Πολιτιστικό Αλφαβητάρι

«Όπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί,
όπου και να θολώνει ο νους σας
μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό
 και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη».

                                                                                                                  Ελύτης, Άξιον Εστί  

Κι επειδή μας βρήκε το κακό, το μεγάλο κακό της «χρεοκοπίας», πρέπει να πιούμε νερό απ’ τις προαιώνιες «αξιακές πηγές» μας και να ξαναδιαβάσουμε το πολιτιστικό «αλφαβητάρι» μας. Έχοντας συνείδηση πως, η ελληνική ταυτότητα στη διαχρονική της (ανα)πραγμάτωση, είναι μια ιστορική πολιτιστική ιδιαιτερότητα και ένας αδογμάτιστος τρόπος τού υπάρχειν, που δεν χωράει σε απόλυτες ερμηνευτικές «αναγνώσεις» ως προς το παρελθόν της, αλλά ούτε και υπακούει σε κανονιστικές «προδιαγραφές» ως προς το μέλλον της.

  ­ ­…Ας πάρουμε δύναμη απ’ τα «πνευματικά εικονίσματα» του ελληνισμού διαμέσου των αιώνων: απ’ τον Όμηρο ως τον Ρήγα, τον Σολωμό και τον Κάλβο…, τον Σεφέρη, τον Ελύτη και τον Ρίτσο. Γιατί δεν ξεθολώνει αλλιώς ο νους μας και δεν βρίσκει η «ψυχή» μας κουράγιο για τη νέα μεγάλη επανεκκίνησή μας, που θα μας ξαναβγάλει στο ξέφωτο της ιστορίας μας!

(από το οπισθόφυλλο του Βιβλίου)

«Minima Memoralia», Η ιστορία του παππού του Ά. Ελεφάντη.

 Αντιγράφω από την ΑΥΓΗ της 4.1.2015 :

«Το  2001, ο Άγγελος Ελεφάντης μας χάριζε τη σπουδαία «Ιστορία του παππού του». Πριν λίγες μέρες, ο Λάμπρος Μπαλτσιώτης έψαξε online στα αμερικανικά αρχεία και εντόπισε τα ίχνη του παππού τού Α. Ελεφάντη, Δημήτρη Μηλιάκη στην Αμερική, όπου είχε φύγει μετανάστης, καθώς και τον τάφο του: «Είναι μερικά κείμενα που τα ’χω παραχώσει σε εδική θέση, για να ξέρω πού είναι, ένα είδος “τα αγαπημένα μου”. Τώρα που σκάλιζα στην ντουλάπα έπεσα πάνω σε ένα τεύχος του Πολίτη. Ήταν αυτό που είχε τα Minima Memoralia. Η ιστορία του παππού μου», του Άγγελου Ελεφάντη. Το έβγαλα έξω για να το δώσω στο γιο μου, μπας και το διαβάσει, πράγμα δύσκολο, αλλά λέω ας προσπαθήσω. Έλα όμως που κάθισα και το ξαναδιάβασα, για πέμπτη μάλλον φορά, εγώ. Και εκεί που το τέλειωνα, μαζί με όλα τ’ άλλα που σκεφτόμουνα με αφορμή το κείμενο, μου ήρθε η ιδέα: Ρε Άγγελε, θα τον βρούμε τον παππού σου στην Αμερική».

Από τότε που διάβασα αυτό το συγκλονιστικό αφήγημα του Ελεφάντη, με την δραματική κατάληξή του, σκέφτηκα πως θα ήταν μοναδικό υλικό για ένα κινηματογραφικό σενάριο στη διάθεση ενός μεγάλου σκηνοθέτη…Τι να πρωτοαφηγηθώ γι αυτό ! Διαβάστε το και θα με  καταλάβετε… 

Έλα μεγάλε, κατέβα από το καλάμι

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Και τώρα τι γίνεται; Τι κάνεις τώρα που σου σώθηκαν οι απαντήσεις για όλα;

Πώς θα συνεχίσεις τώρα που έσπασε το καλάμι που καβαλούσες τόσα χρόνια;

Μια στιγμή, μια λέξη, ένα βλέμμα, ένα πράσινο δάκρυ, μια βρισιά, ήταν αρκετά για να σε κάνουν, επιτέλους, να κοιτάξεις κάτω και να δεις ότι δεν πατούσες στη γη. Έσερνες το καλάμι κάτω από τα πόδια σου και νόμιζες πως καβαλούσες τον Πήγασο.

Τρομάρα σου!

Κοίταξες δίπλα σου. Έριξες ματιές δεξιά κι αριστερά. Κανένας!

Καλά, πού πήγαν όλοι αυτοί που σε ακολουθούσαν;

Άργησες να καταλάβεις ότι δεν σε ακολουθούσε κανένας.

Μόνος ταξίδευες όλα αυτά τα χρόνια. Εσύ και το καλάμι. Ούτε παιδιά, ούτε σκυλιά, ούτε γατιά.

Και η ματιά της η πράσινη ίσα-ίσα που έφτανε πάνω σου σαν μισοπεθαμένη ηλιαχτίδα μετά το πέρασμά της μέσα από πυκνά σύννεφα.

Αναμενόμενο ήταν δικέ μου. Μόνο το πότε ακριβώς θα συνέβαινε ήταν άγνωστο. Αναμενόμενο και έπρεπε να το καταλάβεις.

Όταν ξυπνάς το πρωί και δεν χαίρεσαι γιατί δεν περιμένεις το αναπάντεχο, το απρόσμενο, τότε αυτό δεν θα έρθει ποτέ.

Γιατί, ξέρεις κάτι;

Το αναπάντεχο και το απρόσμενο εσύ το δημιουργείς.

Η κουλτούρα του εγωισμού

ΚΡΙΣΤΟΦΕΡ ΛΑΣ,ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ,ΖΑΝ ΚΛΩΝΤ ΜΙΣΕΛ,ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ/σειρά ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΕΙΣ 28/ΑΘΉΝΑ 2014,σελ.93.

Το 1986,το βρετανικό τηλεοπτικό κανάλι,Channel 4 οργάνωσε μία συνάντηση ανάμεσα στον Κορνήλιο Καστοριάδη και τον Κρίστοφερ Λάς.Αυτή η συνομιλία λύει τις ηθικές ψυχολογικές και ανθρωπολογικές επιπτώσεις που προκαλεί η ανάπτυξη του σύγχρονου καπιταλισμού. Οι απαρχές της καταναλωτικής κοινωνίας συνοδεύονται από τη γέννηση ενός νέου εγωισμού, που κάνει τα άτομα να αποσύρονται από τη δημόσια σφαίρα και να καταφεύγουν σε έναν αποκλειστικά ιδιωτικό κόσμο. Χωρίς σχέδιο, όμηροι ενός παραισθησιογόνου κόσμου, ναρκωμένοι από τους μηχανισμούς της αγοράς και τη διαφήμιση, τα άτομα δεν διαθέτουν πλέον πρότυπα με τα οποία μπορούν να ταυτιστούν. Αυτή η ανάλυση της κρίσης του καπιταλισμού ακολουθείται από έναν εκτενή επίλογο του Ζαν - Κλωντ Μισεά, με τον τίτλο “Η ψυχή του ανθρώπου στον καπιταλισμό"

                                                                 ***

………Πριν από τριάντα ή εξήντα χρόνια, οι άνθρωποι της αριστεράς μιλούσαν για τη Μεγάλη Νύχτα, οι άνθρωποι της δεξιάς για τη διαρκή πρόοδο κ.λ.π. Σήμερα, κανένας δεν τολμάει να εκφράσει ένα φιλόδοξο σχέδιο, ούτε κάν σχετικά λογικό, που να πηγαίνει πέρα από τον προυπολογισμό και τις εκλογές…..

                                                                    Κορνήλιος Καστοριάδης

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ : «ΟΡΑΜΑΤΑ»

ΕΚΘΕΣΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ 

Παρασκευή 9 έως Σάββατο 31 Ιανουαρίου 2015

Εγκαίνια: Παρασκευή 9 Ιανουαρίου 2015, στις 20:00

Εκθεσιακός Χώρος 1ου ορόφου

Ώρες Λειτουργίας: Δευ - Κυρ, 18:00 - 22:00

Είσοδος Ελεύθερη

Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα 177 78,  τηλ. 210 3418 550,  φαξ.  210 3418 570

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο : info@mcf.gr Ιστοσελίδα:  www.mcf.gr 

Εκ-πομπές της ΝέριτPlus, αλλά όχι του Πατίλη !

Ο   Γιάννης Πατίλης, μετά τις αλλεπάλληλες αναβολές της προβολής ντοκυμανταίρ με αναφορές στο λογοτεχνικό του έργο  : 
 " Ἀγαπητοὶ φίλοι,

    σιχάθηκα νὰ στέλνω, καὶ σεῖς φυσικὰ νὰ λαβαίνετε, μηνύματα-μνήματα τῆς στοιχειώδους ἀξιοπρέπειάς μας νὰ ὀργανώσουμε καὶ τὰ ἐλάχιστα τοῦ δημόσιου βίου μας... Νὰ πετύχουμε τήν... "ἐπανάσταση τοῦ αὐτονόητου", ὅπως διακηρύσσει ἕνας (ἀκόμη) ξωφλημένος τῆς πολιτικῆς ποὺ ἐπανέρχεται ὡς ζόμπι πλέον σὲ ἄθλιο πολιτικὸ σκηνικό...  

    Μιὰ ἀκόμη ἀποστολὴ περὶ τοῦ συγκεκριμένου ζητήματος, καὶ θὰ εἴχατε κάθε λόγο νὰ μὲ χαρακτηρίσετε ψώνιο ἂν δὲν τὸ κάνατε, ἤδη, ἀλλὰ εἰλικρινὰ στενοχωριέμαι γιὰ ἐκείνους τοὺς λίγους φίλους καὶ καλοπροαίρετους ἄγνωστούς μου, ποὺ θὰ παλεύουν νυχτιάτικα σὲ ἀλλοπρόσαλλες ὧρες νὰ βροῦνε ἄκρη στὰ κρατικὰ κανάλια, γιὰ νὰ δοῦνε ἕνα ντοκυμανταὶρ γιὰ τὸν γράφοντα - ποὺ δὲν χάθηκε δὰ κι ὁ κόσμος ἂν δὲν τὸ δοῦνε...

    Μαθαίνω λοιπὸν μόλις τώρα

Σκότωσαν έξι σπάνια λιοντάρια ως αντίποινα για τρία γαϊδούρια

Σημείωση ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ : Έχω βρεθεί σε μαζική συγκέντρωση κτηνοτρόφων το 2000, στο χωριό Άγραφα της Ευρυτανίας… Εκεί άκουσα από τα στόματα πολλών ομιλητών, ότι χωρίς οποιονδήποτε ενδοιασμό θα εξόντωναν  όσο γίνεται περισσότερους λύκους γιατί κατατρώγουν το ποίμνιό τους….Τότε οι λύκοι είχαν ανακηρυχθεί σε προστατευόμενο είδος και τα κατσίκια που «έτρωγαν» (για την ακρίβεια έπνιγαν και αφαίμασαν σαν βαμπίρ) πληρώνονταν  στους κτηνοτρόφους  από το Υπουργείο Γεωργίας, αν και αυτό το τελευταίο συχνά «ξέχναγε» να καταβάλει τις πληρωμές….Προφανώς, η ιδέα της προστασίας του λύκου μέσω της καταστροφής της περιουσίας των κτηνοτρόφων δεν ήταν οικολογικώς ορθή, αν και επέτρεψε για μια ολόκληρη περίοδο την αύξηση του αριθμού των λύκων και την  χωρική επέκτασή τους, μέχρι τον Κιθαιρώνα. Αν τώρα βάλουμε στη θέση των λύκων τα λιοντάρια, στη θέση των κατσικιών τα γαϊδούρια και στη θέση των κτηνοτρόφων της Ευρυτανίας τους  Μασάϊ,  έχουμε ένα παρεμφερές σενάριο, που παίζεται στις ημέρες μας στην Αφρική…

Η ΕΙΔΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟ  ECONEWS :

Έξι λιοντάρια απειλούμενου είδους έχασαν τη ζωή τους και τέσσερεις πολεμιστές Μασάι τραυματίστηκαν κατά την τελευταία σύγκρουση ανθρώπου-άγριας ζωής στην Τανζανία της Ανατολικής Αφρικής.

Συγκεκριμένα, 100 περίπου εξαγριωμένοι κάτοικοι του χωριού Ολασίτι της περιοχής Μιντζίνγκου που ανήκουν στη φυλή των Μασάι πυροβόλησαν θανάσιμα δύο λιοντάρια και σκότωσαν με δόρατα ακόμα τέσσερα ως αντίποινα για τη φερόμενη επίθεσή τους  σε τρία γαϊδούρια μέσα σε μία γειτονική κτηνοτροφική φάρμα.

Για την Εκπαίδευση των Αναπήρων Ατόμων στην Ελλάδα

Των Μηνά Ευσταθίου και Άννας Τηλιακού[1]

Από την ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΤΗ  ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ & ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ EKΠΑΙΔΕΥΣΗ

του Τμήματος Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ

Σάββατο  13 Δεκεμβρίου και Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2014 

Όλοι και όλες συγκλίνουμε στην άποψη ότι το δημόσιο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα στηρίζει την εκπαίδευση των αναπήρων ατόμων[2] (ΑμΑ) και των ατόμων με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες[3] (ΑμΕΕΑ), και ότι υιοθετεί σιγά-σιγά, αλλά με δυσκολίες, την παιδαγωγική της ένταξης. Η συνεκπαίδευση των μαθητών και μαθητριών με αναπηρίες και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες στα γενικά σχολεία θεωρείται πλέον, ως η πιο ενδεδειγμένη μορφή εκπαίδευσης, κι αποτελεί πολιτική προτεραιότητα στις περισσότερες χώρες του κόσμου, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας. Θεωρούμε ότι αυτές οι ρηξικέλευθες εκπαιδευτικές πολιτικές έχουν τις ρίζες τους στην Παγκόσμια Διακήρυξη της UNESCO (7–10 Ιουνίου 1994) στη Σαλαμάνκα της Ισπανίας, όπου περιγράφεται με τον πιο σαφή τρόπο το «Πλαίσιο Δράσης για την Ειδική Αγωγή και Εκπαίδευση». Η συγκεκριμένη Διακήρυξη, που υπογράφηκε από εκπροσώπους 92 χωρών κι από 25 διεθνείς οργανισμούς, «απαιτεί» από τις συμβαλλόμενες χώρες και τα διεθνή Forum να εργαστούν για την εξάλειψη του ρατσισμού και των διακρίσεων στα εκπαιδευτικά τους συστήματα διασφαλίζοντας έτσι, το θεμελιώδες δικαίωμα κάθε παιδιού στη μάθηση με τη φοίτησή του σε ένα μετεξελιγμένο γενικό σχολείο, το οποίο θα είναι ένα «Σχολείο για Όλους». Για αυτό απαιτείται από τα Κοινοβούλια των χωρών να ψηφίζονται δημοκρατικοί και δίκαιοι νόμοι, οι Κυβερνήσεις να υλοποιούν πολιτικές αποφάσεις και οι εκπαιδευτικοί να ασκούν την «Παιδαγωγική της Ένταξης», στηρίζοντας ένα σχολείο σε μια κοινωνία για όλους το οποίο πρέπει να  αποτελεί εστία καταπολέμησης ρατσιστικών και διαχωριστικών στάσεων -με τη δημιουργία φιλόξενων κοινοτήτων και την οικοδόμηση μιας πιο περιεκτικής κοινωνίας, όπου η εκπαίδευση κι η σχολική ένταξη όλων των παιδιών γίνεται υποχρέωση όλων των δομών του εκπαιδευτικού συστήματος. 

Ιστορίες Μπονζάί

Τὸ ἱ­στο­λό­γιo Ἱ­στο­ρί­ες Μπον­ζά­ι κα­λεῖ τοὺς φί­λους του ἀ­να­γνῶ­στες καὶ συγ­γρα­φεῖς στὴν πα­ρου­σί­α­ση τοῦ πρώ­του τό­μου τῆς ἐ­τή­σιας ἀν­θο­λο­γί­ας του «Ἱ­στο­ρί­ες Μπον­ζά­ι ’14» ποὺ θὰ γί­νει τὴν Πα­ρα­σκευ­ὴ 9 Ἰ­α­νου­α­ρί­ου 2015, στὶς 8:00 μμ, στὸ po­ems ’n cri­mes τῶν Ἐκ­δό­σε­ων Γα­βρι­η­λί­δης, Ἁ­γί­ας Εἰ­ρή­νης 17, Μο­να­στη­ρά­κι (60 μέ­τρα ἀ­πὸ τὴν ἔ­ξο­δο τοῦ με­τρὸ στὴν ὁ­δὸ Ἀ­θη­νᾶς, τηλ. 210-3228839). Μὲ εἰ­ση­γή­σεις-μπον­ζά­ι θὰ μι­λή­σουν οἱ Ἡ­ρὼ Νι­κο­πού­λου, Βα­σί­λης Μα­νου­σά­κης, Κων­σταν­τῖ­νος Πα­λαι­ο­λό­γος καὶ Δή­μη­τρα Ἰ. Χρι­στο­δού­λου. Ἀ­πὸ τοὺς συγ­γρα­φεῖς καὶ με­τα­φρα­στὲς ποὺ ἀν­θο­λο­γοῦν­ται θὰ δι­α­βά­σουν οἱ Γιά­ννης Πα­λα­βός, Γι­ῶρ­γος Πα­να­γι­ω­τί­δης, Χρῖ­στος Ρου­με­λι­ω­τά­κης, Μα­ρὼ Τρι­αν­τα­φύλ­λου, κ.ἄ. Συν­το­νί­ζει ὁ Γιά­ννης Πα­τί­λης. (Πε­ρισ­σό­τε­ρα γιὰ τὰ κρι­τή­ρια καὶ τοὺς στό­χους τῆς ἀν­θο­λο­γί­ας δεῖ­τε ἐδῶ τὸ εἰ­σα­γω­γι­κὸ ση­μεί­ω­μα τῶν ἀν­θο­λό­γων.)

Η σοπράνο στο φλεγόμενο πλοίο

Του Γιώργου Χουλιάρα

 [λιμπρέτο εν περιλήψει]

(Σημείωση οικολογειν : Η ακρίβεια της αφηγήσεως είναι θέμα προσεχούς αστυνομικού ρεπορτάζ του εν όψει ιστότοπου )

Καπνοί γεμίζουν την αίθουσα της όπερας καθώς διασύρεται η αυλαία για να αρχίσει η μουσική εισαγωγή με συρίγματα και κόρνες πλοίων, κροταλισμούς ελικοπτέρων και ανεμιστήρων του καιρού που διαταράσσουν κομμώσεις και περουκίνια.

Μες στους καπνούς, στην πάνω γέφυρα, ολοφύρεται η ορφανή σοπράνο

Μόνη ταξίδευα. Το αυτοκίνητό μου στο αμπάρι. Όλα τα έχασα. Ούτε εσώρουχα δεν έχω. Συναγερμός δεν δόθηκε ποτέ, ούτε μας χτύπησαν τις πόρτες στις καμπίνες. Κανείς, κανείς δεν ειδοποίησε κανέναν, είναι τα λόγια της που επανέρχονται στην άρια που τραγουδά δίκην συνέντευξης, μέσω Skype, σε ψυχαγωγικό κανάλι, ενώ διασώστες, πυροσβέστες, πιλότοι, ναυτικοί, υπουργοί και παρουσιαστές εκπομπών μπαινοβγαίνουν με γεωμετρικές κινήσεις πανικού από τα παρασκήνια.

Η άρια διακόπτεται απότομα από διαφημίσεις στις συνεχείς οθόνες που καλύπτουν τοίχους και οροφές της αίθουσας, καθώς νέοι και νέες διατρέχουν τους διαδρόμους μεταξύ των θεατών, αρμονικά σταματώντας κάθε τόσο για να βγάλουν και να χαρίσουν τα εσώρουχά τους στο κοινό.

Ξύπνησα από τον καπνό που έμπαινε στο δωμάτιό μου. Όλα ήταν άσπρα. Δεν φαινόταν τίποτε, όπως στα όνειρα των τυφλών.

Η «άμπελος του θεού των κεραυνών» και ο καρκίνος

Του Κωνσταντίνου  Θ. Μπουχέλου* 

…….οι μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες έχουν καταφέρει να αγνοήσουν αυτά τα βότανα όσο το δυνατόν περισσότερο. Στην πραγματικότητα, έχουν ακόμη επινοήσει χιλιάδες μελέτες που να αποδεικνύουν την υποτιθέμενη αξία των φαρμακευτικών προϊόντων που προωθούν ...

Tο βότανο Tripterygium wilfordii, ή lei gong teng στα Mandarin, raikōtō  στην Ιαπωνική,γνωστό ως Thunder God Vine = « η άμπελος του θεού των κεραυνών» (άμπελος του Διός;), ανήκει στα Celastrales:  Celastraceae .  Είναι  ένας φυλλοβόλος θάμνος, ημιαναρριχόμενος μέχρις ύψους και 12 μ., με καστανόχρωμους, γωνιώδεις, χνουδωτούς βλαστούς.  Τα φύλλα του (5-15 cm Χ 2.5 - 7 cm),  έχουν σχήμα ωοειδές – ελλειπτικό και χρώμα ανοιχτό πράσινο, τα άνθη του είναι μικρά, με 5 πέταλα, υπόλευκα και οι καρποί του καστανοκόκκινοι, με τρία πτερύγια (Tripterygium).

Φύεται μεγάλη ποικιλία εδαφών, αρκεί να έχουν υγρασία, σε σκιερές και μη τοποθεσίες.   Άγνωστον αν υπάρχει στην Ελλάδα και που.

Συλλέγεται κατά το καλοκαίρι και το φθινόπωρο, για τις ρίζες, τα φύλλα και τα άνθη του.

Το Tripterygium wilfordii, έχει ενσωματωθεί στην κινεζική ιατρική και χρησιμοποιείται αιώνες τώρα, κατά του πυρετού, των οιδημάτων και του άνθρακα, ενώ πιο προσφάτως για την αποκατάσταση, της ρευματοειδούς αρθρίτιδος, χρονίας ηπατίτίδος και νεφρίτιδος, αγκυλωτικής σπονδυλίτιδος και δερματικών παθήσεων.

Tο φυτό, καθώς και τα συγγενή του Trypterigium hypoglaucum και Tripterygium regeli,περιέχει πολλά δραστικά συστατικά,

O Kώστας Βουτσάς εναντίον των πωλήσεων τσαμπουκά...

Ο Κώστας Βουτσάς σκηνοθετεί και παίζει στο έργο για παιδιά και νέους, "Ένας στρογγυλοκέφαλος στη χώρα των μυτεροκέφαλων", στο ΤΡΙΑΝΟΝ (Κοδριγκτώνος 21 & 3^ης Σεπτεμβρίου, Αθήνα), σε οργανωμένες παραστάσεις για σχολεία, με προσιτό εισιτήριο (5€).

Η παράσταση της Θεατρομάθειας, αποτελεί μια στοχευμένη απάντηση στον ενδοσχολικό εκφοβισμό (bullying) και τον εκφοβισμό του διαδικτύου (cyber-bullying) με καταιγισμό μηνυμάτων για μικρούς και μεγάλους. Αυτό μαρτυρά η μέχρι τώρα παρουσίασή της σε εκπαιδευτικούς, παιδιά και εφήβους.

Η πρωτότυπη ιστορία του έργου για τον εκφοβισμό και τη διαφορετικότητα, συγκινεί και παρακινεί για στάση και δράση ενάντια στο bullying. Ένας στρογγυλοκέφαλος που γεννήθηκε στη χώρα των μυτεροκέφαλων αντιμετωπίζει την απόρριψη και το συστηματικό εκφοβισμό από τους συμμαθητές του εξαιτίας της διαφορετικότητάς του.

Aπογειώνει τον ελληνικό γαστρονομικό τουρισμό

Η γαστρονομία αναβαθμίζει την ταξιδιωτική εμπειρία. Η καλή τοπική κουζίνα είναι η ραχοκοκαλιά της γαστρονομικής προσφοράς. Η προβολή της γαστρονομίας χρειάζεται αυτοτελείς-στοχευμένες ενέργειες. Με αυτές τις σκέψεις πραγματοποιείται η έκθεση FoodTouristica 2015 στον πρώην Δυτικού αεροδρομίου Ελληνικού. Ο γαστρονομικός τουρισμός έχει την ευκαιρία να απογειωθεί ενισχύοντας τον γαστρονομικό-τουριστικό κλάδο και την ελληνική οικονομία. http://www.foodtouristica.com/ 

Η γαστρονομία, η τέχνη της παρασκευής καλού και νόστιμου φαγητού, αναβαθμίζει την ταξιδιωτική εμπειρία και  επιπλέον αποτελεί σημαντικό πόλο έλξης για εύπορους τουρίστες ειδικού ενδιαφέροντος. Η ελληνική κουζίνα διαθέτει αρετές αλλά χαρακτηρίζεται από δύο σοβαρές αδυναμίες: τα προβλήματα ποιότητας σε όλο το φάσμα παροχής γαστρονομικών υπηρεσιών και την απουσία αποτελεσματικής προβολής του γαστρονομικού πλούτου της Ελλάδας.

Κα­τε­βαί­νει κά­θε μέ­ρα τοὺς τέσ­σε­ρις ὀ­ρό­φους...

Του Αλέξανδρου Μιστριώτη

ΚATEBAINEI κά­θε μέ­ρα τοὺς τέσ­σε­ρις ὀ­ρό­φους μὲ τὰ πό­δια γιὰ νὰ πά­ει στὸ πε­ρί­πτε­ρο. Τὴν πε­ρι­μέ­νουν. Ἔ­χει μό­νι­μα μιὰ κα­ρέ­κλα ποὺ τὴν πε­ρι­μέ­νει. Ἀ­πὸ τό­τε ποὺ ἔ­σπα­σε τὸ πό­δι της εἶ­ναι δύ­σκο­λο τὸ περ­πά­τη­μα. Ἡ φω­νή της εἶ­ναι δυ­να­τὴ καὶ τὰ γυα­λιὰ ἡ­λί­ου ποὺ φο­ρᾶ κρύ­βουν τὰ θο­λὰ ἀ­πὸ τὴν ἡ­λι­κί­α μά­τια της. Ἕ­να κο­ρί­τσι ποὺ μέ­νει στὸν πέμ­πτο τὴν χαι­ρε­τᾶ καὶ τε­λι­κὰ τὴν βο­η­θᾶ νὰ κα­τέ­βει, ἔ­χουν τὸ ἴ­διο ὕ­ψος. Ἡ κυ­ρί­α Κ. εἶ­ναι ἕ­νας ἄν­θρω­πος τα­ξι­δε­μέ­νος καὶ κομ­ψός, ὑ­πε­ρή­φα­νος. Νὰ δια­βά­σε­τε τὸ τε­λευ­ταῖ­ο βι­βλί­ο του, δὲν εἶ­ναι τὸ κα­λύ­τε­ρο ἀλ­λὰ ἐ­μέ­να μοῦ ἄ­ρε­σε! Ναί, ἡ πό­λη ἄλ­λα­ξε ἀλ­λὰ ἐ­μέ­να μοῦ ἀ­ρέ­σει αὐ­τὴ ἡ πό­λη, τὴν ἀ­γα­πῶ. Τί εὐ­χὴ εἶ­ν’ αὐ­τὴ νὰ τὰ ἑ­κα­το­στί­σεις; Στὴν ἡ­λι­κί­α μου ξέ­ρω πὼς αὐ­τὸ εἶ­ναι κα­τά­ρα. Μοῦ λέ­νε τ’ ἀ­νί­ψια μου, χρυ­σὰ παι­διά, νὰ πά­ρω μιὰ ἀ­πο­κλει­στι­κή. Τί νὰ τὴν κά­νω; Γιὰ νὰ τῆς κά­νω πα­ρέ­α; Κι αὐ­τὴ πῶς θὰ περ­νᾶ τὴν ὥ­ρα της; Θὰ πρέ­πει νὰ τῆς πά­ρω τη­λε­ό­ρα­ση, δὲ θὰ μπο­ρῶ νὰ ἡ­συ­χά­σω, οὔ­τε συ­ζή­τη­ση. Κό­ρη μου δὲν θὰ μπο­ρεῖς νὰ κά­νεις τί­πο­τα μιὰ μέ­ρα καὶ θὰ εἶ­σαι βά­ρος, ἀλ­λὰ μὴ τὸ σκέ­φτε­σαι. Ἄ­κου κεῖ νὰ τὰ ἑ­κα­το­στί­σεις! Φτά­νον­τας στὸ ἰ­σό­γει­ο λάμ­πουν καὶ οἱ δύ­ο. Στὴν εἴ­σο­δο τῆς πα­λιᾶς πο­λυ­κα­τοι­κί­ας ὁ ἥ­λιος πα­νη­γυ­ρί­ζει, ἔ­χει ἕ­να μι­κρὸ κῆ­πο, ἔ­χει γι­α­σε­μιὰ καὶ γά­τες ποὺ παί­ζουν. Τὸ χα­μό­γε­λο αὐ­τό, ὅ­μως, εἶ­ναι συ­νεν­νό­η­ση, δὲν ἔ­χει νὰ κά­νει μ’ αὐ­τά.

Πη­γή: