ΠΕΔΔΥ ΚΑΙ ΕΜΒΟΛΙΜΟ ΑΡΘΡΟ 29.....

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΔΑΣΟΛΟΓΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ

                 15/2/2012  

Προς τον Πρόεδρο Διαρκούς  Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου (για την κοινοποίηση στα μέλη της επιτροπής)
Θέμα :      Παρατηρήσεις και προτάσεις της Πανελλήνιας Ένωσης  Δασολόγων Δ.Υ σε άρθρα του Σ/Ν " Διαχείριση και  προστασία ακινήτων Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων –Ρύθμιση εμπραγμάτων δικαιωμάτων και λοιπές διατάξεις ". 

          κ. Πρόεδρε σε συνέχεια της πρόσκλησης σας να καταθέσουμε τις απόψεις μας για το συζητούμενο Σχέδιο Νόμου , θέτουμε υπόψη σας τα εξής: 

Δεν είναι καθόλου ευχάριστο να επαναλαμβανόμαστε και να καταθέτουμε την ίδια ένσταση,  η οποία φαίνεται ότι παγιώνεται, δηλαδή, να συζητάμε  συνεχώς για διατάξεις δασικού περιεχομένου που εισάγονται αποσπασματικά σε διάφορα νομοσχέδια και δυστυχώς αυτή τη φορά, να έχουμε μια διάταξη η οποία ανατρέπει το δασικό κώδικα και τη σχετική νομολογία και παρά το γεγονός αυτό εισάγεται από άλλο Υπουργείο και όχι το Υπ. Περιβάλλοντος που έχει την αρμοδιότητα για τη δασική πολιτική.

Ειλικρινά κ. Πρόεδρε επιτρέψτε μου να εκφράσω τον προβληματισμό μου  

Σε ότι αφορά το συζητούμενο  νομοσχέδιο :

Α.  Γενική παρατήρηση

Το σχέδιο νόμου αφορά στις εποικιστικές εκτάσεις. Επειδή είναι δεδομένο ότι στις εποικιστικές εκτάσεις περιλαμβάνονται και δάση, δασικές και αναδασωτέες εκτάσεις, θεωρητικά με την παράγραφο 3 του άρθρου 1, εξαιρούνται οι παραπάνω εκτάσεις από τις διατάξεις του νομοσχεδίου.

Με δεδομένο ότι δεν προβλέπεται κάποια διαδικασία διαπίστωσης του χαρακτήρα αυτών των εκτάσεων, ουσιαστικά μετατίθεται η διαπίστωση αυτή στην ύπαρξη τελεσίδικων πράξεων χαρακτηρισμού με τη διαδικασία του άρθρου 14 του ν. 998/79 καθώς και κυρωμένων δασικών χαρτών με το ν. 3889/2010.

Συνεπώς εφόσον υπήρχε αυτή η πρόθεση θα έπρεπε ο νομοθέτης να θέσει ως προϋπόθεση για την ισχύ της ρύθμισης, να προηγηθεί η κύρωση των δασικών χαρτών (που θα διασφάλιζε τη δημόσια περιουσία).  Όμως εδώ επιχειρείται η αντίθετη προσέγγιση,  διότι είναι γνωστό σε όλους σας ότι κατά την εφαρμογή τους οι παραπάνω διαδικασίες (νόμος για κύρωση χαρτών), λαμβάνουν υποχρεωτικά υπ’ όψη όσες διοικητικές πράξεις έχουν εκδοθεί πριν. Επομένως εφ’ όσον οποιοσδήποτε έχει κινήσει κάποιες από τις διαδικασίες που προβλέπονται στο παρόν νομοσχέδιο για παραχώρηση μιας έκτασης και έχει εκδοθεί η αντίστοιχη πράξη, τότε εάν μελλοντικά γίνει πράξη χαρακτηρισμού ή συνταχθεί δασικός χάρτης,  τότε αυτός θα πρέπει να λάβει υπόψη του υποχρεωτικά την πράξη αυτή με την οποία η συγκεκριμένη έκταση αποδόθηκε σε άλλη χρήση και αναγνωρίστηκε ιδιωτική.

Δηλαδή κατά τη γνώμη μου απεμπολείται, όχι μόνο ο δασικός αλλά και ο δημόσιος χαρακτήρας των εκτάσεων αυτών.

Επομένως εμείς θεωρούμε ψευδεπίγραφη την  εξαίρεση των δασών, δασικών και αναδασωτέων εκτάσεων σε περιοχές για τις οποίες δεν έχει εκδοθεί τελεσίδικη πράξη χαρακτηρισμού και δεν έχει κυρωθεί δασικός χάρτης, δηλαδή στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας.

Επίσης  στον 998/79 υπάρχουν τα άρθρα 46 (Εκχέρσωση δημοσίων δασών και δασικών εκτάσεων) & 47 (Εκχέρσωση ιδιωτικών δασών και δασικών εκτάσεων) τα οποία αναφέρονται στις εκχερσώσεις δασικών εκτάσεων για αγροτική καλλιέργεια. Προξενεί εντύπωση  η αρίθμηση του άρθρου ως 48β, γιατί το άρθρο 48 αναφέρεται στη διάνοιξη δημόσιων οδών μέσα από δάση και δασικές εκτάσεις. Άρα η σωστή αρίθμηση του άρθρου θα έπρεπε να είναι ή 46β  ή 47β.

Διερωτόμαστε  αν μη ορθή (κατά τη γνώμη μας) συσχέτιση, υποδεικνύει και τον προβληματισμό του νομοθέτη για τη συγκεκριμένη διάταξη ως προς την ορθότητα της, διότι αρνείται να την φέρει σε επαφή με τα άρθρα του νόμου που αναφέρονται στις εκχερσώσεις.  

Επίσης, είναι απαραίτητο να λάβετε υπόψη σας ότι σύμφωνα με το ισχύον Σύνταγμα άρθρο 117.3.  «Δημόσια ή ιδιωτικά δάση και δασικές εκτάσεις που καταστράφηκαν ή καταστρέφονται από πυρκαγιά ή που με άλλο τρόπο αποψιλώθηκαν ή αποψιλώνονται δεν αποβάλλουν το δασικό τους χαρακτήρα που είχαν πριν καταστραφούν, κηρύσσονται υποχρεωτικά αναδασωτέες και αποκλείονται από κάθε άλλο προορισμό.» Είναι προφανές ότι ο παρελθοντικός χρόνος στο ρήμα «αποψιλώθηκαν» ή στην καθαρεύουσα του Συντάγματος του 1975 «ή άλλως πως αποψιλωθείσαι» αναφέρεται σε παράνομες επεμβάσεις εντός δασών και δασικών εκτάσεων, πριν την ισχύ του συντάγματος του 1975 χωρίς να προσδιορίζει ως σημείο αφετηρίας της όποιας δυνατότητας νομιμοποίησης αυτών από την ημέρα από την οποία άρχισε η ισχύς του.  

Ειδικότερα :   επί του άρθρου 29 του Σ/Ν . 

Με το άρθρο 29 ουσιαστικά νομιμοποιούνται όλες οι παράνομες εκχερσώσεις δημόσιων και ιδιωτικών δασών και δασικών εκτάσεων ίσως και μέχρι τη ψήφιση του νομοσχεδίου και αποδόθηκαν στη γεωργική χρήση. Για να προσδώσει μια ψευδαίσθηση συνταγματικότητας στην καταφανώς αντισυνταγματική αυτή διάταξη το σχέδιο νόμου ορίζει ως χρονολογία αλλαγής της χρήσης το έτος 1975 (ισχύς Συντάγματος), χωρίς όμως να εξηγεί με ποια στοιχεία αυτό θα διαπιστώνεται (παράγραφος 1). Είναι γνωστό σε όλους και βεβαίως περισσότερο στους συντάκτες της διάταξης ότι δεν υπάρχει αεροφωτογράφιση (το μόνο αντικειμενικό στοιχείο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί) που να καλύπτει όλη τη χώρα και να είναι κοντινή προς τη χρονολογία αυτή.

Κατά συνέπεια τρία ενδεχόμενα μπορεί να συμβούν:

α) Να χρησιμοποιηθεί η κοντινότερη μεταγενέστερη αεροφωτογράφιση, ανάλογα με την περιοχή, γεγονός που σημαίνει ότι θα χρησιμοποιούνται διαφορετικά κάθε φορά κριτήρια για το χαρακτηρισμό μιας έκτασης ως δάσους ή δασικής.

β) Να χρησιμοποιηθεί η πρώτη μετά το 1975 αεροφωτογράφιση που καλύπτει όλη τη χώρα και η οποία πραγματοποιήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1990 ή το χειρότερο

γ) Να χρησιμοποιηθούν ως κριτήριο χαρακτηρισμού μιας έκτασης ως δάσους ή δασικής και άλλα αποδεικτικά στοιχεία, όπως π.χ. μαρτυρικές καταθέσεις ή βεβαιώσεις Κοινοταρχών ή Δημάρχων, για την αντικειμενικότητα των οποίων έχουμε ήδη τραυματικές εμπειρίες από την εφαρμογή των διαδικασιών του άρθρου 67 του Ν. 998/1979 για τις αναγνωρίσεις δασωθέντων αγρών. (Είναι η περίπτωση που ακόμη και σημερινές εκχερσώσεις μπορεί να νομιμοποιηθούν)

Κυρίες και κύριοι,  επιτρέψτε μου  να σας πω ότι αυτά μας οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση 

ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ 2 ‘Άρθρου 29 

Στην παράγραφο 2 ο νομοθέτης διαχωρίζει τις εκχερσωμένες εκτάσεις προ της ισχύος του Συντάγματος του 1975, σε αυτές που περιλαμβάνονται σε κυρωμένους δασικούς χάρτες και οι οποίες εξαιρούνται του ευεργετήματος και σε αυτές που δεν περιλαμβάνονται.

Προσπαθώντας δηλαδή να περισώσει τα προσχήματα (συνταγματική επιταγή ύπαρξης δασολογίου, άρθρο 24, παρ.1) δημιουργεί δυο κατηγορίες πολιτών. Τους ελάχιστους άτυχους (εκτάσεις εντός κυρωμένων δασικών χαρτών) και τους πολύ «τυχερούς» (εκτάσεις εκτός κυρωμένων δασικών χαρτών). Ταυτόχρονα όμως θέτει αυθαίρετα ένα νέο ορόσημο ως προς τις επιτρεπόμενες επεμβάσεις εντός δασικών εκτάσεων. Την ύπαρξη ή μη κυρωμένου δασικού χάρτη.

Πέραν αυτού είναι χαρακτηριστικό ότι δεν εξαιρούνται οι κηρυγμένες ως αναδασωτέες εκτάσεις.

Ακόμα δε και η περίπτωση που μια έκταση εξαιρείται ρητά από τη νομιμοποίηση, δηλαδή  εάν έχει χαρακτηριστεί ως δάσος, δασική ή αναδασωτέα σε κυρωμένο δασικό χάρτη ουσιαστικά δεν μπορεί να εφαρμοστεί διότι κύρωση ολοκληρωμένου δασικού χάρτη δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα πουθενά και απ’ ότι φαίνεται θα αργήσει πολύ ακόμη να γίνει, επομένως πρακτικά δεν εξαιρείται καμιά έκταση από τη νομιμοποίηση.

Τέλος ακόμη και η πρόβλεψη ότι για όσες εκτάσεις νομιμοποιηθούν δεν επιτρέπεται η αλλαγή χρήσης τους είναι ουσιαστικά ψευδεπίγραφη, αφού αμέσως (παράγραφος 1) υπάρχει η συμπλήρωση «εκτός και αν προβλέπεται διαφορετικά από τον ειδικό ή περιφερειακό χωροταξικό και πολεοδομικό σχεδιασμό» («αξιοποιείστε» την έκταση δηλαδή όπως σας συμφέρει).

Είναι προφανές λοιπόν ότι και με δεδομένο ότι δεν υπάρχουν κυρωμένοι δασικοί χάρτες, θα νομιμοποιούνται και θα αναγνωρίζονται ιδιοκτήτες σε δημόσιες αλλά και ιδιωτικές δάση, δασικές και αναδασωτέες εκτάσεις όσοι τις εκχέρσωσαν και τις καταπάτησαν. Μάλιστα διευκρινίζεται (παράγραφος 9) ότι μετά την εξόφληση του τιμήματος και του χρηματικού ανταλλάγματος, οι διοικητικές πράξεις που εκδόθηκαν από τις αρμόδιες δασικές υπηρεσίες για την προστασία της έκτασης, σύμφωνα με τις διατάξεις της δασικής νομοθεσίας (π.χ. κηρύξεις αναδάσωσης, πράξεις χαρακτηρισμού κλπ.), παύουν να ισχύουν.

Δηλαδή για να γίνω περισσότερο κατανοητός , οι Υπηρεσίες μας θα τις ανακαλέσουν με τη διαδικασία αυτή και σε περίπτωση που κριθεί αντισυνταγματική η διάταξη θα είναι υποχρεωμένες να τις επανεκδώσουν …..

Παράγραφος 4

Στη παράγραφο 4 αναφέρεται ότι για την κατοχή του ακινήτου λαμβάνονται υπόψη ιδίως πράξεις αποδοχής κληρονομιάς, ιδιωτικά συμφωνητικά …… .Α) Εάν πρόκειται για κατά τεκμήριο δημόσιες εκτάσεις, είναι δυνατόν το Ελληνικό Δημόσιο να δεχθεί ως αποδεικτικά στοιχεία κατοχής, άκυρες πράξεις αποδοχής κληρονομιάς ή παράνομα ιδιωτικά συμφωνητικά με βέβαιη χρονολογία; Β) Εάν πρόκειται για ιδιωτικές δασικές εκτάσεις είναι δυνατόν το Ελληνικό Δημόσιο να δεχθεί ως έγκυρα αποδεικτικά στοιχεία κατοχής, πράξεις αποδοχής κληρονομιάς ή ιδιωτικά συμφωνητικά με βέβαιη χρονολογία τα οποία αναφέρονται στην παράνομη κατάτμηση δασικών εκτάσεων; (άρθρο 60 παρ. 1, Ν.Δ. 86/1969).

Βέβαια για να αποτελέσει άλλοθι στο ΣτΕ υπάρχει και η κενή ουσιαστικού περιεχομένου παράγραφος 7 που μιλάει για «θετικό περιβαλλοντικό ισοζύγιο».

Με την παράγραφο 7 και την αναφορά στο άρθρο 45, παρ. του 998/79 «Εξαιρετικός χαρακτήρ επεμβάσεων» εξομοιώνει το αντάλλαγμα χρήσης που καταβάλλεται για μια νόμιμη επέμβαση, με μια παράνομη, χωρίς καμιά επιπλέον επίπτωση στον παρανομούντα. Άλλωστε μετά την εξόφληση του τμήματος και του χρηματικού ανταλλάγματος οι διοικητικές πράξεις που εκδόθηκαν από τις αρμόδιες δασικές αρχές παύουν να ισχύουν. 

Συμπέρασμα: Εμείς ζητάμε την απόσυρση της ρύθμισης του άρθρου 29 διότι θεωρούμε ότι αντίκειται στις διατάξεις του άρθρου 117 παρ.2 του Συντάγματος .

Εδώ δεν μπορούμε να αξιολογούμε τις προθέσεις του νομοθέτη αλλά το ότι η ρύθμιση αυτή προσκρούει στο Σύνταγμα της Χώρας άρθρο 117 παρ. 2 και επιπροσθέτως (για να προλάβω και τυχόν ερώτηση) δεν έχει καμιά σχέση με την πρόβλεψη στο άρθρο 24 αυτού. Συνεπώς αν επιζητείται από τον νομοθέτη, η επίλυση χρονιζόντων θεμάτων που κατά την άποψη μας συνιστούν κακοδιοίκηση (σε ότι αφορά τις Υπηρεσίες ) και αυθαιρεσία και παρανομία σε ότι αφορά τους πολίτες θα πρέπει πρώτα να τροποποιηθεί το Σύνταγμα .

Για την ένωσή μας η ρύθμιση αυτή αποτελεί μια απόπειρα επανάληψης της ουσίας της πρότασης αναθεώρησης των άρθρων 24 και 117 του Συντάγματος που είχε υποβληθεί από τη Νέα Δημοκρατία κατά τη συνταγματική αναθεώρηση του 2004, με την οποία είχε γίνει ανεπιτυχώς η πρώτη προσπάθεια κατάργησης της συνταγματικής προστασίας του χαρακτήρα των δασών και δασικών εκτάσεων. 

Για το λόγο αυτό  σας επισημαίνω  ότι με την απόφαση 142 /2012 του ΣτΕ κρίθηκε αντισυνταγματικό το άρθρο 5 του ν.3147/2003 και σας παραθέτω το σκεπτικό της απόφασης αυτής το οποίο καλό θα είναι να το γνωρίζετε δεδομένης της ισχύος του (πολύ περισσότερο) και για τη συζητούμενη ρύθμιση .

¨Η εκποίηση χωρίς δημοπρασία δημόσιων επικοιστικών εκτάσεων σε πρόσωπα που τις κατέλαβαν αυθαιρέτως, συνιστά απόκλιση από τις Συνταγματικές Αρχές του Κράτους Δικαίου και της ισότητας των Πολιτών έναντι του Νόμου αλλά και τις αρχές προστασίας του περιβάλλοντος.

Η επιλογή του μέσου αυτού  δεν δικαιολογείται χάρις της λυσιτελούς εξυπηρέτησης των επιδιοκόμενων σκοπών.

Και σε άλλο σημείο συνεχίζει ….  Η ρύθμιση δεν είναι συνταγματικώς ανεκτή διότι περιορίζεται στην αποδοχή πραγματικών καταστάσεων που δημιουργήθηκαν παρανόμως από ιδιώτες και αποβλέπει προεχόντως στην εξυπηρέτηση ιδιωτικών συμφερόντων….

Το αποτέλεσμα η εφαρμογή μιας τέτοιας ρύθμισης θα είναι, πέρα από την περιβαλλοντική καταστροφή που θα προκαλέσει τέτοιας έκτασης νομιμοποίηση παρανομιών, να καλλιεργηθεί  σε όλους τους πολίτες η λογική της παρανομίας και της καταπάτησης της δημόσιας περιουσίας αφού πλέον θα αποτελεί δεδομένο ότι έρχεται αργά ή γρήγορα η στιγμή της «δικαίωσης» για κάθε παρανομία που γίνεται στα δάση και τη δημόσια περιουσία. 

Για  τους λόγους αυτούς  θα πρέπει η ρύθμιση αυτή να αποσυρθεί . Διαφορετικά η όποια δικαστική περιπλοκή, για την τελική της κρίση ως αντισυνταγματικής,  θα οδηγήσει τη διοίκηση σε μεγάλες περιπέτειες και σε νέες διοικητικές περιπλοκές τόσο των δασικών χαρτών όσο και της εφαρμογής της δασικής νομοθεσίας (ανακλήσεις πράξεων, επανεκδόσεις σε περίπτωση αντισυνταγματικότητας αίσθηση κακοδιοίκησης κλπ)

Για το Δ.Σ 

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                              Ο ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΚΑΡΗΣ                                ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΣΑΚΑΝΙΚΑΣ

Επιστολή των Γάλλων Πράσινων Ευρωβουλευτών για την Ελλάδα...

Στις 13 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι συγκέντρωση αλληλεγγύης προς τον ελληνικό λαό, μπροστά από την ελληνική πρεσβεία. Οι Γάλλοι ευρωβουλευτές της ομάδας των Πρασίνων που βρίσκονταν στο Στρασβούργο για τις εργασίες της ολομέλειας, εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους με το παρακάτω μήνυμα:

«Δεν μπορούμε να είμαστε παρόντες στην σημερινή συγκέντρωση επειδή είμαστε στο Στρασβούργο για την Ολομέλεια. Η παρουσία μας εκεί θα είναι η αφορμή ώστε, για μια ακόμη φορά, όλοι οι ευρωπαίοι Πράσινοι μαζί να επαναλάβουμε αυτό που φωνάζουμε εδώ και μήνες: δεν μπορεί να υπάρχει λύση για την σοβαρότατη ελληνική κρίση χωρίς περισσότερη ευρωπαϊκή αλληλεγγύη!

Όλα τα μέλη της ομάδας των Πρασίνων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, από όποια χώρα και εάν προέρχονται, κινητοποιούνται μαζί ώστε η Ευρώπη να αλλάξει κατεύθυνση στην διαχείριση αυτής της κρίσης.

Αν και δεν πρέπει να αγνοήσουμε τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, όπως τον υπερβολικό ρόλο της ορθόδοξης Εκκλησίας η οποία δεν φορολογείται παρά ελάχιστα, την εκτεταμένη φοροδιαφυγή, τον δυσανάλογα μεγάλο προϋπολογισμό για εξοπλισμούς, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι το «φάρμακο» που χορηγείται στην Ελλάδα εδώ και πολλούς μήνες, είναι πολύ χειρότερο από την «ασθένεια». Ο ελληνικός λαός εξαθλιώνεται, ενώ οι αιτίες της κρίσης δεν αντιμετωπίζονται. Από αυτήν την άποψη ο ξεσηκωμός των Ελλήνων είναι απολύτως κατανοητός. Αυτή η Ευρώπη της λιτότητας και της τιμωρίας, αυτή η Ευρώπη με άρωμα Μερκοζύ, δεν είναι η δική μας.

 Παρόλα αυτά, για εμάς η λύση παραμένει ευρωπαϊκή, μακριά από τα εθνικιστικά αντανακλαστικά και τα πολιτιστικά στερεότυπα, τα οποία αντιπαραβάλουν την «αυστηρότητα» του Βορρά με την «ανεμελιά» του Νότου. Για αυτό καλούμε την Ευρώπη να δεσμευτεί στον δρόμο της αλληλεγγύης με την ομαδοποίηση μιας μερίδας των εθνικών χρεών, την έκδοση ευρωομολόγων από ένα Υπουργείο Οικονομικών της ευρωζώνης, την φορολογική σύγκλιση.    

 Η Ευρώπη είναι σε μια ιστορική καμπή, η οποία την οδηγεί σε αυτό που καταστρέφει το ευρωπαϊκό σχέδιο. Αρνούμαστε να αφήσουμε να μεγαλώσει το χάσμα που χωρίζει την Ευρώπη από τους πολίτες της και τους λαούς της Ευρώπης μεταξύ τους. Για τον ελληνικό λαό, όπως και για όλους τους ευρωπαίους πολίτες, ο δρόμος που θα μας οδηγήσει στην έξοδο από την κρίση είναι ο δρόμος της αλληλεγγύης και της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Οι ευρωβουλευτές της Ευρώπη-Οικολογία, Οι Πράσινοι

François Alfonsi – Sandrine Bélier – Malika Benarab-Attou – Jean-Paul Besset – José Bové – Pascal Canfin – Yves Cochet – Daniel Cohn-Bendit – Karima Delli – Hélène Flautre – Catherine Grèze – Yannick Jadot – Eva Joly – Nicole Kiil-Nielsen – Michèle Rivasi

Συμβαίνουν και στην Πορτογαλία , του Μιχάλη Μιχελή

Στις αρχές του 20^ου αιώνα, ο στιγματισμός των ατόμων της εργατικής εξαθλίωσης, ονομαζόταν  προλεταριάτο. Μια λέξη (νονός ήταν ο Μαρξ), που ανατρέχει τις ρίζες της, στη ρωμαϊκή εποχή, τότε που οι «proletarius», ήταν η κατώτατη, η τιποτένια τάξη. Το προλεταριάτο, θα ήταν η κινητήριος δύναμη της επανάστασης (εάν είχε αντιληφθεί τον ρόλο του) κι αν συνειδητοποιημένο έφευγε από τις αλυσίδες του τυχοδιωκτισμού και της αμάθειας.

Στις πρώτη δεκαετία μετά τον τελευταίο μεγάλο πόλεμο, ο ορισμός αυτός τροποποιήθηκε, γιατί προτιμήθηκε από το «προλεταριάτο» (που ήταν πλέον και κομματικό συνώνυμο του κομμουνισμού), στο πιο ρετουσαρισμένο κοινωνιολογικά, «χαμηλόμισθος εργάτης». Χαρακτηρισμός που παραπέμπει, σε μια γκάμα κατηγοριών, από τον  «εποχικό γκασταρμπάιτερ» και τον απασχολούμενο «δίχως χαρτιά», μέχρι τον περιθωριοποιημένο άνεργο, τον ευρισκόμενο κάτω από τα στάνταρτ, της «αποδεκτής διαβίωσης».

Οι  απαραίτητες καθημερινές θερμίδες που απαιτούνται για να ζήσει κάποιος, μαζί με τις υπόλοιπες ανάγκες του (για στοιχειώδη ένδυση και διαμονή) συν το κόστος ζωής, καθόρισαν αυτό που αποδεχόμαστε ως «όριο της φτώχειας».

Με βάση λοιπόν αυτή, οι κυβερνήσεις αναλόγως των ιδεολογιών τους, φρόντισαν κατά κάποιο τρόπο (με τα επιδόματα ανεργίας και κοινωνικής στήριξης), να δώσουν μια «πνοή ζωής», να προσφέρουν θεσμοθετημένη φιλευσπλαχνία, σ’ εκείνους τους ανθρώπους, που δεν μπόρεσαν να βολευτούν μέσα στο ανταγωνιστικό σύστημα.  

Η επιτυχημένη κοινωνία των 2/3, ήταν αυτή που έφτιαξε την ψυχολογία και την οικονομία μέχρι στις μέρες μας. Δηλαδή, το ανώτατο μορφωτικό επίπεδο, τον καταναλωτικό τρόπο ζωής, την ψυχολογία της κοινωνικής αποδοχής, του «τακτοποιημένου» πολίτη.

Όλα τούτα, ρετουσάρισαν το μυαλό των νέων. Αποδέχτηκαν τη θετική προοπτική, στο ξημέρωμα μιας νέα παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας, που θα στηρίξει τη διάδοση των γνώσεων (και κατ’ επέκταση των τεχνολογικών της εφαρμογών), θα επιδιώξει τη δημιουργία ζεύξεων στις κοινωνικές επαφές, πάνω στους κοινούς επιδιωκόμενους στόχους, της εμβάθυνσης και διεύρυνσης της δημοκρατίας, της οικολογικής συνεργασίας, της δικαιότερης οικονομίας.

Αυτή η νέα γενιά των μορφωμένων και καλλιεργημένων πολιτών, ήταν εκείνη που μπήκε με αφάνταστη όρεξη, στην αλλαγή των παλιών, φθαρμένων, στερεότυπων μοντέλων της κοινωνικής αποδοχής («πατρίδα, θρησκεία οικογένεια»).

Στη νέα εποχή που αναδύθηκε, η διαφορετικότητα έγινε «mainstream» («το έτσι, μ’ αρέσει»).      

Από την ανύπαντρη μητέρα και την αποδοχή του μετανάστη συγκάτοικου, μέχρι τον «ιδεολόγο αμφισβητία», που προτιμούσε να ζει με τον ιδιόρρυθμο τρόπο του (έχοντας υγειονομική στήριξη κι επίδομα κοινωνικής αρωγής), όλα χωνεύτηκαν από την  «καπιταλιστική άνοιξη».

Η ανερχόμενη ευμάρεια της κοινωνίας, θεωρήθηκε πλέον δεδομένη και μάλιστα, οι διακρατικές ενότητες (όπως αυτή της Ε.Ε.), ήταν η ωραιοποιημένη στοχοποίηση της «κοινοκτημοσύνης». Μιας ενότητας, που μπορεί να μην είχε τα βαθιά χαρακτηριστικά της μοιρασιάς των πάντων, αλλά οι μεγάλες μερίδες που δίνονταν απλόχερα (σε παροχές και υποσχέσεις), έφτιαξαν το όραμα του κοινού ευρωπαϊκού σπιτιού.

Το «Millennium» μας βρήκε ορεξάτους, ότι επί τέλους, η παλιά εποχή της φτώχιας, παρήλθε ανεπιστρεπτί.

Οι διαχωριστικοί συνασπισμοί διαλύθηκαν, από τον άνεμο της αλλαγής και πλέον ο άνθρωπος, μπροστά στις νέες τεχνολογικές προκλήσεις, θα επιδοθεί να βρει τα ονειρικά αχνάρια του «Universal Mind», που τραγουδούσε ο Τζιμ Μόρισον.

Δημιουργήθηκαν κινήματα (όπως του «Ζeitgeist», του «Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ», του «Facebook group»), που συγκίνησαν νέους, ότι είναι πλέον θέμα χρόνου, ο ψαγμένος πολίτης, να φτάσει στην ολοκλήρωση των επαφών, ν’ ανατρέψει κατεστημένες καταστάσεις, μέσα από ειρηνικές επαναστάσεις που θα οδηγήσουν στην ευτυχία, δηλαδή στην εξάλειψη των κοινωνικών αντιθέσεων και των φυλετικών διαφορών.

Και ω, του θαύματος, μια ωραία πρωία, ξυπνήσαμε από το λήθαργο!

Τα λεφτά δεν φτάνουν. Αυτά που φάγατε, θα τα γυρίσετε πίσω. Δεν ήσασταν άξιοι, για να ξοδεύετε πολλά. Μας  ρίξατε (με την ασυδοσία σας), το κοινό μας νόμισμα. Μάθατε στα εύκολα. Είχατε ψευδαισθήσεις.

Τώρα ξαναγυρίστε από ‘κει που ξεκινήσατε…

Διαβάζοντας, όλες τούτες τις κριτικές, το μυαλό των περισσότερων θα πάει στο πρόβλημα της Ελλάδας. Σ’ αυτό που για ένα χρόνο τώρα, καλούμαστε ν’ αυτομαστιγωνόμαστε καθημερινά. «Αφού, όλοι τα φάγαμε…πληρώστε».

Κι όμως τα συγκεκριμένα λόγια της διαμαρτυρίας, ακούστηκαν τις μέρες που περνάμε από τη Λισσαβόνα. Στην μεγάλη διαδήλωση των 200.000 που οργάνωσε η "Γενιά των Σκουπιδιών" («Geração à rasca»),

καλώντας τον κόσμο μέσω του Facebook.      

Οι εφημερίδες της Πορτογαλίας, αναφερόμενες στο γεγονός των

κινητοποιήσεων (στο Πόρτο 80.000 άτομα και σε πολλές άλλες πόλεις), σε πρωτοσέλιδα γράφουν :

«Ο πρωθυπουργός  Ζοζέ Σώκρατες, μας κορόιδεψε. Είπε το έλλειμμα της χώρας ότι ήταν 5,9% του ΑΕΠ, ενώ ήταν 9%. Οι Ευρωπαίοι μας κατηγορούν, ότι πλαστογραφήσαμε τα στατιστικά στοιχεία, για να τους κοροϊδεύουμε συστηματικά»!

Για μια δεκαετία τώρα, η κυβέρνηση της Πορτογαλίας, πιστεύοντας ότι το κοινό ευρωπαϊκό σπίτι έχει κοινό λογαριασμό και δεν έχει αντίρρηση, (όλοι οι συγκάτοικοι του να περνούν καλά), είχε ξοδέψει μεγάλα ποσά για φαραωνικά έργα, που είχαν φυσικά την επικρότηση των Ευρωπαίων (και του Μπαρόζο).

Διεύρυνση του τρένου υψηλών ταχυτήτων (TGV) στην Πορτογαλία. Υπερβολικά έξοδα, για ανακαίνιση και δημιουργία σταδίων και υποδομών, για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου (2004). Εκμοντερνισμός του αεροδρομίου Λισσαβόνας. Σύγχρονοι αυτοκινητόδρομοι, Τεράστια φράγματα, αγροτικές επιδοτήσεις, αυξήσεις μισθών και κοινωνικής φροντίδας. Έργα, έργα, έργα… που κάνανε τις τράπεζες και τις κατασκευαστικές ακόμη πιο πλούσιες. Από τις ΑΠΕ μέχρι τις οικοδομές. 

Κι έτσι φτάσαμε… 

Η εξέγερση των μορφωμένων φτωχών, με τα διδακτορικά και τις ξένες γλώσσες, τα gadgets και με τα όνειρα (για μια καλή ζωή), βγήκε στους δρόμους, κρατώντας πανό.

«Είμαστε η γενιά των 500 ευρώ. Το σύγχρονο προλεταριάτο».

«Ζητάμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια».

«Η δημοκρατία σας είναι στραβή. Γιατί δεν βλέπει το πορτοφόλι μας»;

«Τόσα χρόνια μας λέγατε, ότι λεφτά υπάρχουν»!

«Νέοι χωρίς μέλλον, γέροι χωρίς ελπίδα, λαός της συμφοράς».                 

                   

Και οι ανάλογες ιστορικές συγκρίσεις:

Εμείς στην Ελλάδα έχουμε τη γενιά του «Πολυτεχνείου», που μερικοί βολεύτηκαν για τα καλά, σταδιοδρόμησαν ως πολιτικοί κι έφτιαξαν περιουσίες, από τη σχέση τους με την εξουσία, που έπαιρνε και μοίραζε για πάρτι της τα καλά φιλέτα.

Στην Πορτογαλία, τα ίδια κι απαράλλακτα ακούγονται εκεί, για τη γενιά που τα οικονόμησε, εκμεταλλευόμενη «Την επανάσταση των γαρυφάλλων».    

Το κοινό «ρολόι» του Ευρωπαϊκού Νότου, που δούλευε με σταθερή πορεία, ξαφνικά κόλλησε!

Οι «ρολογάδες» μαστόροι, έσκυψαν πάνω στο χαλασμένο μηχανισμό. Κοίταξαν προσεκτικά τα γρανάζια.

Μια έκφραση μορφασμού, χαράχτηκε στο πρόσωπό τους.

Έβγαλαν τον  μεγεθυντικό φακό από το μάτι.

Στράφηκαν στον πελάτη.

Δίστασαν προσωρινά, κούνησαν το κεφάλι και μετά του είπαν ορθά κοφτά:

«Φτιάχνεται, αλλά θα στοιχήσει ακριβά»!

«Δηλαδή πόσο»; «Μα τόσο πολύ»; «Μα καλά δεν σκέφτεστε το λαό μας»;

«Δυστυχώς δεν γίνετε αλλιώς. Πείτε του: Καλό κουράγιο»! 

                                                       Μιχάλης Μιχελής 

Το εγκώμιο της Ιζόλδης, του Έζρα Πάουντ

Praise of Ysolt

In vain have I striven,

to teach my heart to bow;

In vain have I said to him

“There be many singers greater than thou”.

But his answer cometh, as winds and as litany,

As a vague crying upon the night

That leaveth me no rest, saying ever,

“Song, a song”.

Their echoes play upon each other in the twilight

Seeking ever a song.

Lo, I am worn with travail

And the wandering of many roads hath made my eyes

As dark red circles filled with dust.

Yet there is a trembling upon me in the twilight,

And little red elf words crying “A song”,

Little grey elf words crying for a song.

Little brown leaf words crying “A song”.

Little green leaf words crying for a song.

The words are as leaves, old brown leaves in the spring time

Blowing they know not whither, seeking a song.

White words as snowflakes but they are cold,

Moss words, lip words, words of slow streams.

In vain have I striven

to teach my soul to bow,

In vain have I pled with him:

“There be greater souls than thou”.

For in the morn of my years there came a woman

As  moonlight calling,

As the moon calleth the tides,

“Song,  a song”.

Wherefore I made her a song and she went from me

As the moon doth from the sea,

But still came the leaf words, little brown elf words

Saying  “The soul sendeth us.”

“A song,  a song!”

And in vain I cried unto them “I have no song

For she I sang of hath gone from me”.

But my soul sent a woman, a woman of the wonder-folk,

A woman as fire upon the pine woods

crying, “Song, a song.”

As the flame crieth unto the sap.

My song was ablaze with her and she went from me

As flame leaveth the embers so went she unto new forests

And the words were with me

crying ever “Song, a song.”

And I “I have no song”,

Till my soul sent a woman as the sun:

Yea as the sun calleth to the seed,

As the spring upon the bough

So is she that cometh, the mother of songs,

She that holdeth the wonder words within her eyes

The words, little elf words

that call ever unto me,

“Song,  a song”.

In vain have I striven with my soul

to teach my soul to bow.

What soul boweth

while in his heart art thou?

Ezra Pound, Personae, 1908-1910

Read more: http://patriciadamiano.blogspot.com/2010/08/ezra-pound-praise-of-ysolt-alabanza-de.html#ixzz1iAEywek2

«Το χαράτσι», του Μιχάλη Μιχελή.

Σαιξπηρικό ερώτημα: «Πρέπει ή δεν πρέπει να το πληρώσω»;

Δίκαιος ή άδικος φόρος; Εξυπηρετεί τη δεδομένη στιγμή, τον οικολογικό μας προσανατολισμό, η αύξηση του ρεύματος (9,2%) και το  ειδικό τέλος υπέρ των ΑΠΕ (3%);

Μπορεί να υπάρξει άλλη λύση;

Ένας λογαριασμός, με τέσσερα συστατικά:

Ρεύμα (ΔΕΗ) ΔΤ, ΔΦ (της ΤΑ) και ΕΕΤΗΔΕ (ΥΠΕΘΟ).

Η ουσία όλων αυτών είναι δεδομένη. Αδειάζει η τσέπη μου!

Το ερώτημα που πορεύεται εκ των οικολογικών μου προθέσεων είναι:

Βοηθάνε όλα τούτα τα καμώματα, στην ποιότητα ζωής; Δίνει ένα πράσινο στίγμα, η συγκεκριμένη  μορφή φορολογίας των ακινήτων;

Για ν’ απαντηθεί, πρέπει να δούμε, ποια είναι η θεμελιώδης λογική που επιβάλλει τους φόρους. Ποιοι ωφελούνται.

Τους φόρους, βάση των σύγχρονων αντιλήψεων, τους διακρίνουμε:

Σε λειτουργικούς, έξυπνους κι ανταποδοτικούς.

ΑΠΕ,ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΑΙ ΧΡΕΟΣ

Στις  αναπτυσσόμενες  οικονομίες  το μερίδιο του εθνικού εισοδήματος που κατευθύνεται προς την αγορά ειδών διατροφής και γεωργικών προϊόντων έχει την τάση  να ελαττώνεται. Αυτό δεν αποκλείει την δυνατότητα ύπαρξης μιας ευημερούσας γεωργικής χώρας, με την προϋπόθεση ότι οι εξαγωγές γεωργικών προϊόντων  αποφέρουν έσοδα και καλύπτουν τις άλλες, βιομηχανικές κλπ.  εισαγωγές  της. Το τελευταίο «σενάριο» απαιτεί τη σοβαρή διαχείριση των φυσικών και γεωργικών πόρων : Του εδάφους πριν απ’ όλα, ως βασικού συντελεστή της αγροτικής οικονομίας. Επίσης της γεωργικής τεχνογνωσίας – όπως αυτή ενσωματώνεται στο έργο και στη πρακτική των γεωεπιστημόνων. Είναι αυτή η τεχνογνωσία που οι ανεγκέφαλοι διεκπεραιωτές του Μνημονίου πλήττουν – κατά πως λέγαμε στην προηγούμενη ανάρτηση.

Η μεταφορά εύφορων γεωργικών εδαφών στο τομέα της παραγωγής ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και ιδιαίτερα των φωτοβολταϊκών, συνιστά αποστέρηση της χώρας από μια βασική παραγωγική δυνατότητα. Σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις η έννοια των «εύφορων εδαφών» πρέπει να διαστέλλεται, δεδομένου ότι υπάρχουν περιοχές της ελληνικής γης  άνυδρες και ακαλλιέργητες, που όμως μπορούν να στηρίξουν την καλλιέργεια αρωματικών φυτών.

Η γεωργική γη με τις υπαρκτές ή δυνάμει χρήσεις της έχει πρωταρχική σημασία  για το επίπεδο της γεωργικής παραγωγής, όμως επί πλέον έχει σημασία  για το ότι στηρίζει μορφές ποιοτικής αυτοκατανάλωσης που δεν υπεισέρχονται στην αγορά και στο ΑΕΠ (  π.χ.  το προϊόν της παραγωγής ενός κήπου). Με τον «αστερίσκο» αυτό κατά νου, μπορούμε να διαβάσουμε ένα άρθρο με ποσοτικά και όχι μόνο στοιχεία, από το Δημήτρη Μπριασούλη, καθηγητή στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Γράφει ο ΔΜ:

«Αν και η χώρα έχει τη δυνατότητα να εξασφαλίσει επισιτιστική αυτάρκεια, να παράγει φτηνά ποιοτικά αγροτοκτηνοτροφικά προϊόντα και να κάνει εξαγωγές, το 2009 πλήρωσε 6,5 δισ. ευρώ για εισαγωγή αγροτικών προϊόντων. Το 2010 δαπανήθηκαν 6,3 δισ. ευρώ για εισαγωγές τροφίμων. Το πρώτο εξάμηνο του 2011 δαπανήθηκαν για εισαγωγές πατάτας 59,8 εκατ. ευρώ, οσπρίων 14,0, κοινών λαχανικών 59,65, ενώ το 2010, 11,4 εκατ. ευρώ για κρεμμύδια και σκόρδα»

Ολόκληρο το άρθρο στο http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economy_1_19/11/2011_463348