Της Χριστίνας Κόλλια
γειά σου,
εσύ, η πιο παλληκαρού!
Γίνου σεμνή,
αχρεία, τρομερή,
παμπόνηρη,
καλή και τρυφερή»
Λυσιστράτη –
Αριστοφάνης
Παρότι ο
Αριστοφάνης με μιαν αμίμητη τεχνική, επιχειρεί να αποδώσει μέσω της σάτιρας
έναν ενεργό ρόλο στη γυναίκα της εποχής του, αυτή που αν και χρησιμοποιεί
ερωτικά τεχνάσματα αποφασίζει να δικαιώσει τη φύση της επιβάλλοντας την ειρήνη
σε μια κοινωνία ανδροκρατούμενη και κατεξοχήν πολεμοχαρή, δεν καταφέρνει
να αλλάξει και την τύχη της. Παρά τις λαμπρές ημέρες της Δημοκρατίας των
Αθηνών, το νεογέννητο κορίτσι ήταν έρμαιο στη δικαιοδοσία του πατέρα του.
Εφόσον στο θηλυκό παιδί δινόταν η χάρη να παραμείνει εν ζωή, η
μοίρα του ήταν προδιαγεγραμμένη, ώστε να αποφευχθεί η εγγενής απειλή που
έφερε ως αντικείμενο του πόθου και να διασφαλιστεί η ηθική τάξη των πραγμάτων.
Λόγος που η
μερίδα των αξιοσέβαστων γυναικών, όφειλε αφ’ ενός μεν να αναπαράγει το γένος,
αφ’ ετέρου δε να είναι ανύπαρκτη: «να μην ακούγεται στην αγορά ούτε για καλό
ούτε για κακό».
Έτσι, ένας
πρώιμος γάμος εξασφάλιζε με τον περιορισμό της γαμετής (συζύγου) στον γυναικωνίτη,
τόσο την αρετή όσο και την ευρύτερη κοινωνική της αποδοχή. Προκειμένου, δε, να
διαφυλαχθεί η απαιτούμενη ευταξία, είχε συσταθεί το σώμα των «γυναικονόμων»,
αποστολή των οποίων ήταν η επιτήρηση της συμπεριφοράς των γυναικών στην πόλη.
