Το αρμόδιο Υπουργείο μας μάρανε…..

Τελικά ποιος είναι ο καλύτερος προϊστάμενος, ενορχηστρωτής, συντονιστής, εμπνευστής κλπ. της Δασικής Υπηρεσίας – ο  Υπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής (ΥΠΕΚΑ) ή ο Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων (ΥΠΑΑΤ) ; Δοθέντος ότι κάποτε  οι καλύτερες προθέσεις οδηγούν στην κόλαση – κατά πως έλεγε  ο Μαρξ – δεν θα μπορούσαμε να αποκλείσουμε μετάβαση στη κόλαση,  μέσα από τις καλύτερες προθέσεις ενός Υπουργείου…

Εισαγωγικά θα λέγαμε, ότι τα δάση δεν έχουν τον ιδιαίτερα ανθρωπογενή χαρακτήρα των αγροτικών γαιών και των τροφίμων, συνεπώς απαιτούν μιαν άλλη, πιο αυστηρή  και φιλοπεριβαλλοντική   διαχείριση, από «ηγετικούς παράγοντες» που εμφορούνται από αντίστοιχο πνεύμα. Όμως κι αυτή η γενική διαπίστωση δεν είναι το Α και το Ω του ζητήματος….

Με αφορμή σχετική φημολογία περί μεταφοράς της Δασολογικής Υπηρεσίας από το ΥΠΕΚΑ στο ΥΠΑΑΤ  η «Πανελλήνια Ένωση Δασολόγων Δημοσίων Υπαλλήλων» (ΠΕΔΔΥ)  βάζει τα πράγματα στη θέση τους υποστηρίζοντας πρωτίστως ότι  :   «Η  ύπαρξη και το επίπεδο αναγνώρισης μιας υπηρεσίας δεν εξαρτάται από τον φορέα στον οποίο ανήκει αλλά από την ουσιαστική προσφορά της  και την πολιτική που εφαρμόζει  στον συγκεκριμένο τομέα,  προς όφελος του κοινωνικού συνόλου»….

Κοντολογίς,  οι επικεφαλής της ΠΕΔΔΥ (Νίκος Μπόκαρης , Πρόεδρος και  Χρίστος Τσακανίκας, Γενικός Γραμματέας)  δηλώνουν ότι η η υπόθεση είναι να υπάρξουν πολιτικές αποτελεσματικές για τη προστασία του περιβάλλοντος και των δασών, κι ας υπαχθεί η Δασική Υπηρεσία στο οπουδήποτε – έστω και στο διαστημικό κέντρο CERN, λέω εγώ, χάριν παιδιάς….

Ολόκληρο το κείμενο των συνδικαλιστών της ΠΕΔΔΥ

Φυτά με ρόδες…..

Στα τέλη του 15^ου αιώνα ο Χριστόφορος Κολόμβος βρισκόταν σε ένα «περιβάλλον» ευγενών, οι οποίοι επιθυμούσαν διακαώς να τον σνομπάρουν και προς τούτο του δήλωναν ότι το ταξίδι του προς τη δύση και την Αμερική – σε ένα κόσμο που ήταν αποδεδειγμένα σφαιρικός –   ήταν κάτι  σχετικά απλό… Τότε ο Κολόμβος πήρε ένα αυγό, ρώτησε την ομήγυρη αν κάποιος μπορεί να το στήσει όρθιο, κι όταν πήρε αρνητική απάντηση , το χτύπησε  ελαφρά και έτσι μισοσπασμένο το έβαλε σε όρθια θέση… «Μα αυτό είναι πολύ απλό» - του είπαν οι ευγενείς ! «Πράγματι πολύ απλό, αλλά μέχρι να το κάνω εγώ ουδείς το είχε κάνει», απάντησε ο Κολόμβος….

Στην Ολλανδία είχα εντυπωσιασθεί βλέποντας  μικρά ποταμόπλοια  που ήταν σπίτια και διέθεταν γλάστρες και φυτά, αλλά ουδέποτε πέρασε από το νου μου η ιδέα ότι θα μπορούσαν γενικώς τα φυτά να τυγχάνουν σκόπιμης και προγραμματισμένης μετακίνησης,  από χώρο σε χώρο….Γι αυτό όταν παρακολούθησα σχετική συζήτηση στο δικτυακό τόπο PEEGEP για το «κινητό πράσινο», βρήκα την ιδέα των μετακινούμενων φυτών κοντινή με την υπόθεση του αυγού του Κολόμβου. Ο «Κολόμβος» στην προκειμένη περίπτωση ήταν ο δασολόγος και αρχιτέκτων τοπίου  Κώστας Κασσιός….

Ο αστικός χώρος έχει ανάγκη από περισσότερο και «σωστότερο» πράσινο, όμως είναι ένας χώρος που διάγει συχνά μεταβατικές καταστάσεις, που βρίσκεται σε συνθήκες «προσωρινότητας»  και ρευστότητας. Υπάρχουν δρόμοι, πλατείες, αναξιοποίητα αστικά κενά, που μπορούν να υποδεχθούν   πράσινο σε γλάστρες, σε ικανοποιητικό μέγεθος και με αισθητική ποιότητα. Γράφει ο Κασσιός :

 «Αν … μελετηθεί με προσοχή ένα σύστημα δρόμων (δύο ή και ένας ) σε περιοχές που έχουν ανάγκη άμεση για πράσινο ,  οι υφιστάμενες ή και με μικρή βελτίωση  υπάρχουσες υποδομές σε νερό, ρεύμα και αποχέτευση, σε διαστάσεις και ανάγκες στάθμευσης και κίνησης οχημάτων πρώτης ανάγκης , τότε είναι δυνατόν να εγκατασταθεί εκεί  κινητό πράσινο ».

Το κινητό πράσινο μπορεί να επιτελέσει διάφορες λειτουργίες,  μπορεί να αποτρέψει παράνομες σταθμεύσεις σε ευρύχωρα πεζοδρόμια, μπορεί να δημιουργήσει τεθλασμένες  οδεύσεις και μ’ αυτό το τρόπο να παρεμποδίσει την ανάπτυξη ταχυτήτων από τα αυτοκίνητα. Μπορεί να εθίσει τους πολίτες και τα παιδιά σε ένα «μικροπεριβάλλον» πιο οικολογικό και ανθρώπινο… Πάντως  συναρπαστικότερη όλων   βρίσκω την ιδέα του  ταχύτατου πρασινίσματος ενός αστικού κενού, με τη τοποθέτηση γλαστρών : Μου φαίνεται πολύ πιο σημαντική από το αργό πρασίνισμα, σχεδόν σαν ένα «πράσινο λαχείο» που εισπράττεται άμεσα από τους περιοίκους…

Από αισθητική άποψη , δηλώνω  σχεδόν θαμπωμένος από τις «γιγαντογλάστρες» που έχει τοποθετήσει γνωστό ξενοδοχείο στην αρχή της οδού Αθηνάς, δίπλα στο παλιό Δημαρχείο. Οι συγκεκριμένες «γιγαντογλάστρες» διαθέτουν ένα ζωηρό χρώμα και προκαλούν  διάφορες «πιλοτικές σκέψεις»,  για τους πιθανούς  αισθητικούς χειρισμούς του δημόσιου χώρου . Εν κατακλείδι,  πεδίον πρασίνου λαμπρόν…..

Ολόκληρο το άρθρο του Κασσιού στο περιοδικό CAR  (Μάρτιος 2010)

Θα τη κάνω ταράτσα…..

Οι παραδοσιακοί φαγάδες χρησιμοποιούσαν την παραπάνω φράση για να υποδηλώσουν συνθήκες πλήρους εδεσματολογικού κορεσμού, οι φουτουριστικοί  γκουρμέδες  ενδεχομένως να χρησιμοποιήσουν την ίδια φράση  υπονοώντας εξειδικευμένες καλλιέργειες, άμεσης πρόσβασης, με προϊόντα υπερ-φρέσκα και αντίστοιχα  με τα ιδιαίτερα γούστα τους…

Στη προκειμένη περίπτωση προπομπός του μέλλοντος  είναι ο κύριος Μανώλης Καραγιαννίδης, που έρχεται πριν από την εποχή του ετοίμου ενδύματος (συνταξιούχος ράφτης γαρ,  ετών 83….)και ο οποίος  δημιούργησε τον μεγαλύτερο «οικιακό» λαχανόκηπο στη Θεσσαλονίκη στην ταράτσα του σπιτιού του.

Ο «οικιακός» λαχανόκηπος  του  κ. Καραγιαννίδη  δεν είναι ασύμβατος με την ιδέα ενός ενιαίου ταρατσοχώρου – όπως εκτέθηκε πριν λίγο καιρό  σε αυτόν τον ιστότοπο    http://www.blogger.com/blogger.g?blogID=6459975397322004083#editor/target=post;postID=8414649185558408253

αλλά αντίθετα τον εμπλουτίζει και τον κάνει πιο ζωντανό. Στην  έκταση  των  120 τ.μ. ο  θεσσαλονικιός ταρατσολαχανόκηπος  διαθέτει  πατάτες, ντομάτες, πιπεριές όλων των ειδών, κρεμμύδια ξερά, φασολάκια, σκόρδα, αγγουράκια, μελιτζάνες ακόμη και καλαμπόκια.

Ο κ. Καραγιαννίδης είναι αναμφίβολα ένας εμπειρικός εδαφολόγος, αφού ανακάλυψε ότι τα φυτά του ευνοούνται από ένα μείγμα χώματος Δοϊράνης και άμμου…Ακόμη είναι ένας «βιοκαλλιεργητής  μείον γαλαζόπετρα», δεδομένου ότι δεν χρησιμοποιεί λιπάσματα παρά μόνο γαλαζόπετρα στα φυτά του….Εξ άλλου ο ίδιος, χωρίς γνώσεις φυτοπαθολογίας, απομακρύνει κάποια τουλάχιστον έντομα από το χώρο του χρησιμοποιώντας  «παράπλευρες φυτεύσεις»  ματζουράνας και βασιλικού, γενικά δε είναι προστατευτικός τόσο ώστε να επικαλύπτει τα φυτά του με πράσινο δίκτυ (κατά του αέρα και του χαλαζιού) και να μειώνει κατά 60% την έκθεσή τους στον ήλιο..

Κατά τα άλλα, όχι μόνο  έχει σταματήσει να ψωνίζει από τη λαϊκή αγορά αλλά ταϊζει και τη γειτονιά του !  Και διαβεβαιώνει ότι ΤΟΝ τηλεφωνούν από την Αθήνα και ΤΟΝ ζητούν να τους δώσει συμβουλές από το τηλέφωνό του (2310 657847) – θα λέγαμε εμείς  οι «χαμουτζήδες» (Νοτιοελλαδίτες),  έτσι, για να κάνουμε και λίγη  πλάκα στους βορειοελλαδίτες  συμπατριώτες μας…..

Ποίηση +Μουσική + Πλατεία "Κλαυθμώνος"...

 

Διαβάζω για το σκεπτικό της εκδήλωσης, που θα πραγματοποιηθεί στις 3 Ιουλίου 2012, ώρα 8.30, σε μια πλατεία στην καρδιά της Αθήνας :

« Σε μια γκρίζα εποχή γεμάτη ανασφάλεια, ανησυχία και στερήσεις, οι δημιουργοί και καλλιτέχνες δηλώνουν παρόντες. Με την εκδήλωση αυτή θυμίζουν ότι υπάρχουν, δρουν, παράγουν, δεν βρίσκονται απομονωμένοι στο περιθώριο, αλλά μέσα στην κοινωνία, δίπλα και μαζί με τους δοκιμαζόμενους πολίτες»….

Τι καλά όλα αυτά, αλλά και τι πρόβλημα με το όνομα της πλατείας- ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ!  Το όνομα  που «ξέμεινε» από την εποχή που οι νεόκοπες κυβερνήσεις  απέλυαν τους παλιούς δημόσιους υπαλλήλους, τους διορισμένους επί των ημερών της προηγούμενης κυβέρνησης ! Kαι οι οποίοι μαζεύονταν  στη πλατεία και το έριχναν στο κλάμα !

Όμως παρά το όνομα του χώρου και την ιστορία του, οι διοργανωτές (ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑΣ + ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΣ)υπόσχονται πλημμύρα από στίχους και μουσική, με συμμετοχή  σημαντικών ποιητών και καλλιτεχνών. Η εκδήλωση, που είχε  σαν αφετηρία  μια ιδέα του Κώστα Κρεμμύδα (ποιητή, εκδότη του λογοτεχνικού περιοδικού “Μανδραγόρας”), και του ποιητή και δημοσιογράφου Γιώργου Δουατζή, υλοποιείται με την εθελοντική προσφορά όλων των συντελεστών και τη στήριξη του Οργανισμού Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων, με τον  Άγγελο  Σφακιανάκη ως συντονιστή του  μουσικού μέρους  της εκδήλωσης και παρουσιάστρια την Μάριον Μπιτσόλα

Συμμετέχουν (αλφαβητικά) οι καλλιτέχνες:

Γιώργος Ανδρέου, Νένα Βενετσάνου, Χάρης Γιούλης, ENCARDIA, Κώστας Θωμαΐδης, Βαγγέλης Μαρκαντώνης, Ευτυχία Μητρίτσα, Μανώλης Μητσιάς, Λάκης Παππάς, Απόστολος Ρίζος, Τρίφωνο, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Γιούλη Περβολαράκη

Διαβάζουν (αλφαβητικά) οι ποιητές:

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Άγγελος Αντωνόπουλος, Παναγιώτης Αρβανίτης, Νάνος Βαλαωρίτης, Αναστάσης Βιστωνίτης, Γιάννης Δάλλας, Ζέφη Δαράκη, Γιώργος Δουατζής, Νίκος Ερηνάκης, Νικόλας Ευαντινός, Βασίλης K. Καλαμαράς, Διονύσης Καρατζάς, Κώστας Κρεμμύδας, Βύρων Λεοντάρης, Ανέστης Μελιδώνης, Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης, Γιώργος Μπλάνας, Παυλίνα Παμπούδη, Μιχάλης Παπανικολάου, Σωτήρης Παστάκας, Γιάννης Πατίλης, Τίτος Πατρίκιος, Τάσος Πορφύρης, Λίνα Στεφάνου

Τοπίο και σώμα*

 

*Εισήγηση στο συνέδριο της ΑΚΤΟ (23-25 Μαϊου 2012) με θέμα :  «Η μορφή της ομορφιάς-το σχήμα της ασχήμιας»

Ο Ντοστογιέφσκυ έλεγε : Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο…Σε αυτό όμως τον κόσμο που ζούμε, υπάρχουν περιοχές όπου κάποιοι πιστεύουν το αντίθετο, δηλαδή ότι η ασχήμια είναι αυτή που θα σώσει…Παραδείγματος χάρη στη Ζιμπάμπουε, όπου το 14,3% του πληθυσμού είναι φορέας του ιού ΗΙV. Στη χώρα αυτή  ένας πολιτικός, αποβλέποντας στη μείωση των σεξουαλικών επαφών  και αδιαφορώντας για  τη διεθνή κατακραυγή,  προτείνει   τη συστηματική «ασχημοποίηση»  των γυναικών  : Να ξυρίζουν το κεφάλι τους, να μην πλένονται, να μην στολίζονται ,ει δυνατόν  να κάνουν κλειτοριδεκτομή… 

Όμως ακόμη και οι εξαιρέσεις «επείγουσας ανάγκης» επιβεβαιώνουν τον κανόνα ….Παρά τις όποιες αντιρρήσεις όσον αφορά  τις παράπλευρες απώλειες   της αισθητικής(!), ο σύγχρονος κόσμος είναι κατά συντριπτική πλειοψηφία πεισμένος για την αξία της !   Και παραπέρα ακόμη, η  αισθητική του σώματος φαίνεται να αποτελεί την αφετηρία εκτιμήσεων  για την μείζονα αισθητική  -  των πραγμάτων και του χώρου. Ας πάρουμε ως παράδειγμα την  περίπτωση της εγκατάστασης  ανεμογεννητριών σε ειδικές περιοχές της φύσης, που συνήθως είναι τα υψηλότερα σημεία των ορεινών περιοχών. Οι  υποστηρικτές των ανεμογεννητριών  υποστηρίζουν ότι η εγκατάστασή τους συνιστά  ένα αισθητικά ουδέτερο γεγονός, παρά το ότι αυτό διαδραματίζεται συχνά στη καρδιά της φύσης…..Αντίθετα οι αντίπαλοι επικαλούνται την πλειάδα των αισθητικών και  καλλωπιστικών  αναπλάσεων, που γίνονται σε όλες τις κλίμακες της ζωής – στη πόλη, στη γειτονιά , στο δρόμο, στον ιδιωτικό χώρο του σπιτιού, στο σώμα – για να υποστηρίξουν την ανάγκη της επέκτασης  της αισθητικής προστασίας του μείζονος χώρου (τοπίο) . Και επομένως για να θέσουν το ζήτημα της συμβατότητας των μορφών και των σχημάτων της βιομηχανίας Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, με αυτά της φύσης….

Το «τοπίο του σώματος», είναι μια έκφραση δόκιμη στο χώρο της λογοτεχνίας. Μια έκφραση διεγερτική για αναζητήσεις βαθύτερες,   για την κατανόηση  κάποιων εξωραϊστικών  δράσεων – έστω και αν αυτές οι δράσεις είναι κατά βάθος δυσερμήνευτες.

 Γιατί εξωραϊζουμε το σώμα, τον αστικό χώρο, το τοπίο;

Μπορούμε να μιλάμε για ενιαία κριτήρια αισθητικής αξιολόγησης σωματικών και «υλικών»  συστημάτων;

Να ένα ενδιαφέρον ερώτημα. Θα ξεκινήσω από το τοπίο ,σε αναζήτηση αυτής της πιθανής ενότητας.

Ελένη Μαραγκουδάκη

Με έντονα χρώματα και έμμεσες αναφορές στον ερωτισμό,  η ομάδα της έκθεσης Living On Vivid Edge επιχειρεί να αντιταχθεί σε μια περιρρέουσα νωχελική νοοτροπία, σε μια απαθή καθημερινότητα,  διαχέοντας χρώμα και ερωτική διάθεση σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής, σε μια εποχή που – κατά δήλωσίν της -  «ο συναισθηματισμός και η εκφραστικότητα στην μεταξύ των ανθρώπων επικοινωνία εκλείπει ολοσχερώς».

Στην έκθεση (ΑΡΤ ΖΟΝΕ 42,Baσ.Κωνσταντίνου 42), της οποίας την επιμέλεια έχει η Τζωρτζίνα Θέου και η οποία θα διαρκέσει μέχρι τις 14 Ιουλίου, παρουσιάζονται έργα μεικτής τεχνικής της Αρετής Κλουτσινιώτη, αφηρημένες δημιουργίες σε χαρτί της Ελένης Μαραγκουδάκη,  ζωγραφικά έργα του Κώστα Μπερδέκλη, ελαιογραφίες του Γιάννη Νομικού και ένα υπερμέγεθες έργο σε καμβά της Σοφίας Σκαρογιάννη.

Εν όψει, έργο χωρίς τίτλο, της Μαραγκουδάκη.

«Η επανεμφάνιση του Συνοικισμού στην συνείδηση της πόλης», του Γρηγόρη Κλαδούχου

Οι  πρόσφυγες στο  συνοικισμό του  Ξυλοκάστρου έζησαν  την βία δυο φορές. Την Κεμαλική  βία και τον ξεριζωμό τους από τη  Μικρά  Aσία   αλλά  και  αργότερα τη Ναζιστική. Υπέστησαν  όμως  και  κάτι  ακόμη: την  πολεοδομική και  κοινωνική

περιθωριοποίησή  τους, την  αδιαφορία, την  εξορία από την πόλη.

Στις 13  Ιουνίου,  στην  αυλή  του, το  2^ο  Δημοτικό σχολείο, πραγματοποίησε  γιορτή  μνήμης  για τους  πρόσφυγες  Μικρασιάτες. Στην πρόσκληση του το 2^ο Δημοτικό-«Αριστοναύτειο» έγραφε: « Όταν τα σεντούκια ανοίγουν, το άρωμα της Ιώνιας Γης πλανιέται στο χώρο του σχολείου και μας μεταφέρει 90 χρόνια πίσω στη Σμύρνη, ‘‘της γης το άγαλμα’’, ‘‘της Ιωνίας στέμμα’’». Τα τραγούδια, οι χοροί, τα  θεατρικά  δρώμενα  γέμισαν  όσους  παρακολούθησαν  αυτή  την εκδήλωση  με την  πεποίθηση  ότι  τα  παιδιά  με  βαθειά  συνείδηση και  ευθύνη  σέβονταν  τον τόπο τους, την  ιστορία του. Παράλληλα  διασκέδασαν. Μια εκδήλωση  αγάπης και ανθρωπιάς.  Η δ/ντρια  του  σχολείου,  η κ. Βαρβάρα Νικολοπούλου-Νάτσιου ,οι  Δάσκαλοι  αλλά  και  ο  Σύλλογος γονέων  και  κηδεμόνων ήταν  οι εμψυχωτές  ενός μαθητικού  συνόλου με πηγαία, ειλικρινή  εκφραστικότητα  και συνειδητό σεβασμό. Εκεί , έγινε  πράξη η έννοια εκπαιδεύω,  είμαι  δάσκαλος.  Συνώνυμα ολοκληρωμένης ανθρωπιστικής παιδείας. Αυτοί  οι άνθρωποι που εμπνεύσθηκαν και  έκαναν  πράξη αυτή την εκδήλωση έσπασαν την  αντιεκπαίδευση στη λήθη.

Είχαμε και έχουμε αντιεκπαίδευση, γιατί οι θεσμοί βρέθηκαν στα χέρια ατόμων σκοταδισμού, πνευματικού ακρωτηριασμού. Σ αυτή τη σιωπή εντάσσεται η ρεπούσεια εκδοχή της ιστορίας, όπως θύμισε ο σχολικός σύμβουλος στον χαιρετισμό του. Όμως, τα εγκλήματα, τα βάσανα ανθρώπων και λαών συνεχίζονται, επαναλαμβάνονται,  όταν οι λαοί και οι άνθρωποι ξεχνούν, όταν δεν τιμωρούνται οι ένοχοι. Για την εμβληματική μορφή του  αντιαποικιακού,  σοσιαλιστικού και δημοκρατικού αγώνα, το Βάσο Λυσσαρίδη, ‘‘ατιμώρητα εγκλήματα υποτροπιάζουν… Η σιωπή ισοδυναμεί με συνενοχή και η απάθεια διευκολύνει τη συνέχιση.’’

 Οι πρόσφυγες έφεραν μαζί τους γνώσεις, ήθη, συμπεριφορές πολιτισμού. Έφεραν την έννοια της βιώσιμης   κοινωνίας,  τη δύναμη της προσφυγικής οικογένειας. Έφεραν την παραγωγική  γνώση, έναν υψηλού επιπέδου γαστρονομικό  πολιτισμό . Σ’ αυτό τον μικρό οικισμό ξαναγεννήθηκε η κοινή αυλή , στοιχείο μεσογειακής πολιτισμικής ταυτότητας. Διαπίστωσαν όμως και την αδιαφορία του κράτους και στην κεντρική και στην  αυτοδιοικητική  έκφρασή του, την απομόνωσή τους ως ιστορική και πολιτισμική  κοινότητα. Από τότε που  εγκαταστάθηκαν  δεν υπήρξε όχι μόνο εκδήλωση μνήμης, αλλά και καμιά στον συνοικισμό υποστηρικτική υποδομή και υπηρεσία. Ένα περιβάλλον συναισθηματικής  προσιτότητας  κυκλώθηκε, καλύφθηκε  από γνωστού τύπου πολυκατοικίες και  μεγαλοκαταστήματα.

Ένα βιβλίο από καρδιάς....

Εδώ και μερικά χρόνια, ο Πέτρος  Κακολύρης  διαθέτει αφενός μια ξένη καρδιά στο σώμα του και  αφετέρου  το βίωμα  μιας μεγάλης  προσωπικής περιπέτειας …Την περιπέτεια αυτή αφηγείται στο βιβλίο του  , «Η ιστορία της καρδιάς μου, το χρονικό μιας μεταμόσχευσης», που παρουσιάζει την Τετάρτη 4 Ιουλίου, 8 μ.μ,στον κήπο της Δημοτικής Πινακοθήκης Καλλιθέας «Σοφία Λασκαρίδου», Λασκαρίδου 120, Καλλιθέα.

Σαν άνθρωπος, ο Κακολύρης έχει κι αυτός να διηγηθεί μια κορύφωση ευτυχίας,  σε ένα συγκεκριμένο χρονικό σημείο της ζωής του.  Και να πως το κάνει :   

 «…Την πρώτη ημέρα που πήγαμε στο νέο μας σπίτι από τα Κ. Πετράλωνα στον Ταύρο, λίγους μήνες μετά τη γέννησή μου, χιόνισε. Λένε πως αυτό είναι ευτυχία. Στην διαδρομή μου πολλές φορές την πλησίασα,  όμως τη βίωσα με τον πιο απόλυτο τρόπο 52 χρόνια μετά, το Μάη του 2009, όταν και ξύπνησα με την καρδιά ενός 27χρονου, να χτυπάει μέσα μου».

Ο συγγραφέας   σπούδασε Κοινωνιολογία στο Σχολή Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Μπολόνιας (Ιταλία) και έκανε μεταπτυχιακό σεμινάριο στο Πάντειο Πανεπιστήμιο με θέμα «Κοινωνία και Πολιτισμός».

Ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και συνεργάστηκε με τις εφημερίδες, Ελευθεροτυπία, Αυγή και Εποχή και το περιοδικό Ταχυδρόμος.  Από το Μάιο του 2010 είναι πρόεδρος του ομίλου πολιτισμού Εύμαρος και υπεύθυνος των εκδόσεων Εύμαρος.

Έχει δημοσιεύσει ποιήματα και διηγήματα σε διάφορα περιοδικά ενώ συμμετείχε και στο συλλογικό έργο Vivere pericolosamente: 26 ιστορίες από την Ιταλία με το διήγημα Una storia obscura.

Από το Φεβρουάριο του 2011 είναι αντιπρόεδρος του συλλόγου μεταμοσχευμένων καρδιάς  «Συνεχίζω». 

Ο ΣΠΑΥ ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ FEDENATUR

                                                                    

ΣΠΑΥ είναι  Ο «Σύνδεσμος προστασίας και Ανάπτυξης  του Υμηττού», FEDENATUR  είναι η «Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Μητοπολιτικών και Περιαστικών , Φυσικών και Αγροτικών Περιοχών» (European Federation of Metropolitan and Periurban Natural and Rural Areas – FDN). Η FEDENATUR , που  περιλαμβάνει 35 δασικά πάρκα από 6 ευρωπαϊκές χώρες (Ισπανία, Πορτογαλία, Γαλλία, Βέλγιο, Ιταλία και Ελλάδα) έκανε ομόφωνα δεκτό ως νέο μέλος τον  ΣΠΑΥ και του ανέθεσε τη διοργάνωση της Γενικής Συνέλευσης του 2013.

Η υποψηφιότητα για συμμετοχή στην ευρωπαϊκή Ομοσπονδία  τέθηκε από τον Πρόεδρο του ΣΠΑΥ Νίκο Χαρδαλιά, Δήμαρχο Βύρωνα, ενώ η σχετική απόφαση πάρθηκε  παρουσία  αντιπροσωπείας του ΣΠΑΥ στη Βιτόρια της Ισπανίας, με την  Ευαγγελία Αντωνίου( Δημοτική Σύμβουλο Ηλιούπολης) και άλλους  συνεργάτες .

Η τιμή για το ΣΠΑΥ - για τη διοργάνωση  μιας ευρωπαϊκής  συνεύρεσης  το 2013 – είναι προφανώς μεγάλη, όμως  ανάλογα μεγάλη  προβλέπεται να είναι και η  επιδότηση για την πραγματοποίηση της  από τη FEDENATUR...

Τελευταίο και σημαντικότερο όλων : Η διοργάνωση θα ρίξει τους ευρωπαϊκούς προβολείς σε ένα ιστορικό βουνό, με πελασγικό βιογραφικό, με ίχνη διαδρομής από το Δωδεκάθεο  ως τον πρώϊμο Χριστιανισμό, με μοναδική χλωρίδα- αυτήν που από την αρχαιότητα έως τους Έλληνες της διασποράς στην Ιταλία του 15^ου και 16^ου αιώνα,  του προσέδιδε  τους χαρακτηρισμούς «μελισσόβοτος» και «ευβότανος»….Η διοργάνωση επομένως μπορεί να αποτελέσει αφορμή ή αιτία για να αντιμετωπισθούν ορισμένες δυσπλασίες και δυσμορφίες, όπως λ.χ. αυτή που δημιουργείται από τη παρουσία του δάσους κεραιών στην κορυφή του βουνού…. 

«Αιδοιοκρατικά» ανέκδοτα ….

Αφού υπάρχουν φαλλοκρατικά ανέκδοτα  γιατί να μην υπάρχουν και «αιδιοκρατικά»;

  Από τους ιστότοπους  

http://rodosblog-xrisostomos.blogspot.gr/http://tro-ma-ktiko.blogspot.com

«ανθολογώ» μια σειρά από ατάκες «φεμινιστικού» χαρακτήρα, που ακόμη κι αν δεν θεωρηθούν «άνθη» ή φιλικές με το γυναικείο κίνημα, δεν παύουν να είναι διασκεδαστικές….

 Πως μπορείς να κάνεις έναν άντρα να πάρει τα χέρια του από πάνω σου;

Παντρέψου τον

Τι κάνει ο άντρας όταν η γυναίκα του φθάνει σε οργασμό;

Φυλάει τα παιδιά στο σπίτι

 Οι άντρες είναι σαν τις διαφημίσεις.

Δεν πιστεύεις λέξη απ' όσα λένε.

Γιατί οι άντρες δεν παθαίνουν την νόσο των τρελών αγελάδων ;

Γιατί είναι όλοι τους γουρούνια.

Πως μπορείς να νευριάσεις τον άντρα σου, όταν κάνεις σεξ;

Τον φωνάζεις να 'ρθει μέσα.

Πώς θα καταλάβεις ότι ένας άντρας είχε οργασμό;

Θα πέσει πάνω σου και θα αρχίσει να ροχαλίζει.

Πως θα σταματήσεις έναν άντρα που καυχιέται για το μέγεθος του;

Απλά θα τον ρωτήσεις "Είναι μέσα τώρα;"

Τι κάνει τους άντρες να κυνηγούν γυναίκες τις οποίες δεν πρόκειται να παντρευτούν;

Ο ίδιος λόγος που κάνει τα σκυλιά να τρέχουν πίσω από ένα αυτοκίνητο. Δεν πρόκειται να το οδηγήσουν!

Οι άντρες είναι υπέρ των προγαμιαίων σχέσεων.

Μέχρι να αποκτήσουν κόρη.

Πως θα πνίξεις έναν άντρα;

Κόλλησε ένα πορνοπεριοδικό στον πάτο της πισίνας

Τι κάνεις όταν η καλύτερή σου φίλη το σκάει με τον άντρα σου;

Στέλνεις ευχαριστήρια κάρτα

Γιατί ο δονητής είναι καλύτερος από τον άντρα;

Γιατί δεν πάει με άλλη γυναίκα κι ούτε γυρνά μεθυσμένος

Μια γυναίκα θέλει έναν άντρα να ικανοποιήσει όλες τις ανάγκες της.

Ένας άντρας θέλει όλες τις γυναίκες να ικανοποιήσουν μια ανάγκη του

Πως ένας άντρας μπορεί να κάνει ευτυχισμένη μια γυναίκα;

Με το να μείνει ανύπαντρος

Γιατί το να κοιμάσαι με έναν άντρα είναι σαν την σαπουνόπερα;

Γιατί μόλις αρχίζει να γίνεται ενδιαφέρον σταματά για το επόμενο επεισόδιο.

Ποιοί είναι οι πιο έξυπνοι άντρες στην Αμερική;

Οι τουρίστες.

Ποιά είναι η διαφορά μεταξύ του συζύγου και του εραστή;

25 κιλά.

Γιατί οι άντρες τελειώνουν τόσο γρήγορα;

Για να τρέξουν να το πουν στο φίλο τους.

Γιατί οι άντρες φοράνε παντελόνια;

Γιατί είναι άσχημοι με μίνι φούστα!

Ποιά είναι η διαφορά μεταξύ σκουπιδιών και του άντρα;

Τα σκουπίδια τα πετάς έξω και παραμένουν εκεί.

Περιέγραψε τον ιδανικό άντρα.

Εικοσιπέντε πόντους γλώσσα και να μπορεί να αναπνέει από τα αυτιά.......

 

«Αγώνας επιχειρηματολογίας» για τα γλυπτά του Παρθενώνα….

Αυτό τον αγώνα που διεξήχθη προ δεκαημέρου στο Λονδίνο στο  debate του οργανισμού Intelligence Squared και αφορούσε τη διαχείριση των γλυπτών του Παρθενώνα, φαίνεται πως τον κερδίσαμε…Οι συμπαίχτες της  νίκης , ο γνωστός Βρετανός ηθοποιός, συγγραφέας, σκηνοθέτης και τηλεοπτικός παρουσιαστής Στήβεν Φράι και ο συμπατριώτης του βουλευτής των Φιλελεύθερων Δημοκρατών και επικεφαλής της οργάνωσης Marbles Reunited, Άντριου Τζωρτζ, απέδειξαν οπωσδήποτε ότι έχουν  εκείνη τη τρομερή αγγλική αίσθηση του χιούμορ, όταν αναφέρθηκαν στην αρπαγή του νεολιθικού μνημείου του Στόουνχετζ από τους Έλληνες (!!!) -  που δεν έλαβε χώρα  ποτέ αλλά ήταν μια  πρωταπριλιάτικη μπλόφα που έγινε πρόσφατα στην Αγγλία , για να βάλει σε σκέψεις τη κοινή γνώμη..Από την άλλη πλευρά αντιπαρατάχθηκαν οι Τρίστραμ Χαντ ,  Βρετανός ιστορικός και επίσης βουλευτής (με τους Εργατικούς) και ο  Ισπανός καθηγητής ιστορίας στο αμερικανικό πανεπιστήμιο Νοτρ Νταμ, Φελίπε Φερνάντεθ-Αρμέστο.
 Στην όλη ανάπτυξη των επιχειρημάτων, με συγκίνησε ιδιαίτερα μια κουβέντα  του Στήβεν Φράϊ : « θα ήταν αρχοντικό και θα έδειχνε φινέτσα και ανωτερότητα αν οι Βρετανοί έπαιρναν την πρωτοβουλία να επιστρέψουν τα γλυπτά στην Αθήνα και να γεμίσουν την αίθουσα του βρετανικού μουσείου με γύψινα αντίγραφα».

HABEMUS Ευρωπαίο Μαυροτσικνιά !

 

  Αυτή τη φορά δεν έχουμε το επαναλαμβανόμενο μοτίβο περί των Χ ή Ψ ειδών που απειλούνται με εξαφάνιση .... Το νέο αυτή τη φορά  είναι  «καλό» - αν έτσι πρέπει να κατανοήσουμε την επισήμανση  ενός είδους της υποσαχάριας Αφρικής στο Εθνικό Πάρκο των υγροτόπων Μεσολογγίου - Αιτωλικού … Είτε πρόκειται για μετανάστευση του είδους λόγω περιβαλλοντικών ανατροπών, είτε πρόκειται για μια παρουσία που δεν είχε εξιχνιασθεί, είτε ερμηνεύεται από την "υπόθεση" του Κ. Παπακωνσταντίνου, το εύρημα της ΟΡΝΙΘΟΛΟΓΙΚΉΣ  ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ  είναι πραγματικά εντυπωσιακό…

Ο  Μαυροτσικνιάς Egretta ardesiaca  φέρεται από τούδε ως εγκατασταθείς  στην περιοχή Βαλτί, βόρεια των εκβολών του Αχελώου ! Η ανακάλυψη έγινε στις 3 Ιουνίου από δύο μέλη της Ορνιθολογικής κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης «ρουτίνας». Κάποια στιγμή είδαν έναν μαύρο ερωδιό να έρχεται μαζί με Λευκοτσικνιάδες Egretta garzetta. Αρχικά νόμισαν ότι ήταν Θαλασσοτσικνιάς Egretta gularis – ένας σκούρος ερωδιός που φτάνει μέχρι την Αίγυπτο και έχει εμφανιστεί κάμποσες φορές στη νότια Ευρώπη. Ώσπου, κάποια στιγμή, το πουλί άρχισε  να τρέφεται και αποκάλυψε κάτι εκπληκτικό!

Αντί για το φυσιολογικό «περπάτημα και κάρφωμα» που κάνουν οι άλλοι ερωδιοί, αυτός, με μια απότομη κίνηση, έφερνε τις φτερούγες του μπροστά, καλύπτοντας κεφάλι και λαιμό! Από μακριά, φαινόταν σα μια ολοστρόγγυλη μαύρη ομπρέλα πάνω από την επιφάνεια του νερού! Μετά από μερικά δευτερόλεπτα ξαναέπαιρνε φυσιολογική στάση, περπατούσε λίγα μέτρα και … ξανά «ομπρέλα»! Τα μέλη της Ορνιθολογικής Νίκος Μπούκας και Θόδωρος Κομηνός που είχαν την τύχη να κάνουν αυτήν την ανακάλυψη δεν πίστευαν στα μάτια τους. Αυτή τη συμπεριφορά την είχαν δει μόνο σε ντοκιμαντέρ άγριας φύσης από την Αφρική και –το κυριότερο- μόνο ένα είδος στον πλανήτη κάνει κάτι τέτοιο!

Τα νέα μεταδόθηκαν σαν αστραπή και μέσα σε λίγες ημέρες περισσότεροι από 20 έλληνες παρατηρητές πουλιών έφτασαν στην περιοχή. Ήδη έχουν φτάσει και ξένοι παρατηρητές ενώ ορισμένοι σκέφτονται να πάρουν αεροπλάνο για να έρθουν! (Σημείωση ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ : Κάνοντας «Μαυροτσικνιάδικο» τουρισμό, κατά πως λέμε, «Θεραπευτικός τουρισμός», «Ορειβατικός τουρισμός « κλπ)

 Ο Μαυροτσικνιάς φαίνεται να έχει εγκατασταθεί σε μια αποικία Λευκοτσικνιάδων (κυριολεκτικά «σαν τη μύγα μέσα στο γάλα») και κάθε μέρα πηγαίνει μαζί τους για να τραφεί στο ίδιο σημείο.

Ο Νίκος Προμπονάς, γραμματέας της Επιτροπής Αξιολόγησης Ορνιθολογικών Παρατηρήσεων (ΕΑΟΠ) δήλωσε:

Θερινά Εθελοντικά Προγράμματα της Ορνιθολογικής

               

                        

Η Ορνιθολογική Εταιρεία οργανώνει και φέτος θερινά εθελοντικά προγράμματα για την ενημέρωση του κοινού και για την προστασία των άγριων πουλιών και των βιοτόπων τους.

Οι  εθελοντές έχουν την ευκαιρία να συμβάλουν  στην προστασία του περιβάλλοντος, να μάθουν για την ελληνική  φύση , να γνωρίσουν προστατευόμενες περιοχές και βιότοπους διεθνούς σημασίας και να συνεργαστούν με άλλους ανθρώπους.

Τα θερινά εθελοντικά  Προγράμματα για το 2012, είναι:

1.    Δακτυλίωση Πουλιών και Παρακολούθηση της Μετανάστευσης των Αρπακτικών στον Ορνιθολογικό Σταθμό Αντικυθήρων

Τα Αντικύθηρα αποτελούν κομβικό σημείο για τα μεταναστευτικά πουλιά: απέχουν την ίδια ακριβώς απόσταση από την Πελοπόννησο και από την Κρήτη ενώ η συγκέντρωση μεγάλων πληθυσμών μεταναστευτικών σε ένα τόσο μικρό νησί προσφέρει ιδανικές συνθήκες για τη συστηματική μελέτη τους.

Οι εθελοντές μαθαίνουν να δακτυλιώνουν και να ξεχωρίζουν τα είδη των πουλιών, να συλλέγουν επιστημονικά στοιχεία και να   συμμετέχουν στην καταγραφή των αρπακτικών που διέρχονται από τα Αντικύθηρα.

Ημερομηνίες: από 1 – 30 Σεπτεμβρίου 2012

2.    Περιβαλλοντική Ευαισθητοποίηση στη Λιμνοθάλασσα Γιάλοβα, Πύλου

Οι εθελοντές συμμετέχουν για 15^η συνεχή χρονιά στην ευαισθητοποίηση των επισκεπτών στη Λιμνοθάλασσα Γιάλοβα. Ο ρόλος τους είναι η λειτουργία ενημερωτικών περιπτέρων και η οργάνωση εκπαιδευτικών οικοπεριηγήσεων με παρατήρηση πουλιών στη Λιμνοθάλασσα.

Η λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας αποτελεί το σημαντικότερο νοτιότερο μεταναστευτικό σταθμό για τα υδρόβια και παρυδάτια πουλιά στα Βαλκάνια. Μέχρι σήμερα, έχουν καταμετρηθεί 265 είδη πουλιών, που ξεχειμωνιάζουν, σταθμεύουν ή φωλιάζουν στην περιοχή.

Οι ενδιαφερόμενοι πρέπει να διαθέτουν μεταφορικό μέσο.

Ημερομηνίες: από 15 Ιουλίου – 15 Σεπτεμβρίου 2012

3.    Ενημέρωση  για τα πουλιά και το φυσικό περιβάλλον των Κυκλάδων στη Σύρο

Οι εθελοντές ενημερώνουν και ευαισθητοποιούν το κοινό για τα θαλασσοπούλια και τη φυσική κληρονομιά των Κυκλάδων, λειτουργούν ενημερωτικό περίπτερο στην κεντρική πλατεία της Ερμούπολης σε συνεργασία με τον Δήμο Σύρου και υλοποιούν εκπαιδευτικά εργαστήρια για παιδιά.

Ημερομηνίες: 20 Ιουλίου – 2 Σεπτεμβρίου 2012

4.    Ενημέρωση για τα πουλιά και τις προστατευόμενες περιοχές του Ιονίου στη Ζάκυνθο

Οι εθελοντές λειτουργούν ενημερωτικό περίπτερο στην κεντρική πλατεία της πόλης της Ζακύνθου σε συνεργασία με το ΤΕΙ Ιονίων Νήσων και το Δήμο. Ο ρόλος τους είναι η ενημέρωση και ευαισθητοποίηση του κοινού για τα θαλασσοπούλια και το φυσικό περιβάλλον του Ιονίου.

Ημερομηνίες: 15 Ιουλίου – 2 Σεπτεμβρίου 2012

Ζιζή Μακρή : «Να ξαναρχίσω τούτο το ταξίδι»

"Ανοίγουμε τις πόρτες

κλείνουμε τις πόρτες

δρασκελάμε τις πόρτες

και στο τέρμα του μοναδικού μας ταξιδιού

μήτε πολιτεία μήτε και λιμάνι

Τοτραίνο εκτροχιάζεται, το πλοίο ναυαγεί, τ’ αεροπλάνο συντρίβεται.

Ένα μονάχα επισκεπτήριο στον πάγο χαραγμένο

Αν είχα δικαίωμα, δικαίωμα εκλογής

Να ξαναρχίσω ή όχι τούτο το ταξίδι τούτο το ταξίδι

Θα το ξανάρχιζα, Θα το ξανάρχιζα, Θα το ξανάρχιζα"

Ναζίμ Χικμέτ

Τα «Αρχεία  του Μοντέρνου», Χολαργός, Υμηττού 64, παρουσιάζουν την Έκθεση της Ζιζής Μακρή (Εγκαίνια: Τετάρτη 27 Ιουνίου 2012 στις 20.00, διάρκεια μέχρι την Κυριακή 23 Σεπτεμβρίου 2012) που ονοματίζεται από έναν στίχο του Ναζίμ Χικμέτ….. 

Η Ζιζή Μακρή γεννήθηκε το 1924 στο Βελιγράδι. Σπούδασε  χαρακτική στην École des Beaux-Arts, στο Παρίσι, με δάσκαλο τον  Δημήτρη Γαλάνη, μέχρι να απελαθεί το 1951 από τη  Γαλλική κυβέρνηση  μαζί με τον σύζυγό της, τον γλύπτη Μέμο Μακρή, λόγω των πολιτικών πεποιθήσεών τους. Το ζευγάρι εγκαταστάθηκε  μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ʼ70 στην Ουγγαρία.
Στην Ουγγαρία συμμετείχε  ενεργά στην εικαστική ζωή της χώρας, εικονογράφησε  πολλά βιβλία, μεταξύ των οποίων του Μπέρτολτ Μπρεχτ και Γιάννη Ρίτσου. Πραγματοποίησε πολλά ταξίδια· στην Κίνα το 1956, στη Ρωσία το 1962 και στη Κούβα το 1963, στο Αζερμπαϊτζάν-Γεωργία-Αρμενία το 1964-1966. Η Ζιζή Μακρή  συνέδεσε την παραγωγή του έργου με το ταξίδι και την περιπλάνηση. Έχει παρουσιάσει το έργο της σε ατομικές εκθέσεις στο Πεκίνο: 1956, 1958, 1959, στη Βουδαπέστη, 1958, 1962,1973, 1975, 1978, 1986. Στην Αθήνα, παρουσιάζει το έργο της, για πρώτη φορά, στο Ζυγό, το 1964, με θέμα την ενότητα της φυλακής. Στην Πόλη του Μεξικού το 1963, στην Αβάνα, το 1964. Στο Bars της Ουγγαρίας το 1976. Στις Νέες Μορφές, 1979, 1982, 1985. Στο Ηράκλειο το 1983, στην Ουάσιγκτον το 1986, στη Λευκωσία το 1990, στο μουσείο Μπενάκη, το 2010., 15561 Χολαργός (Στάση Μετρό: Χολαργός)

0 65 34 326 –