Ένας Ασπροπάρης γεννήθηκε στα Μετέωρα μετά από 6 χρόνια!

 

25.06.2024    Μετά από τα απερίγραπτα καλά νέα που είχαμε στις αρχές Απριλίου με την παρατήρηση ενός ζευγαριού Ασπροπάρηδων στα βράχια των Μετεώρων μετά από έξι χρόνια, ο Ιούνιος μας επιφύλασσε μια ακόμα πιο χαρμόσυνη έκπληξη: τα γεννητούρια του πρώτου νεοσσού Ασπροπάρη στην περιοχή από το 2018! Η Ελληνική ΟΡΝΙΘΟΛΟΓΙΚΗ Εταιρεία επιβεβαίωσε την παρουσία ενός νέου ζευγαριού Ασπροπάρηδων στην περιοχή, με τον εντοπισμό μάλιστα της φωλιάς τους στα μέσα Απριλίου. Έκτοτε, η ΟΡΝΙΘΟΛΟΓΙΚΗ, σε συνεργασία με τον Οργανισμό Φυσικού Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής - ΟΦΥΠΕΚΑ και το Δασαρχείο Καλαμπάκας, παρακολουθούσε συστηματικά τη φωλιά όπου το ζευγάρι κλωσούσε.   Οι γονείς Ασπροπάρηδες φροντίζουν από κοινού την επώαση των αυγών για περίπου 1,5 μήνα.

Τίτσα Πιπίνου : Παλιοί γάτοι, τρυφερά ποντίκια

 

Σελίδες: 264, Τιμή: 15.60 ευρώ
ISBN: 978-618-5563-57-8
Εκδόσεις Όταν

 

Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Όταν το νέο μυθιστόρημα της Τίτσας Πιπίνου «Παλιοί γάτοι, τρυφερά ποντίκια».

Μια ιστορία έρωτα και προδοσίας που ξετυλίγεται πολλά χρόνια πριν, στα ασφυκτικά όρια μιας μικρής, επαρχιακής, ελληνικής πόλης, που ψάχνει να βρει τον βηματισμό της. Σε μια εποχή αυστηρή και σκληρή που το να υπερβεί κάποιος τα όρια της ηθικής ισοδυναμούσε με εξοστρακισμό και καταδικαζόταν να ζει στο περιθώριο.

Μια ιστορία που μέσα από άγρια περιστατικά αναδεικνύει τις δυο όψεις μιας πόλης, την ειρηνική κι άνετη της οδού Πλατάνων και την υποβαθμισμένη και βουερή της Καζέρμα Ρεγγίνα, ενός παλιού ιταλικού στρατοπέδου, που μετά τη φυγή των Ιταλών ζει η φτωχολογιά. Είναι εκεί που, τη δεκαετία του ’60, κατέφυγε ταπεινωμένη και αποδιωγμένη από την καλή και ευυπόληπτη κοινωνία η γυναίκα του φαρμακοποιού με τον άνδρα που ερωτεύτηκε. Εκεί όπου συνέβησαν τα τραγικά γεγονότα που σημάδεψαν την οικογένεια και συντάραξαν την κοινωνία της μικρής τους πόλης.

Σε αυτό το μυθιστόρημα παρακολουθούμε την πολυτάραχη ζωή των ηρώων ανάμεσα σε Ρόδο, Ρώμη κι Αθήνα.

Η ιστορία ξεκινά στις μέρες μας, όταν μια ζωγράφος με λίγες αποσκευές και τα σύνεργα της ζωγραφικής της επιστρέφει στο πατρικό της για να φροντίσει τις  τελευταίες λεπτομέρειες της πώλησής του μετά τον θάνατο του πατέρα της…

Βιογραφικό
Η Τίτσα Πιπίνου γεννήθηκε στη Ρόδο. Για ένα διάστημα έζησε στην Αγγλία όπου παρακολούθησε μαθήματα γλώσσας. Έκτοτε ζει και εργάζεται στη Ρόδο στον χώρο του βιβλίου. Στα γράμματα εμφανίστηκε το 1994 με το βιβλίο «Γυναίκα της Σκιάς». Συνολικά έχει γράψει έντεκα μυθιστορήματα, ένα δοκίμιο και ένα βιβλίο για παιδιά. Διηγήματα και κείμενά της έχουν δημοσιευτεί σε ανθολογίες, λογοτεχνικά ημερολόγια, εφημερίδες και περιοδικά καθώς και στον ηλεκτρονικό τύπο, ενώ για χρόνια διατηρεί ραδιοφωνική εκπομπή για το βιβλίο.

 

 

Εκδόσεις Όταν, Ιπποκράτους 15, 10679 Αθήνα, τηλ: 2103800259
info@ekdoseisotan.gr, ekdoseisotan.gr

 

Προβολή - επικοινωνία ArtsPR

 

Πρόσκληση από την ΑΡΓΩ

 

H Ραχήλ και άλλες ιστορίες

 

Δη­μή­τρης Μι­χε­λου­δά­κης: Χω­ρὶς πυ­ξί­δα

 

Διαβάστε στὸ ἱστολόγιο ἢ τὸν ἀναγνώστη

By planodion on 25 Ἰούνιος 2024 Δη­μή­τρης Μι­χε­λου­δά­κης Χω­ρὶς πυ­ξί­δα ΛΕΞΗ «μο­να­ξιά» ἔ­πει­τα ἀ­πὸ ἄλ­λη μιὰ ἀ­τε­λεί­ω­τη μέ­ρα γε­μά­τη κού­ρα­ση καὶ κα­κου­χί­ες κι ἀ­μέ­τρη­τες ἐ­πι­σκέ­ψεις ἀ­πὸ ἀν­θρώ­πους καὶ κα­τά­με­στη ἀ­πὸ πα­ρά­πο­να συ­νει­δη­το­ποί­η­σε πὼς ἦρ­θε ἡ ὥ­ρα νὰ τὰ πα­ρα­τή­σει. Μό­λις ἔ­κα­τσε στὸ γρα­φεῖ­ο της καὶ χω­ρὶς νὰ τὸ σκε­φτεῖ κα­θό­λου ἔ­στει­λε τὸ e-mail οἰ­κει­ο­θε­λοῦς ἀ­πο­χώ­ρη­σης, (οὔ­τε ποὺ θυ­μό­ταν πό­σα χρό­νια τὸ εἶ­χε ἀ­πο­θη­κευ­μέ­νο στὸ σκλη­ρὸ δί­σκο..), στὴν ἁρ­μό­δια ὑ­πη­ρε­σί­α λε­ξι­κῶν καὶ ἤ­πι­ε ἀ­να­κου­φι­σμέ­νη μιὰ γε­ρὴ γου­λιὰ κόκ­κι­νου κρα­σιοῦ γαλ­λι­κῆς προ­ε­λεύ­σε­ως.        Τὸ ἑ­πό­με­νο πρω­ί, πρὶν κα­λὰ κα­λὰ ξη­με­ρώ­σει, οἱ ἄν­θρω­ποι ἔ­νι­ω­σαν γιὰ πρώ­τη φο­ρὰ πραγ­μα­τι­κὰ μό­νοι ἀλ­λὰ δὲ μπο­ροῦ­σαν νὰ τὸ ποῦν που­θε­νά. Πη­γή: Πρώ­τη δη­μο­σί­ευ­ση. Δη­μή­τρης Μι­χε­λου­δά­κης (Ἀ­θή­να 1983) κα­τά­γε­ται ἀ­πὸ τὴν Λευ­κά­δα. Ἔ­χει συ­νερ­γα­στεῖ μὲ δι­ά­φο­ρα ἔν­τυ­πα καὶ ἠ­λε­κτρο­νι­κὰ λο­γο­τε­χνι­κὰ πε­ρι­ο­δι­κά. Ἔ­χει ἐκ­δώ­σει τρεῖς ποι­η­τι­κὲς συλ­λο­γὲς (τὶς δύ­ο πρῶ­τες μὲ τὸ ψευ­δώ­νυ­μο Ε. Μύ­ρων): Γράμ­μα στὴ μη­τέ­ρα, (ἐκδ. Ἀρ­μί­δα, 2019), Ὀ­ρι­ο­βά­της, (ἐκδ. Ἀρ­μί­δα, 2021) καὶ Συν­τη­ρη­τὴς οὐ­ρά­νι­ων τό­ξων, (ἐκδ. Στί­ξις, 2022). Εἰκόνα: Edward Hopper, Automat (1927).

Η ΧΡΩΜΑΤΙΚΗ ΦΩΤΟΧΥΣΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΘΕΣΕΩΝ ΤΟΥ ΠΙΕΡ ΜΠΟΝΑΡ

 

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ

Ο Πιέρ Μπονάρ / Pierre Bonnard, γεννήθηκε το 1867 στο Φοντεναί-ω-Ροζ, κοντά στο Παρίσι. Ο πατέρας του ήταν ανώτερος αξιωματούχος στο γαλλικό Υπουργείο Πολέμου. Έδειξε από νωρίς κλίση στο σχέδιο και ζωγράφιζε συχνά στον κήπο του εξοχικού σπιτιού τους. Έλαβε το πτυχίο του στα κλασικά γράμματα και με την προτροπή του πατέρα του, μεταξύ 1886 και 1887 σπούδασε νομικά στη Σορβόννη και για ένα διάστημα ασχολήθηκε επαγγελματικά με την δικηγορία. Παρακολούθησε παράλληλα μαθήματα τέχνης στην ιδιωτική Ακαδημία Ζυλιάν στο Παρίσι. Το 1888 έγινε δεκτός στη Σχολή Καλών Τεχνών, όπου γνώρισε τον Εντουάρ Βιγιάρ και τον Κερ-Ξαβιέ Ρουσέλ. Ίδρυσε το πρώτο του εργαστήριο και ξεκίνησε την καλλιτεχνική καριέρα του. Το 1890, μαζί με τους Μωρίς Ντενί, Πωλ Σερυζιέ, Εντουάρ Βιγιάρ και άλλους ζωγράφους με διαφορετικά στυλ και φιλοσοφίες, αλλά κοινές καλλιτεχνικές φιλοδοξίες. Το 1891 γνώρισε τον Τουλούζ-Λωτρέκ και τον Δεκέμβριο του 1891 παρουσίασε την δουλειά του στην ετήσια έκθεση στο Σαλόνι των Ανεξάρτητων. Την ίδια χρονιά ξεκίνησε συνεργασία με την επιθεώρηση La Revue Blanche. Από το 1893 ο Μπονάρ ζούσε με τη Μαρτ ντε Μελινί με την οποία παντρεύτηκαν το 1925 και η οποία ήταν το μοντέλο για πολλούς από τους πίνακές του. Το 1895 έκανε την πρώτη του ατομική έκθεση ζωγραφικής, αφίσας και λιθογραφιών και συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις της ομάδας Ναμπί.

Η ισραηλινή στρατιωτική και πολιτική εμπλοκή στο Ν. Σουδάν

 

June 24, 2024

Το Ισραήλ διαμορφώθηκε και λειτουργεί σαν ένας μηχανισμός παραγωγής και εξαγωγής αντεπανάστασης. Ακριβώς γι’ αυτό η υποστήριξη του παλαιστινιακού αγώνα είναι τόσο κομβική για κάθε πολιτική τοποθέτηση ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό.

Του Γιώργου Λιερού
23 Ιουνίου 2024

Ενας ανταρτοπόλεμος που συντόνιζε ένας κατώτερος αξιωματικός από μια μειονοτική φυλή, ο οποίος έδρασε με τη βοήθεια του Ισραήλ, έθεσε τα θεμέλια για μια νέα αφρικανική χώρα (2011), απαλλαγμένη από την αραβική απειλή. Κάποια στιγμή, το 1970, κάναμε τους υπολογισμούς και διαπιστώσαμε ότι το συνολικό κόστος της ισραηλινής επιχείρησης στο Νότιο Σουδάν ήταν μικρότερο από την τιμή ενός μόνο μαχητικού αεροσκάφους Mirage | Yossi Alpher, πρώην αξιωματούχος των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών. [1] 

Το Ισραήλ έπαιξε έναν πολύ καθοριστικό ρόλο στην έκβαση του πρώτου σουδανικού εμφύλιου πολέμου (1955-1972). Το 1972, ο Joseph Lagu, ηγέτης της Anyanya (έτσι λεγόταν, κατά τον πρώτο εμφύλιο, ο στρατός των Νοτιοσουδανών αυτονομιστών), έγραφε στον David Ben Uziel, ο οποίος ήταν ο επί του πεδίου επικεφαλής της ισραηλινής στρατιώτης αποστολής: «Ο,τι κι αν γίνει με την Anyanya εσύ ήσουν ο αρχηγός μας. Εχετε δημιουργήσει έναν στρατό από το τίποτα». [2]  Δεν υπέρβαλε καθόλου. Οι Ισραηλινοί, με αεροπλάνα που οδηγούσαν πιλότοι της πολεμικής τους αεροπορίας, μετέφεραν τόνους οπλισμού (τουφέκια, πολυβόλα, νάρκες, μπαζούκας, όλμους), πυρομαχικά, υγειονομικό υλικό και στρατιωτικές στολές. Υπό τις οδηγίες τους κατασκευάστηκαν μέσα στο δάσος μυστικοί διάδρομοι προσγείωσης. Εκπαίδευσαν τους Νοτιοσουδανούς στον ανταρτοπόλεμο, τους έμαθαν να συναρμολογούν βόμβες και νάρκες, να ανατινάζουν γέφυρες κ.λπ. Κλιμακώνοντας την ισραηλινή εμπλοκή, αξιωματικοί των IDF (ισραηλινές αμυντικές δυνάμεις) και άντρες της Mossad έπαιρναν μέρος οι ίδιοι στις μάχες, στήνοντας ενέδρες και σκοτώνοντας Σουδανούς στρατιώτες, καταστρέφοντας γέφυρες ή βυθίζοντας πλοιάρια ανεφοδιασμού στον Νείλο [3]. Οργάνωσαν τους αντάρτες σε διμοιρίες, λόχους και τάγματα και τους έντυσαν με στρατιωτικές στολές. Το πιο σημαντικό τους επίτευγμα ήταν πως κατάφεραν να εξαναγκάσουν το πολυδιασπασμένο νοτιοσουδανικό κίνημα να συνεργαστεί∙ υποχρέωσαν –ελέγχοντας τη ροή των όπλων– πολιτικές ομάδες, φατρίες, τοπικούς στρατιωτικούς ή πολιτικούς αρχηγούς κ.λπ. να υπαχθούν σε μια στρατιωτική ιεραρχία, που είχε επικεφαλής τον ευνοούμενό τους Joseph Lagu. Ο Lagu έγινε δεκτός από την Γκόλντα Μέιρ στο Ισραήλ, ενώ ο αρχηγός της Μοσάντ Zvi Zamir επισκέφτηκε τα «απελευθερωμένα εδάφη» στο Ν. Σουδάν για να ελέγξει επί τόπου την κατάσταση. Πριν από μερικά χρόνια, ο επικεφαλής της ισραηλινής επιχείρησης David Ben Uziel, γνωστός επίσης ως «Ταρζάν» ή «στρατηγός Τζον», αναφερόμενος στη σχετική εμπειρία του, συνέγραψε το βιβλίο A Mossad Agent in Southern Sudan An Operation Log, εκδ. Teva Hadvarim.

Γιὰ τὴν κριτικὴ ἔκδοση τοῦ «Αὐτοκτόνου» τοῦ Παπαδιαμάντη – γράφει ο Χρίστος Δάλκος

 

18/06/2024

Λαμπρινὴ Τριανταφυλλοπούλου (φιλολογικὴ ἐπιμέλεια): Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης, «Ὁ Αὐτοκτόνος, Μικρὰ Μελέτη», Ἐθνικὴ Βιβλιοθήκη τῆς Ἑλλάδος, 2024.

Ἡ κριτικὴ ἔκδοση τοῦ «Αὐτοκτόνου» τοῦ Παπαδιαμάντη, ποὺ διεκπεραιώθηκε μὲ γνώση, εὐσυνειδησία καὶ ἀγάπη ἀπὸ τὴν Λαμπρινὴ Τριανταφυλλοπούλου, ἀποτελεῖ ἕνα ὑποδειγματικὸ κατόρθωμα, μὲ τὴν ἔννοια ὅτι δείχνει ἐξ ὄνυχος πῶς πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζεται ὁ νεοελληνικὸς λογοτεχνικὸς «λέων».

Τὸ ἔργο περιλαμβάνει τὴν κατατοπιστικὴ εἰσαγωγὴ τοῦ Σταύρου Ζουμπουλάκη «Οἱ αὐτοκτόνοι τοῦ Παπαδιαμάντη» (σσ. 9-23), τὸ τελικὸ κείμενο τοῦ (ἡμιτελοῦς) «Αὐτοκτόνου», ἔτσι ὅπως διαμορφώθηκε ὕστερα ἀπὸ τὴν ἐργώδη καὶ ἐντελῆ ἔρευνα τῆς Τριανταφυλλοπούλου (σσ. 25-33), μιὰ διεξοδικὴ παρουσίαση τῆς διαδικασίας μεταγραφῆς τοῦ χειρογράφου («Παράρτημα, Μεταγραφὴ χειρογράφου», σσ. 35-54), «Φιλολογικὰ ἐπιλεγόμενα», σσ. 55-73, καὶ τέλος φωτογραφημένες τὶς ἕντεκα σελίδες τοῦ παπαδιαμαντικοῦ χειρογράφου.

Ἀου­γοῦ­στο Ρόα Μπά­στος (Augusto Roa Bastos): Ὁ χερ­σό­το­πος

 

Διαβάστε στὸ ἱστολόγιο ἢ τὸν ἀναγνώστη

By planodion on 23 Ἰούνιος 2024 ΩΡΙΣ ΠΡΟΣΩΠΟ, βρώ­μι­κοι, ρου­φηγ­μέ­νοι ἀπ’ τὸ σκο­τά­δι. Τί­πο­τα πε­ρισ­σό­τε­ρο ἀπὸ δύο σι­λουέ­τες ἀμυ­δρὰ ἀν­θρώ­πι­νες, μὲ τὰ σώ­μα­τα χα­μέ­να στὶς σκιές τους. Ἴδιες καὶ ὅμως τό­σο δια­φο­ρε­τι­κές. Ἀρ­γο­σά­λευ­τος ὁ ἕνας, νὰ με­τα­κι­νεῖ­ται στὴν ἐπι­φά­νεια τοῦ ἐδά­φους μὲ τὴν πα­θη­τι­κό­τη­τα τοῦ ἀνυ­πο­ψί­α­στου ἢ τὴν ἀπό­λυ­τη ἀδια­φο­ρία. Κυρ­τω­μέ­νος ὁ ἄλ­λος, ἀγ­κο­μα­χῶν­τας ἀπ’ τὴν προ­σπά­θεια νὰ τὸν σύ­ρει ἀνά­με­σα στὰ ἀγριό­χορ­τα καὶ τὰ σκου­πί­δια. Κά­που-κά­που στα­μα­τοῦ­σε γιὰ νὰ πά­ρει ἀνά­σα. Με­τὰ ξα­νάρ­χι­ζε σκύ­βον­τας ἀκό­μα πε­ρισ­σό­τε­ρο πρὸς τὸ φορ­τίο του. Ἡ μυ­ρου­διὰ τῶν λι­μνα­σμέ­νων νε­ρῶν τοῦ Ρια­τσουέ­λο μᾶλ­λον ἁπλω­νό­ταν παν­τοῦ, ἀλ­λὰ ἐδῶ ἦταν πιὸ ἔν­το­νη∙ μὲ τὴ γλυ­κε­ρὴ ἀπό­πνοια τοῦ χερ­σό­το­που ποὺ βρο­μο­κο­ποῦ­σε σκου­ριά, πε­ριτ­τώ­μα­τα ζώ­ων, αὐ­τὴ ἡ πη­χτὴ ἀπ’ τὴν ἐπερ­χό­με­νη κα­κο­και­ρία μυ­ρου­διά, τὴν ὁποία κα­τὰ και­ροὺς ὁ ἄν­δρας ἐπι­χει­ροῦ­σε χει­ρο­νο­μῶν­τας νὰ ξε­κολ­λή­σει ἀπ’ τὸ πρό­σω­πό του.

5ο Διεθνές Φεστιβάλ Συνεργατικού και Ανεξάρτητου Κινηματογράφου

 

Γιο­λάν­τα Σα­κελ­λα­ρί­ου: Νό­τος

 

Γιο­λάν­τα Σα­κελ­λα­ρί­ου Νό­τος ΙΧΕ ΠΟΛΥ ΚΟΣΜΟ ἐκεί­νη τὴ μέ­ρα στὴν Τρά­πε­ζα. Κυ­ρί­ως συν­τα­ξιού­χους, για­τὶ πλη­σί­α­… Διαβάστε στὸ ἱστολόγιο ἢ τὸν ἀναγνώστη EIXE πολύ         ΚΟΣΜΟ ἐκεί­νη τὴ μέ­ρα στὴν Τρά­πε­ζα. Κυ­ρί­ως συν­τα­ξιού­χους, για­τὶ πλη­σί­α­ζε τὸ τέ­λος τοῦ μῆ­να. Τὰ κα­θί­σμα­τα ὅλα πια­σμέ­να καὶ οἱ ὑπό­λοι­ποι ὄρ­θιοι. Στά­θη­κα σὲ μιὰ γω­νιά, πλά­τη στὸν τοῖ­χο. Τὸ νού­με­ρό μου προ­οιώ­νι­ζε ὅτι θὰ περ­νοῦ­σα πολ­λὲς ὧρες ἐκεῖ μέ­σα.        Γιὰ ἀρ­κε­τὴ ὥρα ἄκου­γα τὶς συ­νο­μι­λί­ες τῶν συν­τα­ξιού­χων ποὺ θύ­μι­ζαν Ἰο­νέ­σκο καὶ εἶ­χα ἀρ­χί­σει νὰ κου­ρά­ζο­μαι ἀπὸ τὴν ὀρ­θο­στα­σία. Ἔκα­να με­ρι­κὲς βόλ­τες στὸν χῶ­ρο καί, χα­ζεύ­ον­τας τὶς κορ­νι­ζα­ρι­σμέ­νες ἀφί­σες στοὺς τοί­χους, τὸ βλέμ­μα μου κον­το­στά­θη­κε στὸ γνω­στὸ ἔρ­γο του Βὰν Γκόγκ, τὴν ψά­θι­νη κα­ρέ­κλα. Μιὰ ἄδεια κα­ρέ­κλα, τρύ­πια, συ­νώ­νυ­μο ἀπου­σί­ας, φθο­ρᾶς, τῆς ψυ­χι­κῆς του κα­τά­στα­σης ἀλ­λὰ καὶ τῆς φτώ­χειας του. Μπο­ρεῖ νὰ ἦταν καὶ ἡ κα­ρέ­κλα ποὺ κα­θό­ταν γιὰ νὰ ζω­γρα­φί­σει ἢ καὶ νὰ φά­ει. Σί­γου­ρα τὴν εἶ­χε χρη­σι­μο­ποι­ή­σει ὡς μο­ντέ­λο καὶ δὲν ἦταν ἀπο­κύ­η­μα τῆς φαν­τα­σί­ας του.

Δημόσιααυτοκριτική των πολιτικών μας εκπροσώπων για την κακήεικόνα της Κω την περίοδο της αυξημένηςεισόδου Τούρκων επισκεπτών‘’τα σχόλια του τύπου της Αλικαρνασσού’’,

 

’του Νίκου Μυλωνά 

Oι εικόνες στο λιμάνι μας την περασμένη βδομάδα ήταν θλιβερές.Έρχεσαι στην Κω να περάσειςμία μέρα η μια εβδομάδαγιορτών και ζειςτο βάρος της μεγάλης καθυστέρησης στον διαβατηριακόέλεγχο(μέσης διάρκειας 2 ωρών).Παρατηρείς την απαράδεκτη εικόνα του κλειστούχώρου της Schengen Area-Σένγκεν (με τα στραπατσαρισμένα κιόσκιαISOBOX, την σιδερόφρακτη περίφραξηστρατιωτικού τύπου) και την απουσία κάθε είδουςαισθητικήςοργάνωσης του χώρου υποδοχής.Βγαίνεις στην οδό Αβέρωφ για να κατευθυνθείς στην πόλη και τις δημόσιες υποδομές της. Περπατάς σέρνοντας την αποσκευή σου στο κατασπασμένο τσιμεντόστρωτο  πεζοδρόμιο με τα παμπάλαια σιδερένιαπαγκάκια, τα ξεχειλισμένα δοχεία απορριμμάτων, τις βρύσες που στάζουν, τις σπασμένες καρέκλες, τα παρατημένα τραπεζάκια. Σέρνεις την βαλίτσα σου στο ‘’ο θεός να το πει’’ δάπεδο στην περίμετρο του λιμανιού  και ψάχνεις πληροφορίες: ‘’που να πας γιανα βρεις αυτό έχεις ανάγκη σε ένα ξένο τόπο’’.  Όμως ΝΟ ΙNFΟ, NOSIGNIALS! Την θλιβερή κατάσταση του πεζοδρομίουεπιδεινώνει η ερειπωμένη μορφήτου άλλοτε ωραίου κτηρίου της Ανωτέρας-οικία Μπρουνέττι.Μετά το εγκαταλειμμένο δημοτικόσχολείο-Αζήλομε τα σπασμένα παραθυρόφυλλα.  Το μάτι σου πέφτει στους γεμάτους, βρώμικους και ξεσκέπαστους κάδουςσκουπιδιών {6-7 (!)}.Στην δυσανάγνωστη σκουριασμένη, σβησμένη δημοτική πινακίδατου χάρτη της πόλης (τοποθετήθηκε το 2005!!!) και στέκει ακόμη σαν …κειμήλιο μιας εποχής.Δίπλα της η τεράστια σε πολύ χαμηλό ύψος εγκαταλειμμένημαύρη και σκοτεινή πινακίδα, πινακίδα- μυστήριο (οι παλιότεροιξέρουμε ότι τοποθετήθηκε το 2017 με ευρωπαϊκήχρηματοδότηση ως σήμανση ΤΣΟΥΝΆΜΙΣ).

Μάκης Δασκαλάκης

 

Εφυγε από τη ζωή ο συνταξιούχος πλοίαρχος Θεμιστοκλής Δασκαλάκης, καπετάν Μάκης για τους φίλους του, ένας άνθρωπος κόσμημα για τον χώρο της ναυτιλίας, έντιμος, αγωνιστής, που ξεχώρισε για το ήθος του, τον ανθρωπισμό του και τον επαγγελματισμό του. Τον γνώρισα για λίγο, αλλά ουκ εν τω πολλώ το ευ : Ήταν άνθρωπος εγκάρδιος, ζούσε όπως κι εγώ την παρέα των ναυτικών, ήτανε ντόμπρος, χαρισματικός, φιλικός με όλους. Για τα μετά τον θάνατό του, είχε διδάξει ήθος και ανθρωπιά, καθώς είχε υπογράψει ως «μόνιμη εντολή πλοιάρχου» να δωρίσει το σώμα του στο Τμήμα Ανατομίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών για εκπαίδευση των φοιτητων.

Ελαιώνες να φάνε τα μάτια

 

Του Γιάννη Σχίζα

Aυγή 22.6.24 

Πρόσφατα, βρέθηκα στο χωριό μιας  εξαδέλφης μου , που ήταν κοντά στο Αιτωλικό της Αιτωλοακαρνανίας. Ο χώρος μου επεφύλασσε μια μεγάλη έκπληξη : Η παραδοσιακή καλλιέργεια του καπνού που κατέληγε σε τόσες  αρρώστιες είχε αντικατασταθεί από   μια  γενικευμένη ελαιοκαλλιέργεια!  Οι ελιές  δέσποζαν  στους δρόμους,  κυριαρχούσαν παντού με δένδρα πλούσια, με ευμεγέθη ανάπτυξη, με περιποιημένο το υπόστρωμα της βλάστησης. Η έκταση αυτού του φαινομένου ήταν τεράστια, με μια πρώτη εκτίμηση θα την έβγαζα πολύ  μεγαλύτερη από τον ελαιώνα των Αθηνών, μεγαλύτερη του ελαιώνα  των Μεγάρων κι ακόμη μεγαλύτερη του αντίστοιχου ελαιώνα  της Άμφισσας, που έχει κηρυχθεί και μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς  από την UNESCO . Κι όμως, το «Αθηναϊκό κράτος» προτίμησε την ανάθεση του Ελαιώνα των Αθηνών σε διάφορα μικροσυμφέροντα, αντί να διατηρήσει για τη συμπαγή καλλιέργεια ένα μεγάλο κομμάτι από τα 9165 στρέμματα, που ήταν η πλήρης  ανάπτυξη αυτού του χώρου. Το ίδιο κράτος προτίμησε την μεταπολεμική κατάργηση των λαχανόκηπων της Αθήνας, που χάρις «στην μεγάλη διαφοροποίηση στα καλλιεργούμενα είδη εξασφάλιζε τη συνεχή απασχόληση του παραγωγού» - κατά πως έγραφε  ο αείμνηστος Λεωνίδας Λουλούδης.

Η αφύσικη συνεργασία με την Τουρκία στον ΟΑΣΕ

 

του Λεωνίδα Κουμάκη*

Όπως είναι γνωστό, ο ιδρυθείς από το 1975 Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) είναι ο μεγαλύτερος διακρατικός οργανισμός για τη διαφύλαξη της ασφάλειας στον πλανήτη μας, με πεδίο ευθύνης τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ελευθερία του τύπου, την δίκαιη και ελεύθερη διεξαγωγή εκλογών καθώς και τον έλεγχο της διάδοσης όπλων.

Η Τουρκία και στους τέσερις παραπάνω τομείς αρμοδιότητας του ΟΑΣΕ είναι βουτηγμένη σε πολύ σοβαρές παραβάσεις μέχρι το λαιμό:

(α) Η προκλητική περιφρόνηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την σημερινή Τουρκία, μεταξύ των οποίων ο στραγγαλισμός των θρησκευτικών και εκπαιδευτικών ελευθεριών, αποδεικνύεται από την φυλάκιση χιλιάδων ανθρώπων (πολιτικών, επιχειρηματιών, δικηγόρων, απλών πολιτών και καλλιτεχνών) όχι για τις πράξεις που πραγματικά έκαναν αλλά για τις ιδέες τους, είτε με αυθαίρετες συλλήψεις, είτε με τις τυποποιημένες, ασαφείς κατηγορίες περί «τρομοκρατίας» καθώς και από την περιφρόνηση εφαρμογής εκατοντάδων αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για αδικαιολόγητες φυλακίσεις ή «καταδίκες». Αποτελεί πάγια τουρκική πολιτική η χώρα να επικαλείται φορτικά τα ανθρώπινα δικαιώματα όπου πιστεύει ότι την συμφέρουν, αλλά να τα περιφρονεί η ίδια προκλητικά μέσα στην Τουρκία!

(β) Η ελευθερία του Τύπου στην Τουρκία κυριολεκτικά

Ἀ­ρί­στη Τριανταφυλλίδου-Τρεν­τέλ: Κέν­τρο Δι­ά­σω­σης

 

Ιt is better to be a cow in Europe than to be a poor person in a developing country Joseph Stiglitz ΙΣ ΕΙΔΕ γιὰ πρώ­τη φο­ρὰ στὸ Γκὸλφ τῆς Γλυ­φά­δας, πε­ρί­ερ­γο πλῆ­θος στὸ φρά­χτη τοῦ γη­πέ­δου ὅ­που ἔ­κα­νε τὴ βόλ­τα της κά­θε φο­ρὰ ποὺ βρι­σκό­ταν στὴν Ἀ­θή­να. Ἦ­ταν ἡ ἀ­γα­πη­μέ­νη της βόλ­τα, ὁ γύ­ρος τοῦ Γκὸλφ καὶ με­τὰ στὴ θά­λασ­σα, καὶ τῆς ἔ­λει­πε τὶς πρῶ­τες μέ­ρες τοῦ γυ­ρι­σμοῦ. Χε­λώ­νια νὰ λι­ά­ζον­ται στὸ Γκὸλφ ἦ­ταν ἀ­συ­νή­θι­στο θέ­α­μα. Λί­γες μέ­ρες ἀρ­γό­τε­ρα, ἐ­ξα­φα­νί­στη­καν μυ­στη­ρι­ω­δῶς. Μά­ται­α, τὶς ἔ­ψα­χνε σὲ ὅ­λη τὴν πο­ρεί­α. Αὐ­τὸς ἦ­ταν ὁ λό­γος ποὺ τὸ Κέν­τρο Δι­ά­σω­σης Θα­λάσ­σιας Χε­λώ­νας κά­τω στὴ μα­ρί­να τρά­βη­ξε τὴν προ­σο­χή της, ἂν καὶ ἑ­κα­τον­τά­δες φο­ρὲς πρὶν εἶ­χε πε­ρά­σει ἀ­κρι­βῶς μπρο­στὰ ἢ πί­σω ἀ­πὸ αὐ­τό. Ὄ­χι ὅ­τι περ­νοῦ­σε ἀ­πα­ρα­τή­ρη­το· τὸ πα­λιὸ βα­γό­νι τρέ­νου ποὺ στέ­γα­ζε τὸ κέν­τρο χα­λοῦ­σε τὸ το­πί­ο. Εἶ­χε συ­νη­θί­σει ὅ­μως. Ἡ πε­ρι­ο­χὴ μο­λο­νό­τι κομ­ψὴ καὶ ἀ­κρι­βή, ἦ­ταν καὶ πα­ρα­με­λη­μέ­νη.        Μπῆ­κε νὰ ρω­τή­σει γιὰ τὶς χε­λῶ­νες. «Ἐ­δῶ φι­λο­ξε­νοῦ­με μό­νο θα­λάσ­σι­ες χε­λῶ­νες», τὴν ἐ­νη­μέ­ρω­σε ἡ ἐ­θε­λον­τι­κὴ ὑ­πάλ­λη­λος, λί­γο ἔκ­πλη­κτη ποὺ δὲν ἤ­ξε­ρε, καὶ τῆς πρό­σφε­ρε μιὰ πε­ρι­ή­γη­ση στὰ ἑλ­λη­νι­κά, ἀγ­γλι­κὰ ἢ γαλ­λι­κά.

Σύγκλιση των Άκρων αλά γαλλικά

 

την Ιουνίου 20, 2024

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Είναι η Γαλλία έτοιμη να κυβερνηθεί από τον πρώτο ακροδεξιό πρωθυπουργό μετά τον δωσίλογο Φιλίπ Πετέν; Θα δούμε το λίκνο του Διαφωτισμού, της Μητέρας όλων των Επαναστάσεων, της Κομμούνας και του Μάη του ’68 να παραδίδεται στη Μαρίν Λεπέν, ο πατέρας της οποίας χαρακτήριζε τους θαλάμους αερίων “λεπτομέρεια της Ιστορίας”; Ανατριχιαστικά για κάθε δημοκρατική συνείδηση, τα ερωτήματα δεν είναι καθόλου ρητορικά ύστερα από τον απίθανο πολιτικό τυχοδιωκτισμό του Εμανουέλ Μακρόν να διαλύσει την Εθνοσυνέλευση και να προκηρύξει πρόωρες βουλευτικές εκλογές, στις 30 Ιουνίου και στις 7 Ιουλίου. 

Η απόφαση του Γάλλου προέδρου το βράδυ των ευρωεκλογών άφησε εμβρόντητους και τους πιο στενούς συνεργάτες του. Τι θα μπορούσε να δικαιολογήσει την ανάληψη μιας τέτοιας πρωτοβουλίας από θέση τραγικής πολιτικής αδυναμίας; Η Εθνική Συσπείρωση (RN) της Λεπέν είχε αποσπάσει υπερδιπλάσιες ψήφους από το κόμμα του Μακρόν (31.4% έναντι 14,6%), που λίγο έλειψε να κατρακυλήσει στην τρίτη θέση. Επιτέλους, ο Γάλλος πρόεδρος δεν είχε καμία υποχρέωση να προσφύγει στις κάλπες. Η θητεία του λήγει το 2027. Στη Βουλή ούτως ή άλλως δεν είχε απόλυτη πλειοψηφία, αλλά αυτό δεν τον εμπόδιζε να περνάει νομοσχέδια με βάση το άρθρο 49.3 του γκωλικού συντάγματος, που δίνει τη δυνατότητα στην εκάστοτε κυβέρνηση να προωθεί τα νομοσχέδιά της χωρίς ψηφοφορία στο κοινοβούλιο, προκαλώντας την αντιπολίτευση να καταθέσει, αν έχει αντίρρηση, πρόταση μομφής. Αυτή τη δυνατότητα χρησιμοποίησαν οι μακρονικές κυβερνήσεις Μπορν και Ατάλ 23 φορές μέσα στα δύο τελευταία χρόνια χωρίς να πέσουν, απλούστατα γιατί οι κοινοβουλευτικές ομάδες της Ακροδεξιάς και της Αριστεράς δεν επρόκειτο ποτέ να συνεργαστούν, μια και αντιπολιτεύονται τον Μακρόν από διαμετρικά αντίθετες θέσεις. 

Κόκκινο στο χώμα

 

ΠΡΑΣΙΝO ΜΕΤΡΟ, ΟΠΩΣ ΛΕΝΕ ΑΡΙΣΤΕΡΟΜΕΤΡΟ

 

Του Γιάννη Σχίζα

Ποντίκι 20.6.24 

 

 

  Μου κάνει εντύπωση η  εμμονή του «Δούκα των Αθηνών» να παρακολουθεί τα πράγματα από κοντά και να φωτογραφίζεται δίπλα στον αρχηγό, προσδοκώντας (όπως θα σκέπτονταν κάποιος…) μια πιθανή κατρακύλα. Η υπόθεση θυμίζει τον Αλέξη Τσίπρα προς 16ετίας, όταν είχε πάρει ένα καλό ποσοστό στις δημοτικές εκλογές.

Εγώ πάντως τότε «είπα κι έσωσα την ψυχή μου» (Dixi et salvavi animam meam)  πούλεγε ο Μαρξ κατά πως έλεγε ο Δάντης : Γράφοντας  στον Τσίπρα από τις στήλες της Αυγής πόσο καλό θα ήταν να έχει ή Αθήνα ένα καλό- νεανικό δήμαρχο με τολμηρές ιδέες, όπως έχει το Παρίσι σήμερα μια εκπληκτική δήμαρχο. Ο Τσίπρας  όμως δεν με άκουσε, προτίμησε ν’ ακούσει τον Αλαβάνο, και η όλη ιστορία  κατέληξε να κάνει σήμερα τα εγκαίνια του Ιδρύματος Τσίπρα. Λέτε και ο κύριος Δούκας να έχει αυτή τη τύχη;

 

 Επιστρέφουμε στο Αθηναϊκό πράσινο , στον καύσωνα που μας απειλεί, στο φαινόμενο του θερμοκηπίου: Με την υπερχρέωση του κ. Μπακογιάννη με τους φοίνικες που έγιναν πλατάνια, λίγα μπορούν να γίνουν σήμερα, μαθαίνουμε πάντως ότι στη Μαδρίτη προγραμματίζουν 500.000 δέντρα. Κι ακόμη μαθαίνουμε ότι για να αποτραπεί η παραπέρα αύξηση της ερήμου  στη Σαχάρα, γίνεται σωστός πόλεμος στις παρυφές της ερήμου. Κι ακόμη ότι  η Κίνα, για να αποφύγει την επέκταση της ερήμου Γκόμπι από βορρά,  σκοπεύει να φυτέψει 23 εκατομμύρια δένδρα… 

 

.Και ενώ η υπόθεση αρχίζει να θυμίζει κάτι από το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν που η  Δεξιά κυβέρνηση  επί υπουργίας Αλογοσκούφη  αναθεώρησε  προς τα πάνω, διαβεβαιώνοντάς μας ότι είμαστε πλουσιότεροι ή λιγότερο φτωχοί  από όσο πιστεύαμε ότι είμαστε, αξίζει πραγματικά να παραπεμφθούμε σε μια    εκτίμηση του αστικού πρασίνου. Η εκτίμηση αυτή δημοσιοποιήθηκε αφενός από τα  ΝΕΑ στις 22.2.2006 και είχε ως πηγή  τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Περιβάλλοντος, που   υποστήριζε  ότι  τα έτη 1960, 1984 και 2006, το κατά κεφαλήν πράσινο πέρασε αντίστοιχα από τα 2,52 στα 2,58τμ για να υποχωρήσει τελικά στα 2τμ, αλλά και από τις ενδείξεις της  δενδροκάλυψης  του ίδιου Οργανισμού το 2018, που ήταν 11% για την Αθήνα ...