ΑΥΤΟ ΜΟΝΟ ΗΤΑΝ Ο ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ;

του Γρηγόρη Κλαδούχου 

 (ΑΠΟ ΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΔΕΛΦΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ ΣΤΟ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟ).

 

Στον νέο  πολιτιστικό θεσμό ΗΜΕΡΕΣ ΔΕΛΦΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ η Συκιά και το Ξυλόκαστρο αποτέλεσαν έναν σταθμό . Με επίκεντρο τους Δελφούς αφιερώθηκαν στο πολιτιστικό έργο του Σικελιανού.  Διαπραγμάτευση μιας κληρονομιάς στο αμήχανο και υποτονικό πολιτιστικό παρόν.

ΜΙΚΡΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟ

Από τον Βρασίδα Καραλή και τεύχος του περιοδικού “διαβάζω” του 2001: «Ο Σικελιανός προχωρά στην εσωτερική διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο η εξουσία αλλοιώνει το αυτεξούσιο και την ελευθερία του ατόμου…». Και αποφαίνεται ότι «δεν υπάρχει άλλος δημιουργός στη γλώσσα μας ο οποίος να έχει εκφράσει με μεγαλύτερη ευστάθεια και βεβαιότητα την ολοποιητική δημιουργία του καλλιτεχνικού λόγου». Ο Κώστας Ανδρουλιδάκης στο ίδιο τεύχος επισημαίνει ότι «από όλη την Δελφική Ιδέα προβάλλει με καθαρότητα το πρωτείο των υπερπροσωπικών και δημόσιων θεσμών, της κοινότητας και της πόλεως έναντι της εγωϊστικής και ατομοκεντρικής επιδιώξεως των ιδίων συμφερόντων».

Ο Ανδρέας Καραντώνης στη ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ Χριστουγέννων του 1952: «δε ζωγράφιζε τη σκοτεινιά του παρόντος, μα πρόβαιλνε τη χρυσή και ρόδινη ορασιά του μέλλοντος».

Χρῆ­στος Βα­κα­λό­που­λος : Ψι­λὴ ἄμ­μος

 

ΤΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ φτά­νουν στὸν πα­ρά­δει­σο, στὸ προ­στα­τευ­μέ­νο βα­σί­λει­ο τῆς ἄμ­μου. Ἔ­χουν ἀρ­κε­τὲς ὧ­ρες μέ­χρι νὰ κα­τα­φθά­σουν οἱ κυ­νη­γοὶ τῆς ψυ­χα­γω­γί­ας, οἱ πο­λύ­χρω­μες ρα­κέ­τες, τὰ δι­α­στη­μι­κὰ φου­σκω­τά, τὰ ἀ­στρα­φτε­ρὰ ἀν­τί­σκη­να. Με­λα­χρι­νή, πο­λι­τι­κὲς ἐ­πι­στῆ­μες, ἔ­χει με­ρι­κὲς ὧ­ρες πα­ρέ­α μὲ τὰ κο­πά­δια ποὺ βολ­τά­ρουν ἀ­μέ­ρι­μνα. Σὲ λί­γο θὰ σφα­για­σθοῦν καὶ θὰ σερ­βι­ρι­σθο­ῦν μὲ ὡρα­ῖ­α μα­κα­ρό­νια.

       Ἔ­χει λί­γη ὥ­ρα. Πρὶν εἰ­σβά­λει μα­ζι­κὰ ὁ ξαν­θὸς κό­σμος ὑ­πῆρ­χε πολ­λὴ ὥ­ρα, ἀ­πί­στευ­τα πολ­λὴ ὥ­ρα. Ἡ μέ­ρα ἔ­μοια­ζε ἀ­τε­λεί­ω­τη για­τί βά­ραι­ναν πά­νω της οἱ αἰ­ῶ­νες, αὐτοὶ οἱ μυ­στή­ριοι αἰ­ῶ­νες ποὺ ἐ­πι­μέ­νουν νὰ κά­νουν αἰ­σθη­τὴ τὴν πα­ρου­σί­α τους ἀ­κό­μα καὶ τώ­ρα ποὺ πλημ­μύ­ρι­σαν τὰ πάν­τα ἀ­πὸ τὸ πα­ρόν, αὐ­τὸ τὸ πα­ρά­ξε­νο πράγ­μα ποὺ ἔ­φε­ρε σὲ τοῦ­τα ἐ­δῶ τὰ μέ­ρη ὁ ξαν­θὸς κό­σμος. Κά­πο­τε ὑ­πῆρ­χε ἐ­λά­χι­στο πα­ρόν, ὅ­σο ἀ­κρι­βῶς χρει­α­ζό­ταν ὥ­στε νὰ μὴν ξε­χνι­έ­ται ἡ μέ­ρα, νὰ μὴ λυ­γί­ζει κά­τω ἀ­πὸ τὸ βά­ρος τῶν αἰ­ώ­νων. Τό­τε ἦ­ταν συμ­πα­θη­τι­κό τὸ πα­ρόν, ἦ­ταν ντρο­πα­λό, ἄ­κου­γε τοὺς με­γα­λυ­τέ­ρους του, πε­ρί­με­νε τὴ σει­ρά του, δὲν ἔ­βγα­ζε γλώσ­σα, δὲν κρα­τοῦ­σε κα­κί­α, ἔ­λε­γε τὸν πό­νο του.

THE OUTREACH PROJECT : Σύγχρονες Αφηγήσεις στην Αποδοχή της Διαφορετικότητας

 

Στον Πολυχώρο VAULT

 

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ

 

Οι Συνέργειες Πολιτισμού, υπό την αιγίδα και υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού, με τη συνεργασία του Πολυχώρου VAULT και τη συμμετοχή διακεκριμένων θεατρικών συγγραφέων, σκηνοθετών, ηθοποιών και παραγωγών, παρουσιάζουν το "OUTREACH PROJECT" και απευθύνουν ανοιχτή πρόσκληση σε σπουδάστριες/-στές και σε απόφοιτες/-ους θεατρικών σπουδών, δραματικών σχολών και σεμιναρίων θεατρικής γραφής, να καταθέσουν προσχέδια σύγχρονων θεατρικών έργων, που να προάγουν την αποδοχή της διαφορετικότητας ως κοινωνική αξία και διαχρονική πρόκληση.

 

Συγκεκριμένα, οι συμμετέχουσες/-οντες καλούνται μέχρι τις 30 Οκτωβρίου 2021, να υποβάλλουν μικρή σύνοψη του έργου τους (έως 300 λέξεις) με μια εναρκτήρια σκηνή (έως 600 λέξεις).

 

Οι συγγραφείς των έξι επικρατέστερων κειμένων που θα επιλεγούν από την επιτροπή αξιολόγησης, θα συμμετάσχουν σε ένα τρίμηνο εργαστήρι δημιουργικής γραφής μέσω μιας διαδικτυακής πλατφόρμας με ελεύθερη συμμετοχή, κατά τη διάρκεια του οποίου θα συνεργαστούν με διακεκριμένους θεατρικούς συγγραφείς/δραματουργούς, όπως η Νίνα Ράπη, ο Ανδρέας Φλουράκης και η Σοφία Καψούρου, εστιάζοντας στις ατομικές τους ανάγκες και εμπλουτίζοντας το ύφος και το υλικό της γραφής τους.

 

1821: Τὰ Μικρὰ τοῦ Μεγάλου Ἀγώνα : Αὐ­τὲς εἶ­ναι οἱ Μυ­κῆ­νες! [τοῦ βασιλιᾶ Ὄθωνα καὶ τοῦ Γενναίου Κολοκοτρώνη]

 

Ο ΓΕΝΝΑΙΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ, τα­ξει­δεύ­ον­τας μὲ τὸ πα­πό­ρι κά­πο­τε, δι­η­γή­θη­κε στὴ σάλ­λα αὐ­τὸ τ' ἀ­νέκ­δο­το. (Ὁ Ὄ­θω­νας εἶ­χε φύ­γει πιὰ ἀ­πὸ τὴν Ἑλ­λά­δα).

       «Ὅ­ταν ὁ Βα­σι­λέ­ας μὲ τὴ Βα­σί­λισ­σα καὶ τὴν ἄλ­λη συ­νο­διά, ἔ­κα­ναν τὴν πρώ­τη πε­ρι­ο­δεί­α τους στὴν Πε­λο­πόν­νη­σο, φτά­νον­τας στ' Ἀ­νά­πλι μὲ κά­λε­σε καὶ μοῦ εἶ­πε ὁ Βα­σι­λέ­ας:

       — »Πρέ­πει νὰ ἐ­πι­σκε­φθῶ­μεν καὶ τὰς Μυ­κή­νας, κύ­ρι­ε Κο­λο­κο­τρώ­νη. Σεῖς ποὺ γνω­ρί­ζε­τε τὸν τό­πον, πα­ρα­κα­λῶ νὰ φρον­τί­σε­τε. Αὔ­ριον θὰ γί­νῃ ἡ ἐκ­δρο­μή. Γνω­ρί­ζε­τε τὸ μέ­ρος;

       — »Μυ­κή­νας, εἴ­πα­τε, Με­γα­λει­ό­τα­τε... μά­λι­στα, θὰ φρον­τί­σω!

       »Κα­τέ­βη­κα στὸ πα­ζά­ρι κ' ἔ­φερ­να γύ­ρα ρω­τῶν­τας ὅ­σους Ἀ­να­πλι­ῶ­τες ἀ­παν­τοῦ­σα νὰ μοῦ ποῦν ποῦ βρί­σκον­ται αὐ­ταὶ αἱ “Μυ­κῆ­ναι”. Κα­νεὶς ὅ­μως δὲν ἤ­ξε­ρε νὰ μὲ φω­τί­σῃ.

       

Για τα δάση ρε γαμώτο !

Του Γιάννη Σχίζα

Αυγή  18.9.21

Το κράτος έχει κοντή μνήμη – όμως και η κοινωνία δεν πάει πίσω ! Τώρα λοιπόν που το θέμα είναι ανεπίκαιρο(!),  καιρός να πούμε ορισμένα πράγματα. Το 1983 , η Claire Holman του Ινστιτούτου Earthscan, συγγραφέας του βιβλίου «Climate and Mankind», έλεγε  ότι έστω και μια εβδομάδα παρατεταμένου καύσωνα μπορεί να καταστρέψει μεγάλο μέρος της παραγωγής και να οδηγήσει την ανθρωπότητα σε λιμό ! Αυτός ο παρατεταμένος καύσωνας μπορεί  να τροφοδοτηθεί από  πυρκαγιές, που είναι δυνατόν  να οφείλονται σε ποικίλα αίτια:  Πχ η εξαπόλυση βεγγαλικών σε εορταστικές περιόδους(!), στο Αρχαίο Θέατρο της Παλιάς Επιδαύρου τον Ιούλιο του 2017 ή στη Μονεμβασιά, προ ετών, παρά την ρητή απαγόρευση της Δασικής Υπηρεσίας...

             Η παλιά συζήτηση για τις αντιπυρικές ζώνες επανατροφοδοτείται , όμως οι αντιπυρικές ζώνες ακόμη και αν έχουν πλάτος 400 μέτρων δεν αποτρέπουν την εξάπλωση της φωτιάς! Μια μικρή απόδειξη αυτού του γεγονότος είναι η υπέρβαση  της Εθνικής οδού από τις πυρκαγιές ! Οι αντιπυρικές ζώνες , που συνιστούν μια ομοιοπαθητική μέθοδο ( αντιμετώπιση της δασικής καταστροφής δια της δασικής καταστροφής) ,  είναι  χρήσιμες  μόνο ως  ζώνες ad hoc, για την αντιμετώπιση ιδιαίτερων συνθηκών, και όχι βέβαια ως προκατασκευασμένες ζώνες. Όσον αφορά τις  περιουσίες μέσα στο πράσινο, ιδιαίτερα αυτές που είναι  μέσα στα πεύκα, είναι καταδικασμένες να ζουν σε αιώνια αγωνία.

Συναυλία για την ενίσχυση των πυρόπληκτων

 

Δημοπρασία της πιο ακριβής συλλογής έργων τέχνης

 

Από naftemporiki.gr

Ο Οίκος Sotheby's κέρδισε το δικαίωμα πώλησης σε δημοπρασία της συλλογής έργων τέχνης του Αμερικανού μεγιστάνα ακινήτων Χάρι Μάκλοου και της πρώην συζύγου του, Λίντα Μάκλοου.

Στη συγκεκριμένη δημοπρασία αναμένεται να πωληθεί η πιο ακριβή στην ιστορία συλλογή έργων ζωγραφικής και γλυπτών.

Αναστηλωτικά διλήμματα*

του Τάση Παπαϊωάννου
Οι εργασίες τσιμεντόστρωσης στην Ακρόπολη άνοιξαν, όπως ήταν επόμενο, μια μεγάλη συζήτηση για τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε γενικότερα την αρχιτεκτονική κληρονομιά στη χώρα μας. Πώς στεκόμαστε δηλαδή σήμερα απέναντι στο παρελθόν, στην ιστορία αυτού του τόπου, σε ό,τι μας έχει κληροδοτηθεί από όλες τις προηγούμενες γενιές. Κρίσιμα, διαχρονικά ερωτήματα που ζητούν επιτακτικά τις δικές μας απαντήσεις.

Οι ενέργειές μας, οι σωστές ή λαθεμένες επιλογές, τα επιτεύγματα και οι παραλείψεις μας θα κριθούν αναπόφευκτα από τις γενιές του μέλλοντος, όπως πάντοτε συμβαίνει στην ανθρώπινη ιστορία. Οι απαντήσεις θα φανερώνουν εν τέλει τη στάθμη του πολιτιστικού μας παρόντος.

'Έχουμε την τύχη να ζούμε ανάμεσα σε συγκλονιστικά ερείπια μεγάλων πολιτισμών του παρελθόντος, τα οποία καθόρισαν την πορεία του δυτικού πολιτισμού και κατ’ επέκταση του νεοελληνικού κράτους. Όμως αυτές οι πέτρες, αυτά τα μάρμαρα που μας παραδόθηκαν, δεν ανήκουν σε εμάς. Δεν είμαστε εμείς οι ιδιοκτήτες τους, όπως λανθασμένα πιστεύουμε αρκετές φορές. Ανήκουν στην παγκόσμια ιστορική παρακαταθήκη της αρχιτεκτονικής, και ως εκ τούτου είναι κτήμα ολόκληρης της οικουμένης. Σε μας έλαχε ο κλήρος να τα φυλάμε και να τα προστατεύουμε ως κόρη οφθαλμού, ως τα πολύτιμα εκείνα κειμήλια που «γι’ αυτά πολεμήσαμε», όπως έλεγε ο Μακρυγιάννης.

Ανακοίνωση της Ελληνικής Οικολογικής Εταιρείας για την αποκατάσταση της φυσικής βλάστησης στις καμένες περιοχές, τις βαθύτερες αιτίες του προβλήματος και το μετριασμό τους

 

 

Οι δασικές πυρκαγιές αποτελούν ένα σύνθετο φυσικό και κοινωνικό φαινόμενο και το γνωστό πλέον σε όλους τρίπτυχο πρόληψη-καταστολή-αποκατάσταση είναι δύσκολο να αναλυθεί επιστημονικά μέσα από σύντομα κείμενα.
Η Ελληνική Οικολογική Εταιρεία θεωρεί ωστόσο απαραίτητο και επείγον να τοποθετηθεί επιγραμματικά για το ζήτημα της αποκατάστασης της φυσικής βλάστησης στις καμένες περιοχές και τις βαθύτερες αιτίες του προβλήματος και το μετριασμό τους, που αποτελούν αντικείμενο δημόσιων συζητήσεων μετά τις τελευταίες πυρκαγιές. Αν και οι φωτιές του 2021 βρήκαν ένα απροετοίμαστο σύστημα από επιχειρησιακή άποψη σχετικά με την πυρόσβεση, οι παρακάτω τοποθετήσεις δεν αναφέρονται ειδικά στις πυρκαγιές του φετινού καλοκαιριού και πολύ περισσότερο δεν υποκαθιστούν την απαραίτητη συζήτηση για τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους.

Α. Όσον αφορά την αποκατάσταση της φυσικής βλάστησης στις καμένες περιοχές

1. Είναι απολύτως επείγον να εγκαθίσταται μετά από μία μεγάλη πυρκαγιά ένα αποτελεσματικό και εκτεταμένο σύστημα παρακολούθησης της δυναμικής της βλάστησης. Οι όποιες αποφάσεις για παρέμβαση μέσω εργασιών αναδάσωσης θα πρέπει να λαμβάνονται μετά από 1-2 χρόνια και αφού υπάρχει σαφής εικόνα της δυναμικής της φυσικής αναγέννησης.

Ο αιγιαλός και πάλι στο …στόχαστρο!Πράσινο φως για άνευ όρων δόμηση.

 

 Τετ 15 Σεπτ 2021

Σε εξουσιοδότηση χωρίς όρια που επιτρέπει να κτιστεί οτιδήποτε, οπουδήποτε, οδηγούν οι ρυθμίσεις για τη χρήση αιγιαλού και παραλίας, οι οποίες περιλαμβάνονται στο σχέδιο νόμου «Στρατηγικές επενδύσεις και βελτίωση του επενδυτικού περιβάλλοντος μέσω της επιτάχυνσης διαδικασιών στις ιδιωτικές και στρατηγικές επενδύσεις» του Υπουργείου Ανάπτυξης. Αυτό αναφέρουν σε παρεμβάσεις τους, στο πλαίσιο της σύντομης διαβούλευσης που ολοκληρώθηκε προ ημερών, επιστημονικοί φορείς, περιβαλλοντικές οργανώσεις, πολίτες, αλλά και ο Δήμαρχος Μυκόνου.

Η ειδική και κατά παρέκκλιση διαδικασία περιβαλλοντικής αδειοδότησης που θεσπίζει το επίμαχο νομοσχέδιο αποτελεί «διακωμώδηση του Συντάγματος, της ενωσιακής νομοθεσίας και της πάγιας νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ)», αναφέρει χαρακτηριστικά σε σχόλιο του το Επιμελητήριο Περιβάλλοντος και Βιώσιμης Ανάπτυξης, του οποίου ιδρυτής είναι ο  επίτιμος αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας κ. Μιχάλης Δεκλερής ενώ στα μέλη του περιλαμβάνονται διακεκριμένοι επιστήμονες.  Αλλά και ο Σύλλογος Ελλήνων Πολεοδόμων Χωροτακτών (ΣΕΠΟΧ), το WWF Ελλάς, η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, αναφέρονται στον ακόμη μεγαλύτερο περιορισμό που προωθείται στην πρόσβαση του κοινού στον παράκτιο χώρο, αλλά και  σε  ad hoc παρεκκλίσεις από τον χωρικό σχεδιασμό προς εξυπηρέτηση ιδιωτών.

Κυνηγώντας αγριογούρουνα στην Εκάλη

 

Της Δώρας Αντωνίου
kathimerini.gr

Ακούγεται σαν ανέκδοτο, αλλά είναι πραγματική είδηση: Αναστέλλεται το κυνήγι αγριογούρουνων σε Εκάλη και Διόνυσο. Δεν είναι αστείο και δείχνει τη σοβαρότητα της κατάστασης. Η απόφαση για οργανωμένο κυνήγι αγριογούρουνων, που είχε προγραμματισθεί αρχικά για χθες, είναι πραγματική. Η αναστολή ήρθε έπειτα από μεγάλες αντιδράσεις κατοίκων και φορέων των περιοχών, που δεν συναίνεσαν με την οργανωμένη θανάτωση ανυπεράσπιστων ζώων.

Πώς φτάσαμε να συζητάμε για κυνήγι αγριόχοιρων στην Εκάλη; Η υπέρμετρη αύξηση του πληθυσμού αγριογούρουνων τα τελευταία χρόνια αποτελεί σημαντικό πρόβλημα για πολλές περιοχές της χώρας. Τον περασμένο Μάιο ένα αγριογούρουνο έφτασε να περιφέρεται στην πλατεία Αριστοτέλους, στη Θεσσαλονίκη. Σε προάστια όπως ο Διόνυσος και η Εκάλη τα αγριογούρουνα κινούνται στους δρόμους εντός του αστικού ιστού αναζητώντας τροφή.

Χρῆ­στος Βα­κα­λό­που­λος: Πα­ρα­μύ­θι

 

ΠΑΛΙΑ ΥΠΗΡΧΑΝ τρί­α μέ­ρη στὸν κό­σμο· ἡ Κυ­ψέ­λη, ἡ Ἑλ­λά­δα καὶ ὁ πλα­νή­της Γῆ. Τώ­ρα βγαί­νουν καὶ λέ­νε ὅ­τι ὁ κό­σμος εἶ­ναι ἕ­νας, ὅ­μως λέ­νε ψέ­μα­τα κι αὐ­τὸ φαί­νε­ται στὰ μά­τια τους. Αὐ­τοὶ τὰ ἔ­χουν μπερ­δέ­ψει ἐ­νῶ ὑ­πῆρ­χαν τρί­α μέ­ρη καὶ τὸ σπου­δαι­ό­τε­ρο πράγ­μα στὸν κό­σμο ἦ­ταν νὰ εἶ­σαι ἡ ὡραι­ό­τε­ρη στὴν Κυ­ψέ­λη ὅ­πως συ­νέ­βαι­νε μὲ τὴν Ἔρση. Ἂν ἤ­σου­να ἡ ὡ­ραι­ό­τε­ρη στὴν Ἑλ­λά­δα, κιν­δύ­νευ­ες νὰ σὲ κά­νουν μὶς Ὑ­φή­λιο καὶ νὰ σὲ παν­τρέ­ψουν μ’ ἕ­να χον­τρὸ μὲ πολ­λὰ λε­φτὰ ἀ­πὸ τὸν πλα­νή­τη Γῆ. Ἦ­ταν πιὸ δύ­σκο­λο νὰ εἶ­σαι ἡ ὡ­ραι­ό­τε­ρη στὴν Κυ­ψέ­λη, για­τὶ ἐ­κεῖ σὲ ἔ­βλε­παν κά­θε μέ­ρα στὸ δρό­μο, δὲν σὲ ψή­φι­ζαν βαμ­μέ­νη, μὲ μου­σι­κὴ ἀ­πὸ πί­σω, οὔ­τε σὲ γνώ­ρι­ζαν ἀ­πὸ τὰ πε­ρι­ο­δι­κά, σὲ εἶ­χαν ἀ­γα­πή­σει χω­ρὶς φω­το­γέ­νεια. Σὲ ἔ­βλε­παν γε­λα­στή, βι­α­στι­κή, τσα­κω­μέ­νη μὲ τὴ μά­να σου, ἱδρω­μέ­νη, σκο­νι­σμέ­νη. Ἦ­ταν πο­λὺ πιὸ δύ­σκο­λο νὰ εἶ­σαι ἡ ὡραι­ότε­ρη στὴν Κυ­ψέ­λη, για­τὶ ὑ­πῆρ­χε μιὰ μό­νι­μη ἐ­πι­τρο­πὴ ποὺ ψή­φι­ζε ὅ­λο τὸ χρό­νο ἐ­κτὸς ἀ­πὸ τὸ βρά­δυ τῆς Ἀ­νά­στα­σης ποὺ κά­τι τοὺς ἔ­πι­α­νε καὶ τὶς ἔ­βγα­ζαν ὅ­λες πρῶ­τες, κά­τι πά­θαι­νε ἡ ἐ­πι­τρο­πὴ καὶ ἐν­θου­σι­α­ζό­ταν μὲ ἀ­πο­τέ­λε­σμα νὰ νο­μί­ζουν ὅ­λοι ὅ­τι ἔ­χουν φω­το­γέ­νεια καὶ μά­λι­στα νὰ αἰ­σθά­νον­ται ὅ­τι ἐκ­πέμ­πουν λάμ­ψεις. Ἔ­τσι, τὸ βρά­δυ τῆς Ἀ­νά­στα­σης ἡ Ἔρση ἦ­ταν λί­γο στε­νο­χω­ρη­μέ­νη, ἀλ­λὰ με­τὰ τῆς περ­νοῦ­σε για­τί εἶ­χε μα­γει­ρί­τσα καὶ δὲν σκε­φτό­ταν πιὰ τὴν ἐ­πι­τρο­πὴ ποὺ ξε­χνοῦ­σε νὰ κά­νει τὴ δου­λειά της κα­θὼς τὶς φί­λα­γε ὅ­λες σταυ­ρω­τὰ μέ­σα στὰ πυ­ρο­τε­χνή­μα­τα.

       

Φεστιβάλ Περιβαλλοντικού και Πολιτιστικού Ντοκιμαντέρ

 

Χρῆ­στος Βα­κα­λό­που­λος: Πάγ­κος

 

ΚΑΘΕΤΑΙ ΣΕ ΑΠΟΣΤΑΣΗ ἀ­να­πνο­ῆς ἀ­πὸ ἕ­ναν σχε­δὸν κου­φὸ συ­νο­μή­λι­κό της ποὺ ἐ­πι­μέ­νει νὰ βά­ζει μου­σι­κή, ὅ­ση πε­ρισ­σό­τε­ρη μου­σι­κὴ μπο­ρεῖ πρὶν ἀ­πὸ τὶς δώ­δε­κα. Τώ­ρα ἔ­βα­λε τὸ τε­λευ­ταῖ­ο κομ­μά­τι, βγά­ζει τὰ ἀ­κου­στι­κὰ καὶ τῆς χα­μο­γε­λά­ει ἀ­μή­χα­να, τὴν κερ­νά­ει ἕ­να πο­τό, πῶς τῆς φά­νη­κε τὸ τε­λευ­ταῖ­ο κομ­μά­τι, δὲν ἦ­ταν κα­λό; Ἂν ἦ­ταν 1977, θὰ ἔ­λε­γε ὅτι ἦ­ταν φαν­τα­στι­κό, ἀλ­λὰ τώ­ρα ση­κώ­νει τοὺς ὤ­μους, τὸ ἔ­χει ξε­χά­σει ἤ­δη, ἔ­χει κου­ρα­στεῖ ν’ ἀ­κού­ει κομ­μά­τια ποὺ τρι­γυρ­νᾶ­νε γύ­ρω ἀπὸ τὸ πτῶ­μα τῆς μου­σι­κῆς. Ἂν ἦ­ταν 1977, καὶ οἱ δύ­ο θὰ ἤ­ξε­ραν ὅ­τι στὸ τέ­λος τῆς βρα­διᾶς ἔ­πρε­πε ὑ­πο­χρε­ω­τι­κὰ νὰ πᾶ­νε σπί­τι του ἢ σπί­τι της, νὰ πι­οῦ­νε κά­τι, νὰ συ­ζη­τή­σουν ἀπὸ πέν­τε μέ­χρι εἴ­κο­σι λε­πτά, νὰ πά­ει στὸ μπά­νιο γιὰ νὰ ἄλ­λα­ξει τὸ ρυθ­μό, αὐ­τὸς νὰ κα­πνί­ζει, νὰ γυ­ρί­σει καὶ νὰ κα­θί­σει κά­πως πιὸ κον­τά του, ν’ ἀρ­χί­σει νὰ τοῦ λέ­ει μιὰ ἱ­στο­ρί­α μὲ κά­ποι­ον πα­λιό, νὰ τῆς χα­ϊ­δέ­ψει τὰ μαλ­λιά, νὰ γυ­ρί­σει πρὸς τὸ μέ­ρος του, νὰ τὸν κοι­τά­ξει στὰ μά­τια, νὰ σκύ­ψει καὶ νὰ τὴν φι­λή­σει. Ἂν ἦ­ταν 1969, ὅλα αὐτὰ θὰ γι­νόν­του­σαν μέ­σα σὲ δε­κα­πέν­τε μέ­ρες. Ἂν ἦ­ταν 1979, λί­γο πιὸ σύν­το­μα, ἂν ἦ­ταν 1983, θὰ πή­γαι­ναν κα­τευ­θεῖ­αν στὸ κρε­βά­τι χω­ρὶς πο­τό, συ­ζή­τη­ση, τσι­γά­ρο, ἐ­πί­σκε­ψη στὸ μπά­νιο, ἐ­πι­στρο­φὴ δί­πλα του στὸν κα­να­πέ, μι­κρὴ συ­ζή­τη­ση, χά­ϊ­δε­μα μαλ­λι­ῶν, στρο­φὴ πρὸς τὸ μέ­ρος του, βύ­θι­σμα στὰ μά­τια του, φι­λί. Θὰ πή­γαι­ναν κα­τευ­θεῖ­αν στὸ κρε­βά­τι, θὰ φι­λι­όν­του­σαν λί­γο, θὰ γδύ­νον­ταν ξε­χω­ρι­στὰ κι ὑ­στέ­ρα θὰ προ­σπα­θοῦ­σαν νὰ συν­το­νισθοῦν, θὰ δο­κί­μα­ζαν δύο ἢ τρεῖς στά­σεις, τὸ πο­λὺ τέσ­σε­ρις. Θὰ τε­λεί­ω­ναν μα­ζὶ ἢ χω­ρι­στά, θὰ ἔ­με­ναν τρί­α λε­πτὰ ἀγ­κα­λι­α­σμένοι, ἀ­μί­λη­τοι. Θὰ τὴν ρώ­τα­γε ἂν θέ­λει νε­ρό, θὰ ἔ­λε­γε ναί, θὰ πή­γαι­νε νὰ τῆς φέ­ρει, θὰ ἄ­να­βε τσι­γά­ρο πε­ρι­μέ­νον­τάς τον, θὰ ἐ­πέ­στρε­φε, θὰ ἔ­πι­ναν ὁ κα­θέ­νας τρεῖς, τὸ πο­λὺ τέσ­σε­ρις γου­λι­ὲς νε­ρό, θὰ τὴν χά­ι­δευ­ε λί­γο, λι­γό­τε­ρο ἀ­π’ ὅ­σο θὰ ἤ­θε­λε, θὰ τὸ ἔ­κα­ναν δεύ­τε­ρη φο­ρά, θὰ ἄ­να­βαν τσι­γά­ρο, θὰ ἔ­πι­ναν τὸ ὑ­πό­λοι­πο νε­ρό, αὐ­τὸς θὰ ἔ­σβη­νε κά­ποι­α στιγ­μὴ τὸ φῶς. Θὰ κοι­μόν­του­σαν λί­γο ἄ­βο­λα πα­ρα­κο­λου­θών­τας ὁ ἕ­νας τὸν ὕ­πνο τοῦ ἄλ­λου, θὰ ξύ­πνα­γαν κι ἐ­κεῖ­νος θὰ ἔ­λε­γε ὅ­τι δὲν προ­λα­βαί­νει νὰ πι­εῖ κα­φὲ για­τὶ ἔ­χει μιὰ δου­λειὰ στὶς δέ­κα καὶ μι­σή. Κι ἐ­κεί­νη θὰ ἔ­λε­γε ὅ­τι ἔ­χει μιὰ δου­λειά, θὰ ντύ­νον­ταν βι­α­στι­κά, θὰ κα­τέ­βαι­ναν στὸ δρό­μο, θὰ περ­πα­τοῦ­σαν λί­γο μα­ζὶ κι ὕ­στε­ρα θὰ χώ­ρι­ζαν.

ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ για νέους σκηνοθέτες* : «The Black-Box Theatre»

 

 

Πως σκηνοθετούμε σε μια μικρή θεατρική σκηνή; Ποια τα ελαττώματα και ποια τα προτερήματα μιας αίθουσας Black Box; Πως από την επιλογή του έργου και την προετοιμασία του κειμένου (ανάλυση, έρευνα, δραματουργική επεξεργασία, κλπ), περνάμε στα υπόλοιπα στάδια (διανομή, διδασκαλία ηθοποιών, πρόβες, χτίσιμο των ρόλων, στήσιμο της παράστασης, σκηνογραφία, ενδυματολογία, φωτισμοί, μουσική) για να φτάσουμε ως την παρουσίαση της παράστασης μας στο κοινό;

Μέσα από συγκεκριμένα μονόπρακτα (και ηθοποιούς από τους άλλους συμμετέχοντες), οι σπουδαστές, μέσα από μια σειρά μαθημάτων, θα δημιουργήσουν τη δική τους παράσταση και θα παρουσιάσουν την δουλειά τους τον Ιούνιο του 2022.

 

*Το εργαστήριο Σκηνοθεσίας απευθύνεται σε άτομα που είτε ενδιαφέρονται, είτε ασχολούνται με τη σκηνοθεσία, σε ερασιτεχνικό ή επαγγελματικό επίπεδο.

 

- Όλα τα εργαστήρια φέτος, λόγω της πανδημίας, θα πραγματοποιούνται μόνο με εμβολιασμένους μαθητές, ακολουθώντας όλους τους κανόνες υγιεινής και τα υγειονομικά πρωτόκολλα.

 

 

ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΙΣ σε ΟΜΑΔΙΚΕΣ ΕΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ

 

 

Ο ζωγράφος, λογοτέχνης, θεωρητικός της τέχνης Κώστας Ευαγγελάτος συνεχίζει την εκθεσιακή του δραστηριότητα στο Αργοστόλι, την Αθήνα και την Πάτρα. 

Προσκαλείσθε να επισκεφθείτε τις επίκαιρες εικαστικές εκθέσεις που συμμετέχει.

Στη Σύγχρονη Πινακοθήκη VILLA ΡΟΔΟΠΗ, Μεσολωρά 7 και Βύρωνος στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς εγκαινιάστηκε και συνεχίζεται η ομαδική έκθεση-αφιέρωμα στα 200 ΧΡΟΝΙΑ (1821-2021), με εικαστικά εκθέματα Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών και συγγραφέων εμπνευσμένα απο τον αγώνα της Παλιγγενεσίας, τον Φιλελληνισμό και τον Βυρωνισμό. Την αισθητική επιμέλεια και τον γενικό συντονισμό των ξεναγήσεων έχει ο Κώστας Ευαγγελάτος. Οι ξεναγήσεις θα συνεχίζονται μέχρι τις 26 Σεπτεμβρίου 2021, κάθε Τετάρτη και Σάββατο από 8.30μ.μ.-10μ.μ., μετά από προσυνενόηση (τηλ: 2671028501) και τήρηση όλων των μέτρων προστασίας.

Άποψη: Το κράτος και το δάσος

Άρθρο του επίτιμου προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας, κ. Σωτηρίου Ρίζου, που δημοσιεύτηκε στην “Καθημερινή της Κυριακής” (05/09/21) και στο kathimerini.gr

Στις 23 Ιουλίου 2021 ο πρώτος τίτλος στην ιστοσελίδα Dasarxeio.com ήταν ο εξής: «Ανοίγει η πλατφόρμα για τις δηλώσεις αυθαιρέτων εντός δασών». Ακολουθούσε το κείμενο μιας αποφάσεως του υπουργείου Περιβάλλοντος που εξειδικεύει το πλαίσιο υποβολής των αιτήσεων νομιμοποιήσεως αυθαιρέτων εντός δασών. Εχει δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως μία ημέρα πριν. Στηρίζεται στον νόμο 4685/2020 (ΦΕΚ Α΄ 92/7.5.2020). Η ειρωνεία της τύχης(;) ήταν ότι μετά μία εβδομάδα περίπου άρχιζαν οι μεγάλες πυρκαγιές στη χώρα μας. Συνολική απώλεια: 1.275.660 στρέμματα. Αττική: 186.290 στρέμματα. Η εξέλιξη αυτή ήταν αναπάντεχη; Με βάση τα νομοθετικά δεδομένα, σε συνδυασμό με τον διατιθέμενο διοικητικό μηχανισμό, θα έπρεπε το «εάν» να θεωρείται βέβαιο και να είναι αβέβαια το «πότε» και το «πόσο».

Εν αρχή ην η Διοίκηση. Το 1998 δημοσιεύθηκε ένας ολέθριος νόμος (2612/1998), ο οποίος μετέφερε την αρμοδιότητα της δασοπυρόσβεσης με όλα τα κονδύλια και με όλη την υποδομή της δασικής υπηρεσίας στο Πυροσβεστικό Σώμα. Από την προχειρότητα της εισηγητικής εκθέσεως προκύπτει ότι η νομοθέτηση ήταν μια σπασμωδική αντίδραση στις πυρκαγιές του 1997. Ακολούθως, τον Μάιο του 1999 δημοσιεύθηκε η 3342/1999 απόφαση του Ε΄ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας, με την οποία κρίθηκε το ζήτημα της συνταγματικότητος του νόμου αυτού. Η πλειοψηφία δέχθηκε ότι «το θεσπιζόμενο σύστημα δασοπροστασίας, εγκείμενο στην ανάθεση των σχετικών καθηκόντων σε φορέα με ιδιαίτερη οργανωτική δομή και κατ’ εξοχήν ειδικευμένο στην κατάσβεση πυρκαγιών… δεν είναι πάντως προδήλως απρόσφορο για την πραγμάτωση του κατά το Σύνταγμα σκοπού της προστασίας των δασών…». Η μειοψηφία, στην οποία ανήκε και ο πρόεδρος του Τμήματος Μιχ. Δεκλερής, δέχθηκε τα εξής:

1821: Τὰ Μικρὰ τοῦ Μεγάλου Ἀγώνα : Πῶς δι­ορ­θώ­νε­ται τὸ Ρω­μαί­ϊ­κο. [τοῦ Θεοδωράκη Κολοκοτρώνη]

 

«ΕΙΠΕ μί­αν φο­ρὰν εἰς τὸν Κυ­βερ­νή­την:

     — »Μοῦ χά­λα­σες τὴν Ἑλ­λά­δα.

     — »Για­τί; τοῦ ἀ­πε­κρί­θη ἐ­κεῖ­νος.

     — »Για­τὶ ἔ­πρε­πε νὰ τὸ κά­μῃς 5 φράγ­κι­κο καὶ 15 νὰ τὸ ἀ­φή­σῃς τούρ­κι­κο, με­τὰ 20 χρό­νους νὰ τὸ κά­μῃς 10 φράγ­κι­κο καὶ νὰ τὸ ἀ­φή­σῃς 10 τούρ­κι­κο,καὶ πά­λιν με­τὰ 20 ἔ­τη νὰ τὸ κά­μῃς 15 φράγ­κι­κο καὶ νὰ τὸ ἀ­φή­σῃς 5 τούρ­κι­κο, ὥ­στε με­τὰ 20 ἄλ­λους τό­σους χρό­νους νὰ γί­νῃ ὅ­λο φράγ­κι­κο.»

Ἑ­λέ­νη Σα­μι­ω­τά­κη : Ἀ­γνο­ού­με­νος σὲ ἰ­σό­βια πτώ­ση

 

Μνή­μη δι­α­με­λι­σμέ­νων θυ­μά­των τῆς 11.09.2001

ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ εἶ­χε γί­νει ὁ­λό­κλη­ρος ἕ­να μά­τι. Ὅ­ταν ἔ­παιρ­νε κά­θε καυ­τὸ με­ση­μέ­ρι τὴν ἐ­σπλα­νά­δα στὸ τέ­λος τῆς Συγ­γροῦ καὶ τρά­βα­γε ἀ­ρι­στε­ρὰ στὶς κο­σμο­βρι­θεῖς πα­ρα­λί­ες γιὰ νὰ ἀν­τι­κρί­σει τὸ ἕ­να ἀ­κέ­ραι­ο ζων­τα­νὸ γυ­μνω­μέ­νο κορ­μί. Μο­να­δι­κὴ χα­ρὰ καὶ πα­ρη­γο­ριά του. Αὐ­τὸ κι ἕ­να χρό­νιο πά­θος συλ­λο­γῆς ἀ­πο­κομ­μά­των ἐ­φη­με­ρί­δων, ψη­φί­δες σπου­δαί­ων συμ­βάν­των, σὲ μιὰ μο­νό­χορ­δη ἀ­πό­λυ­τα τα­κτο­ποι­η­μέ­νη ζω­ή. Δὲν τὸν λέ­γα­νε ἄ­δι­κα στὸ σχο­λειὸ «Ὁ Γιά­ννης ὁ Πάζλ», ἔ­τσι ποὺ συμ­πλή­ρω­νε ἐν ρι­πῇ ὀ­φθαλ­μοῦ τὸ πιὸ δύ­σκο­λο καὶ πα­ρά­δο­ξο χάρ­τι­νο αἴ­νιγ­μα ποὺ τοῦ φέρ­να­νε πει­σμω­μέ­νοι οἱ φευ­γά­τοι συμ­παῖ­κτες του, στὸν σύλ­λο­γο ποὺ φτι­ά­ξα­νε ἐ­πὶ τού­του στὴν Καλ­λι­θέ­α. Ἀλ­λὰ τώ­ρα αὐ­τὴ ἡ ἀ­κα­τα­νί­κη­τη δι­πλὴ δί­ψα τοῦ εἶ­χε γί­νει ἀ­φό­ρη­τη. Ἀ­πὸ τὴν ἡ­μέ­ρα ποὺ στὸν πα­ρά­δρο­μό του συγ­κρο­τή­μα­τος Νιά­ρχου τὸ μά­τι του σά­ρω­νε στα­νι­κὰ καὶ μὲ πό­θο ἰ­λιγ­γι­ώ­δη το σκά­μα μὲ τὰ λεί­ψα­να τῶν ὀ­γδόν­τα ἀ­πο­τυμ­πα­νι­σμέ­νων ἀν­θρώ­πων. Βα­θειὰ δι­χα­σμέ­νος ἀ­νά­με­σα στοὺς ἀρ­χαι­ο­λό­γους ποὺ τοὺς φθο­νοῦ­σε σκυμ­μέ­νους πά­νω ἀ­πὸ τὰ βα­σα­νι­σμέ­να πρώ­ην κορ­μιὰ καὶ στὴν ἀ­βυσ­σα­λέ­α φαν­τα­σί­ω­σή του νὰ εἶ­ναι ἕ­να ἀ­π’ αὐ­τά. Μό­νο ποὺ σή­με­ρα δὲν ἔ­τρε­χε στὶς πα­ρα­λί­ες. Στὸ ἐρ­γέ­νι­κο αὐ­στη­ρὰ τα­κτο­ποι­η­μέ­νο δω­μά­τιο, ποὺ πά­νω ἀ­πὸ τὸ πάν­τα κα­λο­στρω­μέ­νο κρε­βά­τι δέ­σπο­ζε ἡ φω­το­γρα­φί­α τῆς δε­κα­πεν­τά­χρο­νης Ντη­πί­κα Ρα­βι­σα­ντράν, κα­θό­ταν στὴν ὀ­θό­νη του ὧ­ρες κα­θη­λω­μέ­νος μπρο­στὰ στὰ τε­λευ­ταῖ­α ἀ­σύλ­λη­πτα δε­δο­μέ­να:

ΘΑΝΑΤΙΚΑ

 

Του  Γιάννη Σχίζα

Αυγή 11.9.21 

Ο Κέϊνς έλεγε με αφορμή τη Συνθήκη των Βερσαλιών ότι «μακροχρονίως όλοι είμαστε νεκροί» (in the long run we are all dead) πιστοποιώντας το δικό του μελλοντικό θάνατο αλλά και το  θάνατο των πάντων, συμπεριλαμβανομένου του Μίκη Θεοδωράκη… Και πραγματικά, ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης πέρασε στην ιστορία κι αυτός, σαν ο άνθρωπος που καλύτερα από πολλούς   εξέφρασε τον πόνο του λαού  αλλά και τις εσώτερες  αγωνίες   της διανόησης. Όλοι τραγουδήσαμε τα τραγούδια του και περισσότερο ή λιγότερο γίναμε μαζί του μέτοχοι των αξιών της Δημοκρατίας .

 

Το τελευταίο διάστημα ζήσαμε μια «επιδημία θανάτων», χάνοντας λόγου χάρη τον Άκη Τσοχατζόπουλο, έναν παρ’ ολίγον πρωθυπουργό που στα στερνά του ξέπεσε στο ρόλο του καταχραστή . Τον θυμάμαι  από ένα περιστατικό που συνέβη στον Πύργο Ελέγχου, όταν ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και περίμενε στο παλιό αεροδρόμιο την μετάβασή του σε ελληνικό προορισμό. Τότε αντιδρούσαμε στην κυβερνητική πολιτική με slow down – κάνοντας δηλαδή αυστηρή τήρηση των κανονισμών*. Ο Τσοχατζόπουλος όμως ήθελε επίμονα να ταξιδέψει, οπότε καλεί τον Πύργο Ελέγχου μια, δυο φορές, χωρίς να πάρει απάντηση, γιατί ο προϊστάμενος νόμισε ότι πρόκειται περί φάρσας…Κάποτε όμως αποφασίζει να κάνει χρήση του ειδικού τηλεφώνου, οπότε ο προϊστάμενος συνέρχεται και χλωμός απαντά, ενώ το χέρι του με το τηλέφωνο  τρέμει…

Η εκπαίδευση και η Ειδική Αγωγή την εποχή της μετανεωτερικότητας ή του εφήμερου

 

της  Καλλιόπης Οικονόμου

 Ειδική Παιδαγωγός Κ.Π.Ψ.Υ-Αθήνας,

Msc Ειδικής Παιδαγωγικής και ψυχολογίας   

Ε-mail: kaloikon60@yahoo.com  

                                        

Ο σύγχρονος άνθρωπος στη σημερινή εποχή, της τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης, καλείται σύμφωνα με τις νέες οικονομικές, κοινωνικές, επιστημονικές εξελίξεις, της μετανεωτερικής εποχής, να διαμορφώσει τον κόσμο του σε μία σύνθετη και πολυσχιδή πολιτική, κοινωνική, οικονομική, πολιτιστική πραγματικότητα. Οι διεργασίες, που επιτελούνται,  είναι πολύπλευρες και εναγώνιες, καθώς οι απόλυτες αλήθειες είναι πλέον μία σχετική υπόθεση, με συνέπεια την αμφισβήτηση και τη δυσπιστία απέναντι στα «μεγάλα αφηγήματα», δηλαδή των υπερκόσμιων και παγκοσμίων αληθειών (Lyotard, 1979). Το κοινωνικό αυτό τοπίο της ρευστής, ταχύρρυθμης και πολυδιάστατης αυτής πορείας προς τη μετανεωτερικότητας, μέσα από μία πολυφωνική και γεμάτη αναιρέσεις πραγματικότητα, με την αποκέντρωση του έμφυλου υποκειμένου, τον υπαρξιακό κατακερματισμό, την αίσθηση της ατοπικότητας, την ομογενοποιημένη μαζική κουλτούρα (λόγω παγκοσμιότητας), την έμφαση στην επιφάνεια, την καταβαράθρωση των πολιτιστικών ιεραρχιών,  διαγράφεται δύσκολο (Giddens, 2014). Το νέο, πολλά υποσχόμενο, τεχνολογικό παρόν, δεν εγγυάται την αποσαφήνιση της πορείας αυτής.

Η εκπαίδευση τείνει να χάσει τον παλιό κλασικό, μορφωτικό-παιδαγωγικό της χαρακτήρα, όπως αυτός διαμορφώθηκε όλη την προηγούμενη περίοδο, της νεωτερικής εποχής, κατά την κυριαρχία του αστικού ιδεώδους και του κινήματος του Διαφωτισμού, όπου εξέχουσα θέση στην παραγωγή της αληθινής γνώσης και την προώθηση της προόδου κατέχει η επιστήμη, που συνδέεται με τις διαδικασίες του εξορθολογισμού και της αντικειμενικότητας. Ο Ορθός Λόγος, ο οποίος οδηγεί στην επιστημονική γνώση, θα απελευθερώσει τον άνθρωπο και θα του επιτρέψει, ως υποκείμενο ατομικό, συλλογικό να χειραφετηθεί, να προβλέψει, να ελέγξει και να κυριαρχήσει στη φύση, αλλά και στις αυθαιρεσίες της όποιας εξουσίας, διαμέσου της ανάπτυξης μορφών κοινωνικής συγκρότησης, οι οποίες θα ευνοήσουν τον κόσμο του (Harvey, 2007). Οι αντιλήψεις αυτές της νεωτερικότητας εκφράσθηκαν μέσω της σχολικής εκπαίδευσης, (καθώς το σχολείο αποτελεί έκφραση συλλογικής βούλησης για μετάδοση, γνώσεων, ικανοτήτων και στάσεων), η οποία ανέλαβε να πραγματώσει το νεωτερικό  όραμα, διασφαλίζοντας την ισότητα, μόρφωση για όλους, (δημόσιο μαζικό σχολείο), τον σεβασμό των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, την ευημερία, την καλλιέργεια του δημοκρατικού ήθους και την κοινωνική κινητικότητα.

 

Ειρή­νη Ρη­νι­ώ­τη : Συζυγία

 

 

ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ ποὺ ἡ μο­να­ξιὰ τῆς πλώ­ρης τὸν χτυ­ποῦ­σε ἀ­λύ­πη­τα,  τὴ συ­νάν­τη­σε με­σο­πέ­λα­γα. Ἐ­ρω­τεύ­τη­κε ἕ­να ἀμ­φί­βιο πλά­σμα, μιὰ ὑ­δρό­βιο γυ­ναί­κα βυ­θοῦ. Δὲν λο­γά­ρια­σε τὸν πλω­τὸ χα­ρα­κτή­ρα της καὶ τὴν ἔ­βγα­λε στὴ στε­ριὰ γιὰ νὰ φέ­ρει στὸν κό­σμο τοὺς γιούς του. Τὰ μά­τια τῶν ἀν­τρῶν πέ­σα­νε πά­νω της. Ἡ ζή­λεια μαῦ­ρο φί­δι ποὺ τὸν ἔ­ζω­σε, ὥ­σπου μιὰ μέ­ρα πῆ­ρε ἕ­να μα­χαί­ρι καὶ τὴν ἔ­κο­ψε στὰ δύ­ο. Πέ­τα­ξε στὴ θά­λασ­σα τὸ ψα­ρί­σιο σῶ­μα της, αὐ­τὸ ποὺ ὄρ­γω­σε μυ­ριά­δες φο­ρὲς γιὰ νὰ ἐ­κτο­νώ­σει τὴν ἔ­ξα­ψή του, καὶ κρά­τη­σε μο­νά­χα τὸ στῆ­θος της γιὰ νὰ βυ­ζαί­νει τὴ συμ­φο­ρά.         Ἂν πε­ρά­σεις ἀ­π’ τὰ μέ­ρη τους, θὰ δεῖς τὴ γυ­ναί­κα καρ­φω­μέ­νη στὸ κά­δρο τοῦ πα­ρά­θυ­ρου, νὰ ψά­χνει τὸ πέ­λα­γο στὸν πνιγ­μέ­νο αὐ­το­κί­νη­τα δρό­μο.         Τὸ ἀ­να­πη­ρι­κὸ κα­ρό­τσι δὲν φαί­νε­ται. Μό­νο στὸ βλέμ­μα της βρυ­χᾶ­ται ἡ τρι­κυ­μί­α.

Αυτό πρέπει να είναι το μέλλον της Ευρυτανίας;

 

του Στέφανου Σταμέλλου

Έχω την αίσθηση ότι στη διάρκεια της ζωής μας όλοι μπορεί να γίναμε - ή να γίνουμε - «εξόριστοι». Μπορεί και να μας «λήστεψαν» - ή να μας «ληστέψουν» - αχόρταγοι δαίμονες μεταμφιεσμένοι σε πολιτικούς και βιομηχάνους, με υποσχέσεις για μεγάλη και εύκολη ζωή, στη μέγγενη των αόρατων μεγάλων επιχειρήσεων και των κρατικών συμφερόντων, που συμπλέουν σταθερά. Μπορεί να πήραμε - ή και να πάρουμε - τους δρόμους μεταφέροντας σε πλαστικές σακούλες, τσάντες και βαλίτσες τις αναμνήσεις μας από δάση και βουνά, από καθαρά ποτάμια και σοκάκια χωριών…

 

Και σκεφθείτε να επιστρέψετε στο χωριό που γεννηθήκατε μετά από χρόνια. Και να δείτε την Ευρυτανία του χάρτη. Τι είναι ένα χωριό δίχως ανθρώπους, εγκαταλειμμένα σπίτια, χορταριασμένες αυλές; Τι είναι ένα ποτάμι δίχως νερό και κοίτη; Τι είναι ένα βουνό γεμάτο ανεμογεννήτριες; Τι είναι οι παραδοσιακοί βοσκότοποι με φωτοβολταικά;

 

Συμπόσιο Διεθνους Δικαίου θα διεξαχθεί στο Καστελόριζο

 Η Ελληνική Εταιρεία Διεθνούς Δικαίου και Διεθνών Σχέσεων-ΕΕΔΔΔΣ διοργανώνει στις 11-13 Σεπτεμβρίου 2021 στη Ρόδο και στο Καστελόριζο Συμπόσιο Διεθνούς Δικαίου με μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα θεματική αφιερωμένη στα: «Σύνορα: Διεθνείς, Ευρωπαϊκές και Εθνικές Διαστάσεις». 

Πρόκειται για μια σφαιρική προσέγγιση σε ζητήματα που σχετίζονται με τα χερσαία, θαλάσσια και εναέρια σύνορα, καθώς και συναφή ζητήματα κυριαρχίας και αρμοδιοτήτων. 

Επίσης, θα τεθούν ζητήματα μέσα από την οπτική Διεθνών Οργανισμών και ιδιαίτερα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Schengen, Τελωνιακό Έδαφος, Μεταναστευτική Πολιτική και Πολιτική Ασύλου κ.λπ.), καθώς και ζητήματα διεθνών διαφορών και επίλυσή τους, όπως και όψεις Διεθνούς Πολιτικής για τα θέματα αυτά.

Στόχος του Συμποσίου είναι να υπάρξει μια σφαιρική συζήτηση με βάση συγκεκριμένες εισηγήσεις, που θα παρουσιαστούν και τη συμμετοχή/παρέμβαση όλων.

Το συνέδριο θα διεξαχθεί στο Rodos Palace, ενώ στις 13 Σεπτεμβρίου -ημέρα επετείου της Απελευθέρωσης του Καστελλορίζου- θα γίνει μετάβαση στο ακριτικό νησί με επιστροφή αυθημερόν. 

Πόσες ακόμη;

της  Δήμητρας Γαβριηλίδου

από τον Δρόμο της Αριστεράς

Ττον Αύγουστο συνέβη η 9η για φέτος γυναικοκτονία. Μια γυναίκα 50 χρονών στη Θεσσαλονίκη δολοφονείται από το σύντροφό της. Ενώ μέσα στο καλοκαίρι είχαμε τη δολοφονία της Γαρυφαλλιάς από το σύντροφό της κατά τη διάρκεια των διακοπών τους, της γυναίκας στη Λάρισα που πυροβολήθηκε μέσα στο καφενείο που εργαζόταν και της 31χρονης γυναίκας στη Δάφνη. Η λίστα με τα ονόματα μεγαλώνει και το ερώτημα απλό και ξεκάθαρο: πόσες ακόμη; Πόσες γυναίκες ακόμη δολοφονημένες από τους συζύγους ή τους συντρόφους τους;

Μπορεί σε σύγκριση με το παρελθόν πλέον το ζήτημα της γυναικοκτονίας να αναδεικνύεται, αλλά στην πραγματικότητα δεν έχει υπάρξει καμία πολιτική σχετικά με το ζήτημα, ούτε κάποιο ανάλογο σχέδιο. Στο ερώτημα πόσες ακόμη δεν δίνεται καμία απάντηση, έστω προσχηματική. Τι κι αν φεμινιστικές οργανώσεις και φορείς φωνάζουν για την αναγνώριση της γυναικοκτονίας νομικά και για ουσιαστικές παρεμβάσεις στην έμφυλη βία. Καμία απόκριση. Καμιά απάντηση από επίσημα χείλη. Καμία ουσιαστική θέση, καμία σοβαρή πολιτική πρόταση. Η διαπίστωση της θλίψης δεν είναι αρκετή. Από την άλλη, τα επίσημα ΜΜΕ συνεχίζουν ανενόχλητα το γνωστό αφήγημα σε όλες του τις παραλλαγές:

Μανώλης Εμμανουήλ: Από την «Οικογένεια Ντάρελ» και τον Μάικλ Γουιντερμπότομ σε βρετανική καμπάνια για τα Γλυπτά του Παρθενώνα

 

 

Τι σχέση μπορεί να έχει η γνωστή τηλεοπτική σειρά “TheDurrells” (Οικογένεια Ντάρελ), με την πρόσφατη ταινία του βραβευμένου Βρετανού σκηνοθέτη Μάικλ Γουιντερμπότομ, “Greed” που γυρίστηκε στη Μύκονο, την αεροπορική εταιρεία EasyJet και ένα βίντεο-mockumentary του LostMyMarbles

για την επιστροφή των Ελγίνειων Μαρμάρων του Παρθενώνα στην Ελλάδα;

Σε όλα τα παραπάνω έχει τη δική του ανάμιξη ο Μανώλης Εμμανουήλ, ο ηθοποιός που πριν κάποια χρόνια μπήκε σε μια πτήση από την Αθήνα με προορισμό το Λονδίνο και από τότε το βιογραφικό του εμπλουτίζεται διαρκώς με συμμετοχές σε πολύ αξιόλογαproject.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο Μανώλης Εμμανουήλ σπούδασε Θεατρολογία στην Αθήνα και έφτιαξε βαλίτσες για Λονδίνο όταν έγινε δεκτός σε μια από τις πιο γνωστές δραματικές σχολές του κόσμου, στο CentralSchoolofSpeechandDrama. Μετά την αποφοίτησή του υπέγραψε με ατζέντη και κάπως έτσι ξεκίνησε η σταδιοδρομία του στην βρετανική πρωτεύουσα.  Από τότε δουλεύει ανελλιπώς στον κινηματογράφο, το θέατρο, την τηλεόραση, ενώ δανείζει τη φωνή του σε γνωστά βιντεοπαιχνίδια και διαφημιστικά σποτ.

Ιστορια και Δικαιοσύνη