Δημήτρη Παπαδόπουλου : Δύο ιστορίες για ένα πρόσωπο

Δύο άντρες σε κρίση. Δύο διαφορετικά πεπρωμένα, φαινομενικά ασύμβατα μεταξύ τους, που, τελικά, μ’ έναν περίεργο τρόπο, συναντιούνται. Ο ένας, πρωθυπουργός της Ελλάδας σε μια από τις πιο κρίσιμες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας της, αναμετριέται με το δέος των μεγάλων γεγονότων που τον περικυκλώνουν. Ο άλλος, καταξιωμένος πιανίστας, τα εγκαταλείπει όλα για χάρη ενός μεγάλου έρωτα. Και οι δύο, όψεις του ίδιου νομίσματος. Ποια κίνητρα καθορίζουν τις επιλογές τους; Ποιες δυνάμεις διαμορφώνουν τις ιδέες τους; Η εξουσία εγγενής στην ανθρώπινη φύση; Αποκαλύπτει το αληθινό πρόσωπο εκείνου που την κατέχει; Ιδεολόγοι και τεχνοκράτες, έρμαια της ιστορίας που σαν μάγισσα κάνει τα δικά της. Μ’ ένα υπόκωφο χιούμορ, το μυθιστόρημα ρωτά: είχε δίκιο ο Σωκράτης όταν έλεγε: «οι άξιοι άνθρωποι δεν επιδιώκουν την εξουσία»;

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης η σημερινή, πρώτη μέρα μετά την εαρινή ισημερία, αρχή της άνοιξης. «Η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης θα ενισχύσει την εικόνα της ποίησης στα ΜΜΕ, ούτως ώστε η ποίηση να μην θεωρείται πλέον άχρηστη τέχνη, αλλά μια τέχνη που βοηθά την κοινωνία να βρει και να ισχυροποιήσει την ταυτότητά της» είναι το σκεπτικό της ΟΥΝΕΣΚΟ, η οποία το 1999 υιοθέτησε και υπερψήφισε την ελληνική πρόταση να γιορτάζεται παγκόσμια η ποίηση. «Οι πολύ δημοφιλείς ποιητικές αναγνώσεις μπορεί να συμβάλουν σε μια επιστροφή στην προφορικότητα και στην κοινωνικοποίηση του ζωντανού θεάματος και οι εορτασμοί μπορεί να αποτελέσουν αφορμή για την ενίσχυση των δεσμών της ποίησης με τις άλλες τέχνες, καθώς και με τη Φιλοσοφία, ώστε να επαναπροσδιοριστεί η φράση του Ντελακρουά «Δεν υπάρχει τέχνη χωρίς ποίηση».
Σύμφωνα με το ιστορικό, η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης εορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Μαρτίου. Η αρχική ιδέα ανήκει στον ποιητή Μιχαήλ Μήτρα (έφυγε από τη ζωή πριν λίγες ημέρες, στις 6 Μαρτίου 2019) ο οποίος το φθινόπωρο του 1997 πρότεινε στην Εταιρεία Συγγραφέων να υιοθετηθεί ο εορτασμός της ποίησης στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες χώρες και να οριστεί συγκεκριμένη μέρα γι' αυτό.
Την εισήγησή του υιοθέτησε ο τότε πρόεδρος της Εταιρείας Κώστας Στεργιόπουλος και η ποιήτρια Λύντια Στεφάνου πρότεινε ως ημέρα εορτασμού την 21η Μαρτίου, πρώτη ημέρα μετά την εαρινή ισημερία, που συνδυάζει το φως από τη μία και το σκοτάδι από την άλλη, όπως η ποίηση, που συνδυάζει το φωτεινό πρόσωπο της αισιοδοξίας με το σκοτεινό του πένθους. Η πρώτη Ημέρα Ποίησης γιορτάστηκε το 1998 στο παλιό ταχυδρομείο της πλατείας Κοτζιά και είχε μεγάλη επιτυχία.
Την επόμενη χρονιά ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός, πρέσβης της Ελλάδας στην UNESCO, εισηγήθηκε στο Εκτελεστικό Συμβούλιο του οργανισμού η 21η Μαρτίου να ανακηρυχθεί Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, όπως η 21η Ιουνίου είναι Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής. Οι Γάλλοι, οι Ιταλοί, οι Τυνήσιοι και άλλοι πρέσβεις από χώρες της Μεσογείου υποστήριξαν την εισήγηση και η ελληνική πρόταση υπερψηφίστηκε.

Το Ημερολόγιο μιας μοδίστρας

Ένα υλικό αρχείου, ένα οικογενειακό κειμήλιο, ένα τετράδιο τεχνικών σημειώσεων μοδιστρικής, αναδύεται από τα τέλη της δεκαετίας, του’ 50, προσφέροντας υλικό καλλιτεχνικής διερεύνησης και σύγχρονης στυλιστικής επεξεργασίας.

Αυξημένος ο αριθμός των σκόπιμα τραυματισμένων θαλάσσιων χελωνών

: Στο Κέντρο Διάσωσης Θαλάσσιων Χελωνών του ΑΡΧΕΛΩΝ

Κάθε χρόνο φθάνουν περίπου 75 τραυματισμένες ή άρρωστες θαλάσσιες χελώνες από όλη την Ελλάδα στη Γλυφάδα Αττικής, όπου λειτουργεί από το 1994 το Κέντρο Διάσωσης του ΑΡΧΕΛΩΝ με την υποστήριξη του Δήμου Γλυφάδας. Σε κάθε περίπτωση τραυματισμένης χελώναςενημερώνεται το Λιμενικό και γίνεται επικοινωνία με τον ΑΡΧΕΛΩΝ, οπότε δίνονται οι κατάλληλες οδηγίες για άμεση βοήθεια και την οργάνωση μεταφοράς της στο Κέντρο Διάσωσης. Είναι ενθαρρυντική η ανταπόκριση ευαισθητοποιημένων πολιτών και των αρχών στη διάσωση πολλών χελωνών από όλη την Ελλάδα με τη συνεργασία όλων των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς.

Η Άννα Παπασταύρου σε α΄ πρόσωπο

Οι μεταφραστές μιλούν τη γλώσσα των συγγραφέων. Ή έστω οφείλουν να τη μιλούν. Γιατί στο μεταφραστικό αποτέλεσμα δεν πρέπει να αποδίδεται απλώς η ξένη γλώσσα, αλλά κυρίως η γλώσσα κάθε δημιουργού, το προσωπικό του στιλ, ο ρυθμός, το λεξιλόγιο, η αύρα του. Μεταφράζοντας από τα ιταλικά, τα αγγλικά και τα γαλλικά εδώ και πάνω από είκοσι πέντε χρόνια, πασχίζω να πετυχαίνω ακριβώς αυτό.

Αλλά να σας συστηθώ. Λέγομαι Άννα Παπασταύρου και έχω μεταφράσει πάνω από πεντακόσια βιβλία, σχεδόν αποκλειστικά λογοτεχνίας, για μικρούς και μεγάλους. Την παιδική λογοτεχνία την αγαπώ ιδιαίτερα και πιστεύω ότι είναι μια πραγματικά πολύ σοβαρή υπόθεση. Το παιδικό βιβλίο πλάθει τον χαρακτήρα των παιδιών, εξελίσσει την αισθητική τους, δημιουργεί τους αυριανούς αναγνώστες. Το παιδί δεν έχει καμία όρεξη να το αντιμετωπίζουμε σαν «παιδί» και συχνά θυμώνει μ’ αυτό. Ευτυχώς η εποχή που με δυο τρία υποκοριστικά, λίγα -άκια και λίγα -ούλια, στήνονταν παραμύθια και ποιήματα για παιδιά, τείνει να παρέλθει οριστικά.
Αφορμή γι’ αυτή τη σύντομη παρουσίαση, ένα καινούργιο βιβλίο που με πολλή χαρά προσθέσαμε, μαζί με τις Εκδόσεις Καλέντη, στο ράφι της παιδικής λογοτεχνίας. Πρόκειται για το Τσιπί του Μάριο Λόντι.

Βαγ­γέ­λης Δη­μη­τριά­δης : Πῶς ἀ­πό­κτη­σα τὸ ἐ­λεύ­θε­ρο

 

ΟTAN HMOYN μι­κρός, μέ­να­με μὲ τὴ μά­να σ’ ἕ­να σπί­τι ἐ­ξο­χι­κό. Σή­με­ρα θά ‘λε­γα σ’ ἕ­να σπί­τι πα­λαιϊκό. Ἦ­ταν χτι­σμέ­νο μὲ ξύ­λα, πέ­τρα καὶ κόκ­κι­νη λά­σπη. Τὸ μι­σὸ ἤ­τα­νε ἀ­πο­θή­κη γιὰ τὰ ζων­τα­νά. Τὸ ἄλ­λο μι­σὸ ἕ­να με­γά­λο δω­μά­τιο μὲ τὰ οὗ­λα του. Μέ­χρι κου­νου­πι­έ­ρα εἴ­χα­με στὸ κρε­βά­τι μας. Τὸ σπί­τι βρι­σκό­ταν στὴν ἄ­κρη τῆς πό­λης. Πί­σω του ὁ κῆ­πος καὶ πιὸ πί­σω ὁ ξε­ρο­πό­τα­μος – ἔ­σερ­νε τὴν κοί­τη του δι­α­κό­σια μέ­τρα ἀ­πὸ μᾶς μέ­χρι τὴ θά­λασ­σα. Ἀ­πὸ τὴν ἄλ­λη με­ριὰ ἡ κοί­τη ἀ­νη­φό­ρι­ζε πα­ρέ­α μὲ κα­να­πί­τσες, κα­λά­μια καὶ ἀ­νά­ρια πλα­τά­νια. Ἡ πυ­κνὴ βλά­στη­ση ἀ­κο­λού­θα­γε τὰ ἴ­χνη τοῦ πο­τα­μοῦ καὶ χα­νό­ταν στὸν αὐ­χέ­να δυ­ὸ λό­φων.

Πέθανε ο Πητ Κουτρουμπούσης

Η συναρπαστική ζωή του Πάνου Κουτρουμπούση, όπως την αφηγήθηκε στη LifO.   
[ Πάνος Κουτρουμπούσης : Γεννήθηκα στη Λιβαδειά, τυχαία, από πατέρα δικαστικό και μάνα δασκάλα. Μετά πήγαμε στη Θεσσαλονίκη και όταν ήμουν τεσσάρων ήρθαμε στην Αθήνα. Ήταν 1941.
Αυτό που θυμάμαι έντονα είναι να μαζεύουμε με τους πιτσιρικάδες της γειτονιάς κάλυκες από σφαίρες και μυδράλια των Spitfire που πέρναγαν και θερίζανε. Τα βρίσκαμε εδώ κι εκεί σε οικόπεδα κάτω από την Πατησίων.
Μικρός δεν είχα όνειρα. Αργότερα, στο γυμνάσιο, σκεφτόμουν ότι ίσως να ήθελα να γίνω ψυχίατρος, τα οικονομικά μας όμως δεν θα μου το επέτρεπαν. Δεν ήμασταν κονομημένοι. Όχι ότι θα γινόμουν, βέβαια…
Σχολείο πήγα στο Κολέγιο Αθηνών, στη Φιλοθέη, έγραψα ένα τεστ γνώσεων και μπήκα με υποτροφία στην πέμπτη δημοτικού. Ήταν μια οργανωμένη εκπαίδευση, σε αμερικανικό στυλ, αλλά σε καλό αμερικανικό, όχι σαν κι αυτά που βλέπουμε στις ταινίες με teenagers που βάζουν στοιχήματα ποιος θα γαμήσει, με τους μπούληδες που δέρνουν, ποιος θα βγει στο ποδόσφαιρο πρώτος και μαλακίες. Λίγο πριν τελειώσω το γυμνάσιο, με αποβάλανε δυο φορές και μου έκοψαν την υποτροφία. Η πρώτη ήταν επειδή έφτιαχνα σκίτσα σε χαρτάκια διπλωμένα με τίτλο από τη «Μάσκα»: «Το σπίτι των πεθαμένων» κ.λπ., που τα άνοιγες και είχαν διάφορους τύπους να βγαίνουν από ένα μπουρδέλο. Την επόμενη είχαν γίνει κάτι φασαρίες, με άφησαν μετεξεταστέο, μου έκοψαν και την υποτροφία και έτσι πήγα στο δημόσιο.

Ο καλλιτέχνης τοιχογραφιών Klaus Klinger στην Αθήνα

O εμβληματικός καλλιτέχνης τοιχογραφιών Klaus Klinger, ιδρυτής του παγκόσμιου κινήματος Mural Global, έρχεται προσκεκλημένος του Δήμου Ν. Φιλαδέλφειας –Ν. Χαλκηδόνας, στις 6 & 7 Απριλίου 2019.
Παράλληλα, παρουσιάζεται η έκθεση 5 καλλιτεχνών από Γερμανία, Γαλλία, Ελλάδα, Πολωνία, Αργεντινή, ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ για όλους, καθημερινά από 6 ως 14 Απριλίου.
6/4/2019, 19.00: Εγκαίνια έκθεσης, ομιλίες, μουσική βραδιά
7/4, 19.00 : Η τέχνη του δρόμου ως καθρέφτης των κοινωνικών κινημάτων. Πολιτιστικές ανταλλαγές και διεθνής συνεργασία.
Στο Παγκόσμιο Πολιτιστικό Ίδρυμα Ελληνισμού της Διασποράς (ΠΠΙΕΔ) –Μουσείο Μικρασιατικού Ελληνισμού.

Ενδοοικογενειακη βία...

Χατζηδάκη 9, Άνω Πατήσια

Γιάννης Μυτιληναίος : Στιγμή

ΜΙΑ ΝΤΟΥΖΙΝΑ ἀ­γό­ρια παί­ζουν στὴν ἀ­λά­να πο­δό­σφαι­ρο. Τὸ με­γα­λύ­τε­ρο εἶ­ναι δώ­δε­κα χρο­νῶν. Κά­ποι­α στιγ­μὴ ἡ μπά­λα ἀ­στο­χεῖ, κυ­λά­ει στὰ πό­δια μιᾶς γυ­ναί­κας. Φο­ρά­ει κον­τὸ μί­νι μὲ μαῦ­ρο, δι­κτυ­ω­τὸ καλ­σὸν καὶ μιὰ ἀ­νοι­χτὴ κόκ­κι­νη μπλού­ζα ποὺ ἀ­φή­νει ἐ­κτε­θει­μέ­νο τὸ μποῦ­στο της. Εἶ­ναι ὄ­μορ­φη, πο­λὺ ὄ­μορ­φη στ’ ἀ­λή­θεια. Τ’ ἀ­γό­ρια στα­μα­τοῦν τὸ παι­χνί­δι καὶ τὴν κοι­τά­ζουν. Ἐ­κεί­νη τι­νά­ζει πί­σω τὰ μα­κριά της μαλ­λιὰ καὶ τεν­τώ­νει πρὸς τὰ ἔ­ξω τὸ στῆ­θος της. Ὅ­λα τ’ ἀ­γο­ρί­στι­κα βλέμ­μα­τα ἔ­χουν καρ­φω­θεῖ τώ­ρα πά­νω της. Τῆς ἀ­ρέ­σει.

        Πε­ρι­μέ­νει κά­ποι­ο κο­λα­κευ­τι­κὸ σχό­λιο ἢ πεί­ραγ­μα, ὅ­μως εἰς μά­την. Τὰ μά­τια ποὺ τὴν κοι­τοῦν εἶ­ναι ἀ­κό­μα ἀ­πο­νή­ρευ­τα. Τὸ μό­νο ποὺ θέ­λουν ἀ­πὸ ἐ­κεί­νη, εἶ­ναι νὰ κλω­τσή­σει πρὸς τὸ μέ­ρος τους τὴν μπά­λα.

Πη­γή: Πρώ­τη δη­μο­σί­ευ­ση. Μέσω Πλανόδιου

Γιά­ννης Μυ­τι­λη­ναῖ­ος (1980) Εἶ­ναι ἀ­πό­φοι­τός της Νο­μι­κῆς Σχο­λῆς τοῦ Ἀ­ρι­στο­τε­λεί­ου Πα­νε­πι­στη­μί­ου Θεσ­σα­λο­νί­κης.

Χριστίνα – Παναγιώτα Γραμματικοπούλου: «Όψη γυναίκας στη Σελήνη έχει ο άντρας, σου είπα»

Του Κώστα Στοφόρου

Tον  παράξενο  στίχο του τίτλου, μπορεί κανείς να διαβάσει στο οπισθόφυλλο μιας πολύ ενδιαφέρουσας νουβέλας με τίτλο Η σεληνιακή όψη του άντρα που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο από τις εκδόσεις Βακχικόν. Συγγραφέας η Χριστίνα – Παναγιώτα Γραμματικοπούλου.
Δυο γυναίκες οι πρωταγωνίστριες, μέσα σε ένα παιχνίδι ομολογημένων και ανομολόγητων επιθυμιών. Η μια ζει τον έρωτα, η άλλη τον φαντάζεται. Ρομαντισμός και αισθησιασμός από τη μια, θλίψη της καθημερινότητας που συνθλίβει από την άλλη. Δυο διαφορετικές όψεις, που κάπου συναντιούνται όμως.
Αναπάντεχη εξέλιξη και πλοκή σε αυτό το σύντομο κείμενο με έντονα τα ποιητικά στοιχεία, όπου η συγγραφέας καταφέρνει να δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα μυστηρίου, χωρίς να γράφει μια αστυνομική ιστορία.
Είναι τα όσα κρύβουμε μέσα μας, ακόμη κι από τον ίδιο μας τον εαυτό. Τα όνειρα που πνίγουμε, αλλά ζητούν την εκδίκησή τους.
Φαντασιώσεις και σκέψεις που χάνονται.
Τι θα γίνει όμως αν τολμήσουμε να περάσουμε από την πίσω πλευρά του καθρέφτη;

Θα ήθελες να μας πεις κάτι περισσότερο για τον τίτλο που διάλεξες; Ποιά είναι η «σεληνιακή όψη του άντρα»;

Στην αστρολογία και στην τέχνη ο άντρας είναι ο ήλιος, ο πατέρας, και η γυναίκα η σελήνη, η μάνα. Η σελήνη σχετίζεται με το υγρό στοιχείο, τα όνειρα, το μυστήριο, τις κληρονομικές καταβολές, την επιστροφή στις ρίζες, τη διαίσθηση, τον μυστικισμό, τη θρησκευτικότητα, τη σκοτεινή, «διαβολική» μας πλευρά. Κατά συνέπεια, η σεληνιακή όψη του άντρα αφορά τα θηλυκά χαρακτηριστικά τής προσωπικότητας των αντρών.

Η κλιματική αλλαγή στον αγροτικό τομέα

 του Δημήτριου Μιχαηλίδη

Εξαιρετικά επίκαιρο το θέμα στο 2^ο Συνέδριο της ΣΑΣΟΕΕ (Σύνδεσμος Αγροτικών Συνεταιριστικών Οργανώσεων & Επιχειρήσεων Ελλάδος, 09.30, 15/3/2019), που άκουσαν όσοι παρέμειναν στην αίθουσα του ξενοδοχείου μέχρι αργά. Το θέμα της εισήγησης ήταν το 20^ο ανάμεσα σε 26 εισηγήσεις, όχι πάντα σχετικές με τον τίτλο του Συνεδρίου, που ήταν: «Κλιματική αλλαγή & Αγροτική ανάπτυξη».

Ακούσαμε πολλές εισηγήσεις και εντοπίσαμε ότι οι τράπεζες (ΝΑΙ, οι τράπεζες …) δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στην αγροτική παραγωγή. Μάλλον ενδιαφέρονται για να μελετήσουν τους κινδύνους στους οποίους εκτίθενται οι πιθανές επενδύσεις τους, και να διαμορφώνουν αναλόγως τα επιτόκια (που περιλαμβάνουν τους κινδύνους των επενδύσεων, και όχι μόνο αυστηρά οικονομικά κριτήρια απόδοσης και πληθωρισμού …).

Παρέλασαν οι απόψεiς και οι έρευνες της Παγκόσμιας Τράπεζας (World Bank), της Τράπεζας της Ελλάδος, της Τράπεζας Πειραιώς και ακούσαμε μερικά στοιχεία από την Επιτροπή Μελέτης Επιπτώσεων Κλιματικής Αλλαγής (ΕΜΕΚΑ, Τράπεζα της Ελλάδος).

Στις 16.15, και ενώ στις 400 θέσεις του συνεδρίου παρέμειναν λιγότεροι από 100 συνεπείς σύνεδροι (και αρκετοί φοιτητές, αποδεικνύοντας ότι τα «αγροτικά» θέματα μπορούν να κρατήσουν το ενδιαφέρον μέχρι 2-3 ώρες το πολύ, όχι παραπάνω …) στο βήμα ανέβηκε ο καθ Αναστάσιος Σιώμος (Λαχανοκομία, Τμήμα Γεωπονίας, Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, siomos@agro.auth.gr) για να μας ενημερώσει για τις διαφαινόμενες επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στον ευάλωτο τομέα της λαχανοκομίας.

Νικολαϊδου, Σφυρίδης, Φορντ, Ροθ : Βιβλία και ήρωες στον αστερισμό του καρκίνου

Του

Παναγιώτη Γούτα*

Πάσχοντες από καρκίνο: Ήρωες, ηρωίδες, αλλά και αληθινές ιστορίες, από τη σύγχρονη ελληνική και μεταφρασμένη πεζογραφία. ΠΗΓΗ : BOOK PRESS 

Σε αρκετά βιβλία της παγκόσμιας λογοτεχνίας κάποιος ή κάποιοι ήρωες των ιστοριών νοσούν ή αφανίζονται από καρκίνο – μια πάθηση που οι παλιότεροι ή όσοι δεν αντέχουν ακόμη τον καταστροφικό της χαρακτήρα και το σημασιολογικό φορτίο της λέξης, την αποκαλούν «η επάρατος νόσος» ή «η κακιά αρρώστια». Τελείως πρόχειρα ανασύρω στη μνήμη μου τρεις μυθιστορηματικούς χαρακτήρες του Φίλιπ Ροθ – δυο γυναικείους ήρωες κι έναν ανδρικό:

† Την εικοσιτετράχρονη Κουβανή Κονσουέλα από Το ζώο που ξεψυχά (μτφρ. Γιώργος Τσακνιάς, Πόλις, 2002), που νοσεί από καρκίνο του στήθους κι εντέλει πεθαίνει, αναδεικνυόμενη σε ερωτικό πρότυπο που αποσυντονίζει τον ήρωα που είναι ερωτευμένος μαζί της. Εδώ, ο καθηγητής Ντέιβιντ Κέπες (alter ego του Ροθ), ερωτεύεται απόλυτα τη γυναίκα στην ολότητά της. Από το σφριγηλό υγιές σώμα, μέχρι το ταλαιπωρημένο από τον καρκίνο ίδιο σώμα, και τα δυο παραμένουν για κείνον αντικείμενα ηδονής. Ο Ροθ, σ’ αυτό του το βιβλίο, σκιαγραφεί ένα αρχετυπικό γυναικείο πορτρέτο που συνδυάζει τον ερωτισμό με έναν ήρεμο παιδιάστικο συναισθηματισμό – ένα μίγμα σεξουαλικότητας και παραδοσιακής κουβανέζικης απλότητας.

† Την Κροάτισσα Ντρέγκα, που πεθαίνει από καρκίνο στις ωοθήκες

Γιά­ννης Πα­πα­γε­ωρ­γί­ου: Ὁ ὑ­πνο­βά­της

ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ, παι­δά­κι δέ­κα χρο­νῶν, ἔ­βλε­πε κά­θε βρά­δυ τὸ ἴ­διο ὄ­νει­ρο. Ἄ­γνω­στοι ἄν­τρες ὁ­πλι­σμέ­νοι, μὲ στο­λὲς καὶ κουμ­πού­ρια, ἔμ­παι­ναν στὸ σπί­τι καὶ τὸν κυνη­γοῦ­σαν. Μα­ζί τους, πρώ­τη καὶ κα­λύ­τε­ρη, ἡ μη­τέ­ρα του. Ὁ πα­τέ­ρας πάν­τα ἔ­λει­πε ἀ­π’ τὸ σπί­τι, δὲν μπο­ροῦ­σε νὰ τὸν βο­η­θή­σει. Ἀ­δέρ­φια δὲν εἶ­χε. Ἄ­κου­γε τὰ πο­δοβο­λη­τὰ ἀ­π’ τὶς βα­ρι­ὲς μπό­τες καὶ κου­λου­ρι­α­ζό­ταν κά­τω ἀ­π’ τὸ κρε­βά­τι. Ὅ­πο­τε ἀ­να­κά­λυ­πταν τὴν κρυ­ψώ­να του, τὸ ἔ­σκα­γε ἀ­πὸ τὴν πί­σω πόρ­τα στὴν αὐ­λή, καὶ ὅ­λη τὴ νύ­χτα πε­ρι­πλα­νι­ό­ταν μο­νά­χος στὴν πό­λη. Τό ‘βλέ­πε καὶ δὲν φο­βό­ταν πιά, εἶ­χε συ­νη­θί­σει. Ἤ­ξε­ρε ὅ­τι αὐ­τὸς ὁ τρό­μος εἶ­ναι ψεύ­τι­κος

Σκέψεις για την αρχιτεκτονική και την πόλη: Αρχιτεκτονική και Παράδοση

Τον Μάρτιο εγκαινιάζεται ένας νέος κύκλος ομιλιών για την αρχιτεκτονική με τον Αρχιτέκτονα-Καθηγητή του Τομέα Ι των Συνθέσεων στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων του Ε.Μ.Π., Τάση Παπαϊωάννου, γύρω από την ελληνική και διεθνή αρχιτεκτονική, με στόχο να συμβάλει στη συζήτηση για την ποιότητα του αρχιτεκτονικού χώρου.

Η αρχιτεκτονική και η πόλη βρίσκονται σε μια αέναη και διαχρονική σχέση. Ρευστή, δυναμική, ευμετάβλητη, απρόβλεπτη. Η σύγχρονη ελληνική πόλη αλλάζει ραγδαία και επεκτείνεται άναρχα χωρίς στοιχειώδη σχεδιασμό, εκφράζοντας στο χώρο τον τρόπο ζωής της νεοελληνικής μεταπολεμικής κοινωνίας.

Ζούμε σε μια εποχή όπου η εκρηκτική διάδοση της πληροφορίας έχει αλλοιώσει τα περιγράμματα των συνόρων και δημιουργεί νέες πραγματικότητες.

Νίκος Λαμπό, σκηνοθέτης: Τώρα το τιμόνι το έχει η μαμά…

Στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Η δουλειά της, ο 42χρονος Νίκος Λαμπό (Χαραλαμπόπουλος) σμιλεύει εύστοχα, μέσα από μικρές καθημερινές στιγμές, τον ψυχισμό μιας υποταγμένης νοικοκυράς, μητέρας δύο παιδιών, της Παναγιώτας, που χειραφετείται, μόλις αρχίσει να δουλεύει ως καθαρίστρια.

Μετά από σπουδές στη σχολή Σταυράκου, έζησε παλιότερα στη Γαλλία, συμμετέχοντας στο κινηματογραφικό γίγνεσθαι, όπου έκανε πέρσι και το ποστ προντάξιον της ταινίας του και όπου θα ξαναπάει για τα νέα σενάριά του, ένα για Γαλλία, το άλλο για εδώ. Η πιο γνωστή μικρού μήκους ταινία του, Ο σκύλος, προβλήθηκε πριν 9 χρόνια στη Δράμα.

Το ενδιαφέρον του για τις πολιτικές ζυμώσεις στο χώρο του πολιτισμού, όπως αποδείχτηκε με τη συμμετοχή του στην κατάληψη της Λυρικής, το 2008, μετουσιώθηκε στην ικανότητα να αποδώσει με ανθρωποκεντρικό ρεαλισμό τις επισφαλείς συνθήκες εργασίας, που γιγαντώθηκαν στη μνημονιακή Ελλάδα.

Τον συναντήσαμε από κοντά και μιλήσαμε για την ταινία του.

Για τους πεζούς

Του Γιάννη Σχίζα

AΥΓΗ  16.3.19

                 Στην επιστημονική οικολογία  υπάρχουν οργανισμοί – δείκτες, που  επιτρέπουν την εύκολη αναγνωση των συνθηκών ενός συστήματος.  Το 95-96,  μετά το ξεκίνημα του  βιολογικού καθαρισμού  της Ψυττάλειας, η επιστροφή των  αχινών στον Σαρωνικό είχε  χαιρετηθεί σαν δείκτης   εξυγίανσης  του θαλάσσιου περιβάλλοντος.  Οι πεζοί είναι επίσης  δείκτες  του βαθμού υγείας  ενός αστικού οικοσυστήματος. ..

                             Στον «Επιτάφιο» του Περικλέους  η πόλις είναι οι άνδρες της , όμως οι άνδρες διαμορφώνονται από αντικειμενικές δομές  που είναι το δομημένο περιβάλλον ! Στην Αθήνα δεν είναι μόνο μικρή  η κατά κεφαλήν δοσολογία πρασίνου, αλλά και η δοσολογία πεζοδρόμων και πεζοδρομίων. Το χειρότερο όμως είναι ότι κοντά στη μικρή «ποσότητα» έρχεται και η χαμηλή «ποιότητα». Πεζοδρόμια και πεζόδρομοι συνυπάρχουν   με παράνομα παρκαρίσματα,  με τραπεζοκαθίσματα,με «σπαστικές» καταστάσεις .
Από όλες αυτές, η «σπαστικότερη»  όλων , κυρίως σε περιοχές εκτός κέντρου,   είναι η κατάληψη  του πεζοδρομίου μέσω φυτεύσεων.  Πριν από  χρόνια εντυπωσιάστηκα από την ευθυκρισία με την οποία αντιμετώπισε το θέμα   αυτών των «αυθαίρετων» δέντρων  στα πεζοδρόμια,  μια ομάδα μαθητών από τις Σέρρες.Οι μαθητές κατήγγελαν το ψευτοενδιαφέρον για το πράσινο και την ιδιοτελή  επέκταση του ιδιωτικού  κήπου  ορισμένων εις βάρος των πεζών.  Τα παιδιά είχαν πραγματικά μιαλό – εγώ θα ευχόμουν να είχαν και κανένα αλυσσοπρίονο στα χέρια τους....      

Ο ανεπιτήδευτος κοσμος του Δήμου Αβδελιώτη στο Ντύσελντορφ

της Μαρίας Ρηγούτσου

«H ευτυχία δεν είναι κάτι το οποίο είναι υπερβατικό, κάτι το οποίο είναι άπιαστο. Η ευτυχία είναι να κοιμάσαι το βράδυ ήρεμα, είναι να είσαι ευχαριστημένος που ζεις, να είσαι ευχαριστημένος που αγαπάς και αγαπιέσαι από τους ανθρώπους. Τι άλλο να περιμένεις δηλαδή;  Δεν είναι τίποτα μεγάλο που είναι άπιαστο».  Και κάπως έτσι τελείωσε η κουβέντα μας με τον Δήμο Αβδελιώδη στο Ντίσελντορφ. Είχε ξεκινήσει λίγο νωρίτερα με αφορμή την παράσταση «Ελένη» του Γιάννη Ρίτσου, ερμηνευμένη με μια εύγλωττη απλότητα από τηνΒερόνικα Αργέντζη. Το σπουδαιότερο έργο του Έλληνα ποιητή σύμφωνα με τον Δήμο Αβδελιώδη και αυτό γιατί πρόκειται για ένα έργο βαθιάς αυτογνωσίας που μας συνδέει με την αρχαία ελληνική σκέψη.
Λίγες μέρες πρωτύτερα είχε προηγηθεί στον ίδιο χώρο, στο Μουσείο Κινηματογράφου του Ντίσελντορφ (Filmmuseum), η προβολή της ταινίας «Η Εαρινή Σύναξις των Αγροφυλάκων» (1999).

Σαν­τί­νο Πρίν­ζι (Santino Prinzi) : Τρί­χα (Hair)

ΌτΑΝ ΞΥΠΝΑΩ, νι­ώ­θω μιὰ τρί­χα μέ­σα στὸ στό­μα μου. Εἶ­ναι ὑ­φα­σμέ­νη γύ­ρω ἀ­πὸ τὴν γλώσ­σα μου, ἀ­νά­με­σα στὰ δόν­τια μου. Μα­ζεύ­ε­ται σά­λιο ἔ­τσι ὅ­πως προ­σπα­θῶ νὰ τὴν ξε­φορ­τω­θῶ πι­πι­λί­ζον­τάς την, νὰ τὴν τσιμ­πή­σω μὲ τὰ δά­χτυ­λά μου, ἀλ­λὰ δὲν μπο­ρῶ νὰ τὴ γρα­πώ­σω. Εἶ­ναι δι­κιά μου ἢ δι­κιά της; Δὲν θὰ ξαφ­νι­α­ζό­μουν ἂν ἦ­ταν τῆς γυ­ναί­κας μου. Οἱ τρί­χες της μπλέ­κον­ται παν­τοῦ. Πάν­το­τε ἀ­φαι­ροῦ­σε τὴν ψα­λί­δα ἀ­πὸ τὰ μαλ­λιά της κα­θι­σμέ­νη στὴν ἄ­κρη τοῦ κρε­βα­τιοῦ. Μό­λις ἔ­χα­σε τὰ μαλ­λιά της λό­γῳ τῆς θε­ρα­πεί­ας, δὲν μπό­ρε­σε νὰ ἔρ­θει ἀν­τι­μέ­τω­πη μὲ τὸ νὰ μα­ζέ­ψει μὲ τὴ βούρ­τσα τὶς τρί­χες καὶ νὰ τὶς πε­τά­ξει. Ὑ­πάρ­χει τό­σος πό­νος στὸ νὰ εἶ­σαι μιὰ γυ­ναί­κα χω­ρὶς μαλ­λιά. Ξύ­ρι­σα κι ἐ­γὼ τὸ κε­φά­λι μου γιὰ νὰ δεί­ξω τὴν ὑ­πο­στή­ρι­ξή μου· δὲν εἶ­ναι τὸ ἴ­διο, εἶ­πε.

       Τὰ κα­τά­φε­ρα, ἐ­πι­τέ­λους. Τὴν ἔ­χω ἐ­δῶ, μου­σκε­μέ­νη καὶ κολ­λη­μέ­νη στὰ ἀ­κρο­δά­χτυ­λά μου. Δὲν εἶ­ναι δι­κιά της. Πε­τά­ω τὰ σκε­πά­σμα­τα ἀ­πὸ πά­νω μου, ψά­χνον­τας στὰ σεν­τό­νια γιὰ ἐ­κεί­νη, ἀ­κό­μα κι οἱ τρί­χες της ὅ­μως δὲν εἶ­ναι ἐ­κεῖ.

Τα μητρικά δέντρα αναγνωρίζουν συγγενικά δέντρα και τους στέλνουν μηνύματα

Τα δέντρα μπορεί να είναι πολύ περισσότερο διασυνδεδεμένα από ό,τι νομίζαμε μέχρι σήμερα και αναγνωρίζουν τους «συγγενείς» τους, σύμφωνα με την δασολόγο Σουζάν Σιμάρντ του Πανεπιστημίου της Βρετανικής Κολομβίας.

«Στο πείραμά μας, τα μητρικά δέντρα αναπτύχθηκαν δίπλα σε συγγενικά και ξένα δενδρύλλια. Τα ευρήματα έδειξαν ότι τα δέντρα αναγνωρίζουν τους συγγενείς τους, με τα μητρικά δέντρα να αποικίζουν τους συγγενείς τους με μεγαλύτερα δίκτυα μυκόριζας. Κατά αυτόν τον τρόπο τους στέλνουν περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα κάτω από το έδαφος», δήλωσε σε ομιλία της η Σιμάρντ.

«Επίσης, μπορούν ακόμη και να μειώσουν τον ανταγωνισμό των δικών τους ριζών προκειμένου να κάνουν χώρο για τα «παιδιά» τους. Όταν τα μητρικά δέντρα αρρωσταίνουν ή πεθαίνουν, στέλνουν «μηνύματα σοφίας» στην επόμενη γενιά των δενδρυλλίων, που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως «ομιλία» μεταξύ των δέντρων», πρόσθεσε.

Η ΓΡΗΓΟΡΗ ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΑΙΘΙΟΠΙΚΟΥ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟΥ …

 

Του Γιάννη Σχίζα

Δημοσιεύεται στο "Δρόμο της Αριστεράς"

Η πτώση του αεροπλάνου των  Αιθιοπικών Αεροπορικών Γραμμών  είναι σίγουρο πως θα πυροδοτήσει  εκτεταμένες συζητήσεις στους κόλπους των τεχνικών αλλά και στο ευρύτερο κοινό. Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό «Φύση και διάστημα», τα χρόνια 2015, 2016, 2017 και 2018 τα αεροπορικά ατυχήματα κόστισαν 174, 322, 57 και 537 νεκρούς. Το γεγονός ότι οι νεκροί αυτοί προήλθαν από  ελάχιστα «συμβάντα», κάνει  την   αναλυτική προσέγγιση των ατυχημάτων  σε κάτι το αναπόφευκτο. Ταυτόχρονα η  κάθε εταιρεία των Ηνωμένων Πολιτειών (Southeast Airlines, American Airlines, United Airlines και φυσικά η Boeing) ενδιαφέρεται να περιφρουρήσει το κύρος της:  Είναι χαρακτηριστικές οι μεγάλες απώλειες που υπέστη η Boeing  στο χρηματιστήριο τις πρώτες ημέρες του ατυχήματος, του ύψους των 11,15%…

Η πτώση του Αιθιοπικού Boeing 737 ήλθε μετά μερικούς μήνες  από την συντριβή ενός αεροπλάνου των Ινδονησιακών Γραμμών, ίδιου τύπου. Μερικοί   στατιστικολόγοι -   με έφεση στο παράδοξο και στη μεταφυσική - αναφέρονται σε μια «κατανομή Πουασόν», που επιβεβαιώνει  τη   τάση χρονικής σύμπτωσης  αεροπορικών ατυχημάτων,   χωρίς παραπέρα σχολιασμό  των αιτιών που καταλήγουν σε αυτά τα ατυχήματα. Στη προκειμένη περίπτωση τέτοια «κατανομή» δεν υπήρξε, και τούτο πιστοποιείται  από τη χρονική απόσταση των δύο ατυχημάτων …..

“Μαμά μην κλαις, θα τα λέμε στο Skype"

“Μαμά μην κλαις, θα τα λέμε στο Skype” ονομάζεται, λοιπόν, η ταινία των μαθητών του 1ου ΕΠΑΛ Άργους
Η ταινία των μαθητών του τομέα Ηλεκτρονικής-Ηλεκτρολογίας και του τομέα Μηχανολογίας πραγματεύεται τη μετανάστευση των νέων Ελλήνων επιστημόνων στο εξωτερικό για ένα καλύτερο μέλλον.
Η ταινία βραβεύτηκε στο 17ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας
Το σενάριο της ταινίας βασίζεται σε ένα άρθρο του δημοσιογράφου Απόστολου Λυκεσά.
“Παλιά οι Έλληνες μετανάστευαν εξαιτίας της φτώχειας, της ανέχειας.
Κουβαλούσαν τις αναμνήσεις τους σαν ξόρκια, για τους δράκους της ξενιτιάς κι έσερναν, εκτός από τους ταπεινούς τους μπόγους, πιότερο την υπόσχεση για επιστροφή.
Όλα για αυτή τη μέρα του γυρισμού…
Αν είναι αλήθεια ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται είτε ως φάρσα είτε ως τραγωδία, στην περίπτωση της Ελλάδας ισχύει σαφώς το δεύτερο

"Τα Καΐκια που Πληγώναμε"

Έκθεση για την Άυλη Πολιτιστική Κληρονομιά -. Μάρτιος 2019.   Εγκαίνια: Σάββατο 16 Μαρτίου 14.30 - 20.00 Μουσική εκδήλωση από το Μουσικό Σχολείο Ιλίου με τραγούδια για τη Θάλασσα (15.30), (Υπεύθυνος Καθηγητής Ορέστης Ντάντος). Θεατρικό Παιχνίδι (16.30) και Συναυλία με τον Ηρακλή Τριανταφυλλίδη & Λερναία Ύδρα (19.00).  Η Έκθεση θα φιλοξενηθεί στην Κόκκινη Αίθουσα της Οθωνικής Αυλής. Ώρες λειτουργίας Σάββατο-Κυριακή 11-2 πμ. Διάρκεια ως 7 Απριλίου.   Αν η πραγματική Ιστορία του ανθρώπου είναι ο αγώνας του ενάντια στη λήθη, η Σύγχρονη Τέχνη βρίσκεται σε διαρκή ανοιχτό διάλογο με τις πολιτισμικές εγγραφές που υφαίνουν μια παγκόσμια κληρονομιά, ακριβώς όπως υποστηρίζει τις κατακτήσεις του Μέλλοντος. Η έκθεση με τίτλο "Τα Καΐκια που Πληγώναμε", είναι αφιερωμένη στην άυλη πολιτιστική κληρονομιά και στην ενέργεια για τη διάσωση της.

Ξερολιθιά, η παγκόσμια

της Όλγας Χαραμή       

• 
  (Φωτογραφία: VISUALHELLAS.GR)

                   

Αν και ταπεινή κατασκευή, η αξία της είναι διαχρονική. Και προστατεύεται από την UNESCO ως μνημείο άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς.
Ξερολιθιές, λιθοζώναρα, τράφοι. Αλλού, αιμασιές, χαλάκια, δαμάκια, λούροι. Οι ονομασίες αλλάζουν από περιοχή σε περιοχή, αλλά το έργο είναι πάντα το ίδιο: ένα κομψοτέχνημα λαϊκής αρχιτεκτονικής χτισμένο με αριστουργηματική απλότητα, το οποίο προσφέρει, μεταξύ πολλών άλλων, γόνιμο έδαφος σε άγονους τόπους.

Παρότι δεν είναι γνωστό, οι τόσο χαρακτηριστικές για το ελληνικό τοπίο ξερολιθιές απασχολούν την παγκόσμια επιστημονική κοινότητα εδώ και χρόνια. Δεκαέξι διεθνή συνέδρια με θέμα τα ξερολιθικά κτίσματα έχουν γίνει από το 1987 έως σήμερα, με πρωτεργάτη τον αρχιτέκτονα Γιώργο Πετράκη, ενώ το 1998 συστάθηκε και η Διεθνής Ένωση για τη Διεπιστημονική Μελέτη της Ξερολιθιάς (ΔΕΕΞ).

Διεθνές Συνέδριο του LIFE Natura Themis για το Περιβαλλοντικό Έγκλημα

Το διεθνές συνέδριο «Διεθνείς Προοπτικές στην Πρόληψη του Περιβαλλοντικού Εγκλήματος» (International Perspectives on Preventing WildLife Crime) πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή των πλέον καταξιωμένων νομικών περιβάλλοντος της Ευρώπης και επιστημόνων που ασχολούνται με την πολιτική και νομική προστασία της άγριας ζωής, στις 23-25/11/2018 στο ξενοδοχείο Electra Palace Athens στην Αθήνα.
Την διοργάνωση του Συνεδρίου ανέλαβε η Ελληνική Εταιρεία Προστασίας της Φύσης, στο πλαίσιο υλοποίησης του έργου LIFE Natura Themis, με την πολύτιμη συνδρομή της Δρ. Κλεονίκης Πουικλή, Υπεύθυνης Προγραμμάτων στο Academy of European Law, στην προετοιμασία της θεματολογίας του Συνεδρίου.

Ο ΣΚΟΥΠΙΔΟΤΟΠΟΣ ΣΤΟ ΔΕΛΤΑ ΤΟΥ ΣΠΕΡΧΕΙΟΥ

είναι υπόθεση της Δικαιοσύνης και των Επιθεωρητών Περιβάλλοντος

του Στέφανου Σταμέλλου*

Δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται καταγγελία για παράνομες χωματερές μέσα στην περιοχή NATURA και περισσότερο στο Δέλτα του Σπερχειού και στις ακτές του Μαλιακού.  Τρανταχτές είναι οι περιπτώσεις των σκουπιδιών στον παράδρομο του ΠΑΘΕ, στην τεχνητή κοίτη του Σπερχειού δίπλα στο νεκροταφείο της Ανθήλης, στον δανειοθάλαμο της Ροδίτσας και στο Λιανοκλάδι, στην Αγία Τριάδα Μώλου, στη γέφυρα της Γερμανικής Τάφρου δίπλα στον Βιολογικό Καθαρισμό της Λαμίας και άλλες.

Όμως η περίπτωση αυτή τώρα, ο σκουπιδότοπος λίγο μετά και νότια του Βιολογικού Καθαρισμού Λαμίας, ανατολικά του ΠΑΘΕ στο ύψος του SOULIS, είναι ένα τεράστιο έγκλημα. Η υπόθεση πρέπει να απασχολήσει τη Δικαιοσύνη και τους Επιθεωρητές Περιβάλλοντος, γιατί, εκτός των άλλων, αφορά περιοχή NATURA και Ζώνη Ειδικής Προστασίας(ΖΕΠ) για τα πουλιά, σε μικρή απόσταση από τις ακτές του Μαλιακού και ανάμεσα στους ορυζώνες και τις άλλες καλλιέργειες. Τα περισσότερα από αυτά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο καταλήγουν στο βυθό του Μαλιακού.

22 Μαρτίου Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

από την Εταιρεία Συγγραφέων στη μνήμη του Μιχαήλ Μήτρα

«Στο Φως του Ομήρου»

Αποσπάσματα διαβάζουν η Ζυράννα Ζατέλη

και ο Αχιλλέας Κυριακίδης 

Εισήγηση Γιώργης Γιατρομανωλάκης

Μουσική Στέφανος Κόκκαλης

 

Στις 22 Μαρτίου και
ώρα 19:30, η Εταιρεία Συγγραφέων γιορτάζει την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων (Ακαδημίας 50, είσοδος κι από Σόλωνος) με μια εκδήλωση «Στο φως του Ομήρου». Θα μιλήσει και θα συντονίσει ο συγγραφέας και ομότιμος καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Γιώργης Γιατρομανωλάκης. Αποσπάσματα από τα ομηρικά έπη θα διαβάσουν οι συγγραφείς και μέλη της Εταιρείας μας Ζυράννα Ζατέλη και Αχιλλέας Κυριακίδης. Μουσική του Στέφανου Κόκκαλη, γραμμένη ειδικά για την εκδήλωση αυτή, θα ερμηνεύσει ο συνθέτης.

Γιώργος Παπαδημητρίου : Ένας πρωτεργάτης στην ανάπτυξη και εφαρμογή του Περιβαλλοντικού Δικαίου

του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΜΕΝΟΥΔΑΚΟΥ
Πρόεδρος Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα,
Επίτιμος Πρόεδρος ΣτΕ             

Το κείμενο αποτελεί Ομιλία στην εκδήλωση: «Γιώργος Παπαδημητρίου: 10 χρόνια μετά», που διοργάνωσε το Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία και πραγματοποιήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2019 στη Βουλή των Ελλήνων.

Ευχαριστώ από καρδιάς το Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία και την Άννα Παπαδημητρίου για την πρόσκληση στη σημερινή εκδήλωση που μου δίνει τη δυνατότητα και τη μεγάλη χαρά να μιλήσω για έναν πολύ σημαντικό άνθρωπο και επιστήμονα, με τον οποίο είχα την τύχη να συνεργαστώ και παράλληλα να αναπτύξω σχέση βαθιάς και ειλικρινούς φιλίας. Θεωρώ ιδιαίτερα τιμητική τη συμμετοχή μου στην εκδήλωση μνήμης για μία προσωπικότητα πληθωρική και χαρισματική, με πολλαπλή δράση και προσφορά στην κοινωνία. Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στο Ίδρυμα και στην Άννα για την οργάνωση της εκδήλωσης.
Ο Γιώργος Παπαδημητρίου ανέπτυξε πολλές δράσεις. Υπήρξε  πρωτοπόρος και οραματιστής σε πολλούς τομείς.

Το αγκάθι της ακακίας: Μια παράσταση-καταγγελία εμπνευσμένη από αληθινές ιστορίες κλειτοριδεκτομής

Κάθε 11 δευτερόλεπτα κάπου στον κόσμο ένα κορίτσι ηλικίας 3-12 χρόνων κινδυνεύει να ακρωτηριαστεί. Κάθε 11 δευτερόλεπτα κάπου στον κόσμο θα ακουστεί η κραυγή ενός παιδιού. Μια ομάδα νέων καλλιτεχνών-τρεις ηθοποιοί και ένας μουσικός έστρεψαν «ευήκοον ους» στην κραυγή αυτή. Εσύ; «Το Αγκάθι της Ακακίας» του Φίλιππου Ζαρφειάδη, το έργο που τολμά να φέρει στο φως τις πραγματικές ιστορίες γυναικών, οι οποίες έχουν υποστεί την πρακτική της κλειτοριδεκτομής, αφού ταξίδεψε στη Θεσσαλονίκη, την Λάρισα και την Πάτρα, επιστρέφει για τρίτο κύκλο παραστάσεων στο θέατρο Άβατον από την Πέμπτη 4 Απριλίου. «Τρεις φορές πονάει η αγάπη: μία όταν σε κόβουν, μία όταν παντρεύεσαι και μία όταν γεννάς».

Ἕλενα Στριγγάρη : Ἡ φί­λη μου ἡ Δή­μη­τρα, ἡ τραν­σέ­ξου­αλ

 

ΤOTE, ἡ κα­φε­τέ­ρια κά­τω ἀ­πὸ τὸ σπί­τι μου ἔ­βγα­ζε τρα­πε­ζο­κα­θί­σμα­τα, πί­σω ἀ­πὸ τὸ πε­ρί­πτε­ρο ποὺ βρί­σκε­ται ἐ­πὶ τῆς ὁ­δοῦ Βε­ΐ­κου καὶ τοῦ πε­ζό­δρο­μου τῆς Δρά­κου, στὸ Κου­κά­κι. Ἐ­κεῖ, ἔ­πι­να τὸν κα­φέ μου τὰ πρω­ι­νά, ἀ­πο­λαμ­βά­νον­τας μπρο­στά μου τὸ παρ­κά­κι ποὺ εἶ­χα φυ­τέ­ψει μὲ εἰ­δι­κὴ ἄ­δεια Ἀν­τι­δη­μάρ­χου καὶ πε­ρι­φρά­ξει μὲ τὴν βο­ή­θεια γει­τό­νων. Ἐ­κεῖ, ἄρ­χι­σε νὰ ἔρ­χε­ται καὶ ἡ Δή­μη­τρα. Μιὰ τραν­σέ­ξου­αλ, μὲ τὸ σκυ­λά­κι της πάν­τα ἀγ­κα­λιά. Ἤ­μουν ἀ­πὸ τὰ ἀ­γα­πη­τὰ πρό­σω­πα στὴν γει­το­νιά. Ἀν­τί­θε­τα, τὴν Δή­μη­τρα τὴν ἀ­πέ­φευ­γαν ὅ­λοι, για­τί ἦ­ταν τραν­σέ­ξου­αλ. Ἄρ­χι­σα νὰ τῆς μι­λάω καὶ νὰ τὴν κά­νω πα­ρέ­α, θέ­λον­τας νὰ δώ­σω τὸ πα­ρά­δειγ­μα πὼς δὲν πρέ­πει νὰ ἀ­πο­μο­νώ­νου­με κα­νέ­ναν, ὅ­ταν δὲν βλά­πτει. Ὁ και­ρὸς περ­νοῦ­σε…