Δυο ποιήματα του Κάρολου Τσίζεκ*, με αφορμή (αλλά όχι αιτία) την Παγκόσμια Ημέρα Διατροφής….

ΠΝΕΥΜΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

Νοιώθω μια τύψη όταν πετώ κάτι που περισσεύει

έστω και λίγα ψίχουλα μετά το φαγητό

λες κι ένας κίνδυνος κρυφός στην πράξη μου ελλοχεύει,

μήπως αυτό που πέταξα αύριο το στερηθώ.

Όμως ποτέ δεν έτυχε απ’ τη μοίρα να ζητήσω

'ο,τι από αγάπη δόθηκε να μου το φέρει πίσω,

ή μια φορά να λυπηθώ, μες της ζωής τον σάλο,

τον χρόνο που μου στέρησε η αγάπη για τον άλλο.

ΜΑΚΑΡΟΝΙΑ

«Είναι οι γυναίκες σαν τα μακαρόνια:

τα σχήματα πολλά, μα η γεύση μία,

αl dente νέες, πλαδαρές στα χρόνια,

αν και διαφέρουν, μοιάζουν στην ουσία,

πάντα το ίδιο ζυμάρι, αλλιώς πλασμένο,

κάτι ξέρω κι εγώ, γι αυτό επιμένω…»

λέει φίλος γυναικάς, διαβόλου κάλτσα,

σαν να ξεχνάει τι ρόλο παίζει η σάλτσα.....

Από την ποιητική συλλογή του Τσίζεκ «Στίχοι έρωτα κι αγάπης», εκδόσεις ΜΠΙΛΙΕΤΟ, Παιανία 2005

Ο,ΤΙ ΦΑΜΕ , Ο,ΤΙ ΠΙΟΥΜΕ, ΚΙ Ο,ΤΙ ΑΡΠΑΞΟΥΝΕ......

Με αφορμή την "Παγκόσμια Ημέρα Διατροφής", αναδημοσιεύω  παλιό κείμενό μου από την ΕΠΟΧΗ της  6.5.2007

    Ο συμπαθής κύριος Μαμαλάκης, αναγνωρισμένος πλέον συνταγο-λόγιος  στον ελληνικό χώρο, προκάλεσε ένα γενικότερο ρεύμα  επανεμφάνισης παλαιών γαστριμαργικών συνθέσεων ή παρουσίασης  νέων  . Παραδοσιακά φαγητά, παραδοσιακές κυρίες  με γνώσεις αναγόμενες στο παλαιολιθικό διαιτολόγιο, κλασικές νοικοκυρές  και άλλες προοδευτικές δυνάμεις, κι από κοντά  ρηξικέλευθοι σεφ της νέας εποχής με εντυπωσιακές κρεασιόν και μεταμοντέρνα πιατοποιϊα,  όλοι αυτοί κατέλαβαν χώρους στην ύλη εντύπων και χρόνους στα τηλεοπτικά μέσα. Ο χωροχρόνος των ΜΜΕ έγινε φαγανός όσο ποτέ άλλοτε, η λαϊκή σιελόρροια εν όψει διεγερτικών αφηγήσεων προσέλαβε μοναδικές διαστάσεις.

    Το φαγητό είναι βεβαίως μια θεμελιακή απόλαυση της ζωής, και δεν μπορεί να θεωρηθεί ή να υποβαθμιστεί σε μια διαδικασία πρόσληψης «χρησίμων» υλών. Το φαγητό είναι πρωτίστως ηδονή , η δε  πρωτοκαθεδρία της γεύσης στην επιλογή των τροφίμων  είναι αναπόφευκτη. Όμως εκτός από τις επιταγές της γεύσης υπάρχουν και οι επιταγές της υγείας, της αισθητικής, της καλής αφομοίωσης. Γι αυτό όταν ακούω να προτείνονται ή να παρουσιάζονται live συνταγές όπου συμμετέχουν τηγάνια και ανακατεύονται πρωτεϊνες και χρησιμοποιούνται πάμπολλα και αμφίβολης συμβατότητας υλικά, πείθομαι ότι η υγιεινή  δεν λαμβάνεται υπόψη ή  έχει παραμερισθεί σιωπηλά. Στη προκειμένη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με μια «μονοκαλλιέργεια» της γευστικής αίσθησης,  με μια παραγνώριση του «χρονικού βάθους» των συνεπειών των τροφίμων. Έχουμε να κάνουμε με μια επιστροφή στο πρωτογονισμό, στη κατάσταση  παλαιότερων εποχών , όπου το άμεσο αίσθημα από την πρόσληψη της τροφής ήταν και το μοναδικό κριτήριο επιλογής του φαγητού .

      Ένα γερμανικό γνωμικό  υποστήριζε ότι «ο άνθρωπος είναι ό,τι τρώει».

Τα σινεμά της Αθήνας. Ιστορίες του αστικού τοπίου

Μπράβο του Δημήτρη Φύσσα. Χίλιες φορές μπράβο του. Που τελείωσε το  βιβλίο «Τα σινεμά της Αθήνας. Ιστορίες του αστικού τοπίου» και το ανέβασε  στο Ιντερνετ , ώστε να ταξιδέψει  προς το κοινό , που είναι φυσικά οι πολίτες αυτής της πόλης -  κατά πως λέει , «όσοι αγαπούν την ίδια , τους κινηματογράφους της ή και τα δυο». Το βιβλίο του Φύσσα  είναι μόνο στο διαδίκτυο,  ελεύθερο κι ωραίο και δωρεάν, τώρα και για πάντα, χωρίς κανένα οικονομικό όφελος για τον ίδιο ή για  το σάιτ. Κι ακόμη είναι ανοικτό  σε  διορθώσεις ή συμπληρώσεις, σε συνεννόηση  φυσικά με τον συγγραφέα (d.fyssas@gmail.com).

Με την ευκαιρία αυτή θα ήθελα να σημειώσω κάποιες ιστορίες «κινηματογραφο-κεντρικές», που διέσωσα στο δοκίμιό μου «Ο κινηματογράφος στην Αθήνα» (Στο βιβλίο μου «Αττική», Αθήνα 1996, εκδόσεις Σαββάλα). Ήταν ιστορίες που σχετίζονταν με τα λούμπεν σινεμά της πρωτεύουσας, στη δεκαετία του 60 – και  πρωτίστως  με το «Αθηναϊκό», πίσω από τη πλατεία Δημαρχείου, με την περιβόητη πινακίδα του «παρακαλείται η αξιότιμος πελατεία να αφήνει τα κασελάκια της απέξω»… Η πινακίδα έβγαλε πολύ γέλιο εκείνα τα χρόνια, δεδομένου ότι  «αξιότιμος πελατεία» ήταν οι λούστροι,  φτωχοδιάβολοι  και φουκαράδες  που στίλβωναν τα παπούτσια των περαστικών πάνω στα κασελάκια τους και που εθεωρούντο τόσο παρακατιανοί, ώστε να «δανείζουν» την επαγγελματική τους ιδιότητα  για υβριστικές χρήσεις ("άντε ρε λούστρο")…

Ας δούμε όμως τι γράφει ο Δημήτρης  Φύσσας

http://red-pep.blogspot.gr/2013/10/1896-2013.html

 για το έργο του :

Ση­μει­ώ­μα­τα στὸ Θα­νά­ση

Διήγημα του Γιώργου Παναγιωτίδη

.

ΚΥΡΙΕ ΘΑΝΑΣΗ, σᾶς ἀ­να­ζή­τη­σα ἐ­πα­νει­λημ­μέ­να. Ἔ­χε­τε φρά­ξει τὴν εἴ­σο­δο τῆς πο­λυ­κα­τοι­κί­ας μὲ ὅ­λα αὐ­τὰ τὰ πα­λιὰ πράγ­μα­τα. Ἂν με­τα­κο­μί­ζε­τε, νὰ τὸ κά­νε­τε γρή­γο­ρα. Ἂν κά­να­τε ἀ­να­καί­νι­ση, κα­νο­νί­στε νὰ φύ­γουν ἀ­πὸ τὴν εἴ­σο­δο τὰ πα­λιὰ πράγ­μα­τά σας. Εἰ­δάλ­λως θὰ ἀ­ναγ­κα­στῶ νὰ σᾶς κά­νω ἀ­γω­γή.

Ἡ δι­α­χει­ρί­στρια

.

Θα­νά­ση μου, ἦρ­θα ὣς ἐ­δῶ καὶ δὲν σὲ βρῆ­κα παι­δί μου. Τὸ κι­νη­τό σου εἶ­ναι ἀ­πε­νερ­γο­ποι­η­μέ­νο ἐ­δῶ καὶ δύ­ο ἑ­βδο­μά­δες. Ξέ­ρεις πὼς εἶ­μαι με­γά­λη γυ­ναί­κα. Παι­δί μου, ἂν δὲν θὲς νὰ πά­ω ἀ­πὸ καρ­διά, τη­λε­φώ­νη­σέ μου τὸ γρη­γο­ρό­τε­ρο.

Μα­μά

.

Ρὲ μα­λά­κα, Θα­νά­ση, ποῦ εἶ­σαι; Ἢ θὰ πά­ρεις τὸ σκύ­λο σου ὣς αὔ­ριο ἢ θὰ τὸν πά­ω στὴ φι­λο­ζω­ϊ­κή. Τρεῖς μέ­ρες μοῦ εἶ­πες.

Νί­κος

.

Ἀ­γά­πη μου, τρί­α χρό­νια! Ἀ­πί­στευ­το! Ὅ­ταν σὲ γνώ­ρι­σα, φο­βό­μουν πὼς θὰ μ’ ἄ­φη­νες σὲ κα­νέ­να ἑ­ξά­μη­νο. Οἱ φί­λες μου, ἔ­λε­γαν νὰ προ­σέ­χω, για­τὶ ἄν­θρω­πος τῆς νύ­χτας δὲν ἔ­χει μπέ­σα. Μὰ ἐ­σύ, μω­ρά­κι μου, ἐ­σὺ εἶ­σαι καλ­λι­τέ­χνης. Εἶ­σαι ὁ τρα­γου­δι­στής μου! Μὴ μ’ ἀ­φή­νεις, Θα­να­σά­κο μου, στὸ σκο­τά­δι. Ποῦ εἶ­σαι; Τί νὰ κά­νω; Νὰ τολ­μή­σω νὰ πά­ρω τὴ μα­μά σου; Σὲ φι­λῶ γλυ­κά.

Ἡ Μα­ρί­α σου

.

Θα­νά­ση, δυ­στυ­χῶς δὲν ἔ­χω τὰ χρή­μα­τα. Δὲν ξέ­ρω, ρὲ φί­λε, ποῦ χά­θη­κες. Νὰ τὸ ξέ­ρεις μοῦ τὰ πῆ­ρε ὅ­λα ἡ τρά­πε­ζα. Χαν­τα­κώ­θη­κα. Θὰ φύ­γω γιὰ τὴν Ἀρ­γεν­τι­νή. Ἔ­χω μιὰ θεί­α ἐ­κεῖ. Θὰ φτια­χτῶ καὶ θὰ σὲ πλη­ρώ­σω. Τὸ μα­γα­ζὶ μοῦ τὸ πή­ρα­νε. Μὴ μὲ ἀ­να­ζη­τή­σεις ἐ­κεῖ.

Νό­της

.

Ἔ­χω νὰ σὲ δῶ ἀ­π’ τὴ μέ­ρα ποὺ ἔ­κλει­σε τὸ μα­γα­ζὶ ποὺ τρα­γού­δα­γες. Για­τί Θα­νά­ση; Ἐ­σὺ μοῦ ἔ­λε­γες πὼς θὰ τὰ πεῖς ὅ­λα στὴ Μα­ρί­α καὶ πὼς θὰ χω­ρί­σεις καὶ πὼς θὰ ζού­σα­με μα­ζί. Δὲν τὸ κα­τα­λα­βαί­νεις πὼς εἴ­μα­στε πλα­σμέ­νοι ὁ ἕ­νας γιὰ τὸν ἄλ­λο; Θα­νά­ση μὴ φέ­ρε­σαι σὰν παι­δί. Σὲ πε­ρι­μέ­νω πάν­τα.

Γιά­ννα

.

Κύ­ρι­ε Ἀ­θα­νά­σι­ε Ἀ­θα­να­σιά­δη, εἴ­χα­με συμ­φω­νή­σει στὸ πάρ­τι τῶν γε­νε­θλί­ων μου θὰ τρα­γου­δού­σα­τε τρί­α τέ­ταρ­τα καὶ θὰ κλεί­να­τε μὲ ἕ­να στρὶπ σό­ου. Δὲν μὲ νοιά­ζει ποὺ δὲν ἐμ­φα­νι­στή­κα­τε. Μὲ νοιά­ζει ποὺ ἐ­ξα­φα­νι­στή­κα­τε μὲ τὴν προ­κα­τα­βο­λὴ τῶν 500 εὐ­ρώ. Ἂν νο­μί­ζε­τε θὰ μοῦ φᾶ­τε αὐ­τὰ τὰ λε­φτά, πλα­νά­στε πλά­νη οἰ­κτρά! Ὁ ἄν­τρας μου εἶ­ναι ἔ­ξαλ­λος!

Κα Ζω­ζὼ Μωϋ­σιά­δου

.

Ποῦ ’­σαι, ρὲ Θα­νά­ση; Κο­νό­μη­σα ἕ­να κάμ­πριο αὐ­το­κι­νη­τά­κι. Ὅ,­τι πρέ­πει γιὰ τὴν πάρ­τη σου. Ἀ­πὸ Βουλ­γα­ρί­α. Κά­νε γρή­γο­ρα, για­τὶ θὰ μοῦ τὸ πά­ρει κα­νέ­νας ἄλ­λος. Εἶ­ναι πε­ρί­πτω­ση, δι­κέ μου. Ξύ­πνα! Τὸ σα­ρα­βα­λά­κι σου εἶ­ναι γιὰ πα­λι­ο­σί­δε­ρα. Δὲν θὰ νοι­ά­ζο­μαι ἐ­γὼ γιὰ σέ­να πιὸ πο­λὺ ἀ­πὸ σέ­να στὴν τε­λι­κή!

Μα­νώ­λης

.

Μω­ρέ, μοῦ λεί­πεις! Ἐν­τά­ξει τὸ ξέ­ρω, δὲν ἔ­χεις ξα­να­πά­ει μὲ ἄν­τρα, ἀλ­λὰ μα­ζί μου ἤ­σουν θε­ός. Δὲν μπο­ρῶ νὰ σὲ ξε­χά­σω! Ἔ­χεις σφη­νώ­σει στὴ σκέ­ψη μου, στὶς μέ­ρες καὶ στὶς νύ­χτες μου. Πό­τε νὰ σὲ πε­ρι­μέ­νω;

Eν όψει, έργο του Δημήτρη Σταμούλη

Στέ­λιος

ΝΤΡΑΜΕΡ, ΟΧΙ ΚΙΘΑΡΙΣΤΑΣ….

      

Ο Γιώργος Μούρτος , που παρουσιάζει τη μουσική παραγωγή του το Σάββατο, 19 Οκτωβρίου, ώρα 4μμ στο Πυθαγόρειο Ωδείο (www.pithagorio.gr/odeio, Λεωφ. Μαραθώνος 43,ΑΝΟΙΞΗ, ΑΤΤΙΚΗΣ  14569, τηλ. 210 8143258),

 ξεκίνησε να παίζει   18 ετών και ανακάλυψε ότι είχε  ιδιαίτερη κλίση στο συγκεκριμένο όργανο. Την καλλιέργησε παίρνοντας  μαθήματα και μελετώντας με προσήλωση,  επιμονή  και αγάπη, μέχρι που το 1997  σε ηλικία 24 ετών, μετακόμισε στην Νέα Υόρκη.

Εκεί πέρασε  οκτώ συνεχή χρόνια μελετώντας και παίζοντας με γνωστές μπάντες σε συναυλιακούς χώρους  στο Manhattan , στο Harlem και στην ευρύτερη περιοχή.

Μαθήτευσε με  βιρτουόζους και διάσημους drummers όπως:

 Robby Gonzales (συμπαίκτης των Al Di Meola, Gato Barbieri, Sadao Watanabe, Tito Puente κ.ά.) για τρία χρόνια, καθώς και με τους:Robby Ameen και  Joe Ascione  για ένα χρόνο.

Από το 1999 έως το 2004 έπαιξε με επώνυμους μουσικούς όπως:

Kevin Parlor, John Williams, Bryant Wilder, Edy Martinez, The Latin Jazz Coalition by Dimitrios Kastaris, Henry Gonzales καθώς και με τον βιρτουόζο βιμπραφωνίστα  Χρήστο Ραφαηλίδη ( συμπαίκτης των Manhattan Vibes, Μίμη Πλέσσα, κ.ά.).

Το όνομά του  αναφέρεται εγκωμιαστικά στο περιοδικό Modern Drummer Magazine  διότι ήταν ένας από τους drummers που έπαιξαν στον πρωτοποριακό δίσκο: « Diffusion Project» by Brian McKnight.

To 2004 μετακόμισε στην Ελλάδα όπου συνεργάστηκε με πολλούς επώνυμους καλλιτέχνες ( Αντώνης Βαρδής,  Γιάννης Βαρδής, Γιώργος Αλκαίος, Θοδωρής Ζ. Μελάς , Νίκος Οικονομόπουλος,  Μάρω Λύτρα, Θέμης Αδαμαντίδης κ.ά)

    Από το 2009 έως σήμερα διδάσκει, κάνει σεμινάρια και drum clinics, έχει την δική του μπάντα και συνεργάζεται με μουσικούς της Jazz σκηνής όπως : Γιώτης Κιουρτσόγλου, Sami Amiris, Δημήτρης Τσιαμπάος  κ.ά.

Πινακοθήκη Γρηγοριάδη : Δημοσθένης Κοκκινίδης, Αναδρομή,1958-2013

Ο Δημοσθένης Κοκκινίδης γεννήθηκε το 1929 στον Πειραιά. Φοίτησε για δυο χρόνια στην Ανωτάτη Εμπορική Σχολή (1950-1952), την εγκατέλειψε όμως  για να φοιτήσει στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με καθηγητές το Γιάννη Μόραλη και το Σπύρο Παπαλουκά (1952 – 1958). Ακολουθεί δίμηνη παραμονή στο Άγιο Όρος (1958), όπου μελέτησε βυζαντινούς εικονογραφημένους κώδικες. Έλαβε διετή υποτροφία από την ιταλική κυβέρνηση (1958). Από το 1959 μέχρι το 1961 ήταν υπεύθυνος του καλλιτεχνικού τμήματος του νεοϊδρυθέντος Εθνικού Οργανισμού Ελληνικής Χειροτεχνίας. Κατά τη δεκαετία του ’60, παράλληλα με τη ζωγραφική ασχολήθηκε με το design για βιοποριστικούς λόγους. Σχεδίασε αντικείμενα για την ντόπια και ξένη αγορά, ενώ υπήρξε ιδρυτικό μέλος της «Ομάδας τέχνης α» (1961-67) και της «Ομάδας για την Επικοινωνία και την Εκπαίδευση μέσω της Τέχνης» (1976-81). Το 1975 διετέλεσε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών (Ι.Κ.Υ.). Εκλέχτηκε καθηγητής στην ΑΣΚΤ το 1976, όπου δίδαξε ζωγραφική για περισσότερα από είκοσι χρόνια (έως το 1997), διατελώντας επίσης αντιπρύτανης (1978-1980) και πρύτανης (1980-1982).  Έχει πραγματοποιήσει 24 ατομικές εκθέσεις. Έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα θεωρητικά ζητήματα της τέχνης και της καλλιτεχνικής παιδείας και  δημοσίευσε πολλές σχετικές μελέτες και άρθρα.

Στην έκθεση του στην Πινακοθήκη Γρηγοριάδη (Μαρίνου Αντύπα 18, 141 21, Ν. Ηράκλειο, Τηλ.: 210 2719744 ) φιλοξενούνται έργα από όλες τις περιόδους της δουλειάς του από τα πρώτα έργα του στα τέλη της δεκαετίας του πενήντα, μέχρι την Οδύσσεια (2013) καλύπτοντας με αυτόν τον τρόπο ολόκληρη την εικαστική του διαδρομή τα τελευταία πενήντα χρόνια.

εγκαίνια: Τετάρτη 23  Οκτωβρίου στις 20.00

Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 5 Ιανουαρίου 2014. Μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα θα γίνουν εκδηλώσεις, συζητήσεις και διαλέξεις με αφορμή το έργο του καλλιτέχνη.

Επιμέλεια: Παναγιώτης Σ. Παπαδόπουλος

ΠΙΝΟΝΤΑΣ ΤΣΑΪ

Της Μαρίας Αρβανίτη Σωτηροπούλου

          Παρακολουθώντας ένα ντοκιμαντέρ για την παραδοσιακή Ρωσία είδα μια γιαγιά να διδάσκει τον παρουσιαστή της εκπομπής «Έτσι πίνουμε το τσάι στη Ρωσία», σερβίροντας από το σαμοβάρι στο φλιτζάνι και από το φλιτζάνι στο πιατελάκι, όπου αφού βουτούσε τον κύβο της ζάχαρης και τον ακουμπούσε στο στόμα, ξέπλενε τη γλύκα με το τσάι. Αυτόματα θυμήθηκα ότι στα παιδικά μου χρόνια ο πατέρας μου (το 1920 παιδί πρόσφυγας από την Οδησσό) συνήθιζε να ρουφά το τσάι από το πιατελάκι και πιστεύοντας ότι το κάνει για να κρυώσει, τον αντέγραφα μέχρις ότου η μαμά -μάλλον,- με έπεισε ότι είναι ανάρμοστο για μια δεσποινίδα.

          Το τελετουργικό του τσαγιού είναι παράξενο από χώρα σε χώρα. Στη Σρι Λάνκα, παραγωγό περίφημου τσαγιού, οι κύβοι της ζάχαρης δαγκώνονται πριν από την κάθε γουλιά του καφέ, ενώ στις αραβικές χώρες από την Τυνησία και το Μαρόκο μέχρι τις Αραβικές χώρες και την Τουρκία, το τσάι -πάντα γλυκό- αναμειγνύεται με κουκουνάρι ή και φύλλα μέντας. Στα παγωμένα υψίπεδα του Θιβέτ κοινότητες επιβιώνουν τους βαρείς χειμώνες μόνο χάρη στην κατανάλωση καυτού τσαγιού, που πίνουν με πρόσμειξη λίπους καγιάκ. Είναι παράξενο, αλλά ενώ στις κρύες χώρες όπως η Ρωσία, κρυώνουν το τσάι πριν το πιουν, σε ζεστές χώρες, όπως σε όλες της Μ. Ανατολής σερβίρουν το τσάι καυτό σε λεπτά ποτηράκια και όχι σε φλιτζάνια με λαβή.

Eν όψει, έργο του Κ.Μαλέα

Το σχολείο που ονειρεύεσαι υπάρχει !

Το πρώτο πράγμα που σ' εντυπωσιάζει φτάνοντας στο Summerhill είναι ότι δεν έχει πόρτα. Απλά στρίβεις σ' ένα δρομάκι και είσαι μέσα. Ποιο ιδιωτικό σχολείο δεν έχει πόρτα, κάγκελα και φύλακες;
«Η Ζόι θα 'ρθει σε 10 λεπτά» μας λέει η γραμματέας. Η Ζόι Ρέντχεντ είναι η σημερινή διευθύντρια (κόρη του ιδρυτή A.S. Neill). Όσο περιμένουμε, ξεφυλλίζουμε το διαφημιστικό φυλλάδιο του σχολείου. Έχει ελάχιστες φωτογραφίες από μαθήματα. Κυρίως είναι φωτογραφίες παιδιών που παίζουν, που τρέχουν, που γελάνε αλλά και που κλαίνε. «Τα παιδιά είναι ελεύθερα να δοκιμάζουν όλα τα συναισθήματα –ακόμα και τ' αρνητικά» λέει από κάτω η λεζάντα. Υπάρχουν και φωτογραφίες αποφοίτων με το επάγγελμα που διάλεξαν: Επιχειρηματίες, καλλιτέχνες, film stars (Ρεμπέκα ντε Μορνέ η πιο διάσημη), αγρότες, γιατροί, δικηγόροι, καθηγητές Πανεπιστημίου… Αυτό είναι και ένα από τα αινίγματα που ήρθαμε να λύσουμε στο Summerhill: Πώς μπορεί ένα σχολείο (που για τα ελληνικά δεδομένα είναι ξέφραγο αμπέλι) να πραγματοποιεί, έστω και από σπόντα, το όνειρο κάθε Ελληνίδας μάνας: να δει το παιδί της γιατρό ή δικηγόρο…
Η Ζόι δεν θυμίζει σε τίποτα διευθύντρια. Απλή στο ντύσιμο, απλή στις χαιρετούρες, δε φαίνεται να την ενδιαφέρουν και πολύ οι δημόσιες σχέσεις. Εξάλλου είναι συνηθισμένη στους δημοσιογράφους. Στο σχολείο υπάρχει κάθε τρίμηνο μια «visitor's day» για επισκέπτες και δημοσιογράφους απ' όλο τον κόσμο. Εμείς από δυσπιστία δε διαλέξαμε αυτή τη μέρα, για να έχουμε μια πιο «αντικειμενική» ματιά.

Xρήστου Διονυσόπουλου, "Η μάχη του Μαραθώνα"

Ο Χρήστος Διονυσόπουλος, συμμετείχε στην τελευταία μάχη του Μαραθώνα - που αφορούσε την χωροθέτηση  του κωπηλατοδρόμιου στην περιοχή της ιστορικής μάχης...Τελικά η  μάχη της χωροταξίας  κερδήθηκε από αυτούς που -  επίμονα και παράλογα -   αντέκρουαν την λύση μιας έτοιμης λίμνης ( της Υλίκης) και αξίωναν τη δημιουργία μιας τεχνητής για τις ανάγκες της Ολυμπιάδας. 
Το βιβλίο του Διονυσόπουλου θα παρουσιάσουν οι Βασίλειος Πετράκος, Γραμματέας της Ακαδημίας Αθηνών, Πάνος Βαλαβάνης, καθηγητής Αρχαιολογίας και Γιάννης Μιχαήλ, πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας. Χώρος, η Αθήνα , Πανεπιστημίου 22 και χρόνος η 23η Οκτωβρίου, ώρα 19.00

« Το αμάρτημα της μητρός μου», από τον Δήμο Αβδελιώδη[1]

Του Νικήτα Χιωτίνη

Το «Αμάρτημα της μητρός μου» είναι ένα από τα κυριότερα διηγήματα του Γεωργίου Βιζυηνού και γράφτηκε τη δεκαετία του 1880. Πρόκειται για ένα έργο  ψυχογραφικό. Περιγράφει πώς από τους λαβυρίνθους στους οποίους χάνεται η ψυχή ενός ανθρώπου – ή η Ψυχή του Ανθρώπου- φτάνει στην τελική της λύτρωση. Ο Βιζυηνός παρότι ενημερωμένος για τα τεκταινόμενα  στο χώρο της αισθητικής, της ψυχολογίας και της φιλοσοφίας στην Εσπερία, ανατρέχει κατ’ ευθείαν στο κατ’ εξοχήν αντικείμενο της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας και επιχειρεί αποκάλυψη της ανθρώπινης ψυχής ως πηγή των προτεραιοτήτων και των επιδιώξεων του βίου, δηλαδή της ανθρώπινης παρουσίας στα πλαίσια του αισθητού. Το έργο του αυτό είναι αυτοβιογραφικό, αλλά γιατί να θέλει ο Βιζυηνός να περιγράψει τη ζωή του; Μα γιατί καταδήλως θέλει να την αναγάγει σε πρότυπα σχήματα – σχήματα κοσμικά κατά τους Έλληνες- ακριβώς δηλαδή όπως πράττει η αρχαία ελληνική μυθολογία και συνακολούθως το αρχαίο ελληνικό δράμα. Ο Ιωάννης Ζερβός, στον πρόλογο της έκδοσης των ποιημάτων του Γ.Βιζυηνού, το 1916, (εκδ. Φέξη)  διαβεβαίωνε πως  «παρουσιάζει την πρώτην κατ’ επίγνωσιν και γενναίαν απόπειραν εις το να λάβει η νεωτέρα μας ποίησις μίαν καθολικότητα εθνικής διανοήσεως, εθνικού αισθήματος και πανελληνίου μορφής».

Ο Δήμος Αβδελιώδης   διηγείται θεατρικώς το έργο του Βιζυηνού, με στόχο να κάνει του θεατές αυτής της θεατρικής διήγησης  κοινωνούς και συμμέτοχους της κοσμικής προβολής της ανθρώπινης ψυχής.

Εν όψει : Σαλβατόρ Νταλί, "Γυναίκα στο παράθυρο"