντικού, απολύτως διακριτού  από κάποιους  φλούφληδες της σήμερον, που το παίζουν διανοούμενοι…Δυο στοιχεία από τη προσωπικότητά του μου εγχαράχθηκαν ιδιαίτερα :

Το ένα αφορούσε  τη στάση του το πρώτο διάστημα της πτώσης του «υπαρκτού», όταν αρθρογραφούσε κάργα υπερήφανος γιατί είχε υποστηρίξει με πάθος αυτό που είχε υποστηρίξει. Είχε την έπαρση  τζογαδόρου που έπαιξε και έχασε «τα ρέστα» του αλλά  αποχαιρετούσε την «Αλεξάνδρειά» του χωρίς των δειλών τα παρακάλια και παράπονα… Το ύφος του κατηύγαζε    σε σχέση με τη στάση κάποιων Αριστερών  της εποχής εκείνης, που άναβαν κεράκια στην υπόθεση λέγοντας   «ευτυχώς ,  δεν κερδίσαμε στον εμφύλιο»….

 

Το δεύτερο αφορούσε  μια  ομιλία του  σε εκδήλωση με θέμα «Κινηματογράφος και Πόλη», που έγινε στην Καστοριά το 1996,  στην οποία συμμετείχα κι εγώ. Εκεί ο Ραφαηλίδης ομολόγησε  «στα ίσα» ότι εξώθησε σε αυτοκτονία έναν κληρικό που ήταν ομοφυλόφιλος . Θα έλεγα μάλιστα, ότι το καυχήθηκε.

Έμεινα άναυδος, και ομολογώ ότι ακόμη  τα έχω   με τον εαυτό μου γιατί δεν τον έκραξα, όπως του άξιζε….

ΑΤΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ : σχετικά με την εκτροφή οικόσιτων ζώων στην Αίγινα

 Δεν πρόκειται μόνο για μια άσκηση επιβολής τουριστικής μονοκαλλιέργειας, δεν πρόκειται μόνο για μια επιθετικότητα εναντίον φτωχών ανθρώπων. Επί πλέον είναι και μια άσκηση χειραγώγησης του ευρύτερου αγροτικού τομέα, που στην Αμερική τουλάχιστον έχει καταλήξει σε εξωφρενικά αποτελέσματα : Π.χ το να απαγορεύεται σε πολίτες η δημιουργία μιας στέρνας ομβρίων υδάτων, επειδή τα ύδατα αυτά ενισχύουν τους υδροφόρους ορίζοντες που έχουν εκχωρηθεί σε κάποιους ιδιώτες (σχετικά http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2013/08/blog-post_28.html )

Είναι τα πεπραγμένα του Δήμου Αίγινας, για τα οποία διαμαρτυρήθηκε η περιφερειακή παράταξη ΑΤΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ –ΟΧΙ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ.

Ιδού η ανακοίνωση :

 Στη συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου Αττικής στις 29.08.2013 έγινε συζήτηση με αφορμή τις προσκλήσεις συμμόρφωσης  που έστειλε ο Δήμος Αίγινας σε πάνω από πενήντα δημότες του, οι οποίοι εκτρέφουν  μικρό αριθμό οικόσιτων ζώων ( κότες, πάπιες, γαλοπούλες, κουνέλια, πρόβατα, αγελάδες κ.λ.π.), αναφέροντας ότι απαγορεύεται η χωρίς άδεια εκτροφή τους στην Αίγινα , επειδή η τελευταία είναι τουριστικός τόπος, σύμφωνα με το προεδρικό διάταγμα 899/1976, την Υγειονομική διάταξη οικ.13368/21.05.1996 απόφαση της πρώην Νομαρχίας Πειραιά κ.α., η ΑΤΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ  σημειώνει :

WWF: Η περιβαλλοντική νομοθεσία σε διαθεσιμότητα!

Αποκαλυπτική η 9η ετήσια έκθεση του WWF Ελλάς: Στην Ελλάδα της κρίσης, το ποτάμι γυρίζει πίσω και η περιβαλλοντική οπισθοδρόμηση είναι πιο έντονη από ποτέ.

Διαλυμένο Εθνικό Σύστημα Προστατευόμενων Περιοχών, μεγάλες τουριστικές επενδύσεις που αψηφούν το περιβαλλοντικό δίκαιο, υποβαθμισμένο Πράσινο Ταμείο, εκχώρηση της γεωχωρικής πληροφορίας της χώρας σε ιδιώτες. Αυτά είναι μερικά μόνο από τα συμπεράσματα της 9^ης ετήσιας έκθεσης «Δεσμεύσεις για εφαρμογή - Η περιβαλλοντική νομοθεσία στην Ελλάδα», που δημοσιεύει  η περιβαλλοντική οργάνωση WWF Ελλάς.

 

Η έκθεση καταγράφει ραγδαία περιβαλλοντική οπισθοδρόμηση σε εποχές διάτρητης έως ανύπαρκτης νομοθεσίας για το περιβάλλον. Σε σημαντικό βαθμό, η οπισθοδρόμηση αποτέλεσε ξεκάθαρη κυβερνητική επιλογή με πρόσχημα την κρίση, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις ήλθε ως απόρροια των μνημονιακών δεσμεύσεων της χώρας. Σημειώθηκε όμως και μια πρωτόγνωρη υποβάθμιση της ποιότητας της νομοθέτησης, με διάσπαρτες διατάξεις για παρόμοια θέματα σε εντελώς άσχετα νομοθετήματα και διεθνείς συμβάσεις, αλλά και ρυθμίσεις που είναι κακογραμμένες ή/και ακατανόητες από το κοινό.

 

Οι κυριότερες εξελίξεις που «σημάδεψαν» αυτήν τη χρονιά ήταν:

!      η πρακτική διάλυση του Εθνικού Συστήματος Προστατευόμενων Περιοχών και η δίχως λογική και οικονομικό αντίκρισμα για τον κρατικό προϋπολογισμό βιαστική νομοθετική ρύθμιση για καταργήσεις ή και συγχωνεύσεις φορέων διαχείρισης·

!      οι απανωτές προσβολές υποβάθμισης του περιβαλλοντικού δικαίου με ρυθμίσεις και νομοθετική πρωτοβουλία του Υπουργείου Τουρισμού για «επιτάχυνση» των μεγάλων τουριστικών επενδύσεων·

!      ο περιορισμός στο 2,5% των ανά έτος διαθεσίμων του Πράσινου Ταμείου και τα πρώτα πλήγματα στην ανεξαρτησία και επιστημονική επάρκεια της διοίκησής του·

!      η παραχώρηση σε επιχείρηση ιδιωτικού δικαίου της ιδιοκτησίας και διαχείρισης δημόσιων γεωχωρικών δεδομένων που πρέπει με βάση κοινοτική νομοθεσία να διατίθενται από το Δημόσιο δωρεάν στο κοινό.

«Παραγνωρίζοντας ότι η θεσμική προστασία του φυσικού κεφαλαίου, η σαφής, ξεκάθαρη και σταθερή νομοθέτηση αποτελούν τη βάση για την ασφάλεια δικαίου που έχει ζωτική σημασία τόσο για την ανάπτυξη επενδύσεων, όσο και για την προστασία του περιβάλλοντος. η πολιτική ηγεσία της χώρας κακονομεί εις βάρος όλων. Τελικά, με αυτή την άνευ προηγουμένου οπισθοδρόμηση, υποσκάπτει τις προοπτικές της χώρας για μια ουσιαστικά βιώσιμη οικονομία», τονίζει η Θεοδότα Νάντσου, συντονίστρια πολιτικής του WWF Ελλάς.

«Περισσότερο από ποτέ, το δίκαιο του περιβάλλοντος μένει ανεφάρμοστο. Η αδιαφάνεια και η πολυνομία αυξάνονται, ενώ οι θεσμοί που διασφαλίζουν την πρόληψη, την επιστημονική τεκμηρίωση, την επιτήρηση των φυσικών μας πόρων και την δημόσια διαβούλευση αποδυναμώνονται», επισημαίνει ο Γιώργος Χασιώτης, νομικός συντονιστής του WWF Ελλάς.

 

1.  το πλήρες κείμενο της 9^ης ετήσιας έκθεσης του WWF Ελλάς «Δεσμεύσεις για εφαρμογή - Η περιβαλλοντική νομοθεσία στην Ελλάδα»,  http://www.wwf.gr/images/pdfs/WWF-NOMOreport%202013.pdf

Περισσότερες πληροφορίες: Θεοδότα Νάντσου, συντονίστρια περιβαλλοντικής πολιτικής WWF Ελλάς,  tnantsou@wwf.gr

 

Ευθύμης Παπαδημητρίου 1940-2012

Προδημοσίευση από αφιέρωμα στην ΑΥΓΗ

 

Ο κύκλος της ζωής του ήταν έμπλεως  γεγονότων,  συγκρούσεων και αντιφάσεων, νεωτερισμών  στη σφαίρα της οικολογικής προβληματικής αλλά και νεοφιλελεύθερων «πισωγυρισμάτων» μεγάλης κλίμακας.

 Ήταν πάντα με αυτή τη πλευρά – τη πλευρά της ριζικής,  κοινωνικής,  σοσιαλιστικής  αλλαγής – όμως αυτό δεν  εγκλώβισε την σκέψη του σε στερεότυπες «αλήθειες» και  ιδεολογικά «δεδομένα».. Αγαπήθηκε από τους ανθρώπους που τον περιέβαλαν γιατί όντας καταξιωμένος πανεπιστημιακός δάσκαλος  απέφυγε τη προσφυγή στην ακαδημαϊκή αυθεντία και  πέρασε μέσα στις γραμμές του κινήματος  απλός, μετριοπαθής, γλυκομίλητος, χωρίς τον «συνήθη» στόμφο της συντεχνίας του.

 

Ο πανεπιστημιακός, ο μαχητής της αυτοδιοίκησης, ο συμμέτοχος εκδοτικών εγχειρημάτων στο χώρο της οικολογίας, ο περιβαλλοντικός ακτιβιστής , ο ιστορικός της φιλοσοφίας για τη φύση αλλά και στοχαστής  Παπαδημητρίου, άφησε σε όλους εμάς τις ψηφίδες  μιας ζωής  δημιουργικής  και ανιδιοτελούς. Σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία όπου πολλά νοήματα και ιδέες ατονούν, όπου η προβληματική και οι αγώνες για ποιότητα ζωής μπαίνουν σε δεύτερο πλάνο,  η επαναξιολόγηση του έργου του  είναι μια σοβαρή πολιτική επιταγή,  για το χώρο της ευρείας Αριστεράς και της Οικολογίας:  Γιατί  είναι μια  καταξίωση της δυναμικής και  των ανθρώπων που ζουν μια ιδιαίτερη σχέση με το σκοπό τους, που αγαπούν και δεν χρησιμοποιούν αυτό που κάνουν….

 

Η Κομμούνα της Θεσσαλονίκης (1342-1350)[1]

του Κώστα Λάμπου[2]

 

"Δεν έχει σημασία που ο πατριωτισμός είναι τόσο συχνά καταφύγιο

για αχρείους. Η διαφωνία, η εξέγερση και ένας γενικός χαλασμός του

κόσμου παραμένουν τα πραγματικά καθήκοντα των πατριωτών".

Μπάρμπαρα Έρενράιχ

Στο ύστερο Βυζάντιο παρατηρείται μια σταδιακή μετακίνηση της εξουσίας από τον αυτοκράτορα προς τους μεγαλοφεουδάρχες, οι οποίοι συνδύαζαν την υποστήριξή τους προς τον αυτοκράτορα με αντάλλαγμα την παραχώρηση μεγάλων εκτάσεων κρατικής γης, πράγμα που άλλαξε ριζικά τις σχέσεις ιδιοκτησίας και εκμετάλλευσης της γης, οπότε και "ο οικονομικός δεσμός κράτους και χωρικών αντικαθίσταται από το δεσμό γαιοκτήμονα και χωρικών", με συνέπεια οι γαιοκτήμονες "να στερούν από τους φτωχούς ακόμα και τον Ήλιο"[3].

Το Βυζάντιο, δομημένο όπως είναι πάνω στον σκοταδισμό της λεγόμενης ορθοδοξίας, της πιο σκληρής δουλοπαροικίας ασιατικού τύπου[4] και της απόλυτης πνευματικής στειρότητας, σπαράσσεται από «βυζαντινά πραξικοπήματα», θρησκευτικές συγκρούσεις μεταξύ «ορθόδοξων» και αιρετικών, μεταξύ «ησυχαστών» και «ζηλωτών», μεταξύ αυτοκρατορικών και αντιαυτοκρατορικών. Σε τελική ανάλυση, σπαράσσεται από ασταμάτητες συγκρούσεις μεταξύ των ευγενών μεγαλογαιοκτημόνων και του εκκλησιαστικού ιερατείου που ασκούν την εξουσία από τη μια μεριά και των εξαθλιωμένων δουλοπάροικων της υπαίθρου και των ναυτικών, των εμπόρων και των τεχνιτών που αποδεκατίζονται από την πείνα, στην οποία τους καταδικάζει η τάξη των αριστοκρατών μεγαλογαιοκτημόνων από την άλλη. Και, βέβαια, στο πλαίσιο αυτών των κοινωνικών συγκρούσεων λαβαίνουν χώρα και συγκρούσεις μεταξύ των αντίπαλων ομάδων για τη νομή της εξουσίας, αλλά αυτό, ως δευτερεύουσα αντίθεση, δεν αναιρεί την πρωταρχική κοινωνική αντίθεση μεταξύ εξουσιαστών και εξουσιαζόμενων. Τα φορολογικά πλιάτσικα που τους επιβάλλει η κεντρική και η τοπική εξουσία, καθώς επίσης και οι ατέλειωτες πολεμικές και εμφυλιοπολεμικές περιπέτειες, οδηγούν, εδώ κι εκεί, τα φτωχά κοινωνικά στρώματα σε σπασμωδικές περιοδικές αγροτικές εξεγέρσεις, οι οποίες κατά κανόνα πνίγονται στο αίμα των εξεγερμένων. Από τον 13ο και τον 14ο αιώνα, όμως, οι συγκρούσεις αποκτούν έντονο κοινωνικό περιεχόμενο και η ιδέα "ότι η γη αποτελεί κοινό κτήμα και πρέπει να αφαιρεθεί από τους γαιοκτήμονες και την εκκλησία και να μοιραστεί στους αγρότες"[5] γίνεται αίτημα όλων των αγροτικών εξεγέρσεων.

Στις αρχές της δεκαετίας 1340 ο Ιωάννης Καντακουζηνός, που εποφθαλμιά τον αυτοκρατορικό θρόνο, συγκρούεται με την αυτοκρατορική φάρα των Παλαιολόγων. Η μερίδα του ιερατείου που έμεινε στην ιστορία γνωστή ως «Ησυχαστές»[6] συγκρούεται με τους «Ζηλωτές»[7], ένα λαϊκοθρησκευτικό κίνημα που γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στη Θεσσαλονίκη, τη δεύτερη μεγάλη πόλη του Βυζαντίου και τη μεγαλύτερη οικονομική δύναμη των Βαλκανίων. Το Κίνημα των Ζηλωτών αντιμετώπιζε με καχυποψία τη συνεργασία του μεγάλου εξουσιαστικού ιερατείου με την αριστοκρατική φεουδαρχία και ζητούσε τον χωρισμό της εκκλησίας από το κράτος.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΕΡΧΟΜΑΙ ΣΤΗΣ ΖΗΡΕΙΑΣ ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΗΓΑΙΝΩ

του Γρηγόρη Κλαδούχου

(ΤΑ ΣΗΜΑΤΑ - ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ ΤΩΝ ΤΟΠΩΝ)


Από ένα φίλο έλαβα μια ευγενική πρόσκληση: «… στην εκδήλωση 5⁰ Ziria Music Festival “Νίκος Δόικας’’». Οροπέδιο Ζήρειας (Κυλλήνη) Κορινθίας, υψόμετρο 1600 μέτρα.H απάντησή μου; Σκέψεις ανάμεσα σε πολλά που είναι συζητήσιμα. Όπως η αντίληψη της υπαίθρου, των βουνών. Τι σημαίνει ελευθερία της φύσης, προστασία της γης και στις γεωσυμβολικές όψεις της. Πεδία διερεύνησης για πολιτικούς, αυτοδιοικητικούς, συλλόγους, πολίτες. *

ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ δεν σημαίνει μονάχα παγιοποίηση δεδομένων, αποκατάσταση τραυματισμένου τοπίου ως αισθητικού και αρχιτεκτονικού υποκειμένου. Αλλά και τιθάσευση της ανθρώπινης συμπεριφοράς στην εισβολή στα βουνά, στη φύση, με τη λάθος εκδοχή της ζωής. « Τη φύση πήρε για δάσκαλο ο άνθρωπος στο δρόμο του στη ζωή του». Αυτό πίστευε ο Πικιώνης. Δεν γνωρίζουμε αν θα το υποστήριζε σήμερα.
Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΠΟΥ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΑΙΘΡΟ, το βουνό: ψυχαγωγικά γήπεδα, τόποι προορισμένοι για ξεκούραση των ανθρώπων της πόλης. Η μεταπολεμική αλλά και η μεταπολιτευτική Ελλάδα χαρακτηρίσθηκε από την εγκατάλειψή τους. Η οικοδόμηση πόλεων διέρρηξε τη σχέση τους με τη φύση.
ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΝΟΗΤΗ Η ΑΝΑΓΚΗ ΦΥΓΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΞΕΝΟ, ιδιαίτερα της Αθήνας. Ωστόσο, μια νέα σχέση πόλης-υπαίθρου, αστικού πολιτισμού, αντιλήψεων, συμπεριφορών, επαφής με το χώρο της υπαίθρου,η χρήση του αγροτικού χώρου απαιτούν συζήτηση. Αλλά και οι άνθρωποι της υπαίθρου σε μια άνιση πολιτισμική σχέση εκδήλωσαν μια υποτέλεια στην «μητροπολιτική» επιβολή. Αυτή τη σχέση αλλά και μια ερμηνευτική του πολιτισμικού και φυσικού όγκου του βουνού, την αξιοποίησή του, περιγράφει η καθηγήτρια γεωφιλοσοφίας Λουίζα Μπονέζιο.
*

AΝΤΙ ΜΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΠΟΛΙΤΩΝ καλλιεργήθηκε η ψυχοκοινωνική οργάνωση αλλοτρίωσης, αυτοκαταστροφικής διάρρηξης δεσμών με την εργασία, τους τόπους, τα παραγωγικά, πολιτισμικά, οικιστικά συστήματα της ιστορίας και της υπαίθρου. Το ατομικό, κρατικό, συντεχνιακό ακύρωσε δεσμούς αλληλεγγύης, τοποφιλίας, οριζόντιας οικονομίας. Με αποτέλεσμα συμπεριφορές αποξένωσης από το πολιτισμικό περιβάλλον και δάνειους τρόπους ζωής.
ΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΧΡΕΟΥΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, αλλά και συμπεριφορών πληρώνουμε και την κυριαρχία του ουίσκυ επί του οίνου. Το κρασί ταιριάζει στην Ελλάδα. Εδώ είναι ο Διόνυσος. Στην Κρήτη ταιριάζει η ρακί. Και η λύρα στα βουνά της.

Έρχεται «ο μανάβης» στο θερινό σινεμά της ΕΡΤ, Αγία Παρασκευή

 Δεν πρόκειται για κυριολεξία, αλλά για ταινία…..Είναι η  ταινία  που θα προβληθεί στο προαύλιο της ΕΡΤ την Τρίτη 27-8 και θα συνδυασθεί με την παρουσία του σκηνοθέτη  Δημήτρη  Κουτσιαμπασάκου και στη συνέχεια με συζήτηση με το κοινό..

Η υπόθεση της ταινίας :

 Ο  πλανόδιος μανάβης Νίκος Αναστασίου  με τη γυναίκα του Σοφία,  κάνουν το ίδιο δρομολόγιο από τη δεκαετία του 1980, κάθε  εβδομάδα σε όλη τη διάρκεια του χρόνου! Τα τελευταία χρόνια στο δρομολόγιο βοηθάνε και τα δυο τους παιδιά, ο Κώστας και ο Θύμιος. Ξεκινώντας από τα Τρίκαλα ο Νίκος και η οικογένειά του επισκέπτονται τα εγκαταλειμμένα χωριά της νοτιοδυτικής Πίνδου, σε  μία διαδρομή 75 χιλιομέτρων Η ταινία (Διεύθυνση φωτογραφίας:  Χάρης Φάρρου,  Μοντάζ : Αποστόλης  Αγρογιάννης, ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 82')παρακολουθεί το δρομολόγιο τους στις τέσσερις εποχές του χρόνου. . .

 Η οικογένεια αυτή δεν είναι απλά έμποροι μαναβικής αλλά κυρίως  η μοναδική σταθερή επικοινωνία  των  κατοίκων τους με τον πολιτισμό και τον έξω κόσμο. Ένα "δούναι και λαβείν" διαφορετικό, που πυροδότησε την ιδέα του ντοκιμαντέρ.  Ο σκηνοθέτης είδε ότι "αυτό που συμβαίνει με τον μανάβη και τους κατοίκους της Πίνδου δεν είναι μια απλή πράξη αγοροπωλησίας αλλά ουσιαστικά μια πράξη ανθρώπινης επικοινωνίας»..

 

Η ταινία (« μάθημα ζωής πραγματικά απολαυστικό» «ένα διαρκές παρόν» κατά τον σκηνοθέτη, έχει πάρει το βραβείο κοινού για ελληνική ταινία άνω των 45 λεπτών στο  15ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, η δε  προβολή της θα συνεχιστεί από το Σεπτέμβριο στις αίθουσες…

 

ΣΧΟΛΙΟ  ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ :

Κάποτε η αγορά δεν είχε προσλάβει – λόγω του μικρού μεγέθους της – τα απωθητικά και διχαστικά χαρακτηριστικά που έχει σήμερα. Επίσης, ο «μανάβης» ως πωλητής ζαρζαβατικών ήταν κάτι αδιανόητο, σε αγροτικές κοινωνίες πλουραλιστικής παραγωγής και αντιπραγματισμού… 

"Το καζίνο που πληγώναμε……"

… Το 1960 το κίνημα για την αναβάθμιση της Παιδείας και για την διάθεση του 15% των κρατικών εσόδων στην εκπαίδευση  χρησιμοποιούσε το σαρκαστικό σύνθημα : «ΜΑΘΗΜΑ ΣΤΟ ΜΟΝ ΠΑΡΝΕΣ»…’Ηταν η εποχή που η ιδέα της τουριστικής αξιοποίησης προκαλούσε μια γενικευμένη σιελόρροια, τότε που ο Υμηττός κρινόταν μάλλον ανεπαρκής, που μέρος της Πάρνηθας ανακηρυσσόταν σε Εθνικό Δρυμό (1961), που ο τζόγος εθεωρείτο ή πολύ dirty ή  glamorous – σε απλά ελληνικά : Τουτέστιν βρωμοαπασχόληση ή αντιθέτως απασχόληση των πιο  «ματσωμένων» στοιχείων της ελληνικής κοινωνίας…. Τα χρόνια πέρασαν, με αρκετά ελληνικά έργα να κάνουν σκηνικό τους τον «τζογότοπο» (κατά το βιότοπος…) της Πάρνηθας.  Πολλοί ορειβάτες περάσαμε από το τελεφερίκ και τις αίθουσες του Μον Παρνές για να βγούμε στο μονοπάτι προς το καταφύγιο του ΕΟΣ Αθηνών. Αρκετές φορές συγκρουστήκαμε με την εταιρεία που είχε τη τάση να βάλει χέρι στο δάσος, κι ακόμη άλλες  ακούγαμε  τις διαβεβαιώσεις της ότι κάνει το παν για να υποστηρίξει την περιβάλλουσα βλάστηση…Τη τελευταία περίοδο ήταν εντυπωσιακά δυσανάλογη με τον περιβάλλοντα χώρο η πολυτέλεια της αίθουσας του τελεφερίκ – μετά από κάποια ανακαίνιση, προς άγραν νέου κοινού.... Τελικά ο τζόγος πήρε μια νέα τροπή, διευρύνθηκε αλλά και διαφοροποιήθηκε. Τα «κοράκια» που καραδοκούσαν στα πέριξ του καζίνο για να δώσουν δάνεια με τοκογλυγικούς όρους και υποθηκεύσεις περιουσιακών στοιχείων, άρχισαν να αισθάνονται τον ερχομό της κρίσης πολύ πριν τη ΚΡΙΣΗ με κεφαλαία, που βιώνουμε σήμερα. Το καζίνο της Πάρνηθας ήταν κοντινό αλλά όχι τόσο όσο είναι τα καζινομπακάλικα των Βαλκανίων με τους κατοικημένους χώρους…Το εγχείρημα της δημιουργίας καζίνο στο Φάληρο είχε αποκρουσθεί από τη κοινή αντίδραση περιβαλλοντικών οργανώσεων και τοπικών κοπινωνιών στη δεκαετία του 90, όμως αυτό δεν μετουσιώθηκε σε «εκτροπή» το τζόγου στα υψίπεδα της Πάρνηθας…. Και τελικά φτάσαμε στη παρούσα κατάσταση, στην οποία αναφέρεται δημοσίευμα της «Καθημερινής» από τον Στάθη Κουσούνη (14.8.13) :

Φεστιβάλ World Crisis Theatre ( Θέατρο Παγκόσμιας Κρίσης) στο Μικρό Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου

Το να πετάς ατάκες για την κρίση και τους υπαίτιους γι’ αυτήν, έχει γίνει ένας κοινός τόπος για πολλές παραστάσεις και δηλώσεις ανθρώπων του θεάτρου στον Τύπο. Το να προσεγγίσεις όμως  θεατρικά την κρίση, πέρα από τον αφορισμό και το σύνθημα, είναι τόσο σημαντικό  όσο και δύσκολο. Αυτό ακριβώς υπήρξε η αιτία για την οποία συσπειρώθηκαν  θέατρα από πέντε ευρωπαϊκές χώρες στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού προγράμματος CULTURE World Crisis Theatre.  Πρόκειται για το γαλλικό σχήμα LaTransplanisphere, το ιταλικό Teatro Internazionale, το πορτογαλικό Ex Quorum, το γερμανικό  Bildung und Ιntegrazion και το Κέντρο Κλασικού Δράματος και Θεάματος του Παντείου Πανεπιστημίου,   που παρουσιάζουν τα έργα τους στο Μικρό Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου από τις 23 μέχρι και τις 25 Αυγούστου υπό την Αιγίδα του Ελληνικού Φεστιβάλ.. 

 

Η παράσταση Cyclops Survival (Επιβίωση των κυκλώπων) αποτελεί την συμβολή του Κέντρου Κλασικού  Δράματος και Θεάματος του Παντείου Πανεπιστημίου στην παρουσία του Προγράμματος World Crisis Theatre στο Μικρό Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου από τις 23 έως 25 Αυγούστου.

Κιτσοφρένεια

Από δικτυακό τόπο προσκείμενο στη Νέα Δημοκρατία (ANTINEWS)αντλώ  στοιχεία για μια «εθνικιστική κατασκήνωση»,  που οργάνωσε η Χρυσή Αυγή προ εβδομάδων τινών στην Κρήτη. Η κατασκήνωση  υποτίθεται ότι  απέβλεπε στο να αναβιώσει τον τρόπο ζωής των Αρχαίων Ελλήνων.

Οι  εικόνες  αθλουμένων με ακόντια και με ασπίδες στο σωτήριο έτος 2013 μΧ,  έχουν  το  στοιχείο της  κωμικής παραδοξότητας.  Οι λεγάμενοι είναι βεβαίως  προτιμότεροι από τυχόν αθλούμενους με πολυβόλα και  αλεξίσφαιρα γιλέκα,  αν και η ενασχόλησή τους  έστω και με μουσειακά πολεμικά εργαλεία καλλιεργεί ένα πνεύμα επιθετικότητας προς τον πολιτικό τους περίγυρο.

  Πολλές από τις «αναβιώσεις» που κατά καιρούς επιχειρήθηκαν από διάφορους, όπως επίσης και πολλές παρεμβάσεις στο χώρο από επίδοξους σωτήρες του Αρχαίου Πνεύματος, ήταν πραγματικά της πλάκας. Υπενθυμίζω  το εγχείρημα της εγκατάστασης γιγαντο-γλυπτού στον βορειοελλαδίτικο χώρο με τη μορφή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ή  τη δημιουργία Αρχαίας Πόλης στον Όλυμπο στη δεκαετία του 80.

http://oikologein.blogspot.gr/2013/07/100.html

Όσοι θεωρούν  την υπόθεση του κιτς καθαρώς υποκειμενική, θα πρέπει να σκεφθούν  ότι το κιτς συνιστά πρωτίστως  «περιβαλλοντική ασυναρτησία»  – όσο ένα εξοχικό σε στυλ ελβετικού σαλέ στην (δεινώς χειμαζόμενη…) ανατολική Αττική  ή όσο μια τετραόροφη πολυκατοικία σε μυκονιάτικο στυλ σε κάποιο κυκλαδονήσι… Το  ενδυματολογικό  κιτς  συνίσταται από το αναντάν-μπαμπαντάν  των χρωμάτων ή από τα κουστούμια της  προτιμήσεως του Δημοσθένη Βεργή, το μαγειρικό κιτς εκπροσωπείται από τη σύνθεση «κρέμα σαντιγύ + σκορδαλιά (με πρόσθετες παστές σαρδέλες…), ενώ  το κιτς εσωτερικής διακόσμησης  εκπροσωπείται από ένα Νταλί τοποθετημένο πάνω από την κούνια μωρού….

Στον Χρήστο Παπουτσάκη του ιστορικού περιοδικού ΑΝΤΙ  ανήκει η πρωτοβουλία της εισαγωγής της έννοιας του κιτς στον ελληνικό δημόσιο λόγο -  με χώρα προελεύσεως  τη Γερμανία (  Kitsch). Έκτοτε η πρόγκα διανοουμένων και διανοουμενιζόντων  απέκτησε ένα σοβαρό ιδεολογικό όπλο, που όμως  δεν απέτρεψε  πολλές από τις  δυσμορφίες και δυσπλασίες του χώρου και των μορφών.

Τελευταίο και καθόλου ασήμαντο : Στον διάλογο του ANTINEWS με αφορμή το ακροδεξιό κιτς, ένας εκ των συμμετεχόντων [el greco ] καταθέτει μια εντυπωσιακή περιγραφή του ξεκαρδιστικού  κιτς  της απριλιανής δικτατορίας ….

Ρίγανη αρίστης ποιότητας…..

Του Στέφανου Σταμέλλου

 

Το χωριό μας έχει ιδανικές συνθήκες για ρίγανη πολύ καλής ποιότητας• και λέμε πως είναι «ριγανότοπος». Γενικά η ελληνική ρίγανη θεωρείται η καλύτερη στον κόσμο, η δε ποιότητά της οφείλεται κυρίως στο μεγάλο υψόμετρο που φυτρώνει, στα ασβεστούχα, ξερικά και άγονα εδάφη, αλλά και στην πλούσια ηλιοφάνεια. Αυτές τις συνθήκες τις έχει το χωριό μας με το παραπάνω και ιδιαίτερα τα προσηλιακά μέρη της εξοχής, που είναι το πατρικό μας σπίτι. Η ρίγανη είναι πολυετές και σκληραγωγημένο φυτό κι ενώ αγαπάει τον ήλιο, αντέχει και στις  χαμηλές θερμοκρασίες αυτών των ορεινών περιοχών.

Στα μέσα της δεκαετίας του ΅60 και στις αρχές του ΅70 οι έμποροι έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη ρίγανη στην Ευρυτανία• και στο χωριό μας φυσικά. Έτσι κάθε καλοκαίρι, μικροί και μεγάλοι μαζεύαμε ρίγανη. Δεν υπήρχε ξεκούραση. Πρωί, μεσημέρι και μέχρι το σούρουπο, όλη η οικογένεια ήταν στο πόδι. Η μάνα με την αδερφή μας έπαιρναν το γαϊδούρι και πήγαιναν ώρες μακριά, σε δύσκολα και απομακρυσμένα μέρη και γύριζαν αργά το βράδυ, κατάκοπες, με το ζώο φορτωμένο. Μέχρι τα Βαρκά, πάνω από τους Δομιανούς και την Αγία Παρασκευή. Εμείς τα παιδιά, με το δρεπάνι ή με το σουγιά, δεν αφήναμε ρεματιά και όχτο που να μην τα περπατήσουμε. Αυτό που προσέχαμε πολύ ήταν να μην την ξεριζώνουμε. Ξέραμε ότι το ξερίζωμα σημαίνει καταστροφή για το φυτό.

Εκστρατείες να μαζέψουμε ρίγανη οργανώναμε μέχρι τα Σταρνήθια τα Δομιανίτικα, στο Χοχλίτικο το ρέμα, στα απότομα πουρναροτόπια, ακόμα και στο «βράχο», ανάμεσα στα Στεφάνια και στο Κατσιφέικο, πίσω από τον Γλα. «Στεφάνια» λέγαμε τους απότομους βράχους-ορθοπλαγιές, επικίνδυνες για γκρεμίσματα. Έτσι είχαμε το Τρανό Στεφάνι, το Μεσαίο Στεφάνι κλπ. Η Κοτρώνα και η Κοτρωνούλα, η Κρανιά και το Πετράλωνο, η Σκάλα και η Βρύση στο Κατσιφέικο, ατέλειωτα ονόματα και τοπωνύμια και καθημερινά «μετερίζια» για κείνα τα χρόνια. Πηγαίναμε με τα γίδια και τα πρόβατα, για ρίγανη, ή για να κόψουμε πουρνάρι και φιλίκι το χειμώνα, να τα φέρουμε στο μαντρί για τα κατσίκια.

Εκεί στο Τρανό το Στεφάνι τραυματίστηκε σοβαρά η γιαγιά στο κεφάλι με πέτρα, που έριξαν από ψηλά τα γίδια. Πρέπει να ήταν προς το τέλος της άνοιξης, αρχές καλοκαιριού, που είχαμε απολύσει τα κατσίκια. Το θυμάμαι πολύ καλά, ενώ ήμουνα - δεν ήμουνα έξι χρονών. Τη θυμάμαι σαν τώρα τη γιαγιά στο φορείο και τις επόμενες μέρες στο κρεβάτι με ένα πλαστικό καπέλο στο κεφάλι, όλο το καλοκαίρι, με τις μύγες να απειλούν με μόλυνση τις πληγές της με τα ράμματα. Τη γλύτωσε φτηνά, όπως λέγαμε τότε και έφυγε μετά από χρόνια, στα 91 της.

Φεστιβάλ πνευστών της Γκούτσα : Το κάτι άλλο

 

Έχει αποκληθεί «σερβικό  Γούντστοκ», όχι 100 τοις 100 δικαιολογημένα, αλλά ούτε 100 τοις 100 αδικαιολόγητα. Δεν είναι ένα συμβατικό πολιτιστικό γεγονός με πολιτική χροιά, δεν είναι ένα θορυβώδες ψυχαγωγικό νταβαντούρι  πασπαλισμένο με ψιλοκομμένο πολιτισμό,  αλλά ένα  λαϊκό και νεανικό πολυγεγονός, με  κέφι πολλών μεγατόνων – δηλαδή εκρηκτικό   . Στη συσκευασία μιας εβδομάδας και μιας κωμόπολης 2000 κατοίκων….

 

Σαν βγεις  οδικώς στον πηγαιμό για τη Γκούτσα   μέσω Κοσυφοπεδίου, να εύχεσαι να είναι μικρός ο δρόμος, εκτός αν ενδιαφέρεσαι να προσλάβεις ειδικές εμπειρίες και εικόνες ασυνήθιστες. Φυσικά το να υποστηρίξεις ότι οι δικές σου εμπειρίες είναι αντιπροσωπευτικές ενός ευρύτερου συνόλου καταστάσεων,  συνιστά τυπικό ταξιδιωτικό  λάθος, γνωστό στην ιστορία από την εποχή του Ηρόδοτου. Αντίθετα η αφήγηση που δηλώνει τις χωροχρονικές της ορίζουσες  είναι λιγότερο εντυπωσιακή αλλά πιο αξιόπιστη…

 

Οδικώς λοιπόν, κινείται κανείς από τελωνειακού σταθμού εις τελωνειακόν σταθμόν  και  συναντά βλοσυρά  υπηρεσιακά πρόσωπα που εκτελούν με ζήλο τα  αστυνομικά τους καθήκοντα.  Που σε κάνουν να σκέπτεσαι ότι οι  συγκεκριμένοι άνθρωποι  υπεραμύνονται κάποιων θέσεων εργασίας,  χαμένων  διαφορετικά  αν οι λεγάμενοι ήταν πιο  χαλαροί  στους ελέγχους διαβατηρίων και αυτοκινήτων…

 

Δεν τολμώ να  γενικεύσω - γιατί  αυτό συνιστά υπέρβαση – όμως μπορώ να καταμαρτυρήσω περί της ποιότητας των  μεθοριακών «καμπινέδων» που συναντήσαμε . «Καμπινέδων» γιατί μόνο αυτός  ο παραδοσιακός όρος  τους ταιριάζει, αν και συνάντησα τουλάχιστον ένα που εκπλήρωνε στο ακέραιο τις προδιαγραφές του ακόμη πιο παραδοσιακού όρου «χέστρα» :  Όντας υπεδεέστερος και σκατωμένος περισσότερο και από  στρατιωτικά «αποχωρητήρια»  της δεκαετίας του 70…

 

Στα σύνορα του Κοσόβου  ορθώνεται επιβλητικά  η αλβανική  σημαία, ενώ αραιά και που στη διαδρομή προς βορρά συναντάει κανείς την αμερικανική. Υποθέτω – χωρίς φυσικά να είμαι σίγουρος -  ότι η χώρα αρχίζει να  συνέρχεται από το προ ετών γλυψιματοκρατικό παραλήρημα   με τις αναρτήσεις της αστερόεσας υπέρ του μεγάλου υπερατλαντικού συμμάχου, που επέβαλε την απόσπαση του Κοσόβου από τη Σερβία . Το υποθέτω, αγνοώντας την μετέπειτα  δυναμική των πραγμάτων αλλά έχοντας  εμπειρία από χώρες μικρές και φτωχομπινέδικες – ονόματα δε λέμε  – που σε κρίσιμες στιγμές της ιστορίας τους κραυγάζαν «ΖΗΤΩΣΑΝ ΟΙ ΣΥΜΜΑΧΟΙ», για να την πατήσουν στη συνέχεια…

Η Άννα-Μαρία Παπαδημητρίου εκθέτει στο Μουσείο Ελιάς και Λαδιού

Στις  17 Αυγούστου στο Μουσείο Ελιάς και Λαδιού Πηλίου στην Άνω Γατζέα, εγκαινιάστηκε η Έκθεση ζωγραφικής  της Άννας Μαρίας Παπαδημητρίου, που  θα διαρκέσει μέχρι το Σάββατο 31 του μηνός  και θα είναι ανοιχτή 10:00- 12:00 το  πρωί και 7:00 – 9:00 το βράδυ.

Η καλλιτέχνης έχει λάβει μέρος στις παρακάτω ομαδικές εκθέσεις:“Livres d’ Artistes – Κείμενα και αντικείμενα”, Γκαλερί 7, Αθήνα 2000, “Τομέας Ζωγραφικής της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών”, Δημοτική Πινακοθήκη Καρδίτσας, 2002,“Biennale Νέων Καλλιτεχνών”, Creta Maris, Κρήτη 2002,“Απόφοιτοι του εργαστηρίου Δ΄ της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών”, ΕΠΑΣΚΤ, Αθήνα 2002, Έκθεση συνεργατών της γκαλερί Αστρολάβος, Αστρολάβος, Δεξαμενή 2005, “Εικόνα- Χώρος- Δράση”, Εικαστικό Επιμελητήριο Ελλάδας, 2006,“4 νέοι καλλιτέχνες”, Πινακοθήκη Σοφίας Λαζαρίδου, Καλλιθέα 2006, “Exclusives”, γκαλερί Αστρολάβος, Δεξαμενή, 2006,“Σύγχρονοι Δημιουργοί της Αφαίρεσης”, γκαλερί Αστρολάβος, Δεξαμενή 2006, “ Εικόνα- Χώρος- Δράση 2 ”, Τεχνόπολις του Δήμου Αθηναίων 2008.

  Έχει κάνει ατομική έκθεση το 2010 στην Γκαλερί Αστρολάβος, Αθήνα.
 

O καθηγητής - κριτικός τέχνης Μάνος Στεφανίδης αναφερόμενος στο έργο της ζωγράφου τονίζει:

 « Κάποτε η ζωγραφική ήταν το παράθυρο που άνοιγε στον κόσμο μιαν αποκάλυψη του ορατού. Σήμερα η ζωγραφική βιώνοντας κατάσαρκα την κρίση της, αν δεν θέλει ν' αναλωθεί σε εικονογραφικές αφέλειες, οφείλει να καταδυθεί στο βάθος του αόρατου. Και να το καταστήσει αισθητό.

Νικόλας Χρυσός : Έκθεση φωτογραφίας

 

Ο φωτογράφος Νικόλας Χρυσός συνοδεύει με το φακό του κάθε προγραμματισμένη και αυθόρμητη δράση του Μουσικού Χωριού, από το 2006 μέχρι σήμερα.

Τα αντιπροσωπευτικότερα δείγματα της δουλειάς του, τα οποία παρουσιάστηκαν σε ψηφιακή προβολή τον Ιανουαρίου 2013 στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, επιστρέφουν στον φυσικό τους χώρο κατά τη διάρκεια του Μουσικού Χωριού 2013.

Παράλληλα ακούγεται το soundscape που δημιούργησε ο μουσικός Αντώνης Μαράτος, μετά τις επιτόπου ηχογραφήσεις του στο Μουσικό Χωριό.

Video Montage: Κωνσταντίνος Καπσαλάς και Χρυσός Νικόλας.

Στο ρολόι, στο καφενείο Νέος Κόσμος, στη πλατεία Αγίου Λαυρεντίου, στο Πήλιο.

18-23 και 26-31 Αυγούστου 2013 από 19:00-01:00

Το Μουσικό Χωριό στον Άγιο Λαυρέντιο Πηλίου είναι μία από τις μεγαλύτερες μουσικές κοινότητες στην Ευρώπη, ένας θεσμός ελεύθερης ανταλλαγής μουσικών ιδεών και πρωτότυπων εκπαιδευτικών μοντέλων διαμέσου της μουσικής πράξης.

http://www.music-village.gr

ΜΕΛΕΤΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΕΙΦΟΡΙΚΟ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟ ΕΡΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ELCA

Από το Νίκο Θυμάκη, γεωπόνο, μέλος ΠΕΕΓΕΠ, εντεταλμένο για δημοσιεύσεις ELCA (thymakis@agroartistico.com)

 «Το Πράσινο εξασφαλίζει τη ζωή- η πίσσα και το τσιμέντο δεν …αναπνέουν»

Στα πλαίσια των 50 χρόνων από την ίδρυση του ELCA(Σύνδεσμος Ευρωπαίων Κατασκευαστών Πρασίνου), εκτός από τη  μελέτη για το πώς βλέπουν το Πράσινο των πόλεων οι κάτοικοί τους, παρουσιάστηκε και έρευνα με θέμα «οι παράγοντες επιτυχίας για τον αειφορικό σχεδιασμό των έργων του Αστικού Πρασίνου».  Η παρουσίαση έγινε στο European Green Congress που διοργάνωσε ο ELCA στο Αμβούργο , την 30^η Μαΐου 2013. Εκεί, έγινε και η κατοχύρωση του όρου «υπηρεσίες οικοσυστημάτων» (ecosystem services0 και η πολιτική προσέγγισης όλων των θεμάτων Πρασίνου με ιδιαίτερη έμφαση στο μοντέλο της Πράσινης Πόλης (Green City) καθώς και στη δημιουργία Χάρτας και Άτλαντα Πρασίνου (Green Atlas).

Η έρευνα έγινε από τον Ιανουάριο έως τον Απρίλιο του 2013 από το Ινστιτούτο Αστικής Ανάπτυξης της Grenoble (Γαλλία) , αφορούσε 5 χώρες (Γαλλία , Μ. Βρετανία, Φινλανδία, Ολλανδία, Γερμανία) κι έγινε προσπάθεια να απαντηθούν τα ερωτήματα:

1.     Ποιοι είναι οι παράγοντες επιτυχίας για τον αειφορικό σχεδιασμό των έργων Αστικού Πρασίνου;

2.     Ποιοί είναι οι «παίκτες» σε πολιτικό , κοινωνικό , οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο που καθοδηγούν στις αποφάσεις;

3.     Ποιες συνεργασίες και μέσα από ποιά κοινωνικά μοντέλα είναι αυτά που πρέπει να προσανατολιστεί ο κλάδος για να πετύχει το στόχο;

Φαινομενικά , προκύπτει το αυτονόητο, ότι κατά βάση η έρευνα δείχνει ότι η δυναμική  της μελέτης του Αστικού Πρασίνου είναι εξαιρετική σε κάθε επίπεδο και ότι η επιτυχία ενός project  εξαρτάται κατά πολύ αν εγκαίρως αποτελέσει βασικό δομικό στοιχείο  μίας συνολικής μελέτης. Ως παραδείγματα επιτυχημένης μεθοδολογίας παρουσιάστηκαν το Green Grid του Ανατολικού Λονδίνου και το Millennium Village στο Greenwich, και τα δύο στη Μεγάλη Βρετανία. Και στις δύο περιπτώσεις, οι ελεύθεροι χώροι ήταν η βάση για να συνδεθούν αστικοί χώροι που πριν ήταν ξεκομμένοι. Μάλιστα, η ανάπτυξη του Green Grid μέσα και από δίκτυο αστικών λαχανόκηπων, θα αλλάξει τη «φυσιογνωμία» της περιοχής για τα επόμενα 20-30 χρόνια, όπως υποστηρίζουν οι ειδικοί, ενώ θα φέρει και αυτάρκεια προϊόντων στους κατοίκους!