Νέο πρόγραμμα παραστάσεων του VAULT Φεβρουαρίος/Μάρτιος 2015

                                  

       

Με τέσσερις νέες παραγωγές ξεκινάει τη δεύτερη του σεζόν ο Πολυχώρος Vault (Μελενίκου 26, Γκάζι, Βοτανικός)

http://www.facebook.com/VAULTTheatreGr1

Πρόκειται για τις παραστάσεις:

Other side, το αντιπολεμικό love story του Dejan Dukovski, σε σκηνοθεσία Φένιας Αποστόλου. Ενα αξιόλογο, δυνατό σύγχρονο έργο, άκρως σκληρό, άκρως επίκαιρο και άκρως αποκαλυπτικό για τα σημερινά κοινωνικά και ανθρώπινα «κομμάτια και θρύψαλα» που επέφερε η ιμπεριαλιστική εισβολή και διάλυση της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, 20 χρονια μετά. Ακατάλληλη για παιδιά κάτω των 16 ετών. Με τους Δημοσθένη Ελευθεριάδη, Βιργινία Ταμπαροπούλου, Παναγιώτης Μπρατάκος, Μαρία Αποστολακέα, Κωστής Τσιαμάγκα, Ανδριανή Θεοδωροπούλου. Παρουσιάζεται κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:00

https://www.youtube.com/watch?v=_fHRXa8QLfQ

Η Μέριλιν σου πάει πολύ, των Μάριου Ιορδάνου – Σοφίας Καζαντζιάν.  Πρόκειται για ένα θεατρικό έργο που συνδυάζει το έγκλημα με το γέλιο. Με τους Μάριο Ιορδάνου, Σοφία Καζαντζιάν, Δήμητρα Κολλά, Θόδωρο Κυριακό, Πάνο Νάτση. Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:00

https://mail.google.com/mail/u/0/#search/merilin/14b2c0dd4fa975a0 

Η “κακομοίρα” της Νάπολι σε σκηνοθεσία Μαρίας Τσαρούχα. Είχε ανέβει για πρώτη φορά με επιτυχία στο «Επί Κολωνώ» το 2010. Πρόκειται για ένα μονόλογο βασισμένο στο μυθιστόρημα της Elena Ferrante «I giorni dell' abbandono». Τί παθαίνει μια εγκαταλελειμμένη σύζυγος; Πώς βιώνει την απόρριψη από τον άνδρα με τον οποίο μοιράστηκε τα όνειρα της; Πόσο ικανή είναι να πάρει την ζωή της στα χέρια της και την ζωή των παιδιών της; Με την Πέπυ Μοσχοβάκου. Κάθε Σάββατο στις 18:00

https://www.youtube.com/watch?v=tteF24f_VHk

NORD-OST, μέρες που ξεχάστηκαν, του Torsten Buchsteiner  , σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Λάσκαρη.

Ένα πολιτικό θέατρο - ντοκουμέντο για τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στη Μόσχα στις 23 Οκτωβρίου 2002, όπου 32 Τσετσένοι αυτονομιστές εισέβαλαν στο θέατρο της οδού Ντουμπρόβκα και διέκοψαν βίαια το μιούζικαλ "ΝΟRD-OST" με αίτημα να σταματήσει ο πόλεμος στην Τσετσενία.. Με τους Γκιόκα Σταυρούλα, Καλυβά Μαρία, Σαρέλη Μαρία. Από 28/02/15 και κάθε Σάββατο στις 12:00 τα μεσάνυχτα.

https://www.youtube.com/watch?v=6ChpS65Cc70

Kύριοι της Benetton: Όχι μόνο «φιγούρα», αλλά και χειροπιαστή φιλανθρωπία

Θυμάμαι πριν μερικά χρόνια τη Benetton να διαφημίζεται  χρησιμοποιώντας φωτογραφίες θανατοποινιτών…Τότε νόμιζα ότι αυτό, εκτός από θέαμα φιλανθρωπίας, ήταν και μια βαθύτερη έκκληση προς τη διεθνή κοινή γνώμη για την κατάργηση της θανατικής ποινής….

Τώρα η Ιταλική εταιρεία με τις σικάτες δημιουργίες της βρίσκεται αντιμέτωπη με μια μεγάλη υπόθεση αποζημίωσης, για την οποία η ίδια δηλώνει «μη-υπεύθυνη» - not guilty….Θεωρώντας   μάλιστα   ότι «ξόφλησε» με την υπόθεση,  μέσω μιας χορηγίας αγνώστου ποσού .

Η ιστορία έχει προκαλέσει μια διεθνή καμπάνια, που σκοπεύει να κάνει δύσκολη τη ζωή  της Εταιρείας σε επικείμενη  διεθνή έκθεση του Μιλάνου . Να τι λέει το κείμενο της καμπάνιας, που συντονίζει η οργάνωση AVAAZ :

Ρή­ξις

Του Κώστα Ριτσώνη

 

Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΤΗΣ ΚΛΙΝΙΚΗΣ τῆς εἶ­πε ὅ­τι εἶ­χε πά­θει ἀ­τε­λῆ ρή­ξη. Ἔ­πρε­πε ὁ­πωσ­δή­πο­τε ἡ δου­λειὰ νὰ γί­νει μέ­χρι τὸ τέ­λος μὲ κά­ποι­ον ἄλ­λο κα­λύ­τε­ρο. Ἐ­πέ­με­νε. Θὰ τῆς ἔ­κα­νε καὶ κα­λὸ στὰ νεῦ­ρα. Δὲ θὰ ἔ­πι­νε συ­νέ­χεια librium. Δὲ θὰ ἔ­χα­νε τὸ φῶς της. Οὔ­τε θά ’­χε τὸ τρε­μού­λια­σμα στὰ χέ­ρια.

       Γι’ αὐ­τὸ πῆ­ρε τὸ ποῦλ­μαν Θεσ­σα­λο­νί­κη-Ἀ­θή­να. Μὲ μιὰ βα­λί­τσα ἦρ­θε νὰ μεί­νει στὴ νο­νά της.

     Συγ­κι­νή­θη­κα μό­λις τὴν εἶ­δα νὰ πε­ρι­μέ­νει κά­τω ἀ­πὸ τὸ ἄ­γαλ­μα τοῦ Κά­νιγ­γος.

      Στὸ σπί­τι μου, καὶ μά­λι­στα στὴν κά­μα­ρά μου, ὑ­πῆρ­χε ἐ­λά­χι­στο φῶς. Ἔ­ρι­ξα τὸ ἄ­σπρο φου­στά­νι της στὸ γρα­φεῖ­ο μου καὶ ἑ­τοι­μά­στη­κα μὲ ἀ­θω­ό­τη­τα. Ὅ­πως πα­λιά. Χω­ρὶς πολ­λοὺς κιν­δύ­νους. Προ­η­γου­μέ­νως τῆς ἔ­βγα­λα τὰ πα­πού­τσια μέ­σα στὴν τρα­πε­ζα­ρί­α καὶ τὴν κου­βά­λη­σα ση­κω­τὴ ὡς τὸ ἁ­πα­λὸ στρω­μα­τέξ.

       Μὰ δὲν κα­τά­λα­βα τί συ­νέ­βαι­νε. Αἰφ­νι­δι­ά­στη­κα.

      Ἦ­ταν σὰν νὰ μοῦ τὸ πρό­τει­νε, καὶ μά­λι­στα στὰ ἴ­σια!

Γκορ­πι­σμός

Του Μάριου Χάκκα

ΓΚΟΡΠΙΣΜΟΣ κι ἐ­λα­φρὰ νευ­ρα­σθέ­νεια. Σκουν­του­φλῶ στὸ παρ­κό­με­τρο καὶ βρί­ζω τὸν ὅ­ποι­ο δι­α­βά­τη, «βλα­κόμου­τρο», αὐ­τὸν ποὺ γε­λά­ει, «βλα­κό­με­τρο», χα­χα­νί­ζει ἀ­πὸ πά­νω, «παρ­κό­μου­τρο», τά­χα εἶ­ναι ὁ ἄν­θρω­πος ποὺ ἐ­λέγ­χει τὰ πάρ­κινγκ, μπά, δὲν εἶ­ναι αὐ­τὴ ἡ δου­λειά του, μᾶλ­λον εἶ­ναι ὁ ἄν­θρω­πος ποὺ μπα­νί­ζει στὰ πάρ­κα, γι' αὐ­τὸ καὶ γὼ τὸν φω­νά­ζω παρ­κό­μου­τρο. Ἔ, κά­πως βο­λεύ­τη­κε τώ­ρα, ἄλ­λα πέ­φτω πά­νω σ' ἄλ­λο παρ­κό­με­τρο, κά­θε πέν­τε μέ­τρα κι ἀ­πὸ ἕ­να, ἕ­να πάρ­κο παρ­κό­μου­τρα κι ἄλ­λα τό­σα βλα­κό­μου­τρα γύ­ρω μου, ποὺ ἐ­λέγ­χουν τὴν κα­τά­στα­σή μου, μοῦ με­τρᾶ­νε τὴν πί­ε­ση, κα­τε­βαί­νει ἡ βε­λό­νη, προ­χω­ρεῖ στὸ μη­δὲν καὶ μοῦ ἔ­χουν ἀγ­κι­στρω­μέ­να τὰ χέ­ρια καὶ δὲ μπο­ρῶ νὰ ρί­ξω κέρ­μα πα­ρά­τα­σης. Θέ­λω νὰ μεί­νω, νὰ μεί­νω, νὰ μεί­νω, ρί­χνον­τας ἀ­δι­ά­κο­πα κέρ­μα, ἔ­τσι ποὺ νὰ φτά­σω στὸ τέρ­μα συμ­πλη­ρώ­νον­τας τὸ μέ­σο πο­σο­στὸ τῆς ζω­ῆς. «Ἕρ­μα», φω­νά­ζω, σα­βού­ρα, τὸ βά­ρος τῆς γῆς, καὶ σα­βου­ρώ­νω ὅ,τι βρί­σκω μπρο­στά μου, γε­μί­ζω τὶς τσέ­πες μου μ' ἄ­δει­ες μπο­τί­λι­ες, με­τὰ τὶς ἀλ­λά­ζω μὲ μαν­τα­λά­κια, μιὰ ἀτ­ζέν­τα, μπρε­λὸκ μὲ κλει­διά, τσα­τσά­ρα, πέ­τρες ποὺ βγαί­νουν ἀλα­φρό­πε­τρες, ὅ,τι μοῦ λα­χαί­νει, ἀρ­κεῖ νὰ μεί­νω στὸ βά­ρος μου ὥ­σπου νὰ πιά­σω τὸ μέ­σο πο­σο­στὸ ἡ­λι­κί­ας, ἀ­π' ὁ­που­δή­πο­τε μπο­ρῶ νὰ πια­στῶ, ἔ­στω ἀ­πὸ ἕ­να κά­ποι­ο μα­στό, τὸ σχῆ­μα τῆς γῆς στὸ μι­σό, ἀ­νω­φε­λές.

            Κι ὁ ἐ­κνευ­ρι­σμὸς συ­νε­χί­ζε­ται (ποι­ὸς ἐ­κνευ­ρι­σμός; κα­νο­νι­κὴ νευ­ρα­σθέ­νεια), κι ἀγ­κα­λιά­ζω ξα­νὰ καὶ ξα­νὰ μιὰ γυ­ναί­κα, κι ἀ­πὸ κεῖ προ­κύ­πτει μιὰ ἄλ­λη, κι ἀ­π' τὴν ἄλ­λη μιὰ ἄλ­λη, ὅ­πως ἕ­νας ποι­η­τὴς προ­κύ­πτει ἀ­πὸ κά­ποι­ον ἄλ­λον,

Η φύση δεν το βάζει ποτέ κάτω !

Να πλάνα να μάλαμα !  Προέρχονται από τη φωτογραφική ματιά του κ. Νίκου Μποζόνη, φωτογράφου εν ενεργεία αλλά και στρατηγού εν αποστρατεία ....Η φύση που παλεύει σκληρά για την επιβίωσή της στις πιο αντίξοες συνθήκες - τι  καλύτερο μάθημα για μας και για τους αγώνες μας; 

Η έκλειψη των διανοουμένων

Επιμέλεια Θανάση Γιαλκέτση, Εφημερίδα των Συντακτών

Κυκλοφόρησε πρόσφατα και στη γλώσσα μας το βιβλίο του Ιταλού ιστορικού Εντσο Τραβέρσο «Τι απέγιναν οι διανοούμενοι;» (μετάφραση Νίκος Κούρκουλος, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου). Ο Εντσο Τραβέρσο είναι σήμερα καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ της Νέας Υόρκης. Στη γλώσσα μας κυκλοφορούν επίσης τα βιβλία του «Διά πυρός και σιδήρου» και «Οι ρίζες της ναζιστικής βίας» (Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, 2013). Η ακόλουθη συνέντευξη του Εντσο Τραβέρσο δημοσιεύτηκε στον γαλλικό ιστότοπο Mediapart.

• Ο Σαρτρ έλεγε ότι «ο διανοούμενος είναι κάποιος που φυτρώνει εκεί που δεν τον σπέρνουν»…

Ζούμε σε ένα πλαίσιο διαφορετικό από εκείνο στο οποίο ο Σαρτρ είχε επινοήσει τον ορισμό του διανοούμενου. Η έλευση της ψηφιακής τεχνολογίας και το μαζικό Πανεπιστήμιο διεύρυναν τα όρια των διανοητικών κύκλων. Περισσότερα πρόσωπα μπορούν να παρεμβαίνουν ενεργά στις συζητήσεις. Στο βάθος όμως ο ρόλος του διανοούμενου δεν άλλαξε: οφείλει να ελέγχει, δηλαδή να αμφισβητεί την εξουσία, αυτός ο θεμελιώδης ρόλος παραμένει.

• Ο διανοούμενος δεν οφείλει να είναι παραγωγός γνώσης ή κατανόησης;

Βέβαια, αλλά πρέπει να διακρίνουμε τον διανοούμενο από τον άνθρωπο των γραμμάτων. Ο άνθρωπος των γραμμάτων περιορίζεται στο να παράγει γνώσεις, ο διανοούμενος παρεμβαίνει στη ζωή της πολιτείας. Οι γνώσεις για τον κόσμο και την κοινωνία είναι τόσο ειδικευμένες, διαφοροποιημένες, κατακερματισμένες, ώστε σήμερα είναι δύσκολο να υιοθετήσει κανείς μια στάση εγκυκλοπαιδιστή -σαν τον Ντιντερό-, που έγκειται στο να εκφέρει έγκυρη κρίση για τα πάντα. Η προσπάθεια πρέπει να κατατείνει στην κριτική αυτονομία και στην οικουμενική προοπτική, οι οποίες πρέπει να διασωθούν. Για να γίνει διανοούμενος, ο άνθρωπος των γραμμάτων οφείλει να αξιοποιεί τη φήμη που απέκτησε χάρη στις έρευνές του, για να παρεμβαίνει στη δημόσια σφαίρα. Ακολουθώντας την προτροπή του Καντ, οφείλει να ασκεί την κριτική λειτουργία και τη δημόσια χρήση του λόγου.

• Η δημόσια σφαίρα όμως είναι γεμάτη με σφετερισμένες διασημότητες!

Γκολσιφτέ Φαραχανί , «κάτι ανάμεσα σε Γκάρμπο, Ζαν Μορό και Ειρήνη Παππά»

 

«…..το Ιράν δεν χρειάζεται ηθοποιούς ή καλλιτέχνες….»

«……Το Παρίσι «είναι το μοναδικό μέρος στον κόσμο, όπου οι γυναίκες δεν αισθάνονται ένοχες. Στην Ανατολή αισθάνεσαι ένοχη όλη την ώρα…..»

Αναφερόμουν  πρόσφατα σε μια κουβέντα σχετικά με το επεισόδιο  Charlie στο Παρίσι, για την  αρχαία φιλόσοφο Υπατία, που έπεσε θύμα του χριστιανικού όχλου εκείνης της εποχής. Και υποστήριζα ότι ο πληβειακός ολοκληρωτισμός δεν παύει να είναι ολοκληρωτισμός , αντίδικος με τους  πιο φωτισμένους  και ελευθεριακούς  ανθρώπους.

Ο κατακτημένος «σωματικός πολιτισμός» του δυτικού κόσμου δεν μπορεί να μπει σε κανένα  αντιϊμπεριαλιστικό αλισβερίσι και σε καμιά «συνεκτίμηση στοιχείων» - τουλάχιστον από τους ανθρώπους που ενστερνίζονται τις αξίες της Δημοκρατίας , της ανεκτικότητας και ελευθεριότητας.

Πρόσφατα, ένα άλλο κρούσμα ισλαμοφασισμού ήλθε για να προστεθεί στο σύνολο των επιθέσεων εναντίον της ανθρώπινης σωματικότητας και της αυτοδιαχείρισης του ατόμου από το ίδιο το άτομο : Ήταν η περίπτωση της Ιρανής ηθοποιού Γκολσιφτέ Φαραχανί ,  που ξεκίνησε τη ρήξη με το ιρανικό καθεστώς από την πρώτη στιγμή που είδε το φως αυτού του κόσμου. Οι ιρανικές Αρχές δεν έκαναν δεκτό το όνομα «Γκολσιφτέ» και επέλεξαν το πιο «σωστό» κατά τις ίδιες «Ραχαβάρντ» ως το επίσημο όνομά της.

Η εθνική ταυτότητα και οι αρνητές της

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ

[Πηγή: Ελευθεροτυπία, 02/05/2014]

Τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη υπονομεύονται σήμερα από δύο αναπάντεχες πλευρές: την «εξατομίκευση» και την «κοινοτικοποίηση». Στην πρώτη, συρρικνώνονται στο άτομο και στον ατομικισμό, ενώ ο άνθρωπος έχει επίσης συλλογικά δικαιώματα, την ένταξη σε ευρύτερα σύνολα και συλλογικές δράσεις. Το συνεταιρίζεσθαι και απεργείν αποτελούν επίσης μέρος των ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Η πολιτιστική ταυτότητα, η εθνική και εδαφική ακεραιότητα και ασφάλεια αποτελούν αναφαίρετα ανθρώπινα δικαιώματα. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι τα εθνικά ζητήματα είναι πλέον παρωχημένα. Ωστόσο, εξ αιτίας τους, απειλείται σήμερα τρίτος παγκόσμιος πόλεμος.

Από την άλλη, για τις ποικίλες μειονότητες, κάποιοι αξιώνουν εξαιρέσεις από τους δημοκρατικούς κανόνες καθολικής ισχύος. Ακραία περίπτωση η μουσουλμανική «σαρία», που κάποιοι διεκδικούν για τη μειονότητά τους, σε απόκλιση από τους δημοκρατικούς νόμους του κράτους που ισχύουν για όλους. Με τη σημερινή έξαρση των ποικίλων «κοινοτισμών», υπονομεύεται ο νόμος της δημοκρατικής βούλησης και η κοινωνία κερματίζεται σε υποδιαιρέσεις με ξεχωριστούς νόμους για κάθε μία.

Από αρχαιοτάτων χρόνων, οι μεγάλες δυνάμεις χρησιμοποιούν το «διαίρει και βασίλευε», προκειμένου να υποτάσσουν μειονότητες και πλειονότητες στο δικό τους νόμο. Στις τοπικές διενέξεις, που η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία υπέθαλπε, η ίδια υποστήριζε πάντα τον αδύναμο εναντίον του ισχυρού, προκειμένου να επιβάλλεται σε αμφοτέρους. Το αυτό έπραττε η γηραιά Αλβιών και συνεχίζουν σήμερα οι επίγονοί της. 

Ποίηση και Πόλη.

Το Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2015, ώρα 7.30 μμ.,   στα γραφεία της ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΔΙΑΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ (Λαμάχου 3, 2ος όροφος, στην Πλάκα)   συνεχίζεται ο φετινός κύκλος ανοιχτών διαλέξεων αφιερωμένος στη θεματική Ποίηση και Πόλη.   2η διάλεξη:   ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΥΣΣΑΣ, Η αστική τοπιογραφία στην ποίηση του Γιάννη Πατίλη.   Συμπληρωματικά θα προβληθεί το ντοκυμανταίρ του ΣΤΑΥΡΟΥ ΣΤΑΓΚΟΥ, από τη σειρά της ΕΡΤ «Εποχές και συγγραφείς», «Γιάννης Πατίλης» (2013· διάρκεια: 52:04· παραγωγός: Τάσος Ψαρράς· παρεμβαίνουν: Χ.Σ. Βρόντος, Γιώργης Γιατρομανωλάκης, Γιώργος Ζεβελάκης, Αλέξης Ζήρας, Άγγελος Καλογερόπουλος, Νατάσα Κεσμέτη, Κώστας Κουτσουρέλης, Κώστας Μάστρακας, Φώτης Τερζάκης). Οργανώνει και συντονίζει η ΕΛΣΑ ΛΙΑΡΟΠΟΥΛΟΥ. Υπενθυμίζουμε στους φίλους της Εταρείας Δαπολιτισμικών Σπουδών ότι από την Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2015 και ώρα 8μμ., στα γραφεία τής Εταιρείας μας (Λαμάχου 3, 2ος όροφος, στην Πλάκα), ξεκινά ο σεμιναριακός κύκλος τού ΦΩΤΗ ΤΕΡΖΑΚΗ, Η Σχολή της Φραγκφούρτης και η Κριτική Θεωρία. Η διασταύρωση μαρξισμού και ψυχανάλυσης. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επικοινωνήσουν μαζί του στο 210.3459578 ή στο fterzakis@hotmail.gr.

ΒΙΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ : ΕΚΘΕΣΗ-ΠΟΛΥΘΕΑΜΑ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ

Την Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου και ώρα 19.30,

 στο Κέντρο Τεχνών του Δήμου Αθηναίων, Βασ. Σοφίας Πάρκο Ελευθερίας.

‘Ωρες Λειτουργίας: Τρίτη έως Σάββατο 10:00-20:00 Κυριακή 10:00-14:00. Δευτέρα κλειστά

www.opanda.gr              www.dedalus.gr

Σε συνεργασία με τον Οργανισμό Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων

 Έργα πενήντα «διφυών» δημιουργών, μελών της Εταιρείας Συγγραφέων, που εκτός από τον λόγο διακονούν παράλληλα και άλλες μορφές τέχνης με συνέπεια και αφοσίωση, συγκεντρώνονται σε μια μεγάλη έκθεση που διερευνά μια εκφραστική πολλαπλών δεξιοτήτων, αναζητήσεις διακλαδιζόμενων ενδιαφερόντων, διερευνήσεις εύφορων και ευφάνταστων Παράλληλων Βίων.

ΕΚΤΙΘΕΝΤΑΙ ΕΡΓΑ ZΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΛΑΖ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ: Μανόλη Αναγνωστάκη, Νίκου Εγγονόπουλου, Οδυσσέα Ελύτη, Γιώργη Παυλόπουλου και Νίκου Καρούζου

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ:

Ζωγραφική/Xαρακτική/Σχέδιο/Κολάζ/Γλυπτική/Video/Κατασκευές: Νάνος Βαλαωρίτης, Σπύρος Λ. Βρεττός, Πάνος Θεοδωρίδης, Αλέξανδρος Ίσαρης, Δημήτρης Καλοκύρης, Βασίλης Κουγέας, Πάνος Κουτρουμπούσης, Βάκης Λοϊζίδης, Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, Άρης Μαραγκόπουλος, Πρόδρομος Μάρκογλου, Μαργαρίτα Μέλμπεργκ, Μάρκος Μέσκος, Ηρώ Νικοπούλου, Παυλίνα Παμπούδη, Δημήτρης Πετσετίδης, Γιώργος Ρωμανός, Γιώργος Σκαμπαρδώνης, Γιάννης Δ. Στεφανάκις, Στρατής Χαβιαράς, Αργύρης Χιόνης, Νίκος Χουλιαράς, Α.Κ. Χριστοδούλου

Φωτογραφία: Θανάσης Βαλτινός, Γιώργος Γώτης, Νίκος Δήμου, Αμάντα Μιχαλοπούλου, Κυριάκος Ντελόπουλος, Βασίλης Ρούβαλης, Μισέλ Φάις, Χρήστος Χρυσόπουλος

 Θέατρο / Κινηματογράφος: Ανδρέας Αντωνιάδης, Τάσος Γουδέλης, Ολυμπία Καράγιωργα, Αχιλλέας Κυριακίδης, Δέσποινα Τομαζάνη

 Μουσική: Θωμάς Κοροβίνης, Σάκης Παπαδημητρίου, Γιάννης Πατίλης

Οπτική ποίηση: Μιχαήλ Μήτρας, Ντίνος Σιώτης, Νατάσσα Χατζιδάκι, Τηλέμαχος Χυτήρης

Κατά τη διάρκεια της έκθεσης θα γίνουν μουσικές εκδηλώσεις και εκδηλώσεις λόγου για τις οποίες θα εκδοθούν ξεχωριστές ανακοινώσεις

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ: Δημήτρης Καλοκύρης (Πρόεδρος της Εταιρείας Συγγραφέων), Ηρώ Νικοπούλου, Γιάννης Στεφανάκις, Μάνος Στεφανίδης (μέλη της Εταιρείας Συγγραφέων)

Εγκαίνια έκθεσης Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου στις 7:30 μμ.

Διάρκεια έκθεσης 4-18 Φεβρουαρίου

Έκθεση της Nάσιας Καραμπελά :Τill Otherness be swallowed up in Unity

Σημείωση ΟΙΚΟΝΙΚΗΣ : Μια  ελεύθερη απόδοση του αγγλικού κειμένου του είδους «Μέχρι η κατάσταση του άλλου  να ενσωματωθεί στην ενότητα»,  δεν είναι κι άσχημη. Οψόμεθα.  Εγκαίνια την Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2015  στις 19.30.  Αρχεία του Μοντέρνου, Υμηττού 64 Χολαργός Διάρκεια: από την Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2015  έως την Τετάρτη 4 Μαρτίου 2015. Ώρες λειτουργίας: Τρίτη, Τετάρτη και Παρασκευή, 18:30 έως 22:00, Σάββατο και Κυριακή, 11:30 έως 14.30. Ξεναγήσεις, πρωινά Δευτέρας, κατόπιν συνεννοήσεως. Είσοδος ελεύθερη. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Σ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ : Η Νάσια Καραμπελά εργάζεται με βάση ένα φιλοσοφικό τρόπο. Θέτει διαρκώς ερωτήματα και το εικαστικό έργο της αποτελεί μια απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα. Η καλλιτέχνης αναρωτιέται: «Τι κοινό μπορεί να συνδέει τον Lugus, Θεό της δημιουργίας στην κέλτικη μυθολογία, τον Εα, μεσοποτάμιο Θεό του νερού, τις χριστιανικές γραφές με την ζωροαστρική Αβέστα και τον κομφουκιανικό κανόνα, την MarieThereseWalter του Picasso, με τον Θεό Ήλιο Wi στην αμερικάνικη μυθολογία των Lakota;»

Aγρότες -καλλιτέχνες προσδίδουν αισθητική ποιότητα στα αγροτικά σκηνικά

Κάθε χρόνο δεκάδες χιλιάδες τουρίστες επισκέπτονται τις βόρειες επαρχίες της Ιαπωνίας για να θαυμάσουν τις καταπληκτικές δημιουργίες των αγροτών της περιοχής… Είναι δημιουργίες πρόσκαιρες, όπως αυτές που χρησιμοποιούν ως υλικά τους πάγους ή τα καρπούζια (!), αλλά για τούτο το λόγο δεν παύουν να είναι δημιουργίες :  Οι  αγρότες χρησιμοποιούν ηλεκτρονικούς υπολογιστές αλλά και την προσωπική τους πείρα, για να «χωροθετήσουν» τη σπορά διαφορετικών ποικιλιών ρυζιού. Τα υπόλοιπα τα  αναλαμβάνει η φύση : Τα φυτά  αναπτύσσονται και σε κάποια στιγμή συνθέτουν  εικόνες εκπάγλου καλλονής, παρέχοντας ένα επί πλέον νόημα στο  αγροτικό τοπίο…

Σχετικά http://oikologein.blogspot.gr/2013/08/blog-post_5.html

Μνημείο ηπειρώτικης μαστοράντζας

του Γιάννη Ζήβα 

Μεγάλη  είναι  η  συγκίνηση  από  την  κατάρρευση  του  γεφυριού  της  Πλάκας, αυτού  του  μνημείου  των  ηπειρωτών  μαστόρων. Όμως  οι  υφιστάμενες  μελέτες  στατικότητας  θα  επιτρέψουν  την  αναστήλωσή  του. Ήδη  από  το  2006  είχε  συνταχθεί  ειδική  μελέτη  επί  των  προβλημάτων  στατικότητας  της  γέφυρας  της  Πλάκας, αλλά  δεν  δόθηκε  η  δέουσα  προσοχή  και  δεν  έγιναν  οι  απαραίτητες  εργασίες  ενίσχυσης  των  βάθρων  και  του  τόξου. 

  Με  την  ευκαιρία  θα  πρέπει   να  σημειωθεί  ότι  σε  όλη  την  Ήπειρο  αλλά  και  στην  Δυτική  Μακεδονία ( νομοί  Γρεβενών, Κοζάνης) έχουν  κτισθεί  δεκάδες  γεφύρια, αληθινά  θαύματα   λαϊκής  αρχιτεκτονικής. Οι  ηπειρώτες  μάστορες  δεν  διακρίνονταν  μόνο  στην  οικοδόμηση  γεφυρών  αλλά  και  εκκλησιών,  σπιτιών, αλωνιών, υποστέγων  κλπ. Το  χωριό  που  θα  μπορούσε  να  θεωρηθεί  ως  " η  μάνα "  των  λαϊκών  μαστόρων  της  πέτρας  είναι  η  Πυρσόγιαννη  της  επαρχίας  της  Κόνιτσας. Διαδόθηκε  μάλιστα  από  τους  περασμένους  αιώνες  η  φράση : " Ο  Θεός   έκτισε  την  Πυρσόγιαννη  και  οι  Πυρσογιαννίτες  έκτισαν  τον  κόσμο", για  να  καταδείξει  την  μεγάλη  αξία  της  τέχνης  αυτών  των  μαστόρων. 

Πόσο κοντά πόσο μακριά ο ουρανός

της Ειρήνης Πούλου 

Πόσο κοντά πόσο μακριά ο ουρανός

Στρογγυλοκάθεται στις ταράτσες ανάβει τσιγάρο στα μπαλκόνια

πίσω από σιδερόφραχτες πόρτες και τζάμια που τρίζουν απ’ το αλάτι

ποιος προσέχει τη λεπτομέρεια

 οι αποχρώσεις της καθημερινότητας μας διαφεύγουν

τέτοια εποχή η θάλασσα μας πνίγει δεν έχουμε καιρό για άλλο γαλάζιο

 μας αρκεί που βυθιζόμαστε σε αυτούς τους στενούς δρόμους

με τα κάστρα γύρω μας να μας κυκλώνουν

  τι κι αν ορμάει ο ουρανός στο κόκκινο πανί των οριζόντων δεν έχουμε καιρό για τέτοια παραμύθια.

Τι κι αν ελεύθερη αφήνει μια ακτίνα να τρυπάει το κενό  σαν τοξοβόλος αν ρίχνει ευθεία στην καρδιά εμείς θα ζητάμε κι άλλο.

Τέτοιο θάνατο ας είχαμε όλοι

Πυθαγόρας ο … πολιτευόμενος

Συνέντευξη του πανεπιστημιακού Σταύρου Παπασταυρίδη* που δημοσιεύθηκε στην ΗΜΕΡΗΣΙΑ/ΠΡΙΣΜΑ (15-16 Μαΐου 1999)

Συμφωνείτε με την άποψη των πυθαγορείων πως τα πάντα στη φύση είναι αριθμοί;

Ήταν μια τολμηρή εικασία, στην οποία – στα μέτρα της εποχής – υπήρχαν και μεταφυσικά στοιχεία.

Εκείνη την εποχή, σίγουρα δεν ήταν κάτι για το οποίο υπήρχαν πολλές ενδείξεις. Φαίνεται, όμως, ότι οι πυθαγόρειοι δικαιώνονται, καθώς αυξάνουν οι περιοχές του επιστητού που «μαθηματικοποιούνται». Ας μην ξεχνάμε ότι έζησαν σε μια περίοδο κατά την οποία η γεωμετρία δεν είχε μπει σε μια τάξη.

Οι πυθαγόρειοι, όμως, δεν αρκέστηκαν να εκφράσουν το περιβάλλον με τα μαθηματικά, αλλά προσέδωσαν στους αριθμούς μια θεϊκή υπόσταση.

«Είμαστε όλοι κληρωτοί της εποχής μας», που λέει και ο Σεφέρης και οι πυθαγόρειοι δεν αποτελούν εξαίρεση. Ζούσαν σε μια εποχή όπου υπήρχε το μυστήριο του Θείου. Κυριαρχούσε η αντίληψη ότι υπήρχαν υπερ-υλικά πράγματα, των οποίων η πραγματικότητα είναι μια αντανάκλαση ή ένα προϊόν κατώτερης ποιότητας. Στον Πλάτωνα η άποψη αυτή εμφανίζεται περισσότερο εξελιγμένη.

Δεν πρέπει όμως να κατηγορηθούν για αυτό. Το γεγονός ότι μέσα στην περιπλοκότητα που τους περιέλαβε σκέφτηκαν ότι είναι δυνατόν όλα να ανάγονται σε αριθμούς, απαιτούσε μια τρομακτικά μεγάλη διαίσθηση που είναι εντυπωσιακή. Δέχομαι βέβαια, ότι προηγείται μια ένθεη έννοια και θα έλεγα ακόμη και ένας μυστικισμός. Σαν να είχαν πει μεταξύ τους «αυτά που λέμε να μην τα μάθει ο πολύς κοσμάκης».

Αυτή η συμπεριφορά δεν θίγει την ίδια την έννοια της Δημοκρατίας;

“Other Side” του Dejan Dukovski σε σκηνοθεσία Φένιας Αποστόλου

                            

Από την Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου ως την Πέμπτη 2 Απριλίου 2015

κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:00

       Ο Πολυχώρος Vault και το Χοροθέατρο Λυδία Λίθος παρουσιάζουν την παράσταση “Other Side”, ένα αντιπολεμικό love story του Dejan Dukovski σε σκηνοθεσία της Φένιας Αποστόλου .

Ένα έργο για τα όνειρα και τον παθιασμένο αγώνα των ανθρώπων να αγαπήσουν και να αγαπηθούν εγκλωβισμένοι σε μια κατεστραμμένη χώρα.

     Σε ένα μέλλον που θα μπορούσε να είναι η επόμενη στροφή της ανθρωπότητας, ο Έρωτας θα αναμετρηθεί με τον Θάνατο. Και η αγάπη θα επαναστατήσει, ώστε να μετατρέψει τα συντρίμμια σε όνειρα και τους νεκρούς σε παιδιά έτοιμα να γεννηθούν ξανά. Γιατί το φως μπορεί να τρυπώσει ακόμα και μέσα από την μικρότερη διαρροή νύχτας…

Λίγα λόγια για το έργο:

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗ ΖΗΡΕΙΑ

Του Γιάννη Ζήβα

  Πάντοτε  με  νοσταλγία  θυμάμαι  την  ωραία  πορεία  που  έκανα  κάποτε  στα  ενδότερα  του  δεύτερου  σε  ύψος  όρους  της  Πελοποννήσου, την  Ζήρεια ( ονομασία  σλαβική  που  σημαίνει  βελανίδι) ή  Κυλλήνη ,  επί  το  αρχαιότερον. Η  Κυλλήνη  καταλαμβάνει  το  νοτιοδυτικό  τμήμα  του  νομού  Κορινθίας  και  είναι  προσβάσιμη  τόσο  από  βορρά  όσο  και  από  τα  νότια  κράσπεδά  της. Συνδέεται  με  τον  θεό  Ερμή, δεδομένου  ότι  κατά  την  Μυθολογία  γεννήθηκε  σε  ένα  σπήλαιο  στα  ανατολικά  του  μεγάλου  οροπεδίου του  ορεινού  συγκροτήματος.

Η  Κυλλήνη  χωρίζεται  στην  Μικρή  Ζήρεια  στα  ανατολικά   με  ψηλότερη  κορυφή  το  Χιόνι (2086μ), και  την  Μεγάλη  Ζήρεια  με  ψηλότερη  κορυφή  το  Σημείο (2375μ)  στα  δυτικά. Τα  δύο  τμήματα  του  όρους  χωρίζονται  από  το  πανέμορφο  φαράγγι  της  Φλαμπουρίτσας  που  σχίζει  το  όρος  από  βορρά  πρός  νότο. Εκεί  απαντώνται  πλούσια  χλωρίδα  και  πανίδα, με  κυρίαρχα  το  έλατο  και  το  πεύκο. Σ’ αυτά  φωλιάζει  πλήθος  πτηνών, ενώ  απαντώνται  επίσης  πολλά  θηλαστικά  όπως  αλεπούδες, ασβοί, κουνάβια, νυφίτσες, σκίουροι, χελώνες, βάτραχοι  κλπ.

 Η  γνωστότερη  πορεία  που  μας  οδηγεί  στα  ενδότερα  της  Ζήρειας  είναι  μέσω  Ξυλοκάστρου  και  των  τριών  Τρικάλων ( Κάτω, Μέσων  και  Άνω ), χωριών  ιδιαίτερα  γραφικών. Από  τα  Άνω  Τρίκαλα  καταγόταν  ο  προστάτης  άγιος  της  Κεφαλληνίας  Γεράσιμος  καθώς  και  η  οικογένεια  Νοταράδων, που  διακρίθηκαν  στον  αγώνα  της  Εθνικής  Παλιγγενεσίας.Σε  μικρή  απόσταση  από  τα  Άνω  Τρίκαλα  φθάνουμε  οδικώς  στο  γυναικείο  μοναστήρι  του  Αγίου  Βλασίου, προστάτη  της  περιοχής. Ακολουθούμε  εν  συνεχεία  τον  δρόμο  με  κυρίως  νότια  πορεία  για  να  περάσουμε  από  εκπληκτικού  κάλλους  ελατοδάσος. Σε  μία  γωνία  του  δρόμου  προσεγγίζουμε  τον  Βαρνεβό, τοποθεσία  από  όπου  ξεκινά  μονοπάτι  που  οδηγεί  στο  φαράγγι  της  Φλαμπουρίτσας. Εμείς  συνεχίζουμε  την  πορεία  μας  και  μετά  από  είκοσι  λεπτά  συνολικά  από  το  μοναστήρι  φθάνουμε  στο  τεράστιο  οροπέδιο  της  Ζήρειας , το  λεγόμενο  Μακαλιό  ή  Μεγαγιάννη,  στα  1500  μέτρα  υψόμετρο. Πρόκειται  για  τόπο  με  εκπληκτική  θέα  στις  κορυφές  του  βουνού, με  πλησιέστερη  την  κορυφή  Σημείο, που  είναι  και  η  ψηλότερη. Την  άνοιξη  ο  τόπος  αυτός  είναι  μαγευτικός  αφού  παντού  κυριαρχούν  σπάνια  αγριολούλουδα. Στα  αριστερά  μας  καθώς  φθάνουμε  στο  οροπέδιο  βρίσκεται  το  πρώτο  καταφύγιο , ενώ  απέναντι,  στους  πρόποδες  της  μεγάλης  κορυφής  βρίσκεται  το  δεύτερο  καταφύγιο.

Σὰν σινεμά

Του Αλέξανδρου Βαναργιώτη

HΤΑΝ Ο ΘΕΙΟΣ ποὺ ἀ­σχο­λοῦν­ταν πε­ρισ­σό­τε­ρο μ’ ἐ­μᾶς τὰ παι­διά. Στὶς οἰ­κο­γε­νεια­κὲς συ­να­θροί­σεις, κυ­ρί­ως τὴν Πρω­το­χρο­νιά, μᾶς μά­ζευ­ε γύ­ρω ἀ­πὸ ἕ­να τρα­πέ­ζι καὶ μᾶς ἐ­ξέ­πλητ­τε μὲ τα­χυ­δα­κτυ­λουρ­γι­κὰ κόλ­πα χρη­σι­μο­ποι­ών­τας μιὰ τρά­που­λα. Ἐ­μεῖς ρω­τού­σα­με γε­μά­τοι θαυ­μα­σμὸ ποῦ τὰ ἔ­μα­θε τό­σα κόλ­πα. Τοῦ δί­να­με ἔ­τσι τὴν εὐ­και­ρί­α, ἀ­να­κα­τεύ­ον­τας τὴν τρά­που­λα δια­ρκῶς καὶ πε­ρί­τε­χνα σὰν ἕ­νας ἐ­πι­δέ­ξιος κρου­πι­έ­ρης, νὰ ἀ­φη­γη­θεῖ πε­ρι­στα­τι­κὰ ἀ­πὸ τὰ νε­α­νι­κά του χρό­νια, ὅ­ταν δε­κα­ε­ξά­χρο­νος ἄ­φη­σε τὸ σπί­τι στὸ χω­ριὸ καὶ ἔ­πι­α­σε δου­λειὰ σὲ ἕ­να ἑ­στι­α­τό­ριο στὴν Ἀ­θή­να. Ἀρ­χι­κὰ ὡς λαν­τζέ­ρης, στὴ συ­νέ­χεια ὡς σερ­βι­τό­ρος, μὲ με­γά­λη ἐ­πι­τυ­χί­α μά­λι­στα, για­τί πέ­ρα­σε ἀ­πὸ τὰ κα­λύ­τε­ρα μα­γα­ζιά, καὶ ἔ­τσι γνώ­ρι­σε τὴ ζω­ή, ἰ­δι­αί­τε­ρα τὴ νυ­χτε­ρι­νὴ – στὴ φρά­ση αὐ­τὴ μας ἔ­κλει­νε συ­νή­θως τὸ μά­τι μὲ νό­η­μα. Ἄλ­λες φο­ρὲς πά­λι, ἀ­φοῦ μᾶς εἶ­χε ἐκ­θέ­σει μιὰ ἐ­πι­στη­μο­νι­κὴ θε­ω­ρία, τοῦ ἄ­ρε­σε νὰ μι­λά­ει γιὰ τὸ πῶς θὰ εἶ­ναι ὁ κό­σμος στὸ μέλ­λον ἢ γιὰ τὸν τρί­το παγ­κό­σμιο πό­λε­μο ἢ γιὰ τὰ παι­χνί­δια κα­τα­σκο­πεί­ας με­τα­ξύ των με­γά­λων δυ­νά­με­ων, στη­ρί­ζον­τας τὶς ἀ­πό­ψεις του στὸ με­γά­λο σχο­λεῖο, ὅ­πως ἔ­λε­γε, στὸν κι­νη­μα­το­γρά­φο – ὁ ἴ­διος, λό­γῳ πο­λέ­μου, μὲ τὸ ζό­ρι εἶ­χε τε­λει­ώ­σει τὸ δη­μο­τι­κό. Λά­τρευ­ε τὸν κι­νη­μα­το­γρά­φο καὶ ἰ­σχυ­ρι­ζό­ταν ὅ­τι πάν­τα προ­η­γοῦν­ταν τῆς ἐ­πο­χῆς καὶ προ­φή­τευ­ε πράγ­μα­τα ποὺ λί­γο με­τὰ συ­νέ­βαι­ναν ἀ­πα­ρέγ­κλι­τα. Μὲ κα­μά­ρι ἀ­να­φε­ρό­ταν στὶς μέ­ρες ποὺ συμ­με­τεῖ­χε ὡς κομ­πάρ­σος σὲ ἐ­πι­κὲς ται­νί­ες, ὅ­πως «Τρω­ι­κὸς πό­λε­μος» καὶ «Ἡ­ρα­κλῆς», ὅ­ταν κά­ποι­ες σκη­νὲς γυ­ρί­ζον­ταν στὴν Ἑλ­λά­δα, καὶ τὸν ἔ­βα­ζαν, παίρ­νον­τας λή­ψεις ἀ­πὸ δι­α­φο­ρε­τι­κὴ γω­νί­α, νὰ σκο­τώ­νε­ται τρεῖς καὶ τέσ­σε­ρις φο­ρές.

       Ὡς κο­ρύ­φω­ση στὶς ἀ­φη­γή­σεις του ἔ­βγα­ζε προ­σε­κτι­κὰ ἀ­πὸ τὸ πορ­το­φό­λι καὶ μᾶς ἔ­δει­χνε μιὰ ἀ­σπρό­μαυ­ρη φω­το­γρα­φί­α μὲ αὐ­τό­γρα­φη ἀ­φι­έ­ρω­ση τῆς Anne Lonnberg, τῆς πε­ρί­φη­μης Ἄ­ναμ­πελ, γνω­στῆς ἀ­πὸ τὴν ται­νί­α «Κο­ρί­τσια στὸν ἥ­λιο», τὸ ἴν­δαλ­μα τό­τε χι­λιά­δων νέ­ων. —Ἦ­ταν ἡ ἐ­πο­χὴ ποὺ ὁ κι­νη­μα­το­γρά­φος ἔ­στελ­νε μη­νύ­μα­τα ξε­γνοια­σιᾶς καὶ ἀ­θω­ό­τη­τας, τὴν ὥ­ρα ποὺ πολ­λοὶ συμ­πα­τρι­ῶ­τες μας «ἀ­πο­λάμ­βα­ναν» τὶς ὑ­πο­χρε­ω­τι­κὲς δι­α­κο­πὲς στὰ κα­τά­ξε­ρα νη­σιὰ τῆς ἐ­ξο­ρί­ας—. Ὁ θεῖ­ος εἶ­χε «ἕ­να πέ­ρα­σμα» σὲ μιὰ ται­νί­α τοῦ ’68, μὲ τὸν τί­τλο «Ραν­τε­βοὺ μὲ μιὰ ἄ­γνω­στη», στὴν ὁ­ποία ἡ Lonnberg κρα­τοῦ­σε ἕ­ναν δεύ­τε­ρο ρό­λο.

Το Πολιτιστικό μας Αλφαβητάρι ως πρόταση μέλλοντος

 Του Λουκά Αξελού

Για το νέο βιβλίο του Λαοκράτη Βάσση που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ταξιδευτής

H έκδοση του βιβλίου του Λαοκράτη Βάσση Το Πολιτιστικό μας Αλφαβητάρι, αποτελεί, ίσως, μιαν ουσιαστική πρόκληση για να θίξουμε ορισμένα καίρια, κατά την γνώμη μου ζητήματα πολιτιστικής πολιτικής.

Το βιβλίο αυτό είναι το τελευταίο της τριλογίας που ο καλός και ριψοκίνδυνος στις επιλογές του Ταξιδευτής, ο Κώστας Παπαδόπουλος, ξεκίνησε με τη Μεταπολίτευση-ΠΑΣΟΚ-Αριστερά και συνέχισε με τη Χρεοκοπία της Μεταπολίτευσης.

Μένει, φυσικά, να το διαπιστώσουμε, εγώ όμως οφείλω να το επισημάνω αφετηριακά, ότι έχουμε να κάνουμε με ένα βιβλίο, με καθαρό και ευανάγνωστο τίτλο, με ένα βιβλίο συνεπώς που όχι μόνο προσφέρεται για μιαν ανοικτή συζήτηση, αλλά και που το ίδιο έχει χαρακτήρα Ανοικτής Συζήτησης.

Όπως προανέφερα, το βιβλίο του Λαοκράτη Βάσση αποτελεί, κατ’ ουσίαν, μιαν ανοιχτή συζήτηση στην οποία ο γράφων μέσω εννέα προσώπων που αντανακλούν τις απόψεις του, αλλά και τις απόψεις συμμαχητών και ομοϊδεατών του, καταθέτει τον οβολό του για τα αίτια της σημερινής καθολικής μεταπολιτευτικής χρεοκοπίας και την αναγκαιότητα της ηθικής και πολιτικοπολιτιστικής μας ανασυγκρότησης, μέσα από ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, που αιχμή του θα έχει ένα νέο Πολιτιστικό Αλφαβητάρι.

Πού πάει η Ελλάδα; Που εστιάζονται οι κυρίως και επί μέρους ευθύνες; Ποιες είναι οι ευθύνες του κυρίαρχου συγκροτήματος εξουσίας, των υποτελών τάξεων, των διανοούμενων, των ευρύτερων πολιτικών δυνάμεων και δη της Αριστεράς; Ποια η έκταση και ποιο το βάθος της πολιτισμικής μας καταστροφής; Τέλειωσε ή υπάρχει ακόμα λάδι, στο καντήλι της Ιστορίας μας; Αξίζει τον κόπο να το παλέψουμε, παρ’ όλα αυτά;

Ανώτερο Εισόδημα

Του Χάρη Ναξάκη*

«…..Να διεκδικήσουμε τη θεσμοθέτηση μαζί με το κατώτερο εγγυημένο εισόδημα και το ανώτερο εισόδημα……»

   Ο 21^ος αιώνας είναι ο αιώνας της αποκάλυψης ως προς την ανισοκατανομή του πλούτου και την έκρηξη της ανεργίας, ανησυχώντας ακόμα και κύκλους της καθεστηκυίας τάξης που διαβλέπουν ότι μια βραδυφλεγής βόμβα έχει εγκατασταθεί στα γαλήνια θεμέλια των αγορών. Ο 21^ος αιώνας τείνει να έχει μεγαλύτερη ανισοκατανομή πλούτου ακόμα και από τον 19^ο αιώνα. Και μόνο η παράθεση, χωρίς σχολιασμό, των στοιχείων είναι τρομακτική. Στις ΗΠΑ το μερίδιο του εισοδήματος που κατέχει το 1% των πιο πλούσιων από το 6% που ήταν το 1970 έφτασε σήμερα το 20% και στην Ευρώπη το πλουσιότερο 10% του πληθυσμού από το 20% του πλούτου που κατείχε το 1970 έφτασε σήμερα το 24%. Στο σύνολο δε του πλανήτη οι 85 πλουσιότεροι άνθρωποι κατέχουν όσα χρήματα έχουν διαθέσιμα οι 3,5 δισ.  φτωχότεροι του κόσμου. Οι 400 δισεκατομμυριούχοι του πλανήτη με τη μεγαλύτερη περιουσία έγιναν ακόμα πλουσιότεροι το 2014 κατέχοντας 4,1 τρις δολάρια. Όσο για την σύγκριση του μισθού των golden boys του χρηματοπιστωτικού τομέα, σε σχέση με το μέσο μισθό, καλύτερα να μην αναφερθούμε.

   Ένας προσφιλής μύθος της οικονομικής επιστήμης είναι ότι ο πλούτος, έστω σταδιακά, διαχέεται στην κοινωνική δομή. Στην αρχή ενός οικονομικού κύκλου είναι άνισα κατανεμημένος αλλά στη συνέχεια οι ανισότητες μειώνονται και τα οφέλη της ανάπτυξης κατανέμονται σε όλους. Πρόκειται, σύμφωνα με την οικονομική επιστήμη, για μια νομοτελειακή εξέλιξη χωρίς να παρέμβει κανένας εκτός από το αόρατο χέρι της αγοράς. Η σημερινή πραγματικότητα διαψεύδει οικτρά την παραπάνω ιδεοληψία. Ο πλούτος των εθνών του Α. Σμιθ έχει ήδη μετατραπεί σε φτώχεια των εθνών.

Eικαστικά

Η παράσταση “Μάρτυς μου ο Θεός” στις φυλακές Κορυδαλλού

Η παράσταση «Μάρτυς μου ο Θεός»,  θα παρουσιαστεί στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας (ΣΔΕ) των Φυλακών Κορυδαλλού την Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου και ώρα 10.30 π.μ.

Το έργο του Μάκη Τσίτα «Μάρτυς μου ο Θεός», που τιμήθηκε με το Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαικής Ένωσης 2014, σε σκηνοθεσία Σοφίας Καραγιάννη και με τον Ιωσήφ Ιωσηφίδη στο ρόλο του Χρυσοβαλάντη συνεχίζει τις παραστάσεις της κάθε Σάββατο στις 18:00 και Κυριακή στις 21:00 στον Πολυχώρο Vault ως την Κυριακή των Βαίων.

Μέσα στο πανηγυρικό κλίμα που επικρατεί στην Αθήνα του 2004, ο Χρυσοβαλάντης -ένας τυπικός αντιήρωας της εποχής μας, άνθρωπος απλός αλλά οπλισμένος με χιούμορ, με φαντασία και με μια ιδιαίτερη λεκτική ευφορία-, έχοντας βρεθεί στα πενήντα του άνεργος και με υγεία κλονισμένη, εξιστορεί τα πάθη που υφίσταται από παιδί στην αναμέτρησή του με την πραγματικότητα. Όλοι –οι γυναίκες που συναντά, οι εργοδότες του, ακόμη και η ίδια η οικογένειά του– τον προδίδουν, ενώ γύρω του διαγράφεται η εικόνα μιας κοινωνίας που, παρά την επιφανειακή ευμάρεια, βυθίζεται στην παρακμή.

Λ Ε Υ Κ Η Ε Κ Θ Ε Σ Η

6 - 28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2015, καθημερινά 7- 12 μμ, "Ορίζοντας", Κεραμεικού 88

Εγκαίνια Παρασκευή 6-Σάββατο 7 Φεβρουαρίου

Ο Ορίζοντας καλεί την πρώτη εκθεση του 2015, αφιερωμένη στο [λευκό}. Έργα (υλικά ή άυλα) ζωγραφικής, γλυπτικής ή φωτογραφίας. Εγκαταστάσεις, ηχητικά γλυπτά, δράσεις, βίντεο, εκδόσεις, σχετικά με το λευκό. Αισθητικές ή φιλοσοφικές προσεγγίσεις, σε μια στιγμή που γυρίζει ο χρόνος και το νέο κάνει την εμφάνιση του, είτε ως κατάσταση είτε ως φαντασίωση. Το λευκό /δαντέλα, το λευκό / αφαίρεση, το λευκό /μάρμαρο, αφρός, φως, διαγραφή, σώμα, σύννεφο... Επίσης κελί, αμνησία, ανακωχή...

Το λευκό μπορεί ίσως να μας προσφέρει μια χρήσιμη αισθητική / μορφολογική πρόταση γι αυτή την εποχή. Mια εξ αρχής διαπραγμάτευση με το πραγματικό από μια αφετηρία ''tabula raza''. Ένα σχέδιο που αυτοσχεδιάζεται, μια πρόσκληση να γίνουμε εκ νέου νέοι  απελευθερώνοντας το χρόνο απ τη βαρύτητα. Σαν μια αιώρηση στο φως...

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ

ΚΙΜΩΝ ΑΞΑΟΠΟΥΛΟΣ, ΘΕΟΔΩΡΑ ΑΣΠΡΟΓΕΝΝΙΔΟΥ, ΙΟΥΛΙΑ ΑΘΑΝΑΣΑΚΗ, ΕΝΙΟΣ ΕΡΩΣ ΓΙΩΓΟΣ, ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΔΙΑΚΑΚΗ, ΤΖΙΜΗΣ ΕΥΘΥΜΙΟΥ, ΓΙΟΛΑΝΤΑ ΖΙΑΚΑ, ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΚΑΡΑΠΑΝΟΥ, ΡΙΚΑ ΚΡΙΘΑΡΑ, ΔΗΜΗΤΡΑ ΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ, ΛΥΔΙΑ ΜΑΡΓΑΡΩΝΗ, ΕΛΛΗ ΜΙΧΑΛΑΚΕΑ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΕΣΚΟΣ, ΤΖΕΝΗ ΜΠΑΚΑΛΟΥΜΑ, ΕΙΡΗΝΗ ΟΛΥΜΠΙΟΥ,  ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΠΑΝΤΑΖΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΠΙΤΙΚΑΚΗ, ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΣΑΝΤΣΕΖ, ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΥ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΣΥΛΙΚΟΥ, ΑΜΑΛΙΑ ΦΕΡΕΝΤΙΝΟΥ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΟΡΤΣΑΣ, ΒΑΣΩ ΧΑΡΑΤΖΗ, ΦΑΙΗ ΨΥΧΟΠΑΙΔΟΠΟΥΛΟΥ

---

Τὸ σπουρ­γί­τι

Του Κώστα Δεσποινιάδη

ΔΙΑΣΧΙΖΩ ΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ Ν. πα­ρέ­α μὲ τὸν φί­λο μου τὸν Θ. Βλέ­που­με χτυ­πη­μέ­νο ἕ­να σπουρ­γί­τι ποὺ προ­σπα­θεῖ μά­ται­α νὰ πε­τά­ξει. Αποφασίζουμε νὰ τὸ πᾶ­με σὲ κά­ποι­ον κτη­νί­α­τρο ἢ σὲ κά­ποι­α φι­λο­ζω­ι­κὴ ὀρ­γά­νω­ση. Εἶ­ναι Κυ­ρια­κὴ καὶ ὅ­ποι­ο τη­λέ­φω­νο κα­λοῦ­με δὲν ἀ­παν­τᾶ. Με­τὰ ἀ­πὸ πολ­λὰ τη­λε­φω­νή­μα­τα, μᾶς ἀ­παν­τᾶ ὁ Κ.Κ. καὶ προ­σφέ­ρε­ται νὰ μᾶς βο­η­θή­σει. Ἕ­νας ξαν­θὸς πι­τσι­ρί­κος, μὲ γα­λα­νὰ ἔ­ξυ­πνα μά­τια, ποὺ ἔ­παι­ζε ἐ­κεῖ δί­πλα, μᾶς φέρ­νει ἕ­να κου­τὶ ἀ­πὸ χαρ­τό­νι. Ἀ­νοί­γου­με τρεῖς τέσ­σε­ρις τρύ­πες στὸ χαρ­το­νέ­νιο κου­τί, πι­ά­νου­με ἁ­πα­λὰ τὸ χτυ­πη­μέ­νο που­λὶ καὶ τὸ βά­ζου­με μέ­σα. Κα­λοῦ­με ἕ­να τα­ξὶ καὶ λί­γο πρὶν μποῦ­με μέ­σα ἐ­γὼ κι ὁ Θ., ὁ μι­κρὸς μὲ κοι­τά­ει στὰ μά­τια καὶ μοῦ λέ­ει μὲ κά­ποι­ο πα­ρά­πο­νο: «Θέ­λω νὰ ζή­σει τὸ που­λά­κι, κύ­ρι­ε». «Θὰ ζή­σει», τὸν δι­α­βε­βαι­ώ­νω, χα­ϊ­δεύ­ον­τάς του τὸ κε­φά­λι καὶ κλεί­νω τὴν πόρ­τα. Σὲ λί­γο φτά­νου­με στὴ συ­νοι­κί­α Ντ., βρί­σκου­με τὸν Κ.Κ. καὶ τοῦ δί­νου­με τὸ χτυ­πη­μέ­νο σπουρ­γί­τι. Τὸ ἐ­ξε­τά­ζει προ­σε­κτι­κά. «Εἶ­ναι χτυ­πη­μέ­νο τὸ μά­τι του, ἡ φτε­ρού­γα του, πι­θα­νό­τα­τα καὶ ἡ σπον­δυ­λι­κή του στή­λη», μᾶς λέ­ει καὶ πρό­σθέ­τει: «Ἔ­χει, ἐ­λά­χι­στες πι­θα­νό­τη­τες νὰ ζή­σει, ἀλ­λὰ ἀ­φῆ­στε το ἐ­δῶ νὰ δῶ τί μπο­ρῶ νὰ κά­νω.» Σὲ τρεῖς μέ­ρες ξα­να­παίρ­νω τη­λέ­φω­νο τὸν Κ. Κ. καὶ τὸν ρω­τά­ω γιὰ τὸ σπουρ­γί­τι. «Πέ­θα­νε λί­γες ὧ­ρες ἀ­φό­του τὸ φέ­ρα­τε», μοῦ ἀ­παν­τᾶ.

       Λί­γες μέ­ρες με­τά, περ­νῶ καὶ πά­λι ἀ­πὸ τὴν πλα­τεί­α Ν. Βλέ­πω ἀ­πὸ μα­κριὰ τὸν μι­κρὸ ποὺ μᾶς εἶ­χε βο­η­θή­σει μὲ τὸ που­λά­κι, νὰ μὲ πλη­σιά­ζει τρέ­χον­τας. «Τί ἔ­γι­νε, κύ­ρι­ε, ἔ­ζη­σε τὸ που­λί;», ρω­τᾶ μὲ ἐμ­φα­νῆ ἀ­γω­νί­α. «Ἔ­ζη­σε· ἔ­ζη­σε χά­ρη σὲ ἐ­σέ­να», τοῦ ἀ­παν­τῶ καὶ προ­σπα­θῶ νὰ ἀ­πο­φύ­γω τὸ βλέμ­μα του.

Πη­γή: Ἀ­πὸ τὴ συλ­λο­γὴ μι­κρῶν πε­ζῶν Νύ­χτες ποὺ μύ­ρι­ζαν θά­να­το (ἐκδ. Πα­νο­πτι­κόν, Θεσ­σα­λο­νί­κη, 2010).

Η αναγκαιότητα της μη χρησιμοθηρικής επιστημονικής έρευνας

Του Κωνσταντίνου Σαπαρδάνη

«…..Το 1831 ο Φάραντεϊ απέδειξε ότι ένας μαγνήτης μπορούσε να παράγει ηλεκτρικό ρεύμα, είχε δείξει δηλαδή ότι ο μαγνητισμός και ο ηλεκτρισμός συνδέονται, και αποτελούν μία από τις τέσσερις θεμελιώδεις αλληλεπιδράσεις της φύσης, τον ηλεκτρομαγνητισμό. Λέγεται ότι ο βασιλιάς Γουλιέλμος Δ’ ρώτησε τον Φάραντεϊ σε τι χρησίμευαν όλα αυτά τα επιστημονικά παιχνίδια, για να πάρει την απάντηση: «Δεν γνωρίζω, Μεγαλειότατε, αλλά ξέρω ότι κάποτε θα τα φορολογείτε……».

Στις 12 Νοεμβρίου 2014 το διαστημικό σκάφος Ροζέτα προσγείωσε το όχημα προσεδάφισης Φίλαι στον κομήτη 67Ρ. Η 20χρονη αποστολή περαιώθηκε από τον ΕΟΔ (Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος), κόστισε περίπου 1,4 δις ευρώ, και σκοπό είχε την βελτίωση της κατανόησής μας για την προέλευση και εξέλιξη του ηλιακού μας συστήματος. Και ενώ δεν πρόλαβε να μετριαστεί ο ενθουσιασμός από επιστήμονες και από το κοινό, δεν έλειψαν οι συνηθισμένες φωνές που άλλη μια φορά εξέφρασαν παράπονα για την ενασχόλησή μας, και την απασχόληση ανθρώπινων και υλικών πόρων, σε μια αόριστη, και για πολλούς ακατανόητη, συνεισφορά στην επιστήμη, την ίδια ώρα που «υπάρχουν παιδιά στην Αφρική που πεινάνε».

«Ας λύσουμε πρώτα τα προβλήματά μας, και μετά ας ασχοληθούμε με το σύμπαν και τα αστέρια» σαν να μας λένε. Βρίσκω αυτήν την αντίληψη μάλλον άχαρη, αλλά και ρηχή όπως και παιδιάστικη. Η επιστήμη από πάντα χάριζε στον άνθρωπο ένα αίσθημα δέους και ταπεινότητας, που είναι ανυπολόγιστα χρήσιμα και εμπλουτίζουν τη ζωή μας και τη σκέψη μας. Οι επιστημονικές ανακαλύψεις είναι η τέχνη της φύσης  και όσοι υποστηρίζουν πως ο μοναδικός λόγος της έρευνας πρέπει να είναι χρησιμοθηρικός, έχουν λανθασμένη εικόνα του κόστους της αλλά και των οφελών της. Στο παράδειγμα του Ροζέτα, αν επιμερίσουμε τα 1,4 δις που δαπανήθηκαν σε κάθε ευρωπαίο πολίτη ανά έτος, για τα 20 χρόνια που χρειάστηκαν για να ολοκληρωθεί η αποστολή, το κόστος είναι μερικά λεπτά του ευρώ στον κάθε ευρωπαίο. Στην πραγματικότητα, το κόστος για έρευνα είναι πολύ μικρό, και οι προϋπολογισμοί ακόμα μικρότεροι, αφού είναι αυτές ακριβώς οι αρνητικές φωνές που κερδίζουν έδαφος ακόμα και στους χώρους αποφάσεων για την κατανομή εθνικών ή υπερεθνικών πόρων. Στην πραγματικότητα, ο ΕΟΔ, η NASA, το CERN και οποιοδήποτε άλλο κέντρο έρευνας που έχετε, και δεν έχετε, ακούσει, απορροφά ένα ελάχιστο ποσοστό του εθνικού προϋπολογισμού οποιασδήποτε χώρας συμμετέχει σε αυτά.

“Η ΜΕΡΙΛΙΝ ΣΟΥ ΠΑΕΙ ΠΟΛΥ”

  Ο Μάριος Ιορδάνου και η Σοφία Καζαντζιάν παρουσιάζουν την κωμωδία – θρίλερ «Η ΜΕΡΙΛΙΝ ΣΟΥ ΠΑΕΙ ΠΟΛΥ», από την Τετάρτη 28 Ιανουαρίου 2015 και κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στον Πολυχώρο Vault.

Πρόκειται για ένα θεατρικό έργο που συνδυάζει το έγκλημα με το γέλιο, μέσα από μια ιδιαίτερη και ανατρεπτική προσέγγιση και υπό τη σκηνοθετική ματιά του Μάριου Ιορδάνου. Κάθε σκηνή και φόνος! Κάθε φόνος και ανατροπή! Σε αυτή την κωμωδία, ο θεατής θα γελάσει αλλά και θα προβληματιστεί… Με αφορμή το «μύθο» της μοναδικής Μέριλιν Μονρόε καταρρίπτονται οι μύθοι για τα στερεότυπα, τον άνθρωπο, τις σχέσεις, την αγάπη, την ύπαρξη.

Υπόθεση: Δύο αδέρφια μαθαίνουν ξαφνικά ότι ο ηλικιωμένος πλούσιος πατριός τους και μόνος συγγενής τους αποφασίζει να παντρευτεί μία κατά πολύ νεότερή του γυναίκα, η οποία έχει εμμονή με τη Mέριλιν Μονρόε. Συνειδητοποιώντας ότι, εάν γίνει αυτός ο γάμος, χάνουν κάθε ευκαιρία να τον κληρονομήσουν, αποφασίζουν άμεσα να τον «βγάλουν από τη μέση». Για το λόγο αυτό προσλαμβάνουν έναν επαγγελματία δολοφόνο και πηγαίνουν στο σπίτι του πατριού τους με την πρόφαση να γνωρίσουν τη νύφη! Το Σαββατοκύριακο θα τους βρει όλους μαζί στην απομονωμένη έπαυλη.

Μαζί Ελαιοτεχνία 2015 και FoodTouristica 2015

7η Ελαιοτεχνία 2015, έκθεση ελιάς και ελαιολάδου και 1η Foodtouristica 2015, έκθεση γαστρονομικού τουρισμού συνδιοργανώνονται από 15 έως 17 Μαΐου, Αθήνα.

Η γαστρονομία συνδέεται με τα προϊόντα διατροφής και τον τουρισμό. εκθέσεις από έγκυρους διεθνείς οργανισμούς επικυρώνουν την γνωστή σε όλους σημασία του φαγητού και των προϊόντων διατροφής. Η Έκθεση του Παγκόσμιου Οργανισμού Τουρισμού (Global Report on food tourism, UNWTO)  αναφέρει ότι: “ο γαστρονομικός τουρισμός αφορά ταξιδιώτες που σχεδιάζουν το ταξίδι τους, πρωτίστως ή δευτερευόντως, με στόχο να γευτούν την κουζίνα του προορισμού ή να εμπλακούν σε δραστηριότητες που σχετίζονται με τη γαστρονομία”. Η δεύτερη έκθεση είναι από  το Food and the Tourism experience (ΟΟΣΑ) :   “Ο τουρισμός είναι σημαντικό μέρος της σύγχρονης οικονομίας των εμπειριών και το φαγητό διαδραματίζει βασικό ρόλο. Το φαγητό είναι αναπόσπαστο τμήμα του πολιτισμού, βασικό στοιχείο της άυλης  πολιτιστικής κληρονομιάς και ένα αυξανόμενο στοιχείο προσέλκυσης τουριστών”.

Το κίνηµα της Νέας Ελληνικής Κουζίνας  έχει συνεπάρει µια νέα γενιά παραγωγών οι οποίοι εκμεταλλεύονται την πλούσια τοπική γαστρονομία. Αυτό που μένει είναι το να  αποκτήσει «κρίσιµη» μάζα ώστε να αλλάξει τα γαστρονομικά δεδομένα της χώρας.

Ποιητές διαβάζουν για μια ποιήτρια

Εκδήλωση στον πολιτιστικό χώρο ΑΡΙΣΤΟΔΙΚΟΣ, στο χωριό ΟΛΥΜΠΟΣ Σαρωνικού.  Σάββατο, 31 Ιανουαρίου, 7.30 μμ
www.aristodikos.gr, τηλέφωνο 6944 910 122