"Ο χώρος που ζούμε και δουλεύουμε"

         Η NU*Age και ο Σπύρος Κουβέλης,  σε συνεργασία με το  Ίδρυμα Μ. Κακογιάννης(Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα 117 78,  τηλ. 210 3418 550,  φαξ.  210 3418 570 Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο : info@mcf.gr Ιστοσελίδα:  www.mcf.gr)  , στο πλαίσιο της εκστρατείας «οι Έλληνες μπορούν - GreeksCan!» παρουσιάζουν την Πέμπτη 24 Μαΐου 2012, 20:00-22:00, στο Κινηματογράφο του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, τρεις προσεγγίσεις για ένα αλλιώτικο τρόπο να σχεδιάζουμε και να κατασκευάζουμε το χώρο που ζούμε και δουλεύουμε.

Οι Στέφανος Παλλαντζάς (Project15), Andrew Clements (Οικοστέγες) και Θανάσης ∆εμίρης (FluxOffice) μιλούν για την πρωτοποριακή και βραβευμένη δουλειά Ελληνικών επιχειρήσεων στο σχεδιασμό χώρων. 

 Ο Θανάσης Δεμίρης,  με αφορμή την πρόσφατα βραβευμένη μελέτη για ένα θέατρο πάνω από μία αρχαιολογική ανασκαφή, μιλά για τη σημασία του τόπου, του τοπίου και της δυνατότητας μετασχηματισμού του χώρου" 

Ο Andrew Clements μιλάει για τις πράσινες στέγες και το όραμα του η Αθήνα από το Λυκαβηττό να μοιάζει με ένα μεγάλο κήπο. Μιλάει ακόμα για τα ιδιαίτερα πλεονεκτήματα της Ελλάδας, το κλίμα και τη χλωρίδα, που μπορούν να την καταστήσουν εξαγωγική δύναμη στο αντικείμενο αυτό. 

Ο Στέφανος Παλλαντζάς εξηγεί πως εκμεταλλευόμενοι το μεσογειακό κλίµα και τον βιοκλιματικό σχεδιασμό,  τις παραδοσιακές τεχνικές αιώνων αλλά και τις σύγχρονες τεχνολογίες στην κατασκευή,  µπορούµε να εξασφαλίζουµε τη θέρµανση και την ψύξη του σπιτιού µας καταναλώνοντας όση ενέργεια χρησιμοποιεί ένα πιστολάκι  µαλλιών.  

Στη διάρκεια της εκδήλωσης, οι θεατές συζητώντας με τους ομιλητές θα σχεδιάσουν, ζωντανά, στη σκηνή, πράσινα κτίρια και πόλεις που αξιοποιούν τα πλεονεκτήματα της Ελλάδας. 

Θα προβληθούν επίσης video σχετικά με το χώρο που ζούμε, τα πράσινα κτίρια και τις πράσινες στέγες. 

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ - Απαραίτητες οι κρατήσεις θέσεων: 210 3418579

«ΗΜΕΡΑ ΜΑΓΕΙΑΣ ΤΩΝ ΦΥΤΩΝ»

Τι συγκλονιστικός, τι όμορφος τίτλος ! Τα φυτά μπορούν να είναι σαν τα ζώα, πολλά από τα οποία μας τρέφουν  και περνούν απαρατήρητα, όμως κάποια από αυτά γίνονται οικόσιτα και αναδεικνύονται σε συντρόφους μας, σε φίλους, σε παρακοιμώμενους…Έχω γνωρίσει ανθρώπους που πιστεύουν στην ικανότητα των φυτών να επικοινωνούν, να αισθάνονται ήχους, να απολαμβάνουν μηνύματα ή να δυσαρεστούνται από αυτά. Αλήθεια ή φαντασίωση; Δε ξέρω, όμως ένα παλιό βιβλίο («Η μυστική ζωή των φυτών»), της δεκαετίας του 70, είχε σαν θέμα αυτή την υποτιθέμενη ικανότητα. Έκτοτε πέρασαν πολλά χρόνια, η βιβλιογραφία δεν είναι δυνατόν παρά να εμπλουτίσθηκε…

Τα «οικόσιτα φυτά» των κατοίκων των πόλεων είναι καλοί αγωγοί της φυσιολατρίας, της διατήρησης δεσμών με τη φύση. Είναι ακόμη στοιχεία αισθητικού εμπλουτισμού, αποσυμπίεσης από τη κυριαρχία των αστικών σχημάτων : Τετράγωνο, τρίγωνο, ορθογώνιο. Τα φυτά των πόλεων εισάγουν το ακανόνιστο, αμβλύνοντας την όχληση που προκαλεί η  πανκυρίαρχη κανονικότητα.

Αν υπήρχε τρόπος να αντλούμε τις θερμίδες και τα άλλα ζωτικά στοιχεία  που χρειαζόμαστε , χωρίς τη διαμεσολάβηση των φυτών,  π.χ από ειδικά ορυκτά(!), η ζωή μας θα ήταν πολύ φτωχότερη…

Αναλογίζομαι  τις πρώτες αποικίες των ανθρώπων στο διάστημα, στις οποίες δεν θα περισσεύει χώρος για φυτά, και ο εκεί βίος μου φαίνεται αβίωτος…

Εν τέλει νομίζω πως για τα φυτά πρέπει να ισχύει η κουβέντα που εκστόμισε για τα ζώα ο αρχηγός των Ινδιάνων Σηάτλ το 1854, απαντώντας σε πρόταση του Προέδρου των ΗΠΑ  Φραγκλίνου Πηρς για την αγορά Ινδιάνικης γης :  Χωρίς τα φυτά, ο άνθρωπος θα  αισθάνεται τρομερή μοναξιά….

Υγρότοποι Αττικής και μια καταγραφή πουλιών

Το  Νοέμβριο του 2008 η Ελληνική Ορνιθολογική  Εταιρεία ξεκίνησε  Πρόγραμμα  με σκοπό τη συστηματική καταγραφή της ορνιθοπανίδας και τη συλλογή πληθυσμιακών στοιχείων για τα πουλιά των υγροτόπων της Αττικής. Στόχος ήταν  να καλυφθούν οι 13 κυριότεροι υγρότοποι της Αττικής. Το 2011 καλύφθηκαν 10 υγρότοποι, ενώ προστέθηκε στο πρόγραμμα ένας επιπλέον υγρότοπος, ο υγρότοπος της Μπρέξιζας.

Οι υγρότοποι στην Αττική είναι από τους πλέον σημαντικούς βιότοπους για τα πουλιά της περιοχής και όχι μόνο, καθώς χρησιμοποιούνται είτε ως τόποι αναπαραγωγής, είτε ως τόποι διαχείμασης ή απλά ως στάσεις ανεφοδιασμού κατά τη διάρκεια της μετανάστευσης. Η σημασία τους αντανακλάται και στη μεγάλη ποικιλότητα των πουλιών καθώς και άλλων ειδών πανίδας και χλωρίδας που απαντώνται σε αυτούς. Η παρουσία και η αφθονία των πουλιών σχετίζεται με την κατάσταση των υγροτόπων που αντιμετωπίζουν συνεχείς απειλές και πιέσεις, κυριότερα από την αστικοποίηση της περιβάλλουσας περιοχής τους και τις  ανθρώπινες δραστηριότητες.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                        

Το Πρόγραμμα

Κάθε χρόνο πραγματοποιούνται στον κάθε υγρότοπο 6 επισκέψεις από μέλη και εθελοντές της Ορνιθολογικής. Στο σύνολο των καταγραφών που πραγματοποιήθηκαν το 2011 καταγράφηκαν πάνω από 32.500 πουλιά από 157 είδη. Από τα είδη που παρατηρήθηκαν 43 περιλαμβάνονται στο Παράρτημα Ι της Οδηγίας για τα Πουλιά, ενώ 27 είδη έχουν χαρακτηριστεί στο Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Ζώων της Ελλάδας (2009) ως Σχεδόν Απειλούμενα, Τρωτά ή Κινδυνεύοντα[1].

2ημερη ΟΙΚΟ-ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ στη Τρίπολη, 19-20 Μαϊου

Εκλεκτές συλλογικότητες οργανώνουν  συνάντηση στο Αποστολοπούλειο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Τρίπολης :  Είναι  ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΡΚΑΔΩΝ ΟΡΕΙΒΑΤΩΝ ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ, το ΚΕΝΤΡΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΑΣΤΡΙΟΥ, οι ΒΙΟΚΑΛΛΙΕΡΓΗΤΕΣ ΑΡΚΑΔΙΑΣ, ο ΦΙΛΟΤΕΧΝΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ ΤΡΙΠΟΛΗΣ. 

 Ένα γεγονός "ολικής αλέσεως" ή περίπου, όπου ξεχωρίζει η κατασκευή οικιακής ανεμογεννήτριας και οι ομιλίες από μια πλειάδα ακτιβιστών και  ταυτόχρονα σκεπτόμενων ατόμων....

Κοινωνικά Υποστηριζόμενη Γεωργία

Στα  πλαίσια των δράσεων του Ευρωπαϊκού Προγράμματος Grundtvig «CSA(Community Supported Agriculture) for Europe» ,   η ΔΗΩ οργανώνει  σειρά  ενημερωτικών σεμιναρίων. Το καινούριο στην όλη υπόθεση είναι ότι σε αντίθεση με τις γνωστές και αυθόρμητα σχηματισμένες συλλογικότητες στην Ελλάδα της κρίσης, που απέβλεπαν στην απευθείας σχέση παραγωγού-καταναλωτή, η  «Κοινωνικά Υποστηριζόμενη Γεωργία»  είναι μια πιο "ολιστική" εναλλακτική πρόταση  που αφορά όχι μόνο τη διακίνηση αλλά και τη παραγωγή   αγροτικών προϊόντων, όπου οι αγρότες και οι καταναλωτές  αναπτύσσουν στενή συνεργασία,  όπου οι καταναλωτές συχνά  χρηματοδοτούν εξ αρχής τον προϋπολογισμό μιας γεωργικής εκμετάλλευσης για το σύνολο της παραγωγικής περιόδου, με σκοπό να προμηθεύονται γεωργικά προϊόντα σε τακτά χρονικά διαστήματα.  Ακόμη συχνά  τα καλλιεργούμενα προϊόντα και οι καλλιεργητικές μέθοδοι συναποφασίζονται σε συνελεύσεις, χτίζοντας έτσι μια ισχυρή σχέση μεταξύ καταναλωτή και παραγωγού.

Τα σεμινάρια που θα πραγματοποιηθούν είναι τα εξής:

• Σάββατο , 19 Μαΐου, στην Κομοτηνή, στο ΚΕ.Γ.Ε. «Δήμητρα» στις 9.001

• Κυριακή , 20 Μαΐου, στα Γιαννιτσά, στις εγκαταστάσεις του πολυχώρου του Κέντρου

Ιππικής Τέχνης Πέλλας, στις 13.00

• Δευτέρα, 21 Μαΐου, στη Θεσσαλονίκη, στις εγκαταστάσεις του ΑΠΘ, Κτίριο ΚΕΔΕΑ ΑΠΘ

(κόκκινο κτίριο Επιτροπής Ερευνών), 3ης Σεπτεμβρίου – Πανεπιστημιούπολη ΑΠΘ, στις 18.00

Ομιλητές στα σεμινάρια θα είναι πέντε πολύ έμπειροι αντιπρόσωποι από συστήματα Κοινωνικά

Υποστηριζόμενης Γεωργίας:

• ο Pierre Besse από το δίκτυο AMAP (Association pour le Maintien de l’Agriculture Paysanne)

στη Γαλλία, η Kathleen Cross από CSA της Χαϊδελβέργης στη Γερμανία και η Lilli Henzl

από τη CSA “GE.LA.” στην Αυστρία, θα μας μεταφέρουν τις εμπειρίες τους από τη δράση των

CSA’s στις οποίες συμμετέχουν

• ο Veiiko Heintz από τη Community Farm Karlshof, στο Βραδεμβούργο της Γερμανίας και ο

David Burton από τη River Bourne Community Farm από τη Μ. Βρετανία θα μιλήσουν για το

πώς μπορεί κάποιος να στήσει μια ομάδα ΚΥΓ στην περιοχή του

Η συμμετοχή σε κάθε σεμινάριο είναι δωρεάν.

Στο πρόγραμμα συμμετέχει ο Οργανισμός ΔΗΩ μαζί με άλλες εφτά οργανώσεις από χώρες της

Ευρωπαϊκής Ένωσης, ήτοι:

Αυστρία (ATTAC),

Γαλλία (URGENCI),

Γερμανία (Gute Erde Kattendorf),

Ηνωμένο Βασίλειο (Soil Association),

Ουγγαρία (Tudatos Vasarlok Egyesulete).

Σλοβακία (Centrum pre trvaloudrzatelne alternativy),

Τσεχία (PRO-BIO),

Για περισσότερες πληροφορίες  ΔΗΩ (210-8224384, Ανδρέας

Γεωργακάκης ) ή  a.georgakakis@dionet.gr

Οι δρόμοι που διαμελίζουν…..

Οι δρόμοι ενώνουν πόλεις, περιοχές, ανθρώπους, όμως κάποτε διαμελίζουν τη φύση και προκαλούν ανέκκλητες βλάβες…Σε ολόκληρο τον κόσμο τα τροπικά δάση βροχής έχουν ήδη υποστεί τέτοιες  βλάβες, αλλά αυτό δεν έχει συνετίσει τον κόσμο των εργολάβων και των αναπτυξιολάγνων που συνεχίζουν ακάθεκτοι το χαβά τους….Το  τελευταίο επεισόδιο  στο σήριαλ της  καταστροφής  σχετίζεται με το διαμελισμό μιας παρθένας έκτασης στο Περού, που έχει το ηχητικά κοντινό όνομα  Purus….

To Purus είναι  προστατευόμενη έκταση  στην ευρεία περιοχή της Αμαζονίας, με σπάνια φυτά και ζώα, που μέχρι στιγμής  διαφυλάχθηκαν,  βοηθούντων και των  περιβαλλοντικών οργανώσεων. Στην έκταση αυτή ζουν δυο κοινότητες ιθαγενών, που είναι τόσο απομονωμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο ώστε   αποκαλούνται από τη κοινωνία του Περού «Ακοινώνητοι» (Uncontacted…). Όμως ένα πρόσφατο σχέδιο διάνοιξης αυτοκινητοδρόμου απειλεί να ανατρέψει τη ζωή των γηγενών και να προκαλέσει καταστροφές στη φύση….

Η περίπτωση έχει τα τυπικά χαρακτηριστικά μιας  περιβαλλοντικά ανεγκέφαλης  οδοποιίας, που έχει θυσιάσει στη χώρα μας πολλές ομορφιές και έχει προκαλέσει δακρύβρεκτες – αλλά κατόπιν εορτής – διαπιστώσεις…Όσοι νοήμονες άνθρωποι απεχθάνονται τα κροκοδείλια δάκρυα  εργολαβικής και  όχι μόνο προελεύσεως, μπορούν να υπογράψουν το αίτημα εναντίον του συγκεκριμένου   δρόμου,  που σακατεύει τη φύση και τις τοπικές κοινωνίες…  

Tell Peru that the Purus must be protected! »

Μίλα μου για καταστροφή......

Αντιγράφω το Δελτίο Τύπου για την έκθεση του Λουκά Λουκίδη, που παρουσιάζεται στην αίθουσα William James στον Χολαργό, Υμηττού 64, από τις 16.5.12 έως τις 17.6.12 :

"Η έκθεση γλυπτικής του Λουκά Λουκίδη με τον τίτλο «ΟΥΚΑΤΣΑΛΙΟΝ», βασίζεται στο θραύσμα, ως γενεσιουργό αιτία, στο θραύσμα ως αποτέλεσμα μιας καταστροφής που έχει επιτελεστεί, είτε ως ατύχημα είτε ως ηθελημένη πιθανόν ενέργεια. Ο Λουκίδης  συλλέγει  μανιωδώς, σαν ένας αρχαιολόγος του παρόντος, τέτοιου είδους αντικείμενα από το αστικό, και όχι μόνο, περιβάλλον και κάποια από αυτά γίνονται τα μοντέλα μιας «μνημειακής» γλυπτικής σε σταθερά υλικά, ακολουθώντας  το πρότυπο ως προς το υλικό, το χρώμα, και τη μορφή. Μόνο οι διαστάσεις αλλάζουν. Μεγεθύνονται τόσο, ώστε να πλησιάζουν  μορφές που συνειρμικά του θυμίζουν. Οι συνειρμοί αυτοί δίνουν και τους τίτλους στα έργα, ενώ ενίοτε αποτελούν αφορμή για περαιτέρω επεξεργασία, όπως είναι η προσθήκη ready made αντικειμένων.

Ο Λουκίδης   χρησιμοποιεί τα θραύσματα μιας καταστροφής, τα υπολείμματα της φθοράς και τα  επαναφέρει  στις απρόσμενες  ενίοτε «μορφές ζωές» που αυτά του υποβάλλουν.Η καταστροφή ως γενεσιουργός αιτία, ως δομή, ως ένα αισιόδοξο σενάριο."

ΥΓ.Πολύ καταστροφή ακούω, και καταστροφή αυτών που καταστρέφουν τις ζωές μας δε βλέπω.....

Εκδρομή στο ύψωμα 356

Στη κλίμακα του 24ωρου  υπάρχουν προνομιακές στιγμές : Και τέτοιες είναι η  αρχή της Ημέρας και το τέλος της – η ανατολή και το ηλιοβασίλεμα …. Στη κλίμακα του έτους υπερτερεί αναμφίβολα ο μήνας που απογειώνει την άνοιξη και προετοιμάζει τα πνεύματα για το καλοκαίρι  - δηλαδή  ο  Μάης  :   Ο μήνας που παράγει οπτικά και οσμικά θαύματα  στο  χώρο της Αττικής,   που όσο κι αν   έχει δοκιμασθεί από την επέλαση της ασφάλτου και του μπετόν, συνεχίζει να αντηχεί τη παλιά του ποιότητα.

Μέσα σε αυτό το χώρο υπάρχουν πάλι εκλεκτά σημεία, παρατηρητήρια, μπαλκόνια, από όπου το βλέμμα μπορεί να στρέφεται προς κάθε κατεύθυνση  και να προσλαμβάνει διάφορες όψεις. Ο τοπιογράφος Edward Dodwell,του οποίου τα έργα παρουσιάζονται στην Πινακοθήκη Γρηγοριάδη μέχρι την  14^η Οκτωβρίου, ήταν ένας από τους επισκέπτες της προεπαναστατικής Ελλάδας (1809) που διέσωσε τις ελεύθερες πτήσεις του βλέμματος από την κορυφή του Υμηττού μέχρι τη Βοιωτία…

Ένα τέτοιο παρατηρητήριο είναι και το ύψωμα 356 με τον τυπικό «Προφήτη Ηλία» στη κορυφή του, που βρίσκεται   στα νοτιοανατολικά της Αθήνας, πάνω από τη περιοχή των Λεγρενών, με ένα οπτικό πεδίο όπου κυριαρχεί το θαλάσσιο στοιχείο – η Νήσος του Αγίου Γεωργίου, η Μακρόνησος, η Εύβοια, η Κέα. Το ύψωμα είναι προϊόν  γεωλογικής ανακατάταξης, που θα πέρναγε απολύτως απαρατήρητη αν δεν είχε εκφραστεί πάνω στους βράχους : Όπου τα όστρακα μαρτυρούν μια παμπάλαιη διαδικασία  ανύψωσης του θαλάσσιου πυθμένα πριν 10 εκατομμύρια χρόνια…

Από  τον Προφήτη Ηλία εποπτεύει κανείς τον Εθνικό Δρυμό Σουνίου, που κάηκε ύστερα από αλλεπάλληλες πυρκαγιές με πρώτη και σημαντικότερη όλων αυτή του 1985…Ήδη η φύση καταβάλλει μια φιλότιμη προσπάθεια αυτοϊασης, όμως το μέλλον είναι αβέβαιο μέσα στη γενικότερη λαίλαπα της ανεξέλεγκτης δόμησης…

Μια λαμπρή ευκαιρία για να δούμε όλα αυτά, κι ακόμη τη γεωλογική βύθιση στη περιοχή της Καμάριζας ονόματι «Χάος» + το Αρχαίο Θέατρο του Θορικού, μας δίνει η εκδρομή των «Φίλων του Βουνού και της Θάλασσας» το Σάββατο, 12 Μαϊου. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να μιλήσουν με την Έλλη Τερζόγλου, στο 6977 578 747  

ΕΑΡΙΝΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ

Στη Καρδίτσα, στις 12 και 13 Μάη, η "Εαρινή γιορτή της φύσης"....Η περιοχή χρειάζεται τέτοια γεγονότα. Μακάρι να γίνουν 1,2,3....πολλες τέτοιες διοργανώσεις, στην Καρδίτσα και σ' όλο τον κάμπο, που παραμένει το αγροτικό "Ελντοράντο" της χώρας...

Τα «αυθαίρετα» κάποιων παραγόντων και το οικολογικό κίνημα

 Τον κ. Δημήτρη Δαμάσκο δεν τον γνωρίζω προσωπικά, όμως από τη  θητεία  μου  στο οικολογικό κίνημα  έχω γνωρίσει πολλές και διάφορες «καταλήψεις» κινηματικών χώρων από παράγοντες κάθε είδους : Από ανθρώπους που  εμφανίζονταν αποκλειστικοί ιδιοκτήτες και διαχειριστές υποθέσεων όπως το αντικυνηγετικό κίνημα, η Πάρνηθα, ο Υμηττός,  οι Οικολόγοι Εναλλακτικοί,  η Πολιτική Οικολογία  και πλείστες όσες. Στο κατάλογο αυτό ήλθε τώρα τελευταία να προστεθεί η ιστορία  της διαχείρισης αποβλήτων , με την εγκατάσταση ενός «ιδεολογικού αυθαιρέτου» σε μια υπόθεση κατεξοχήν κοινόχρηστη, κοινωνική, ανεπίδεκτη ιδιοκτησίας,   στα πλαίσια της οποίας δεν χωρούν «αριστίνδην» θέσεις και  πρωτοκαθεδρίες….

Η υπόθεση έχει ως εξής : Ύστερα από επανειλημμένες προεκλογικές αναφορές του κ. Κυριάκου Γκίκα στην έλλειψη τοποθέτησης των κομμάτων σχετικά με την υπόθεση του Γραμματικού «πλην του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ»,  ως συμμέτοχος του «ΣΥΡΙΖΑ-Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο»  έκανα μια επανόρθωση για να δείξω ότι δεν είναι απλά ο «Συνασπισμός», αλλά ο μείζων χώρος, που απαντά στα προβλήματα των τοπικών κοινωνιών και  διακινεί ευρύτερα τις απόψεις του ...

Έγραψα λοιπόν στον  κ. Γκίκα , λέγοντάς του:

«  προφανώς θα εννοείτε ότι σας απάντησε για το ζήτημα των απορριμμάτων ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΝΩΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ. Την άποψη της ήπιας διαχείρισης, της ανακύκλωσης, της πρόληψης στην πηγή, του κατάλληλου (άριστου) μεγέθους των μονάδων διαχείρισης, του αποκλεισμού προβληματικών λύσεων όπως η καύση, είχα την ευκαιρία να θέσω στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ στις 30.6, εκπροσωπώντας τον ΣΥΡΙΖΑ_ΕΚΜ»

Φυσικά  αυτές οι ιδέες ήταν απλοί τίτλοι θέσεων, που έχουν  γίνει  κοινός τόπος και ψωμοτύρι   των οικολογικών οργανώσεων.  Όμως η παράλειψή μου να ζητήσω την άδεια του ειδικού  κ. Δαμάσκου για την εκφορά κάποιων στοιχειωδών απόψεων  στην περιοχή της αποκλειστικής αρμοδιότητάς του, προκάλεσε  την οργισμένη έως σχιζοφρενική αντίδρασή του επί του θέματος…..

Θαυμάστε την απρόκλητη άποψη-επίθεση :  

κ. Γιάννη Σχίζα,

Η απάντησή σου στον Κ. Γκίκα φανερώνει δύο πράγματα

α/ είσαι σε καλό δρόμο (…που όμως  κανονικά θα έπρεπε να είχες ήδη φτάσει)

β/ έχεις ακόμα νηπιακή  τεχνική αλλά και πολιτική αντίληψη για το θέμα….!

αυτό είναι απαράδεκτο!

Και επειδή σε αυτό ίσως είμαστε  συνυπεύθυνοι και η prosynat αλλά και εγώ προσωπικά σε καλώ σε συνάντηση ενημέρωσης

-επιμόρφωσης το συντομότερο.

Αυτό είναι μία ύστατη προσπάθεια από μεριάς μου …. που αν δεν αποδώσει θα περάσεις απέναντι ως βλάξ ή (και) διεφθαρμένος.

Φιλικά,

Δημήτρης Δαμάσκος 

Προσέξτε μόνο τούτο : Αφού με ειρωνεύεται και με βρίζει ως βλάκα ή διεφθαρμένο ή και τα δυο μαζί, μου πετάει στο τέλος και ένα «φιλικά»….

Επιμύθιον : Άλλος έχει το όνομα Σχίζας, κι άλλος τη "χάρη" της σχιζοφρένειας…..

 Υ.ΓΗ φωτογραφία ( Αμβρακικός) είναι της Περιβαλλοντικής Εταιρείας Πρέβεζας

Ιαπωνία χωρίς πυρηνική ενέργεια

Το θεώρημα της αντιστοιχίας των παραγωγικών δυνάμεων με τις παραγωγικές σχέσεις  είχε κεντρική θέση στην μαρξική σκέψη. Αυτό που δεν είχε διερευνηθεί συστηματικά, ήταν η αντιστοιχία συγκεκριμένων  παραγωγικών δυνάμεων, όπως λόγου χάρη η αποκεντρωμένη  αιολική και φωτοβολταϊκή παραγωγή ,  με τις παραγωγικές σχέσεις  …

 Οι οικολογούντες γενικά είχαν σκιαγραφήσει τις συνεπαγωγές π.χ. της βιολογικής γεωργίας στις μορφές ιδιοκτησίας, στην επιβίωση των παραδοσιακών αγροτικών κοινοτήτων με τις δομές αλληλεγγύης κλπ., ενώ  επίσης είχαν αναφερθεί στις ιδιοκτησιακές και άλλες «συζεύξεις»   που συνεπάγεται η παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος από  πυρηνική ενέργεια – όμως αυτό ουδέποτε γενικεύτηκε σε βαθμό ώστε να δείξει, ότι κάθε ιδιαίτερο στάτους παραγωγικών δυνάμεων,  συνεπάγεται ιδιαίτερες παραγωγικές σχέσεις…

Το συγκεκριμένο  θεωρητικό έλλειμμα καθήλωσε διάφορες κινηματικές δράσεις σε ένα εμπειρικό επίπεδο, απέτρεψε την  τη συμπαράταξή τους με άλλες παράλληλες κοινωνικές κινήσεις  και μείωσε την  κοινωνική και πολιτική  τους απήχηση.  Στη  συγκεκριμένη συγκυρία, εν όψει της  απόφασης  της Ιαπωνίας να κλείσει το τελευταίο πυρηνικό της σταθμό και να μείνει για πρώτη φορά μετά το 1970 χωρίς πυρηνική ενέργεια, μια ολοκληρωμένη αξιολόγηση θα σήμαινε πολύ περισσότερα από την άποψη περί εγκατάλειψης μιας επισφαλούς βιομηχανικής εγκατάστασης….

Οι πυρηνικοί αντιδραστήρες είναι αρθρωμένοι με τις μεγάλες μπίζνες της κεφαλαιοκρατικής κοινωνίας, με συγκροτήματα τραπεζικών κυρίως συμφερόντων, που με τη σειρά τους διαπλέκονται με ερευνητικά ιδρύματα, καθώς επίσης με κρατικούς και στρατιωτικούς παράγοντες. Στη δεκαετία του 1950 ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντουάϊτ Αϊζενχάουερ είχε μιλήσει για το «στρατιωτικοβιομηχανικό» πλέγμα, όμως το σημερινό πυρηνικό πλέγμα είναι πολύ περισσότερο ισχυρό και συνεκτικό. Με αυτό το δεδομένο, η απόφαση της Ιαπωνίας συνιστά ένα βαρύτατο τραυματισμό των πιο γιγαντιαίων κεφαλαιοκρατικών συγκροτημάτων, που αναζητούν μεγάλες επενδύσεις σε τομείς υψηλής τεχνολογίας. Ταυτόχρονα όμως η απόφαση της Ιαπωνικής κυβέρνησης  να κλείσει  54 πυρηνοηλεκτρικές εγκαταστάσεις  που προσέφεραν το ένα τρίτο της συνολικά καταναλισκόμενης ενέργειας, είναι και ένα μέτρο των διαμαρτυριών και της αναστάτωσης που εκφράστηκε στην κοινωνία, μετά το πυρηνικό ατύχημα της Φουκούσιμα τον Φεβρουάριο του 2011. 

Κάποιοι όπως η Greenpeace Ιαπωνίας βλέπουν με ιδιαίτερη ευχαρίστηση τη στροφή της παραγωγής και της κοινωνίας στις ΑΠΕ ή στην ενεργειακή εξοικονόμηση, άλλοι όμως είναι περισσότερο επιφυλακτικοί :  Η πυρηνική ανάκαμψη μετά από μεγάλη περίοδο ύφεσης δεν ανήκει στη σφαίρα της φαντασίας, αλλά έχει επαναληφθεί στο κοντινό και μακρινό παρελθόν…

Το ΤΕΕ γράφει στον Παπαδήμο…

Όχι πάντα αλλά όχι σπάνια, η οικοδομή  προκάλεσε τρομερές καταστροφές στο περιβάλλον και στην ποιότητα ζωής αυτής της χώρας…Είναι χαρακτηριστικό ότι στη δεκαετία του 70, όταν επιτεύχθηκαν τα μεγάλα ελληνικά ρεκόρ στη παραγωγή «οπλισμένου σκυροδέματος», οι περιβαλλοντικά ευαίσθητοι πολίτες  έβαλαν συστηματικά εναντίον των εργολάβων,  για τις καταστροφές  που επέφεραν στη φύση και στο ανθρωπογενές περιβάλλον.

Η Ελλάδα κατάφερε να βρίσκεται στη δεύτερη θέση στο κόσμο μετά την Ταϊβάν, από την άποψη της κατοχής οικιστικών «κελυφών» παντός είδους, κι αυτό προσανατόλισε αντίστοιχα τις παραγωγικές της δυνάμεις : Ο πολιτικός μηχανικός, ο αρχιτέκτονας, ο οικοδόμος, ο υδραυλικός και σωρεία από άλλες ειδικότητες, πλαισίωσαν μια κατασκευαστική ευφορία με ισχυρά «εκτατικά» χαρακτηριστικά . Ήταν η ευφορία εκείνη που «πατούσε» συχνά πάνω σε θλιβερές κατεδαφίσεις κτιρίων και οδηγούσε τον Χριστιανόπουλο να στιχουργεί  «για τον κατατρεγμό της γραφικότητας»…

Η κρίση έπληξε σκληρά αυτή την διαρκή κατασκευαστική επέκταση και προκάλεσε βαθιά ύφεση του οικοδομικού τομέα, μέχρι και 75% !  Φυσικά υπό συνθήκες Μνημονίου και ιδιαίτερα υπό   καθεστώς  ληστρικής και φορομπηχτικής αβεβαιότητας , με την αποθάρρυνση των επενδύσεων και οικοδομών  κάθε χρήσης, η επάνοδος στη προηγούμενη κατάσταση ήταν επόμενο να φαίνεται ελκυστική για ένα μεγάλο μέρος εργαζομένων και επιχειρηματιών.  Όμως  μια «οικολογική προσέγγιση» του ζητήματος θα μπορούσε να δείξει ότι  η «επαν-απασχόληση»  των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας θα ήταν δυνατόν  να επέλθει όχι  με τη  τυφλή  «επιστροφή» στην προηγηθείσα, εκτατική και ανεγκέφαλη  οικοδομική μεγέθυνση, αλλά με μια μεγέθυνση  με νέα χαρακτηριστικά. Και τέτοια  θα μπορούσαν να είναι : τα Δημόσια έργα με κοινωνικές χρήσεις, οι  ανακαινίσεις κτιρίων, η ενεργειακή εξυγίανση κτισμένων χώρων, η αισθητική αναμόρφωση του αστικού τοπίου, η οργανωμένη δόμηση  στις πόλεις  πάνω στη βάση κατεδαφίσεων και με στόχο τη παραγωγή ελεύθερου επιφανειακού χώρου κλπ.

 Πολλά θα μπορούσαν να γίνουν, μέσω της υπέρβασης του χονδροειδούς παραδοσιακού μοντέλου της μπετονιέρας – και - όποιον-  πάρει -ο - χάρος….Τώρα όμως τι γίνεται; Διαβάζω πρόσφατη  επιστολή που έστειλε   ο πρόεδρος του ΤΕΕ Χρήστος Σπίρτζης  προς τον Πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο και ικανοποιούμαι ελάχιστα έως καθόλου : Η επιστολή μιλάει για «αναθέρμανση» της οικονομίας  σε «αναπτυξιακή κατεύθυνση», αλλά δεν λέει κουβέντα για το  «είδος του προϊόντος» : Για το είδος των κατασκευαστικών επεμβάσεων που δεν θα παρήγαγαν  μόνο απασχόληση των αναπασχόλητων πόρων, αλλά και ποιότητα ζωής, ενεργειακή εξοικονόμηση,  αισθητική ανάταση….

Όλο το κείμενο της επιστολής

Μηκερόζης Φώτης : Μπρος στο φωτεινό σηματοδότη

            ΤΑ ΞΥΛΑ ΣΤΟ ΤΖΑΚΙ, σώ­θη­καν. Ἔ­σβη­σε ἡ φω­τιά. Σι­γὰ-σι­γὰ ἁ­πλώ­θη­κε στὴν κά­μα­ρα, μιὰ νο­τι­σμέ­νη ψύ­χρα. Κρυ­ῶ­σαν, ἔ­τσι ὅ­πως ἦ­ταν ξε­σκέ­πα­στα, τὰ γυ­μνὰ κοι­μι­σμέ­να κορ­μιά τους. Ξυ­πνῆ­σαν, τὴν ἴ­δια στιγ­μή. Ἔ­ξω χι­ό­νι­ζε. Σι­ω­πη­λά, σχε­δὸν ὑ­πο­δό­ρια. Ἐ­κεί­νη τρά­βη­ξε ἀ­πά­νω τους τὸ βα­ρὺ πά­πλω­μα. Γυ­ρί­σαν στὸ πλά­ι καὶ βυ­θί­στη­κε ὁ ἕ­νας στὰ μά­τια τοῦ ἄλ­λου. Γρή­γο­ρα, τοὺς κυ­ρί­ε­ψε πά­λι ἡ ἴ­δια ὁρ­μή. Ξε­πη­δοῦ­σε, βα­θιὰ μέ­σα τους, σὰν ἕ­νας χεί­μαρ­ρος ἀ­τι­θά­σευ­τος. Κυ­λών­τας ἀπ΄ τὰ σκο­τά­δια, ἔ­βγαι­νε στὸ φῶς καὶ γι­νό­ταν ἕ­να ἁρ­πα­κτι­κὸ ποὺ γύ­ρευ­ε νὰ φά­ει, νὰ σπα­ρά­ξει τὴ σάρ­κα τοῦ ἄλ­λου. Ἄ­γριο πά­θος, Λερ­ναί­α Ὕ­δρα, φω­τιὰ στὴ ψυ­χὴ καὶ στὸ σῶ­μα τους.

Κι ὅ­ταν ξη­μέ­ρω­σε ἡ Δευ­τέ­ρα, τὸ χι­ό­νι στα­μά­τη­σε νὰ πέ­φτει. Ἐ­κεῖ­νος φό­ρε­σε τὸ κο­στού­μι του καὶ τὴ ζε­στὴ παρ­τι­σού του, ἐ­κεί­νη τὸ τζίν της, τὸ μάλ­λι­νο που­λό­βερ της καὶ τὸ ἀν­τι­α­νε­μι­κὸ μπου­φάν της. Ἐ­κεῖ­νος ἔ­βα­λε τὰ κα­λο­γυ­α­λι­σμέ­να σκαρ­πί­νια του, ἐ­κεί­νη τὶς ψη­λὲς λου­στρι­νά­τες μπό­τες της, βγῆ­καν καὶ σφά­λι­σαν πί­σω τους, τὴν πόρ­τα. Ἐ­κεῖ­νος μπῆ­κε στὸ αὐ­το­κί­νη­τό του, ἐ­κεί­νη ἀ­νέ­βη­κε στὴ βέ­σπα της καὶ χώ­ρι­σαν.

Ἔ­μει­νε μό­νη της ἡ ἀ­γροι­κί­α, σι­ω­πη­λή, νὰ στά­ζει ἀπ΄ τὴ στέ­γη της, τὸ χι­ό­νι ποὺ ἄρ­χι­σε νὰ λι­ώ­νει.

Τὰ πα­ρά­θυ­ρα ἦ­ταν ἀ­νοι­χτά, τὰ παν­τζού­ρια κλει­στά, ἔ­τρι­ζαν οἱ κορ­μοὶ τῶν δέν­τρων στὴν πλα­γιὰ ἄπ΄ τὴν ἀ­φό­ρη­τη κά­ψα κι ὁ τζίτ­ζι­κας κα­λοῦ­σε ρά­θυ­μα τὸ ταί­ρι του. Μέ­σα, τὸ ρεῦ­μα ἀπ΄ τὰ ἀ­νοι­χτὰ πα­ρά­θυ­ρα, κού­να­γε ἐ­λα­φρὰ τὶς κουρ­τί­νες. Ἀγ­κα­λι­α­στῆ­καν, πνιγ­μέ­νοι ὁ ἕ­νας στὸν ἱ­δρώ­τα τοῦ ἄλ­λου κι ἔ­γι­νε τὸ κρε­βά­τι τους μιὰ θά­λασ­σα ποὺ τοὺς τρά­βα­γε μαυ­λι­στι­κὰ στὸν βυ­θό της. Ἔ­νι­ω­θε ὁ ἕ­νας στὸ ἄγ­γιγ­μα, στὸ χά­ϊ­δε­μα, στὸ ἅρ­παγ­μα τοῦ ἄλ­λου, σι­γὰ-σι­γὰ νὰ δι­α­λύ­ε­ται, σὲ ἄ­πει­ρες στα­γό­νες, σὲ κόκ­κους ἀ­μέ­τρη­τους κι ὕ­στε­ρα νὰ ξα­να­συν­τί­θε­ται, νὰ γί­νε­ται καὶ πά­λι σι­γὰ-σι­γά, μιὰ στά­μνα γε­μά­τη δρο­σε­ρὸ νε­ρό, ἕ­να καρ­βέ­λι φρε­σκο­ψη­μέ­νο, ἀ­κουμ­πι­σμέ­νο στὸ πρε­βά­ζι ἑνὸς πα­ρα­θύ­ρου. Καὶ τού­τη ἡ πα­ρά­ξε­νη ἀ­πο­σύν­θε­ση κι ἡ πιὸ πα­ρά­ξε­νη σύν­θε­ση, ἐρ­χό­ταν καὶ ξα­νά­φευ­γε, ἐρ­χό­ταν καὶ ξα­νά­φευ­γε…κι ὅ­ταν ξη­μέ­ρω­σε καὶ πά­λι ἡ Δευ­τέ­ρα, εἶ­χε πά­ρει νὰ δρο­σί­ζει. Ἐ­κεῖ­νος φό­ρε­σε τὸ λι­νὸ κο­στού­μι του, ἐ­κεί­νη τὸ λευ­κὸ βαμ­βα­κε­ρὸ φου­στά­νι της, βγῆ­καν καὶ σφά­λι­σαν πί­σω τους τὴν πόρ­τα. Ἐ­κεῖ­νος μπῆ­κε στὸ αὐ­το­κί­νη­τό του, ἐ­κεί­νη ἀ­νέ­βη­κε στὴ βέ­σπα της καὶ χώ­ρι­σαν καὶ πά­λι.

Ἔ­μει­νε μό­νη της ἡ ἀ­γροι­κί­α, σι­ω­πη­λή, ν΄ ἀν­τα­να­κλᾶ στὰ κε­ρα­μί­δια της, τὸ λευ­κὸ φῶς τοῦ ἥ­λιου π΄ ἀ­νέ­τει­λε.

***

Πο­τὲ δὲν θὰ μά­θει ὁ ἕ­νας τὸ ὄ­νο­μα τοῦ ἄλ­λου. Πο­τὲ δὲν θ΄ ἀγ­γί­ξει ὁ ἕ­νας τὸ κορ­μὶ τοῦ ἄλ­λου. Πο­τὲ δὲν θὰ μπεῖ ὁ ἕ­νας στὴ ψυ­χὴ τοῦ ἄλ­λου.

Δὲν ὑ­πῆρ­ξε πο­τέ, ἡ σι­ω­πη­λὴ ἀ­γροι­κί­α.

Τὸ φα­νά­ρι ἔ­γι­νε πρά­σι­νο. Χω­ρι­στῆ­καν οἱ μα­τι­ές τους. Πρώ­τη ξε­κί­νη­σε ἡ βέ­σπα κι ὕ­στε­ρα τ΄ αὐ­το­κί­νη­το.

 AΠό το ΠΛΑΝΟΔΙΟΝ (εκδότης Γιάννης Πατίλης): Ιστορίες Μπονζάϊ

http://bonsaistoriesflashfiction.wordpress.com/2012/05/04/mikerozis-k-fotis-mpros-sto-foteino-simatodoti/

 Εν όψει έργο της EVELYN DE MORGAN, "Νύχτα και ύπνος"......

ΥΓ ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ.  Γνωστοποιείται σε κάποιους  οικολογούντες ότι το ανωτέρω διήγημα ουδεμία σχέση έχει με  ενεργητικά ή παθητικά συστήματα ενεργειακής εξοικονόμησης, όπως ακριβώς το- δάκτυλο- που- δείχνει  ουδεμία σχέση έχει με τη μαγεία του φεγγαριού…..  

Ο Χριστιανόπουλος και το timing των τιμών…

Στη ζωή το «timing» (=ο «χρονισμός) των διαφόρων πραγμάτων είναι κάτι  πολύ σημαντικό. Που λένε: «Κάθε πράγμα στο καιρό του κι ο κολιός τον Αύγουστο»….  Θυμάμαι τον Τσαρούχη μερικά χρόνια πριν πεθάνει, όταν σε μια συνέντευξή του δήλωνε ότι έβρισκε περιττές  κάποιες από τις  τιμές και την αναγνώριση που του δίνονταν – δεδομένου ότι αυτές τις τιμές κι αυτή την αναγνώριση τις αποζητούσε  όταν ήταν νέος και είχε ανάγκη για επικοινωνιακές διόδους….

Αυτό το ρημάδι το Timing φαίνεται πως καθόρισε και τη στάση του Ντίνου Χριστιανόπουλου, που ήταν ο «Μέγας απών» από τις διαδικασίες βραβεύσεων καθότι  δεν  αποδέχθηκε το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων…..Δεν επιχειρώ να διερμηνεύσω το μεγάλο συγγραφέα που ξεστράβωσε γενιές καλλιτεχνών-κατά τα άλλα διατεθειμένων να επαναστραβωθούν προκειμένου  να μη χάσουν  το δυσνόητο-κουλτουροειδές  υφάκι τους – αλλά κάπως  έτσι νομίζω ότι  έχει η υπόθεση : Όταν ο Χριστιανόπουλος τίμησε προ καιρού το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο με την αποδοχή μιας «διάκρισης»(επίτιμος διδάκτωρ),κάποιοι νόμισαν ότι ο καιρός ήταν εγγύς  για να τον τουμπάρουν και να   τον περιφέρουν ως ασώματο κεφαλή παραδοσιακού τσίρκου…  

Όμως ο Χριστιανόπουλος έμεινε πιστός στο πνεύμα και στο γράμμα της παλιάς γραμμής  του εναντίον των βραβείων, προγκάροντας τους διάφορους «ευέλικτους» - του λογοτεχνικού χώρου και όχι μόνο . Τηρώντας μια στάση  που μάλλον έβγαζε τον μέσα καϋμό και το  «άχτι» , από τα διαχρονικώς διαδραματιζόμενα στο ελληνικό κωλοχανείο…….

Κατά τα άλλα, από το ρεπορτάζ για τη πρόσφατη τελετή (30.4.2012)απονομής των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας, συγκράτησα μια ευχή  του βραβευθέντος  Μιχάλη Γεννάρη ("να ανατραπεί η παρούσα κατάσταση που αναγκάζει Έλληνες να ζουν και να γράφουν μακριά από την Ελλάδα"), αλλά και τη «γνωμάτευση» του  Άρη  Μπερλή  για τον  "εξίσου σπουδαίο ρόλο του μεταφραστή στην εθνική γραμματολογία μ' αυτόν των συγγραφέων που παράγουν πρωτογενές λογοτεχνικό έργο"….Ακόμη δεν  μπόρεσα παρά να συγκρατήσω τη δήλωση του Υπουργού  Πολιτισμού Παύλου Γερουλάνου,  για το ότι  "οι δημιουργικές δυνάμεις του τόπου, αυτές που θα τον βγάλουν απʼ την κρίση, είναι όχι απλά παρούσες αλλά και πιο παρεμβατικές από ποτέ".

Τι ψέμα !

Σηκωθείτε από τον καναπέ – ελάτε στα στρώματα….

Αυτό το «Σηκωθείτε από τον καναπέ»  μου φέρνει στο νου κάτι από το τηλεοπτικό παράγγελμα του Λιακόπουλου – «σηκωθείτε από ντιβάνια, καναπέδες, καθίσματα, σκαμνιά, καρέκλες» , ενώ το «ελάτε στα στρώματα» έχει κάτι από την αύρα ελασίτικου άσματος : «Στα στρώματα, στρώματα, εμπρός στον αγώνα»…..Το «όλον» όμως («σηκωθείτε από τον καναπέ- ελάτε στα στρώματα») υπερβαίνει το μέρος και συνιστά κάτι διαφορετικό, δηλαδή την παρότρυνση για τη βίωση και στήριξη μιας εκδοχής   ελληνικής επιχειρηματικότητας , που στην προκειμένη περίπτωση εκπροσωπείται από τον  Παύλο Ευμορφίδη, της COCO MAT.  

Έχουμε λοιπόν και λέμε : Η NU*Age και ο Σπύρος Κουβέλης,  σε συνεργασία με το  Ίδρυμα Μ. Κακογιάννης, στο πλαίσιο της εκστρατείας «οι Έλληνες μπορούν - Greeks Can!» παρουσιάζουν την Τετάρτη 2 Μαΐου 2012, 20:00-22:00, στο Θέατρο του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, τον πρωτοπόρο Έλληνα επιχειρηματία και δημιουργό της COCO MAT Παύλο Ευμορφίδη.

Ο   Παύλος Ευμορφίδης ξεκίνησε από μια μικρή οικογενειακή επιχείρηση και έχτισε μια μεγάλη Ελληνική εξαγωγική εταιρεία, με δίκτυο καταστημάτων σε 10 χώρες, από τις ΗΠΑ έως την Κίνα, απασχολώντας  περισσότερους από 200 εργαζόμενους, και παράγοντας 100% Ελληνικά,  φυσικά, ανακυκλώσιμα προϊόντα. Ο ίδιος μιλάει  στην εκστρατεία Greeks Can για να εξηγήσει   πως στην αρχή αξιοποίησε  την παραδοσιακή Ποντιακή τέχνη της στρωματοποιίας, πως έδωσε ευκαιρίες δημιουργίας σε ανθρώπους με ειδικές ικανότητες, πως αποφάσισε ότι τα προϊόντα της εταιρείας του θα είναι από 100% φυσικά υλικά, και πως όλα αυτά οδήγησαν στη δημιουργία μιας εταιρείας υποδειγματικής για τα Ελληνικά πρότυπα….. 

Για όλους εμάς που προβάλαμε το 520 για να υποστηρίξουμε την ελληνική παραγωγή και μάλιστα ως μόνη μακροπρόθεσμη δίοδο διαφυγής από τα χρέη, η υπόθεση δεν μπορεί να είναι αδιάφορη. Ακόμη  δεν μπορεί να είναι αδιάφορη, γιατί κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης θα γίνει διαγωνισμός για τους συμμετέχοντες όπου θα κληρωθούν 3 διήμερες διανυκτερεύσεις για 2 άτομα σε πολυτελή ξενοδοχεία της Ελλάδας εξοπλισμένα με προϊόντα ύπνου COCO MAT….

Τους εύχομαι καλό ύπνο, ή ότι άλλο ήθελε προκύψει…

Είσοδος Ελεύθερη, κρατήσεις θέσεων: 210 34 18 579, 11:00 - 14:00 ,  info@mcf.gr Ιστοσελίδα:  www.mcf.gr  

Σκυλίσιος θάνατος….

Η «σκυλίσια ζωή» δεν είναι ό,τι το καλύτερο στον έμβυο κόσμο, αλλά και ο σκυλίσιος θάνατος δεν πάει πίσω…Εννοώ τον θάνατο που επέρχεται μετά από  βασανιστικές διαδικασίες κράτησης, «αποθήκευσης» και τελικά θανάτωσης, με στόχο την απόληψη του κρέατος των σκυλιών !  Συμβαίνει κι αυτό, όχι βέβαια σε ευρωπαϊκές χώρες, που έχουν μια στέρεη  αντίθεση στη σκυλοφαγία, αλλά στο Βιετνάμ, όπου το ψητό σκυλίσιο κρέας  έχει τριπλάσια τιμή από το αντίστοιχο χοιρινό !

Στη Ταϊλάνδη, χώρα γειτονική με το Βιετνάμ αλλά αρνητική με  αυτές τις πρακτικές, υπάρχει ένα παράνομο δίκτυο αρπαγής αδέσποτων σκύλων και εξαγωγής τους, που συγκεντρώνει περίπου 30.000 ζώα το μήνα για να τα διαθέσει προς 10 δολλάρια το  κομμάτι…

Η ασιατική «σαρκοφαγική» κουλτούρα σοκάρει εμάς τους  Ευρωπαίους, που δεν μπορούμε να χωνέψουμε  το ότι υπάρχουν λαοί που καταναλώνουν προβληματικές σάρκες από σαύρες, ποντίκια ή  σκορπιούς… Δεν ξέρω αν αυτό αποτελεί ευρωπαϊκή προκατάληψη ή ευρωπαϊκή προφύλαξη απέναντι σε κρέατα αμφίβολης υγιεινής – ειδικός δεν είμαι :  Όμως η ιδέα ότι κάποια  υπέροχα αδεσποτάκια με την αθωότητα και την παιδικότητα αποτυπωμένη στο πρόσωπό τους, οδηγούνται στο μακέλεμα προς χάριν κάποιων ηλίθιων γκουρμέδων, με ενοχλεί αφάνταστα.

Γι αυτό και  υπέγραψα τη ταϊλανδική καμπάνια εναντίον των  παράνομων εξαγωγών αδέσποτων σκύλων, που αναζητά την υποστήριξη  όλων των ανθρώπων και οργανώσεων,  με ζωοφιλικά  -και όχι μόνο -  αισθήματα…. 

Click to tell Thailand that this has to stop today. »