Διπρόσωπη παράσταση στο Vault

       Ο Πολυχώρος Vault παρουσιάζει από το Σάββατο 20 Δεκεμβρίου το νέο έργο του Παναγιώτη Μπρατάκου «Μικρές Ιστορίες Φόνων», σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζιά. Μια παράσταση για την καταστροφική δύναμη της αγάπης και ταυτόχρονα ένα καυστικό σχόλιο για τον κόσμο της κίτρινης δημοσιογραφίας.

Η παράσταση παρουσιάζεται κάθε Σαββατοκύριακο και Δευτερότριτο, σε διπλή διανομή, με βασικές αλλαγές στην ερμηνεία των ρόλων, άλλο σκηνικό και φωτισμούς και διαφορετικό τέλος του έργου. Πρόκειται ουσιαστικά για δύο διαφορετικές εκδοχές της ίδιας παράστασης, χωρίς να χάνει καμιά όμως από τις δύο την ατμόσφαιρα και το ύφος της.

Βασισμένη σε αληθινά γεγονότα. Ακατάλληλη για παιδιά κάτω των 16 ετών. 

Πολυχώρος VAULT Theatre Plus
Μελενίκου 26, Βοτανικός
Τηλ.: 213 0356472 

κιν: 6945993870

email: vaulttheatre.gr@gmail.com

          vaultvotanikos@gmail.com

«Όχι» του Ελεγκτικού Συνεδρίου για την “ανάπλαση” στη «Λεωφόρο»

«Λεωφόρος» εστιν η ΜΕΚΚΑ των απανταχού Παναθηναϊκών…Το τριφύλλι, σήμα κτηνοτροφικώς ορθόν και κατατεθέν του ΠΑΟ, διεγείρει την αναπόληση  των αρχών του προηγούμενου αιώνα, όταν ιδρυόταν ο Παναθηναϊκός (1908)  οι δε  Αμπελόκηποι ήταν κανονική κυριολεξία – ήγουν, αμπέλια +κήποι… Πιστεύω ότι θα ήταν απαράδεκτο, εν ονόματι της οποιασδήποτε βολικότητας και ευκολίας, η μεταφορά της έδρας του Παναθηναϊκού και η απώλεια της συγκεκριμένης ιστορικότητας.  Και ναι μεν   οι ποδοσφαιρικοί αγώνες είναι  δραστηριότητες  βαρείας  αν και συγκυριακής όχλησης, όμως εδώ έγκειται η ευθύνη κοινωνίας, δημοτικών αρχών, πολιτικών, αστυνομικών, εκπροσώπων του πολιτισμού : Η ευθύνη  να εξημερώσουν τα ήθη και να κάνουν εφικτή τη συνύπαρξη πόλης και ποδοσφαίρου.

Ο προηγούμενος περιφερειάρχης είχε χορηγήσει 7 εκατ. ευρώ για την ανάπλαση του γηπέδου του Παναθηναϊκού στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας που περιελάμβανε :

Τo τερπνόν, μετά της σωτηρίας του υγροτόπου

Απειλούμενη με εξαφάνιση Πλάκα

Ο ωραιότερος πίνακας χρειάζεται ένα ανάλογο κάδρο για να αναδειχθεί. Το ωραιότερο μνημείο χρειάζεται ένα πλαίσιο για την προβολή του.

Η Ακρόπολη έχει την Πλάκα ως πλαίσιο, έτσι ώστε να δηλώνει στον επισκέπτη τη διαφορετικότητα και ιστορικότητά της. Η προστασία της Ακρόπολης είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την προστασία της Πλάκας, με τη διαχείριση των χρήσεων και της μορφολογίας της. Η Πλάκα χωρίς το πλακιώτικο ύφος είναι ανύπαρκτη.

Πριν  μερικά χρόνια, είχαμε αγωνιστεί  για να αποτρέψουμε τη μετατροπή της Πλάκας σε ένα συμβατικό «ταβερνοχώρο», με  greek bouzouκi  και moussaka. Τότε ο υποφαινόμενος είχε  δεχτεί τηλεφώνημα μετά από άρθρο του  στην ΑΥΓΗ, από  εκπρόσωπο των υποτίθεται 3000 εργαζομένων, που ισχυριζόταν ότι καταδικάζονται σε ανεργία  λόγω των  περιορισμών στις χρήσεις γης. Και τότε, αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, ίσχυαν τα ίδια όπως σήμερα :  Εάν υπάρχουν λεφτά για αναψυχή, εάν υπάρχουν χώροι κατάλληλοι, θα υπάρχουν θέσεις εργασίας. Κάποιοι όμως διέθεταν χώρους σε λάθος θέση, δηλαδή στη συνοικία των θεών, και ήλπιζαν να τους «αξιοποιήσουν» για το προσωπικό τους κέρδος . Έστω και θυσιάζοντας ένα δημόσιο και διαχρονικό αγαθό.

Θέατρο Διθύραμβος

Το θέατρο Διθύραμβος  παρουσιάζει  το εμβληματικό έργο του μεγάλου Νορβηγού δραματουργού Ερρίκου Ίψεν,  Βρικόλακες.

Οι Βρικόλακες, είναι ό,τι σάπιο, σκουριασμένο και υποκριτικό δυναστεύει τους εαυτούς μας αλλά και την κοινωνία . Είναι η εμμονή στη διατήρηση των προσχημάτων, της ηθικολογίας αλλά και της φήμης (της εικόνας θα λέγαμε σήμερα), που με μαθηματική ακρίβεια καταλήγουν στο ψέμα και την υποκρισία.

Και ταυτόχρονα επιτρέπουν στην κοινωνία και την κοινή γνώμη, να εισβάλουν στην προσωπική μας ζωή, με αποτέλεσμα να ζούμε τη ζωή των «άλλων» και όχι τη δική μας.

Οι Βρικόλακες είναι τα φαντάσματα του καθήκοντος, του χρέους και των πρέπει, που προκύπτουν είτε από θρησκευτικές ενοχές είτε από  κοινωνικές φοβίες, και στοιχειώνουν κάθε σχέση της ζωής μας. Είναι αυτό που θα κληρονομήσει η νέα γενιά από την προηγούμενη.

Ο ελεύθερος άνθρωπος, μάχεται για την αλήθεια, όμως όταν  έχεις συνηθίσει να ζεις  χρόνια στο σκοτάδι και συναντήσεις την αλήθεια καταπρόσωπο, το φως είναι εκτυφλωτικό. Και τότε γίνεται αμφίβολο αν αυτό  θα σε φωτίσει ή θα σε τυφλώσει.

Η σκηνοθεσία και η σκηνική απόδοση, είναι της Έφης Νιχωρίτη,η οποία ερμηνεύει και τον ρόλο της κας Άλβινγκ. Στον ρόλο του πάστορα Μάντερς

ο Τάσος Ράπτης. Όσβαλντ ο Σάββας Πετρίδης,  Έγκστραντ ο Γιώργος Μπιζμπιρούλιας, και Ρεγγίνα η Αγγελική Γιαννοπούλου.

Σκηνικά – κοστούμια Φαίη Μιχαήλ.  Tη μουσική επιμέλεια υπογράφει η Δήμητρα Μαστορίδου και τους φωτισμούς η Letta  Glans.

Οι παραστάσεις θα ξεκινήσουν την Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου και θα δίνονται κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 9μμ και κάθε Κυριακή στις 8μμ

στο Θέατρο Διθύραμβος στο Μαρούσι (Λητούς 6, πλατεία Αγίας Λαύρας/

τηλ 2106106897)

Τιμές εισιτηρίων 10ευρώ και 8 ευρώ (φοιτητικό, άνεργοι, πολύτεκνοι).

Κινητικότητα περί τα Αιολικά

Στο προηγούμενο περιφερειακό συμβούλιο Αττικής (11.12.14) υπήρχε θέμα για τη διασύνδεση των αιολικών πάρκων της Καρύστου με το Κεντρικό Ηλεκτρικό Δίκτυο. H συζήτηση επί του θέματος  αναβλήθηκε ,προκειμένου να προσκομιστούν στοιχεία.

 Όπως  αναφέρει η  Δέσποινα Σπανούδη, οι  παρακάτω  σύνδεσμοι είναι ενημερωτικοί ως προς το ζήτημα

 http://www.enandro.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=733:fakelos-anemogennitries-i-komision-apeilei-me-prostima-gia-ta-aiolika-parka&catid=11:ant και http://notios-evoikos.blogspot.gr/2014/11/blog-post_60.html

Εξ άλλου ο  Σύλλογος Προστασίας του Περιβάλλοντος της Νότιας Καρυστίας, ύστερα από  ημερίδα στην Κάρυστο στις 7/12/2014 με τίτλο: Αιολικά Πάρκα στη  Νότια Εύβοια: υπόσχεση ή απειλή, έβγαλε την εξής ανακοίνωση :.

«Οι βασικοί ομιλητές  της Ημερίδας ήταν:  Χρυσούλα Μπερέτη, Προέδρος του ΣΠΠΕΝΚ,  Γιάννης Σχίζας, συγγραφέας, Φλώρα Παπαδεδε, Οικονομολόγος, Γιώργος Χριστοφορίδης, δικηγόρος και Αλέξανδρος Μαβής, Περιβαλλοντολόγος. Οι ομιλητές ανέλυσαν τις διαφορετικές διαστάσεις του θέματος συγκλίνοντας στο συμπέρασμα ότι η εγκατάσταση νέων ανεμογεννητριών θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη βλάβη στο τοπικό φυσικό περιβάλλον καθώς και την τοπική οικονομία.   Οι  εκπρόσωποι πολιτικών φορέων του τόπου που παρευρέθηκαν στην ημερίδα παραδέχτηκαν ότι θα υπάρχουν ανησυχητικές επιπτώσεις. Ωστόσο το οικονομικό όφελος υπέρ του Δήμου καθώς και το δέλεαρ των ενοικίων για τους ιδιοκτήτες γης, δημιουργεί μια  ανοχή και σιωπή στην τοπική κοινωνία.

Μερικά από τα συμπεράσματα που προέκυψαν ήταν:

Η Ν. Εύβοια φορτώνεται με μεγάλο αριθμό ανεμογεννητριών ώστε να δημιουργείται μια μεγάλης κλίμακας βιομηχανία της αιολικής ενέργειας σε όλη την έκτασή της. Στην ουσία αλλάζει άρδην  η φυσιογνωμία του τοπίου και ο χαρακτήρας της περιοχής καθώς και η χρήση γης.  

Aκτιβιστές της Greenpeace κακοποιούν αρχαίο μνημείο στο Περού

Η μονοδιάστατη οικολογία, η αποστασιοποιημένη  από τον πολιτισμό,   μπορεί να προκαλέσει  καταστάσεις ανάλογες με αυτές των Ταλιμπάν – που ανατίναξαν προ δεκαετίας  μορφές του Βούδα  χαραγμένες σε ένα όρος του Αφγανιστάν… Όσοι θα θεωρήσουν αυτή τη διαπίστωση υπερβολική, ερωτώνται : Δεν υπήρξαν και δεν υπάρχουν περιβαλλοντιστές και οικολογίζοντες που αποστρέφουν το πρόσωπο από τον όλεθρο εις βάρος της φύσης από τις κολοσσιαίες  ανεμογεννήτριες; Που κάνουν το κορόϊδο μπροστά στην αισθητική τερατογέννεση των ΒΑΠΕ;

Η τρέχουσα επίθεση εναντίον του μνημειακού δέους και των βαθύτερων κοινωνικών συμβολισμών έγινε από 20 ακτιβιστές της  Greenpeace και ακούει στο όνομα « παραμορφωτική παρέμβαση στο πεδίο χάραξης των γραμμών Νάζκα», στο Περού. Οι γραμμές και τα σχέδια Νάζκα παρήχθησαν από  μια κοινωνία άσχετη με αεροπορικά μέσα και είναι ορατά άνωθεν, ίσως και από το εγγύς διάστημα. Η συμμετρία τους είναι καταπληκτική, η ιδιομορφία τους μπορούσε να εξάπτει τη φαντασία ενός ουφολόγου όπως ο Φον Ντένικεν, το μυστικό  τους ήταν  πιο διεγερτικό από αυτό των Ελευσίνιων Μυστηρίων ή των Μυστηρίων της Σαμοθράκης…

Οι ακτιβιστές της διεθνούς οργάνωσης μπήκαν σε ένα χώρο όπου, σύμφωνα με τον αναπληρωτή Υπουργό Πολιτισμού του Περού, ακόμα και ο Πρόεδρος και τα μέλη της κυβέρνησης μπορούν να εισέρχονται  μόνο με ειδική άδεια και μάλιστα φορώντας ειδικά καλύμματα στα παπούτσια !

 Τώρα  η Greenpeace παραδέχεται ότι έδωσε την εντύπωση «απερίσκεπτων» και αναίσθητων» ακτιβιστών, δηλώνει  δε διατεθειμένη να υποστεί «δίκαιες και λογικές επιπτώσεις» για το συμβάν. Μάλιστα ο εκτελεστικός διευθυντής της οργάνωσης θα ταξιδέψει την επόμενη εβδομάδα στη πρωτεύουσα του Περού για να ζητήσει επίσημα συγγνώμη….

  

Σαμποτάρουν τις μικρές ανεμογεννήτριες;

Το παρακάτω δημοσίευμα του ECONEWS http://www.econews.gr/2014/12/12/mikres-anemogennitries-nisia-119431/

λέει πολλά και υπονοεί  περισσότερα, σχετικά με αυτούς που διυλίζουν τον κώνωπα των μικρών και προσαρμοσμένων ανεμογεννητριών ενώ καταπίνουν την κάμηλο των θηριωδών ανεμογεννητριών  που καταστρέφουν  την ελληνική φύση :

«…..το θέμα έγινε γνωστό κατόπιν καταγγελίας των Ηλία Φωτιάδη και Γεωργίου Περιστέρη κατά του ΔΕΔΔΗΕ, με την οποία κατήγγειλαν την παράβαση των διατάξεων του Ν. 3851/2010 ως προς την παράλειψη οφειλόμενων ενεργειών από την πλευρά του Διαχειριστή του συστήματος ΜΔΝ, αναφορικά με τον καθορισμό ημερομηνίας έναρξης παραλαβής των αιτήσεων εγκατάστασης μικρών αιολικών σταθμών στα ΜΔΝ και συγκεκριμένα στο σύμπλεγμα των νησιών Πάρου – Νάξου – Ίου.

Όπως υποστηρίζουν οι δύο καταγγέλλοντες, «η ΔΕΔΔΗΕ Α.Ε, αρνείται παράνομα να ανοίξει τη διαδικασία και να δεχθεί τις αιτήσεις για τη σύνδεση μικρών ανεμογεννητριών», επικαλούμενη προβλήματα χωροθέτησης και πολεοδομικής νομιμοποίησης,

Αναπόφευκτο το κυάνιο στη μεταλλουργία χρυσού…

 Ο  νέος Επιτρόπος Περιβάλλοντος  της ΕΕ κ. Καρμένου Βέλλα (Μάλτα) ερωτήθηκε από  Ούγγρο Ευρωβουλευτή σχετικά με την απαγόρευση του κυανίου στην Ευρωπαϊκή Ένωση και απάντησε (31.10):

«Υπάρχει μια οδηγία για τα εξορυκτικά απόβλητα  από το 2008. Με αυτήν, κυάνιο επετράπη στην εξόρυξη χρυσού με την προϋπόθεση ότι θα χρησιμοποιείται υπό πολύ αυστηρές προϋποθέσεις. Ένα ψήφισμα του 2010 συνέστησε την απαγόρευσή του. Δεν υπάρχει καμία άλλη ουσία για να το αντικαταστήσει στην εκχύλιση του χρυσού. Από οικονομική άποψη, η απαγόρευσητου κυανίου σημαίνει απαγόρευση

 της εξόρυξης χρυσού στην ΕΕ»

Σχετικά σημειώνουν οι ακτιβιστές της Χαλκιδικής :

Η απάντηση του κ. Βέλλα αφιερώνεται σε κάποια μεταλλευτική εταιρεία στη βόρεια Ελλάδα που ισχυρίζεται ότι θα βγάλει χρυσό από αρσενοπυρίτη (με μια ιδέα χαλκού…) με πυρομεταλλουργία «flash smelting»,  χωρίς κυάνιο. Μια τέτοια θαυματουργή μέθοδος, αν μπορούσε να εφαρμοστεί, θα ήταν πραγματική σωτηρία για τη βιομηχανία χρυσού, γιατί η χρήση κυανίου έχει γίνει αιτία σφοδρών συγκρούσεων με τους κατοίκους σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Aποδεικνύεται όμως ότι πρόκειται περί επιστημονικής φαντασίας…

Το Δένδρο και η Πόλη

 Ημερίδα  διοργανώνει η Πανελλήνια Ένωση Επαγγελματιών  Γεωτεχνικών και Επιχειρήσεων Πρασίνου με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα από πτώσεις δένδρων.

Συχνά  αναρωτιόμαστε για την έλλειψη πρασίνου στις πόλεις, ή  για το αν υπάρχει νομοθετικό πλαίσιο για την διαχείριση των δένδρων στα μεγάλα αστικά κέντρα. Ή για το πού  

καταλήγουν τα φυτικά υπολείμματα από το κλάδεμα των δένδρων στην πόλη, κι ακόμη  για το ποιος είναι υπεύθυνος για την διαχείριση των ηλικιωμένων δένδρων, στον Εθνικό μας κήπο…

Σε  αυτά και πολλά ακόμη  ερωτήματα  θα  απαντήσουν ειδικοί, στην Ημερίδα για την Αστική Δενδροκομία, την Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014 και ώρα 09:00-17:00, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων (Αμφιθέατρο «Αντώνης Τρίτσης»).

Μετά από μία σειρά επιτυχημένων ημερίδων με θέμα το Πράσινο στην πόλη, η Πανελλήνια Ένωση Επαγγελματιών Γεωτεχνικών και Επιχειρήσεων Πρασίνου (ΠΕΕΓΕΠ), μαζί με το Γεωτεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος (ΓΕΩΤΕΕ), την Περιφέρεια Αττικής, τον Δήμο Αθηναίων, τον Δήμο Κηφισιάς, τον Δήμο Νίκαιας- Αγ. Ιωάννη Ρέντη, το Ινστιτούτο Μεσογειακών

Δασικών Οικοσυστημάτων και Τεχνολογίας Δασικών Προϊόντων (ΕΛΓΟ-ΔΗΜΗΤΡΑ) και τον Ελληνικό Σύνδεσμο Εξαγωγέων Φυτικού Υλικού (ΕΣΕΦΥ), διοργανώνει Ημερίδα προκειμένου να θιγούν κρίσιμα ζητήματα που αφορούν στο ρόλο των δένδρων  και τη διαχείρισή τους στις αντίξοες συνθήκες του αστικού περιβάλλοντος.

Η ημερίδα απευθύνεται σε όλους όσους σχετίζονται με την προστασία, την ανάπτυξη και τη διαχείριση των δένδρων στο αστικό τοπίο, σε κοινόχρηστους   (πάρκα, πλατείες, πεζοδρόμια, νησίδες οδών κλπ.)  και  ιδιωτικούς χώρους, καθώς και στο ευρύ κοινό.

Πανεπιστήμιο των Ορέων: Eπιστημονική γνώση και λαϊκή σοφία

Αν και Ορεολάτρης και Ωραιολάτρης, είχα ξεχάσει το «Πανεπιστήμιο των Ορέων» που είχε σκάσει μύτη το 2010 και έλεγε πολλά και διάφορα ενδιαφέροντα :

«……Η βιωματική γνώση ήδη εξαφανίζεται κάτω από τα στατιστικά δεδομένα της Επιστήμης, όπου η πληροφοριακή ανακύκλωση μας έχει καταστήσει άναρθρους, ενώ η βιομηχανία πτυχίων στα πανεπιστήμιά μας κινδυνεύει να μας οδηγήσει σε πνευματική οκνηρία, απειλώντας την «οξυγόνωση» των νουνεχών εγκεφάλων……» http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2010/09/blog-post_8208.html

Τότε έγραφα :  «Σε αντίθεση με την αστικοποίηση του πλανήτη (50% και βάλε...) και σε αντιπαράθεση με το αναγεννησιακό γνωμικό "Ο αέρας των πόλεων απελευθερώνει", κάποιοι αναζητούν νέα εκπαιδευτικά μικροπεριβάλλοντα, για το σχηματισμό μιας νέας συνείδησης».

Και ξαφνικά το «ξεχασμένο»  ήλθε  στην επιφάνεια με αφορμή μια ΗΜΕΡΑ όπως αυτή των βουνών, της 11^ης Δεκεμβρίου  … Να η σχετική ανακοίνωση του «Πανεπιστημίου των Ορέων»: 

Μαρία Ε. Παπαδημητρίου* : Χαραγμένα γράμματα

Στην Πινακοθήκη Γρηγοριάδη, από 17 Δεκεμβρίου 

 Τα χαραγμένα γράμματα, σε αντίθεση με την ελεύθερη γραφή ή την καλλιγραφία προϋποθέτουν μία στατικότητα. Πρέπει να πετύχω το στιγμιότυπο σωστά, να ακινητοποιηθεί, να παγώσει η κίνηση της χειρονομίας. Τυπωμένα, μου έδιναν την αίσθηση του επιμέρους που το έχω πάρει από κάποιο όλον. Ενός σημείου, της πινελιάς που περιμένει δίπλα της κάτι να συνεχιστεί. Σαν την αρχή μιας λέξης, μιας φράσης που πρέπει με κάποιο τρόπο να ολοκληρωθεί. Η επανάληψη –που της προσδίδουμε συνήθως αρνητική απόχρωση– με βοήθησε να ελαττώσω το ενδιαφέρον για το συγκεκριμένο γράμμα αυτό καθαυτό και να διαλύσω την αυθεντία της δεσπόζουσας φόρμας –μιας γραμμής που περιγράφει ένα συγκεκριμένο σχήμα, αναγνωρίσιμο. Ήταν ένας τρόπος, επίσης, να διαταράξω την ισορροπία της νοητής γραμμής πάνω στην οποία αθροίζονται σειριακά και να αποφύγω κάτι που κινδύνευε να γίνει πληκτικά αδιάφορο για το ανθρώπινο μάτι. Στο χώρο που καταλαμβάνει το κάθε γράμμα, πλήθος άλλων κατευθύνσεων δημιουργούν ρυθμό. Το «lexicon» είναι κάτι που είχα στο νου μου συνεχώς, καθώς περικλείει την έννοια του γράμματος, της απόκλισης και της επανάληψης. Μεγάλες και μικρές μεταβολές με την αντικατάσταση κάποιου γράμματος –ενός χρώματος στην δική μου περίπτωση... Και όλες να υπάρχουν, στην ίδια σελίδα, ταυτόχρονα! Μπορεί να είναι αυτό ή το άλλο, μπορεί να είναι αυτό και το άλλο. Η πράξη της χειρονομίας έχει μεταβιβαστεί, σε μένα, στη διαδικασία τυπώματος. Η πλάκα από μόνη της δεν αποτελεί το χαρακτικό μου. Χρησιμοποιώ υπαρκτές φόρμες και τις συνθέτω εκ νέου. Κανένας και τίποτα δεν λειτουργεί από μόνο του. Όπως οι λέξεις στα κείμενα όπου η μία προσκαλεί την επόμενη, η νέα σκέψη που ακολούθησε την προηγούμενη. Κατέληξα στο δέσιμο του ορατού. Δεν αναφέρομαι στη σύνθεση μόνο ως όλον, αλλά ως διαδικασία.

                                                    

                   

*Γεννήθηκε στην Αθήνα, το 1967. Σπούδασε Ζωγραφική και Χαρακτική στην École Cantonale d'Art de Lausanne (ECAL 1985-1990) και Μουσειολογία στο Université de Lausanne (1988-1990), στην Ελβετία. Έλαβε διδακτορικό δίπλωμα στις Καλλιτεχνικές Εκδόσεις και τη Χαρακτική (ECAL 1990-1992). Έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις στις ΗΠΑ, Γαλλία, Γερμανία, Ελβετία, Καναδά, Λουξεμβούργο, κ.ά. Στην Ελλάδα παρουσίασε έργα της σε Δημοτικές Πινακοθήκες και Μουσεία στην Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Τρίπολη, Λαμία, Μέγαρα, Κέρκυρα, Σύρο, Άνδρο, στο Νοσοκομείο "Σωτηρία" κ.ά., καθώς και στο Μουσείο Χαρακτικής-Πινακοθήκη Γρηγοράκη, και στο Αρκαδικό Μουσείο Τέχνης και Ιστορίας, στο Λεβίδι Αρκαδίας. Το 2008 έκανε την πρώτη της ατομική έκθεση "Το συμπλήρωμα", στο Πάρκο Ελευθερίας, στην Αθήνα. Το 2010 "Το απροσδόκητο γυμνό", στη Fizz gallery-Γιάννα Γραμματοπούλου, στην Αθήνα και στις 17 Δεκεμβρίου 2014, εκθέτει τη σειρά "Lexicon", στην Πινακοθήκη Γρηγοριάδη, στο Ν. Ηράκλειο.

Εγκόλπιον του Καλού Μπλοφαδόρου για την Οικολογία

Tώρα που όλοι προτείνουν εορταστικές αγορές βιβλίων, νάσου κι εγώ που θα προτείνω ένα βιβλίο του 1992, που δεν το έγραψα αλλά το μετέφρασα – με μεγάλη φροντίδα…Ήταν έργο του David Milsted , στοχαστικό αφενός και ξεκαρδιστικό αφετέρου…Να τι έγραφα τότε στο οπισθόφυλλο : 

Όσο δυσκολότερη είναι η μπλόφα της επιστήμης, άλλο τόσο εύκολη γίνεται η επιστήμη της μπλόφας: Δηλαδή η "επιστήμη" του να εντυπωσιάζεις, να πουλάς αέρα κοπανιστό, φύκια για μεταξωτές κορδέλες, μούρη διανοούμενου Α'' εθνικής κατηγορίας... Ο David Milsted - "βιοαποικοδομήσιμος συγγραφέας" (έτσι αυτοαποκαλείται) από το Skye της Αγγλίας, πραγματεύεται το θέμα της μπλόφας με ένα αυθεντικό κωμικό οίστρο. Βασική του θέση είναι ότι σε αντίθεση με τον επιστήμονα που μπλοφάρει, ο επιστήμων μπλοφαδόρος πρέπει να αισθάνεται σοβαρός απατεώνας. Πρέπει να επιλέγει τα θύματά του με περίσκεψη, να οσφραίνεται το επίπεδο των γνώσεών τους, να διαισθάνεται τις αδυναμίες και τις δυνατότητές τους, να προελαύνει ή να υποχωρεί επιδέξια, και εν ανάγκη να ενεργοποιεί ΠΡΟΚΑΤ σχέδια "απόδρασης" από προβληματικές συζητήσεις. Κυρίως και περισσότερο από κάθε τι άλλο, πρέπει να καλλιεργεί την εικόνα του περισπούδαστου, έτσι ώστε να μπορεί να πείσει ακόμα και για το ότι ο aresmarius - kukunarius είναι η Λατινική ονομασία απειλούμενου φυτικού είδους της Ινδονησιακής Ζούγκλας. Η "επίθεση γέλιου" που εξαπολύει εναντίον του οικολογικού κινήματος είναι ιδιαίτερα διεγερτική. Ο σαρκασμός του είναι γόνιμος και αρκούντως κατεδαφιστικός κάθε οικοχομεϊνικής ιδεοληψίας.

Πάνειο όρος

Αυτό το ύψωμα των 648 μέτρων, είχε πάντα μια ιδιαίτερη σημασία για μένα. Από την κορυφή του, ύστερα από την  ιδέα ενός συναδέλφου και συν-οδοιπόρου, είδα κάποιο χειμωνιάτικο πρωϊ όλη τη διαδικασία της αυγής – στην αρχή ένα γενικό ανθυποημίφως που γρήγορα  έγινε  άπλετο φως, στη συνέχεια τη τελετουργική βραδύτητα του ανερχόμενου ήλιου  από τα βάθη της θάλασσας…Είχαμε δώσει θυμάμαι ραντεβού μαύρα χαράματα,  κι ομολογώ ότι είχα πέσει   να κοιμηθώ  με την ελπίδα ότι   θα τον πάρει ο ύπνος και ότι θα προτιμήσει τη χειμωνιάτικη θαλπωρή του κρεβατιού , από το να σηκωθεί στις 3.30….

Σε μια άλλη εξόρμηση στο Πάνειο, ο  συνοδοιπόρος  μου ανακάλυψε μια ελληνιστική επιγραφή – ΟΡΟC ΛΑΟΔΙΚΗC ΑΝΤΙΟΧΗC – που κατά τη γνωμάτευση  φίλης αρχαιολόγου σήμαινε μια τοπική οριοθέτηση βοσκοτόπων, τον καιρό εκείνο…Είχα αρχίσει να το θεωρώ ως μεγάλη ανακάλυψη, όταν διαπίστωσα – προς το τέλος της δεκαετίας του 80, σε μια έκδοση  εισηγήσεων για τα συνέδρια της Ανατολικής Αττικής  όπου πρωτοστατούσε(ποιος άλλος;) ο Πέτρος Φιλίππου – ότι η επιγραφή είχε  ήδη ανακαλυφθεί από κάποιο Γερμανό Αρχαιολόγο, που μάλιστα είχε κάνει και ανακοίνωση επ’ αυτής….

Στην κορυφή του Πάνειου βίωσα τη βαναυσότητα των κεραιών της κινητής τηλεφωνίας και την καραηλιθιότητα των αντιπυρικών ζωνών. Στη πλευρά του προς τα Καλύβια, βίωσα μια απείρου κάλλους διαδρομή μέσα από ένα μονοπάτι μόλις διακρινόμενο από τους σχοίνους και τη θαμνώδη βλάστηση. Όλα αυτά κάηκαν, με αποτέλεσμα μετά από λίγα χρόνια να οργανώνει ο Σκάϊ τις συνήθεις αναδασώσεις ….

Τώρα ο ΑΡΙΣΤΟΔΙΚΟΣ, πολιτιστικός χώρος της Ανατολικής Αττικής, οργανώνει στις 14.12.14 μια πορεία στο Πάνειο. Λέω να πάω, αν μπορέσω…  

Ημερίδα στην Κάρυστο (7.12.14), για τα Αιολικά

 Σχετίστηκα με την Κάρυστο από το 1977, επί δημαρχίας Αυγούστου Σαραβάνου, που διέθετε ένα δημαρχιακό στυλ   19ου αιώνα…Συνδέθηκα με το χώρο ως αντιπυρηνικός ακτιβιστής , μαζί με το Σωτήρη το Χτούρη, το Γιώργο Κλειδωνά, τον Γιώργο Βαβίζο, τις αδελφές Νίτη, το Δήμο  Τσαντίλη, τον Κώστα  Σκαλίδη, την Δήμητρα  Δημάδη, τον Άλκη  Λάβαρη και άλλους πολλούς. Και φυσικά εκφώνησα κι εγώ την αντιπυρηνική κριτική, που συνδεόταν με την προοπτική της εγκατάστασης πυρηνικού εργοστασίου στη τοποθεσία «Ποτάμι» του Πλατανιστού. Τότε δεν αναφερόμασταν μόνο στα συνήθη επεισόδια διαρροών ραδιενέργειας ή στον κίνδυνο ενός μεγάλου πυρηνικού ατυχήματος, αλλά και στον ασύμβατο χαρακτήρα μιας τέτοιας δομής με την παραγωγική , τουριστική, ψυχαγωγική και κοινωνική φυσιογνωμία της περιοχής.

37 χρόνια μετά , μια άλλη ασυμβατότητα είναι σε εξέλιξη.  Η εγκατάσταση ανεμογεννητριών και μάλιστα σε μια δοσολογία εξωφρενική, απειλεί να μετατρέψει ένα γενικώς αγροτικό και κτηνοτροφικό πεδίο, πρόσφορο για ψυχαγωγικές αποδράσεις και αναπολήσεις παρελθόντων χρόνων, σε ένα  βιομηχανικό κιτς.

Σύγχρονοι κρεμαστοί κήποι ….

Το σπίτι του PATRICK BLANC στα προάστια του Παρισιού είναι η δική του Εδέμ. Υπάρχουν κάθετοι κήποι, ή "πράσινοι τοίχοι", εξωτερικοί αλλα και εσωτερικού χώρου, μικρότεροι ή μεγαλύτεροι  τοίχοι,  που έχουν κάνει  τον 60χρόνο Γάλλο βοτανολόγο   παγκοσμίως γνωστό. 

Εξωτικά ωδικά πτηνά,σαύρες και μικρά βατράχια φωλιάζουν ανάμεσα στα πυκνά φυλλώματα. Το υπερυψωμένο δάπεδο του γραφείου του   Blanc είναι στην πραγματικότητα ένα τεράστιο ενυδρείο γεμάτο τροπικά ψάρια. 

Ο φίλος του και αρχιτέκτονας του και συχνά συνεργάτης του Jean Nouvel τον αποκαλεί το "Green Man" και δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί. Από τα  βαμμένα μαλλιά του  τα  χακί χρώματος παπούτσια του και ρούχα του, ο Blanc έχει γίνει ο ίδιος ένα "τοτέμ" του πράσινου χρώματος. 

 Αφιερώνοντας λίγο  χρόνο από το πολυάσχολο πρόγραμμα που περιλαμβάνει πρόσφατο σχέδιο του ψηλότερου κάθετου κήπου του κόσμου, στο Σίδνεϊ, ο κ Blanc εξηγεί θαυμάσια  την εμμονή του.

Πως  είχατε την ιδέα για τους πράσινους τοίχους?

Είχα ένα ενυδρείο γεμάτο τροπικά ψάρια, ένα πολύ ενδιαφέρον  οικοσύστημα, όταν ήμουν περίπου 8 ετών. Όταν ήμουν περίπου 13 διάβασα σε ένα γερμανικό περιοδικό ότι ο καλύτερος τρόπος για να καθαρίσει ένα ενυδρείο ήταν να έχουμε τις ρίζες των φυτών σε αυτό. Η αρχική ιδέα ήταν να φιλτράρουν το νερό, αλλά αυτό που καταλήξαμε και ήταν συναρπαστικό  ήταν το να δούμε ότι τα φυτά μπορούν να αναπτυχθούν χωρίς την ανάγκη για  έδαφος. Ετσι  Θα αναπτυχθεί ο πρώτος μου κάθετος κήπος στο δωμάτιό μου, όταν ήμουν περίπου 18 μου και  αρδεύεται από μια αντλία στο ενυδρείο μου. Οι τοίχοι που βλέπετε εδώ αρδεύονται χρησιμοποιώντας ακριβώς την ίδια αρχή.

Έχετε σχεδιαστεί πάνω από 300 κάθετους κήπους σε όλο το κόσμο,συμπεριλαμβανομένων σε κλίμα της ερήμου, όπως στο Μπαχρέιν και στη Σαουδική Αραβία. Θα μπορούσατε να μας πείτε για το One Central Park πύργο στο Σίδνεϊ.

Ἡ καμαριέρα τοῦ ξενοδοχείου

. 

του Πέτερ Ἄλτενμπεργκ 

 .

ΑΘΟΤΑΝ ΝΥΧΤΑ, ἐ­ξου­θε­νω­μέ­νη, τό­σα σκα­λιὰ πά­νω-κά­τω, τό­σες φρον­τί­δες γιὰ ξέ­νους ἀν­θρώ­πους, ἔ­γνοι­ες γιὰ ξέ­νες ἐ­πι­θυ­μί­ε­ς· κα­θό­ταν στὸ θυ­ρω­ρεῖ­ο, με­τροῦ­σε ἕ­να μά­τσο φι­λο­δω­ρή­μα­τα στὴν πο­διά της. Ἤ­ξε­ρα ὅ­τι εἶ­χε ἕ­να γο­η­τευ­τι­κὸ τρί­χρο­νο κο­ρι­τσά­κι, ὁ δὲ σύ­ζυ­γος ἄ­φαν­τος.

       Τὴ ρώ­τη­σα: «Ἀ­πὸ ποῦ εἶ­σαι, Μα­ρί­α;­!»

       «Ἀ­πὸ τὸ K­έρ­ντεν.»

       «Θὰ ἤ­σουν κά­πο­τε ἡ ὀ­μορ­φιὰ τοῦ χω­ριοῦ - - - .»

       «Ἤ­μου­να, ναί!»

       «Καὶ οἱ νε­α­ροὶ ὅ­λοι θὰ σὲ ζη­τοῦ­σαν σὲ γά­μο - - -­.»

       «Μὲ ζη­τοῦ­σαν.»

       «Καὶ τό­τε σὺ ἔ­πρε­πε νὰ δι­α­λέ­ξεις ἀ­κρι­βῶς τὸν κα­τάλ­λη­λο;­!»

       «Αὐ­τὸς δι­ά­λε­ξε μέ­να!»

       «Καὶ εἶ­σαι τό­σο ἤ­ρε­μη, τό­σο βέ­βαι­η - - -­.»

       «Σ’ αὐ­τὸ δὲν μπο­ρεῖ κα­νεὶς ν’ ἀν­τι­δρά­σει. Εἶ­ναι τῆς μοί­ρας!»

       «Ὄ­χι, ἡ ἀ­νο­η­σί­α ἦ­ταν, ἡ στε­νο­κε­φα­λιά - - -­.»

       «Ἔ­τσι μᾶς εἶ­ναι γρα­φτό!»

       Ἀρ­γό­τε­ρα μοῦ εἶ­πε: «Μὴ μὲ ἀγ­γί­ζε­τε, δὲν μοῦ ται­ριά­ζει. Για­τί μοῦ χα­ϊ­δεύ­ε­τε τὰ μαλ­λιά; Δὲν εἶ­μαι ’­γὼ πιὰ γιὰ χά­δια - - -­.»

       Τῆς ἔ­δω­σα μιὰ κο­ρό­να.

       «Για­τί μοῦ τὸ δί­νε­τε;­!»

       «Γιὰ τὴν ὀ­μορ­φιὰ ποὺ ἤ­σουν κά­πο­τε τοῦ χω­ριοῦ!» τῆς ἀ­πάν­τη­σα. Τό­τε ἄρ­χι­σε νὰ κλαί­ει.

 .

Η Τράπεζα Σπόρων Αιγαίου- Κιβωτός δίνει «ζωή» σε σχολικούς κήπους

Toυ Θοδωρή Τσιμπίδη *

Επενδύοντας στην παιδεία, τη γνώση και την περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση των νέων, η Τράπεζα Σπόρων Αιγαίου- Κιβωτός του Ινστιτούτου Θαλάσσιας Προστασίας, Αρχιπέλαγος συνεχίζει για ακόμη μία χρονιά τη συνεργασία με σχολεία της χώρας στο πλαίσιο της δημιουργίας σχολικών κήπων, οι οποίοι καλλιεργούνται από σπόρους τοπικών ποικιλιών που φυλάσσονται στην Κιβωτό. Το Αρχιπέλαγος, παρατηρώντας τη συνεχιζόμενη και συστηματική εξαφάνιση των τοπικών ποικιλιών φυτών, δημιούργησε το 2005 την Τράπεζα Σπόρων Αιγαίου, η οποία εδρεύει σήμερα στην ερευνητική μας βάση, στο Βαθύ της Σάμου. Ωστόσο, η Κιβωτός δημιούργηθηκε στο νησί της Ικαρίας, όπου και στοχεύουμε να επιστρέψει μόλις υπάρξουν οι κατάλληλες συνθήκες.

Στόχος αυτής της μακροχρόνιας δράσης είναι η συγκέντρωση και φύλαξη σπόρων, καθώς και ο πολλαπλασιασμός και η διάδοση της καλλιέργειας των τοπικών ποικιλιών καλλιεργήσιμων φυτών από τα νησιά, καθώς και από περιοχές της ηπειρωτικής χώρας. Η πρωτοβουλία αυτή, ωστόσο, δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί, εάν δεν υπήρχε συμμετοχή από δραστήριες ομάδες πολιτών και αγροτών που έμπρακτα στηρίζουν αυτό τον σημαντικό κύκλο διατήρησης και προστασίας των τοπικών ποικιλιών. Ταυτόχρονα, το περιεχόμενο και οι στόχοι της εν λόγω δράσης απαιτούν διακριτικό έργο και στοχευμένη σκληρή εργασία προκειμένου να υπάρξει το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Στο πλαίσιο αυτό, το Αρχιπέλαγος συνεργάζεται στενά με εξειδικευμένους φορείς από την Ελλάδα και το εξωτερικό

Η UNESCO ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΚΑΙ ΝΗΣΩΝ για τη Ζάκυνθο

Στα πλαίσια της προώθησης της  Ελληνικής Πολιτιστικής κληρονομιάς και της  ανάδειξης της ιστορίας, της τέχνης, της παράδοσης αλλά και του γεωγραφικού πλούτου όλων των περιοχών της χώρας , ο Όμιλος για την UNESCO Πειραιώς και Νήσων διοργανώνει διήμερο αφιέρωμα στη Ζάκυνθο.

Το «Φιόρο του Λεβάντε»ταξιδεύει στην Αθήνα και ρίχνει άγκυρα στο νεοκλασικό κτήριο του Ελληνικού ICOMOS, όπου φιλοξενείται ο Όμιλος για την UNESCO Πειραιώς και Νήσων, σε ένα μοναδικό διήμερο αφιέρωμα στις 13 και 14 Δεκεμβρίου 2014.

Μέσω της τέχνης, ο επισκέπτης θα περιπλανηθεί νοερά στις πλατιές αμμώδεις παραλίες και θα κολυμπήσει στα καταγάλανα νερά της, συντροφιά με τις θαλάσσιες χελώνες. Θα σιγοτραγουδήσει τις όμορφες καντάδες, θα παρασυρθεί στο ρυθμό των παραδοσιακών χορών, θα γευτεί παραδοσιακά εδέσματα και θα θαυμάσει δημιουργίες καλλιτεχνών. Και  θα ορθώσει το ανάστημά του στο άκουσμα του «Ὕμνου εἰς τὴν Ἐλευθερίαν» του Διονυσίου Σολωμού.

Ο  Ιωάννης Μαρωνίτης [ Πρόεδρος του Ομίλου για την UNESCO Νομού Πειραιώς και Νήσων και Αντιπρόεδρος της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ομίλων, Συλλόγων και Κέντρων της UNESCO (WFUCA) Υπεύθυνος για την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική ]  δήλωσε τα εξής:

 «Η Ζάκυνθος είναι ένας τόπος μοναδικός, με φυσικό πλούτο και σημαντική ιστορία. Δε  θα μπορούσε να λείψει από τις πολιτιστικές μας δράσεις.  Ετοιμάσαμε ένα ταξίδι στον ζακυνθινό πολιτισμό, τη μακρά ιστορική και μουσική παράδοση, τη λαϊκή τέχνη και τη σύγχρονη πολιτιστική δραστηριότητα. Το μεράκι των Ζακυνθινών, μας δίνει έμπνευση και αισιοδοξία για το μέλλον».

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ

Tη Υπερμάχω Στρατηγώ

Καλά , δεν είμαστε στην εποχή της σύγκρουσης Βυζαντινών και Αβάρων  για να επικαλούμαστε την Παναγία και για να φτιάχνουμε «Ακάθιστους Ύμνους»… Και όμως, φαίνεται ότι  στο ποδοσφαιρικό νταβαντούρι με τα ντέρμπυ και τις σκληρές αναμετρήσεις  η Παναγία κατέχει εξέχουσα θέση, μάλιστα δε  συμβάλλει στο πρόγραμμα της προπονητικής αγωγής των παικτών του Ολυμπιακού. Αυτό αποδεικνύεται από τις δηλώσεις δυο εξεχόντων παραγόντων  της Πειραιώτικης ομάδας  μετά την ήττα της από τον ΠΑΟΚ : Ο μεν Μίτσελ δήλωσε μετά τον αγώνα  «Τι να κάνουμε. Η Παναγιά δεν ήταν σήμερα μαζί μας», ο δε  Μαρινάκης υποστήριξε ότι  «…. Με τη βοήθεια της Παναγιάς θα πάρουμε το πρωτάθλημα».

Ευσεβέστατοι οι κύριοι, αλλά πόρρω απέχοντες από την εποχή που η προπονητική προτροπή στους παίχτες δεν εμπεριείχε στοιχεία μεταφυσικής αλλά κατέληγε σε κάτι δηλώσεις του είδους : «Άντρες είστε, μουστάκια έχετε, παίξτε μπάλα για να κερδίσετε»

ΥΓ

Να μην ξεχάσω τον Κώστα Λινοξυλάκη, τρομερό σέντερ μπακ  του Παναθηναϊκού, διακεκριμένο μαχητή κατά  του Ολυμπιακού στα τρομερά ντέρμπυ εκείνων των εποχών… Το τι «παναγίες» θα είχε ακούσει ο άνθρωπος μετά τις επιτυχείς παρεμβάσεις του, ένας θεός ξέρει…

Μη χάσετε την παρακάτω ανάρτηση για τον Νίκο Αλέφαντο

http://oikologein.blogspot.gr/2013/12/blog-post_1453.html

Θέλει να γίνει αντίπαλος του Τζέιμς Μποντ

  

Εγώ ήθελα να παιχθεί ένα έργο με τον ορίτζιναλ Τζέϊμς  Μποντ, κατά κόσμον Σων Κόνερυ, αυτός όμως θέλει κάτι  ουτοπικότερο : Δηλαδή να παίξει τον «κακό» που αντιμάχεται ο Σων στα έργα του…

Είναι αυτός ο τρομερός κοσμολόγος,  ο  φυσικός Στήβεν Χώκινγκ, ο ελλειμματικός ως προς τη φυσική του κατάσταση αλλά τόσο πλεονασματικός όσον αφορά τις θεωρήσεις του για τις μαύρες τρύπες, το «σωματίδιο του θεού» ή  την απειλητική τεχνητή νοημοσύνη,  που εξέφρασε πρόσφατα την επιθυμία *** να παίξει τον «κακό» ανταγωνιζόμενος πλείστους όσους υποψηφίους για συμμετοχή στη μελλοντική περιπέτεια του Τζέίμς : Οι οποίοι υποψήφιοι  υπερέχουν του Χώκινγκ κατά το ότι μπορούν να κρατούν στα χέρια τους κάτασπρη γάτα και να εντυπωσιάζουν με  την βαθειά και υποβλητική φωνή τους…

Η όλη  υπόθεση βέβαια έχει και κάτι το διαφημιστικό για την επερχόμενη ταινία με τον Τζέϊμς Μποντ, αλλά ας το πάρει το ποτάμι :  Εδώ  τρώμε τόσες και τόσες χαζές διαφημίσεις , ας φάμε και μια έξυπνη….

ΥΓ. Για τον Χώκινγκ και το μικροσωματίδιο (μποζόνιο) του  Χιγκς  διαβάστε

http://oikologein.blogspot.gr/2013/11/blog-post_20.html

Για το μπιγκ-μπανγκ

http://oikologein.blogspot.gr/2014/04/h-big-bang.html

***  http://www.skai.gr/news/lifestyle/article/270585/hoking-thelo-na-gino-adipalos-tou-tzeims-bod-/

O Ανδρέας Ρουμελιώτης τα δίνει όλα…:

Ο Ανδρέας Ρουμελιώτης, σεσημασμένος φαρσέρ και δημοσιογραφόσκυλο (Ελευθεροτυπία και δεν συμμαζεύεται...)  δηλώνει  υπευθύνως : 

http://www.enallaktikos.gr/ar9925el_andreas-roymeliwtis-dilwnw-ypeythynws-oti-epitrepw-sto-facebook.html    

 «επιτρέπω στο Facebook να δημοσιεύσει τις φωτογραφίες μου στον ημερήσιο ή εβδομαδιαίο τύπο, στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, να τις κάνει στάμπες σε μπλουζάκια ή αφίσες για τα παιδικά δωμάτια, να τις παραχωρήσει στο Ελληνικό Κράτος για να εκδοθούν σε γραμματόσημα ή να τυπωθούν ως υδατογραφήματα στις σελίδες των ελληνικών διαβατηρίων ή και στην Ε.Ε. για να περιληφθούν στις επόμενες εκδόσεις χαρτονομισμάτων του ευρώ.

Τα δε κείμενα μου επιτρέπω να αναδημοσιευτούν, να περιληφθούν σε ανθολογίες, σε γνωμολόγια, σε βιβλιαράκια που θα διανέμονται ως προσφορές από εφημερίδες , σε σχολικά βιβλία, σε πανεπιστημιακά συγγράμματα (από όπου θα μου δοθεί και η έδρα άνευ διδακτορικού) ή να σταλούν στην Σουηδική Ακαδημία ως ελληνική πρόταση για το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας».

Υ.Γ. ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ

Εκ παραδρομής  παρέλειψε να παραχωρήσει την μεν φωτογραφία του  σε γιγαντοοθόνη  της Εθνικής Πινακοθήκης, τα δε κείμενά του στη διάθεση της επικείμενης   οικουμενικής Συνόδου    δια την άρσιν του σχίσματος  των Εκκλησιών . 

Παρά ταύτα τον συγχωρώ

Μετά από 10.000 άντρες ψάχνει την αγάπη

  

Αυτή η γυναίκα θα μπορούσε να είναι ο θηλυκός Φελίνι, ο οποίος έβαζε στην «Πόλη των γυναικών» τον κύριο Πουτσόνε να εορτάζει την κατάκτηση της υπ’ αριθμόν 10.000 γυναίκας… Είναι η Αυστραλιανή  Gwyneth Montenegro, που  δηλώνει ότι έχει «κοιμηθεί»  με 10.091 άνδρες, αν και    απομένει  να ελεγχθεί το κατά πόσο στη χώρα της  ισχύει το Τσαρουχικό γνωμικό «ΕΙΣΑΙ Ο,ΤΙ ΔΗΛΩΣΕΙΣ»….

Η κ.  Μοntenegro  δούλεψε  ως συνοδός πολυτελείας επί 12 χρόνια και ελάμβανε το ποσό των 1000 δολαρίων από έκαστο άνδρα. Φορο-λογικώς, θα έπρεπε να δηλώσει ως εισόδημα 10.000Χ1000= 10 εκατ. Δολλάρια, αν και στην Αυστραλία δεν έχουν μνημόνιο ώστε να διακινδυνεύει έλεγχο μια ημέρα των ημερών… 12 χρόνια Χ 365 ημέρες = 4380 ημέρες, που σημαίνει 2,3 επαφές ημερησίως : Το νούμερο δεν είναι τόσο μεγάλο ώστε να είναι μη ρεαλιστικό….

Τώρα  η Montenegro έχει αποσυρθεί από την ενεργό δράση για να  σπουδάσει, μεταξύ άλλων, και  γλωσσολογία….Υποψιάζομαι ότι άμα τω ακούσματι της λέξεως «γλωσσολογία» διάφοροι αρσενικοί της Αυστραλίας θα ξεροβήχουν…Στα ράφια των βιβλιοπωλείων κατοικοεδρεύει το βιβλίο της Montenegro  «10,000 Men and Counting», όπου  εκτός από τις άφθονες ερωτικές της εμπειρίες  περιγράφει και τις 80 προτάσεις γάμου που έχει δεχτεί….

ΠΗΓΗ πληροφορίας : KSIPNISTERE

Eν όψει, γεωσχηματισμοί "Μπουχάρια", φωτο Λάζαρος Τσικριντζής

Η υδατική οικονομία – παρατηρήσεις σε ένα κείμενο του Γιάννη Παπαδημητρίου

 Η οικονομία του λόγου είναι αντίθετη με την σαφήνεια του λόγου – όμως τα πολιτικά κείμενα επωμίζονται αυτή την αποστολή,  δηλαδή να είναι λιτά αλλά και εύληπτα.  Το κείμενο του Γιάννη Παπαδημητρίου φέρνει πολλά στοιχεία από εκείνα  που πρέπει να ενταχθούν στη λογική μιας εναλλακτικής, αριστερής και αντιμνημονιακής διακυβέρνησης, αφήνοντας την κωδικοποίηση τους στους παραγωγούς πολιτικών αποφάσεων και στους ακτιβιστές. Πάνω σε αυτό το κείμενο ο υποφαινόμενος έκανε σειρά παρατηρήσεων, που προηγούνται του κειμένου Παπαδημητρίου :

1.    Η  αναγόρευση του νερού σε «δημόσιο αγαθό»  από το κείμενο του Παπαδημητρίου παρουσιάζει το νερό ως κομιστή μιας εσωτερικής  μεταφυσικής ιδιότητας, ενώ αυτό που απλά  χρειάζεται είναι μια βροντώδης πολιτική δήλωση για το ότι ΘΕΛΟΥΜΕ το νερό, το δάσος, την παραλία, τη λίμνη, τις πηγές κλπ., να είναι δημόσια, κοινόχρηστα και  συλλογικά αγαθά, χωρίς εμπορευματοποίηση. Αυτό αφήνει μετέωρο το ζήτημα  διαφόρων συλλογικοτήτων (π.χ κάτοικοι της Αραβυσσού) που διεκδίκησαν ή διεκδικούν συλλογικό δικαίωμα εντός του ευρύτερου Δημοσίου  δικαιώματος στην υδροδοσία.

2.   «Ενσωμάτωση της οικολογικής διάστασης», αναφέρει η πρώτη παράγραφος του κειμένου του ΓΠ.  Όμως η  οικολογία δεν είναι μία διάσταση εκ των διαστάσεων, αλλά  οπτική (όλων) των πραγμάτων και των πολιτικών. Από αυτή την άποψη διεκδικεί και εκθέτει  λόγο εφ’ όλης της ύλης, προφανώς όχι υπό την ιδιότητα και την πόζα ιερατείου ειδημόνων.

3.    Το κείμενο τάσσεται «κατά των γιγαντιαίων κατασκευών, υπέρ της μικρής κλίμακας»: Το οικολογικό κίνημα εναντιώθηκε στο λάθος των μεγακατασκυεών με ένα –επίσης-  λάθος : «Το μικρό είναι όμορφο». Το ζητούμενο όμως ήταν ΚΑΙ επί Σουμάχερ ΚΑΙ τώρα επί νεοφιλελευθερισμού η «optimum» κλίμακα. Δηλαδή το Μέτρο.

4.   Με το παραπάνω κριτήριο, με τη λογική της φέρουσας ικανότητας – που είναι σαφώς διαλεκτική και εγκαινιάζει στο χώρο της Οικολογίας την αρχή του «Μέτρου» -   πρέπει να κρίνεται κάθε έργο, συμπεριλαμβανομένης της μερικής εκτροπής του Αώου.

5.    Προ πάσης παροχολογικής πολιτικής ή όποιας  άλλης πολιτικής διάχυσης του υδρολογικού κόστους στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, πρέπει να τίθεται η αποτελεσματικότητα, η οικονομία, η συνετή διαχείριση. Έτσι μπορούμε να ανταγωνισθούμε κοινωνικά, ιδεολογικά και εις βάθος χρόνου τους ανταγωνιστές μας – δηλαδή τους  καπιταλιστές επιχειρηματίες.

6.   Η επιδίωξη «υδατικής συνείδησης» δεν αποκλείει την τιμολογιακή κύρωση της  όποιας σπατάλης. «Και ο άγιος θέλει φοβέρα», που λένε..

7.   Υδατική οικονομία δεν σημαίνει διαρκή περιορισμό της υδατικής κατανάλωσης, αλλά αντιστοίχηση του νερού με τις ιδιαίτερες ανάγκες ενός τομέα  – π.χ. βιολογική γεωργία

8.   Οι ιχθυοκαλλιέργειες είναι σήμερα το μεγαλύτερο  σουξέ του πρωτογενούς τομέα, σε ένα φυσικό πλαίσιο μερικών χιλιάδων χιλιομέτρων  ελληνικής ακτογραμμής. Χρειάζεται επαγρύπνηση απέναντί τους, αλλά όχι εύκολο απορριπτικό πνεύμα .

9.   Για τα Μικρά Υδροηλεκτρικά Έργα :  Συμφωνώ και επαυξάνω, μαζί με το κριτήριο του μεγέθους πρέπει να συνεκτιμάται το κριτήριο της αισθητικής. (Φιοντόρ Ντοστογιέφσκυ : Η ομορφιά θα σώσει τον τουρισμό*…)

10.                     Ο ΓΠ επιχειρηματολογεί για την « ανασύσταση των ρηχών υγροτοπικών εκτάσεων στην περίμετρο της λίμνης Παμβώτιδας». Ένα αίτημα εκ πρώτης όψεως δευτερεύον, που όμως είναι τόσο σημαντικό για τη φύση και  τόσο διαπαιδαγωγητικό  για την ευρύτερη κοινωνία : Η λίμνη δεν είναι μια ακανόνιστη «φυσική μεγαπισίνα» για να έχει απολύτως  διακριτά  όρια-  που αρχίζει και που τελειώνει.

Γιάννης Σχίζας

*Πλάκα κάνω…

ΟΛΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ

ΑΝΟΙΧΤΗΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗΣ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΠΕΙΡΟ