του Γιάννη Σχίζα

Προσθέστε το topontiki.gr ως προτιμώμενη πηγή στη Google
Add topontiki.gr on GoogleΤο γκράφιτι
Ας ξεκινήσουμε όμως από το γκράφιτι.2
● Ο WD, WildDrawing, γκραφιτάς από το Μπαλί που ζει στην Ελλάδα, με τα πλέον αναγνωρίσιμα σχέδια στην Αθήνα, δηλώνει πως «το γκράφιτι είναι μια μορφή ελεύθερης έκφρασης. Στην πραγματικότητα το street art ανθεί σε μέρη που ο λαός αποδέχεται αυτή τη μορφή έκφρασης».
● Ο street artist Cacao Rocks, στο υπόγειο του Stigma Lab, ζωγραφίζει στον δρόμο για να πάρει πίσω αυτό που του ανήκει – τον δρόμο: «Δεν θέλω να πάρω τίποτα πίσω από κανέναν, αυτοί τα παίρνουν από μας».
● Ο Θοδωρής από την οδό Καλλιδρομίου και κάτοικος που παλεύει για τη γειτονιά μάς λέει ότι στα Εξάρχεια το γκράφιτι πάντα περνούσε κοινωνικά μηνύματα και τώρα πλέον είναι ακόμη πιο πολιτικοποιημένο. Προσθέτει όμως πως «βγαίνουν ποιοτικά πράγματα, άλλα βγαίνουν και πνευματικά και καλλιτεχνικά σκουπίδια» – χωρίς ο ίδιος να προσδιορίζει τι, κατά την άποψή του, συνιστά σκουπίδι…
● Ο Yiakou μας εξηγεί ότι «η street art είναι κατ’ ουσίαν μια ανοιχτή γκαλερί, η οποία δίνει το δικαίωμα στον κάθε άνθρωπο να αγαπήσει ελεύθερα την τέχνη και να επικοινωνήσει ανοιχτά και πνευματικά με τον καλλιτέχνη. Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι η δυναμική της τέχνης του δρόμου κρύβει μέσα της την ποιότητα της τέχνης του αιώνα. Όπως είναι λογικό, ο κάθε άνθρωπος, και κατά συνέπεια ο κάθε δημιουργός, ο κάθε λαός κι ο κάθε τόπος, νιώθει και αφουγκράζεται διαφορετικές σκέψεις, διαφορετικά μηνύματα. Η ελληνική street art είναι μια πλούσια επικοινωνιακή τέχνη, η οποία ενωτικά θα μίλαγε με τις λέξεις ελευθερία, έρωτας και επικοινωνία».
● Ο Tarta Ross, επιμελητής της έκθεσης «40 Windoors to Αthενς», συνοψίζει και τη φιλοσοφία της: «Δεν μπορώ να δω το γκράφιτι ως κάτι διακριτό από την Αθήνα. Χτυπάει στον ρυθμό της. Χτυπάει τον ρυθμό της. Τα τελευταία χρόνια η πόλη αυτή έχει αναδειχθεί ως μία από τις πρωτεύουσες του γκράφιτι στον κόσμο και αποτελεί πόλο έλξης πολλών καλλιτεχνών και μελετητών του φαινομένου.
Το γκράφιτι δεν πωλείται, σε αντίθεση με τα περισσότερα πράγματα σ’ αυτήν τη χώρα. Η ίδια αυτή διακίνηση και πρακτική του το καθιστά εχθρό του περιορισμού με πρωτοφανή για τα μέχρι τώρα δεδομένα της τέχνης. Εμπνέεται, αναπνέει και γεννιέται στον δρόμο. Όταν κορεστεί, οδηγεί τους δημιουργούς του σε νέα μονοπάτια, αφού αναπόσπαστο κομμάτι της φιλοσοφίας του είναι η μόνιμη αναζήτηση του επόμενου βήματος…».3
Υπάρχει αναμφισβήτητα ένα υλικό πλούσιο, μέχρι που κατατίθεται σε ταινίες – π.χ. στην ταινία «Η τέχνη του δρόμου και τα Εξάρχεια».4 (https://www.youtube.com/watch?v=i55VXJ2D31g).
Υπάρχουν ακόμη και εισαγόμενες ιδέες που έρχονται για να αφομοιωθούν από την τρέχουσα δημιουργία και να καταλήξουν σε προτάσεις, π.χ. με αφορμή την πρωτοβουλία για ένα μουσείο τέχνης γκράφιτι στο Βερολίνο – ανάλογη πρωτοβουλία έχει αναληφθεί και από εμάς. Το σίγουρό είναι πως μια τέχνη με μερικές δεκαετίες δράση έχει δημιουργήσει και την ιστορία της,






