Οι άγνωστες ελληνικές σπουδές του Τσέχοφ

Της Μαρίας Αρβανίτη Σωτηροπούλου

 

        Ο Αντον Τσέχοφ (1860-1904) έζησε τα παιδικά του χρόνια στο λιμάνι Ταγκαρόγκ, που είχε ιδρυθεί από το Μεγάλο Πέτρο και άλλοτε ευημερούσε. Την εποχή που έζησε ο Τσέχοφ  η πόλη ψυχορραγούσε. Οι έλληνες έμποροι ήταν η αριστοκρατία, που είχε κάτω από τον έλεγχό της τις εξαγωγές κυρίως αγροτικών προιόντων. Έτσι οι βαθύπλουτοι άρχοντες ονομαζόντουσαν Βαλιάνος, Σκαραμαγκάς, Μουσούρης, Σφρέλος, αλλά ποτέ Πετρόφ, ή Ιβάνοφ. Οι εκατομμυριούχοι του Ταγκαρόγκ έμεναν στην καλή συνοικία, έδιναν δεξιώσεις, κυκλοφορούσαν με άμαξες, φορούσαν παριζιάνικες τουαλέτες, επιχορηγούσαν το τοπικό θέατρο κι έστηναν στο ελληνικό νεκροταφείο μνημεία από παριανό μάρμαρο για τους ίδιους και τις οικογένειές τους. Άλλωστε ο πιο πετυχημένος δήμαρχος και εξωραιστής της πόλης ήταν ο μουσικός συνθέτης Αχιλλέας Αλλεφάκης.

        Ο Πάβελ Εγκόροβιτς Τσέχοφ, έμπορος θρησκόληπτος και σκληρός πατέρας είχε την έμπνευση να δώσει στους γιούς του τη μόρφωση, πού -όπως σήμερα τα αγγλικά- θα αποτελούσε το διαβατήριο για τον κόσμο των επιχειρήσεων.

        Από το βιβλίο του Ανρί Τρουαγιά “Τσέχοφ” (μετ Θωμά Σκάσση Libro1986) διαβάζουμε:

        “Απογοητευμένος από την πενιχρή απόδοση της δουλειάς του, ο Πάβελ Εγκόροβιτς αποφάσισε μια μέρα πως οι γιοι του έπρεπε να ξεφύγουν από τη μοίρα του παντοπώλη. Έλεγε πως αφού οι πλούσιοι έλληνες κυριαρχούσαν στην Ταγκαρόγκ, έπρεπε κι αυτοί να παίξουν το παιχνίδι τους. Αντί να βάλει τον Αντόν και το Νικόλαο σε ρώσικο σχολείο, όπως τον συμβούλευε δειλά η γυναίκα του, προτίμησε μ' ένα φιλόδοξο υπολογισμό να τους στείλει σε ελληνικό, όπου θα μάθαιναν τη γλώσσα των επιχειρήσεων. Αργότερα χάρη στη γνώση αυτής της γλώσσας, θάβρισκαν εύκολα δουλειά σε κάποιο οίκο εισαγωγών- εξαγωγών και σκαλί- σκαλί θ' ανέβαιναν στις πιο ψηλές θέσεις.

        Στο σχέδιό του τον ενθάρρυνε και ο καθηγητής του σχολείου της ελληνικής παροικίας, ο Νικόλαος Βουτσινάς, ένας άνδρας χοντρός και κοκκινογένης, φλύαρος και με νεφελώδες παρελθόν. Ήταν μάλιστα τόσο πειστικός ώστε ο Πάβελ Εγκόροβιτς δέχθηκε -παρ' όλη τη φιλαργυρία- να προκαταβάλει 25 ρούβλια για δίδακτρα. Ο Αντόν και ο Νικόλαος πήραν λοιπόν το δρόμο για το εκπαιδευτήριο όπου, σύμφωνα με τα λεγόμενα του Βουτσινά, σμιλευόταν η εμπορική αφρόκρεμα της πόλης, κουβαλώντας στους ώμους τους τις ελπίδες ολόκληρης της οικογένειας.

Οι επιπτώσεις των ψηλών κτιρίων στο Τορόντο

 

 

Του Αλέξιου Βανδώρου

Οι υποστηρικτές του «ύψους» των πόλεων ανήκουν σε διάφορες κατηγορίες – όπως λόγου χάρη αυτοί που θέλουν τα υψηλά κτίρια ως δηλωτικά ισχύος  ,ή αυτοί που θέλουν τα υψηλά κτίρια ή γενικώς την υψηλότερη πόλη,  για την εξοικονόμηση αστικού χώρου  και (σε τελευταία ανάλυση,  περιαστικής)  φύσης… Ο υποφαινόμενος υποστηρίζει μια πόλη γενικώς υψηλότερη και γενικώς βαθύτερη  της σημερινής– πράγμα που είναι διακριτό από την άναρχη δόμηση ουρανοξυστών . Όσον αφορά το «βαθύτερη», αυτό αποτελεί συνηγορία υπέρ της υπόγειας δόμησης (π.χ γκαράζ) με σκεπτικό πάλι την εξοικονόμηση χώρου. «Η πόλη είναι κατάσχεση της φύσης από τον άνθρωπο», έλεγε ο Λε Κορπυζιέ, και για τούτο ακριβώς το λόγο πρέπει να κάνουμε τη «κατάσχεση» όσο γίνεται μικρότερη…..Γ.Σχ.

Εν όψει, έργο του Δημήτρη Σεβαστάκη

Όλο το κείμενο του Βανδώρου :

Δεν υπάρχει ακριβής κατάταξη των πιο θανατηφόρων πόλεων του κόσμου για τα μεταναστευτικά πουλιά, αλλά το Τορόντο θεωρείται μάλλον ο κορυφαίος υποψήφιος για τον τίτλο.

Όταν ένα βρετανικό πλήρωμα γύριζε ένα ντοκιμαντέρ για τα πουλιά που σκοτώνονται από συντριβές σε γυαλί, ο Ντάνιελ Klem ο νεώτερος, ένας ορνιθολόγος στο Muhlenberg College στο Allentown, ο οποίος έχει μελετήσει το θέμα για περίπου 40 χρόνια, τους κατεύθυνε στο Τορόντο, όπου τεράστιοι αριθμοί πουλιών σκίζουν τον ουρανό τη μια στιγμή και την επόμενη μπορεί να πέσουν κατευθείαν σε ένα κτίριο.

Τόσα πολλά πουλιά χτυπούν τους γυάλινους πύργους της πιο πυκνοκατοικημένης πόλης του Καναδά ώστε να υπάρχουν εθελοντές που καθαρίζουν το έδαφος της οικονομικής περιοχής κάθε πρωί. Φέρνουν χάρτινες σακούλες και για τη διάσωση τραυματισμένων πουλιών από την επικείμενο ποδοπάτημα των πεζών ή, πολύ συχνά, για να μαζέψουν τα πτώματα αυτών.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις 1.000.000 έως 9.000.000 πουλιά πεθαίνουν κάθε χρόνο από την αλληλεπίδραση με τα κτίρια στην περιοχή του Τορόντο.

Νίκη ενάντια στο δασοκτόνο νόμο – ο πόλεμος συνεχίζεται….

 

Κάποιοι καλόγεροι  ήταν ικανοί να βαφτίζουν  το κρέας ψάρι, προκειμένου να  επιδίδονται σε νηστεία  με το αζημίωτο….Το ΠΑΣΟΚ του 2003 είχε επιχειρήσει  να αλλάξει τον ορισμό του δάσους με τον νόμο 3208, επιτρέποντας κατ’ αυτό τον τρόπο τη μετάταξη κάποιων δασών στη κατηγορία των  «δασικών  έκτασεων», που απολάμβαναν  σχετικά μικρότερης προστασίας. 9  χρόνια αργότερα, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ως υπουργός Περιβάλλοντος (ΥΠΕΚΑ)   «ευδοκίμως τερματίσας» (!) τη σχέση του με το Υπουργείο Οικονομικών , εξέφραζε με άκρως γλαφυρό τρόπο  το πνεύμα του Νόμου 3208 του 2003, λέγοντας  «ας αποφασίσουμε τι θέλουμε να είναι δάσος» !  

 Αυτή η συγκεκριμένη διασκευή  της  λογικής του Λουϊτζι Πιραντέλο ( «Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε») παρέκαμπτε τους δασικούς επιστήμονες, λες και δεν ήταν ειδήμονες  που μπορούσαν να δώσουν – έστω και με τις όποιες αντιγνωμίες -  τον ορισμό του δάσους, αλλά μια συντεχνία δημοσίων υπαλλήλων,  που διεκδικούσε για πάρτη της έναν κατά το δυνατόν μεγαλύτερο χώρο  επιρροής και διαχείρισης….Ή λες και η απόφανση περί της δασικής ποιότητας των Χ ή Ψ  εδαφών μπορούσε να παράγεται  αυθαίρετα  από τον οποιονδήποτε πολιτικό ή πολιτευόμενο – εν δυνάμει  ρουσφετολόγο…..

Ο ιδιοτελής   προσδιορισμός της έννοιας του  δάσους από τον 3208/2003  και ειδικά η «Παπακωνσταντινοποίηση» της έννοιας,  δεν ήταν φυσικά τυχαίος και άσχετος με τις βλέψεις για τη  μελλοντική μετατροπή κάποιων χώρων σε εμπορεύσιμους …

Κυνήγι στο παγκόσμιας σημασίας Εθνικό Πάρκο Αμβρακικού !

 

 

Όταν η φύση  έχει τέτοιους φίλους, τι τους θέλει τους εχθρούς….Την άσκηση του κυνηγιού την επόμενη κυνηγετική περίοδο, σε μερικά από τα πιο ευαίσθητα και οικολογικώς  αξιόλογα  τμήματα  προστατευόμενης περιοχής,  προτείνει «με το έτσι θέλω» ο Φορέας Διαχείρισης του Εθνικού Πάρκου Υγροτόπων Αμβρακικού [1]. Η απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου του Φορέα αποτελεί απάντηση σε ερώτημα του Υπουργείου Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής σχετικά με τη διαχείριση της θήρας,  μετά τη λήξη της απαγόρευσης που ίσχυε στον πυρήνα του Εθνικού Πάρκου μέχρι τις 11 Ιανουαρίου 2013.

 

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Φορέα υπερψήφισε την εισήγηση εκπροσώπου του Υπουργείου Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής,  σύμφωνα με την οποία η θήρα μπορεί να επιτραπεί σε συγκεκριμένες ζώνες του πάρκου χαρακτηρισμένες ως Περιοχές Προστασίας της Φύσης, στις οποίες μέχρι πρότινος ίσχυε η απαγόρευση θήρας. Η αλλαγή αυτή προτάθηκε παρά το γεγονός ότι σύμφωνα με τον Νόμο 3937/2011 στις Περιοχές Προστασίας της Φύσης επιτρέπονται μόνο δραστηριότητες που δεν αλλοιώνουν το φυσικό περιβάλλον και δεν έρχονται σε αντίθεση με τους σκοπούς προστασίας της περιοχής, αλλά και χωρίς να υπάρχει επαρκής επιστημονική τεκμηρίωση που να βεβαιώνει ότι κάτι τέτοιο θα εξασφαλιστεί αν επιτραπεί η θήρα στην περιοχή.

 

Είναι πραγματικά ανησυχητικό ότι το Υπουργείο Περιβάλλοντος και ο Φορέας Διαχείρισης υποστηρίζουν ατεκμηρίωτα μία σοβαρή απόκλιση από τον νόμο σε έναν από τους σημαντικότερους υγροτόπους της νότιας Ευρώπης και παρότι είναι σε γνώση τους συγκεκριμένα επιστημονικά στοιχεία που υποστηρίζουν ότι θα υπάρξει βλάβη και σημαντική όχληση στα προστατευόμενα είδη του Εθνικού Πάρκου εάν επιτραπεί το κυνήγι [2].

15 Εντολές κατά της κακής ανακύκλωσης…

Καθώς η ανακύκλωση οικιακών αποβλήτων κάνει σημαντικά βήματα και όλο και περισσότεροι επιθυμούν να συμμετάσχουν στην προσπάθεια να μειωθεί ο όγκος των σκουπιδιών, είναι πολύ σημαντικό να αποφεύγονται ορισμένα λάθη, που ενδέχεται, αντί να λύσουν, να δημιουργήσουν προβλήματα. Εμείς συγκεντρώσαμε 15 «περίεργα υλικά» που φαίνονται κατάλληλα για ανακύκλωση, αλλά δεν είναι.

1. Σπασμένα γυαλιά. Οι γυάλινες συσκευασίες ανακυκλώνονται, αλλά τα σπασμένα γυαλιά όχι. Ο λόγος είναι ότι, καθώς η διαλογή στα κέντρα γίνεται συνήθως με τα χέρια, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος τραυματισμού των εργαζομένων. Αυτό σημαίνει ότι, αν σπάσει ένα ποτήρι ή ένα μπουκάλι, δεν το πετάμε στους μπλε κάδους, αλλά στους κοινούς.

2. Κουτιά από πίτσα, συσκευασίες έτοιμου φαγητού. Τα κουτιά της πίτσας είναι από χαρτόνι, οπότε μπορεί να σκεφτεί κανείς ότι είναι ανακυκλώσιμα. Οταν τα πετάμε όμως είναι γεμάτα λάδια και λίπη. Μάλιστα, όσο κι αν προσπαθήσουμε να τα καθαρίσουμε, αυτό δεν γίνεται ολοκληρωτικά, καθώς πάντα μένουν υπολείμματα, ενώ και το ίδιο το χαρτόνι μοιάζει να έχει «ποτίσει». Επομένως, όχι μόνο δεν ανακυκλώνονται, αλλά δημιουργούν πρόβλημα στη διαδικασία διαχωρισμού (διαμορφώνεται μια λερωμένη μάζα). Το ίδιο κάνουμε και τις συσκευασίες έτοιμου φαγητού.

3. Σακούλες βιοδιασπώμενες ή φωτοδιασπώμενες. Μοιάζουν με τις απλές πλαστικές σακούλες, αλλά δεν είναι ίδιες. Ενώ οι απλές πλαστικές σακούλες μπορούν να ανακυκλωθούν κ αι να γίνουν πλαστικό φιλμ, οι βιοδιασπώμενες ή φωτοδιασπώμενες, που διατίθενται κυρίως από τα σούπερ μάρκετ, έχουν ημερομηνία λήξης και από ένα σημείο και μετά αρχίζουν να αποσυντίθενται. Επομένως, δεν ανακυκλώνονται. Επίσης, υπάρχει περίπτωση η διαδικασία αποσύνθεσής τους να ξεκινήσει ενώ βρίσκονται στους μπλε κάδους ή στο κέντρο διαλογής της ανακύκλωσης, δημιουργώντας πολλά μικροσκοπικά κομματάκια, που συμβάλλουν στη δημιουργία ενός πολτού σκουπιδιών, ο οποίος δυσχεραίνει την ανακύκλωση.

Νέφος Ανίκατε Μάχαν

Της Χαράς Καφαντάρη

ΑΥΓΗ, 13.1.13 :Νέφος καπνομίχλης ή νέφος περιβαλλοντικής αδιαφορίας και υποβάθμισης;



Και ξαφνικά επανεμφανίστηκε το νέφος στην Αθήνα. Μνήμες επανήλθαν από παλιότερες εποχές, τότε που το νέφος είχε εγκατασταθεί μόνιμα πάνω από τον Αττικό Ουρανό. Τότε που οι αρμόδιοι υπουργοί δεν το έβλεπαν και ζητούσαν «ένα νεκρό» για να πειστούν.

Το νέφος αιθαλομίχλης, τα παλιά εκείνα χρόνια, σχηματιζόταν από την συσσώρευση αερίων ρύπων, που προέρχονταν από την κακή ποιότητα των καυσίμων και τον μεγάλη κυκλοφοριακό φόρτο. Σήμερα, ο κύριος ρύπος, όπως δείχνουν οι σχετικές μετρήσεις του ΥΠΕΚΑ είναι τα μικροσωματίδια που παγιδεύονται στην ατμόσφαιρα από τις ιδιαίτερες μετεωρολογικές συνθήκες. Τα αιωρούμενα μικροσωματίδια μπορεί να έχουν φυσική προέλευση (π.χ. αλάτι, γύρις, σκόνη) αλλά και ανθρωπογενή προέλευση. Οι κύριες πηγές ανθρωπογενών εκπομπών μικροσωματιδίων είναι οι μεταφορές, η κυκλοφορία οχημάτων, η καύση συμβατικών καυσίμων, βιομηχανικές και λατομικές δραστηριότητες, κατασκευές κλπ. Η σύσταση των μικροσωματιδίων εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως οι άνεμοι, οι πηγές προέλευσης κλπ. Τα επικίνδυνα μικροσωματίδια εισπνέονται και μπορεί να προκαλέσουν ανεπιθύμητες βλάβες στην υγεία.

Τον τελευταίο καιρό εμφανίζεται, ιδιαίτερα στα μεγάλα αστικά συγκροτήματα της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, νέφος καπνομίχλης (όπως το ονομάζει το ΥΠΕΚΑ). Αναφέρεται επίσης, ότι το νέφος εμφανίζεται ιδιαίτερα τις βραδινές ώρες και οφείλεται στην αυξημένη χρήση -για καύση σε τζάκια και ξυλόσομπες- βιομάζας, δηλαδή καυσόξυλα και προϊόντα ξυλείας. Δημοσιογραφικά ρεπορτάζ καταγγέλλουν περιπτώσεις καύσης παλιών επίπλων, δηλαδή προϊόντα ξύλου εμποτισμένα με χημικές ουσίες, ή συνθετικά προϊόντα ξυλείας (όπως νοβοπάν, μελαμίνες κλπ) ή ακόμα πλαστικών και ελαστικών. Όλα αυτά τα περίεργα είδη τελικά επιβαρύνουν την ατμόσφαιρα (τόσο την εσωτερική του σπιτιού, όσο και την εξωτερική) με μικροσωματίδια, μονοξείδιο και διοξείδιο του άνθρακα αλλά και σε ακραίες περιπτώσεις με χημικές επιβλαβείς ενώσεις.

Το ΥΠΕΚΑ με πρόσφατο Δελτίο Τύπου υιοθετεί όλες αυτές τις δημοσιογραφικές πληροφορίες. Αποδίδει την αποκλειστική ευθύνη της δημιουργίας του νέφους καπνομίχλης στην Αθήνα, εκτός από τις ευνοϊκές μετεωρολογικές συνθήκες, στην «έντονη χρήση εστιών καύσης που χρησιμοποιούν ως καύσιμη ύλη βιομάζα»....

Στην ετήσια έκθεση της αρμόδιας υπηρεσίας του ΥΠΕΚΑ για την ατμοσφαιρική ρύπανση το 2011 (έκδοσης Απριλίου 2012) αναφέρεται:
Eν όψει, νεαρος εθελοντής του Παγκόσμιου Ταμείου Φύσης με  "αυτοφυή" σκάγια ....

Ορνιθολογούντες αλλά και οικολόγοι

 

Οι «αεριτζήδες»   προτάσσουν στη προπαγάνδα τους  το «φαίνεσθαι» ενός τοπίου,  όπου οι ανεμογεννήτριες  παρουσιάζονται ως κατελθούσες από τον ουρανό και  όπου  απουσιάζουν  παντελώς οι δρόμοι και τα δίκτυα μεταφοράς ηλεκτρικού ρεύματος…. Αλλά επειδή αυτή η σαχλαμάρα είναι ευκόλως διαψεύσιμη, ως προσβάλλουσα χοντρά τη νοημοσύνη και την πραγματικότητα, συνηθίζουν να «ομολογούν»  ως βασικό στοιχείο του προβλήματος τις δυσλειτουργίες εις βάρος των μεταναστευτικών πουλιών – θυμίζοντας από αυτή την άποψη τους κουτσαβάκηδες των αρχών του 20^ου αιώνα, που ομολογούσαν στον αρχηγό της Αστυνομίας Μπαϊρακτάρη κάποια εγκλήματα για να αποφύγουν την διαπόμπευση  που ήθελαν  να αποφύγουν …

Με βάση  την ομολογία  τους, οι αεριτζήδες εξειδικεύουν το στόχο τους,  αυξάνουν την πιθανότητα «πειθούς» κάποιων – φυσικά με το αζημίωτο -  και προσδοκούν το αποτέλεσμα του ντόμινο όσον αφορά τους υπόλοιπους…

Δεν θέλω να πιστέψω ότι είναι δυνατόν ορνιθολογούντες,  με την γνωστή ευρεία  φυσιογνωσία τους, να συναινέσουν σε αυτό που εξαχρειώνει την ελληνική φύση και προιωνίζεται νέα μνημόσυνα -  κοντά στα μύρια  όσα τελούμε εδώ και χρόνια … 

Παλαιοημερολογίτες κατά της ιδιωτικοποίησης του νερού

 

Εν όψει της επικείμενης  Ημέρας Αγιασμού των Υδάτων κατά το παλαιό Ημερολόγιο, που έχει 13 ημέρες διαφορά από το νέο,και με δεδομένο ότι  αυτός ο Αγιασμός δεν πρόκειται να έχει την απήχηση του αντίστοιχου νεοημερολογίτικου εορτασμού,  που έφερε ακόμη και τον Πρωθυπουργό κ. Σαμαρά στον Πειραιά, η νεοσύστατη  Ένωση Παλαιοημερολογιτών Οικολόγων (Ε.Π.ΟΙ)  υπογράμμισε την παρέμβαση των  Οικολόγων Πρασίνων στις 6.1.2013.

« Με το σύνθημα «Θάλασσα – Ακτές – Νερό, μην ξεπουλάτε κάθε Δημόσιο Αγαθό» οι ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ έδωσαν το δικό τους στίγμα στον Πειραιά, κατά τη διάρκεια του αγιασμού των υδάτων. Το σύνθημα αναγραφόταν σε πανό που ανάρτησε ομάδα των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ έξω από την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα στον Πειραιά. Αξίζει να σημειώσουμε ότι, λίγα μέτρα πιο κάτω ήταν οι επίσημοι θεσμικοί και πολιτειακοί παράγοντες, προεξέχοντος του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά,  οι οποίοι έλαβαν γνώση της πρωτοβουλίας. Φυσικά, για ακόμα μια φορά τα τηλεοπτικά ΜΜΕ που κάλυψαν την εκδήλωση δεν μετέδωσαν την είδηση, παρά το γεγονός ότι το πανό παρουσιάστηκε δίπλα από τις κάμερες της κρατικής τηλεόρασης»

Εξ άλλου σε ένα  στοχαστικό κείμενο των ΟΠ, που μοιράστηκε στο χώρο της τελετής, επισημάνθηκε η διαρκής υποβάθμιση της ποιότητας των νερών – παρά την ετήσια τέλεση αγιασμών… «Ο Αγιασμός των υδάτων και ο φωτισμός της κτίσεως εμπεριέχουν βαθιά οικολογικά μηνύματα», υπογράμμισαν οι ΟΠ….. 
Eν όψει, έργο του Claude Monet

Άντρες και γυναίκες

Ας αφήσουμε τις πολύ όμορφες γυναίκες για τους άντρες που δεν έχουν καθόλου φαντασία.      Marcel Proust, 1871-1922, Γάλλος συγγραφέας             Ο πόλεμος ανάμεσα στα δύο φύλα είναι ο μόνος στον οποίο τα αντίπαλα μέρη κοιμούνται           τακτικά με τον εχθρό.      Quentin Crisp, 1908-1999, Βρετανός συγγραφέας.          Οι γυναίκες και οι γάτες  κάνουν ό,τι τους αρέσει. Οι άντρες και οι σκύλοι πρέπει  να   xαλαρώσουν και να συνηθίσουν σ' αυτήν την ιδέα. Robert Heinlein, 1907-1988, Αμερικανός συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας  Υπάρχουν δυο μόνο πράγματα που μπορούν να κάνουν τη γυναίκα σου  ευτυχισμένη: πρώτον να την κάνεις να νομίζει ότι περνάει το δικό της και, δεύτερον, να περνάει το δικό της. Λύντον Τζόνσον, 1908-1973, Αμερικανός Πρόεδρος [1963-1968] Όταν ήμουν νέος, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην παντρευτώ προτού βρω την ιδανική γυναίκα. Τελικά την βρήκα, αλλά έψαχνε κι αυτή για τον ιδανικό  άνδρα. Robert Schuman, 1886-1963, Γάλλος πρωθυπουργός [1946-48]   Ο παράδεισος βρίσκεται εκεί που είναι η Εύα. Mark Twain, 1835-1910, Αμερικανός συγγραφέας Η γυναίκα θέλει πολλά από έναν άνδρα, ενώ ο άνδρας θέλει μόνο ένα, αλλά από πολλές γυναίκες. Κονσταντίν Μελιχάν, Ρώσος χιουμορίστας Αν δεν υπήρχαν γυναίκες, όλα τα λεφτά του κόσμου δεν θα είχαν σημασία. Αριστοτέλης Ωνάσης, 1900-1975, Έλληνας εφοπλιστής Το να κερδίσεις έναν άντρα είναι τέχνη. Το να τον κρατήσεις είναι επάγγελμα. Simone De Beauvoir, 1908-1986, Γαλλίδα Συγγραφέας Ένα κορίτσι με μέλλον πρέπει να αποφεύγει έναν άντρα με παρελθόν. Evan Esar, 1899-1995, Αμερικανός χιουμορίστας Για να είσαι ευτυχισμένη μ' έναν άντρα, πρέπει να τον καταλαβαίνεις πολύ και να τον αγαπάς λίγο. Για να είσαι ευτυχισμένος με μια γυναίκα, πρέπει να την αγαπάς πολύ και να μην προσπαθείς να την καταλάβεις . Hellen Rowland, 1875-1950, Αμερικανίδα χιουμορίστρια Η πάλη κατά της ανισότητας των φύλων δεν μπορεί να σχετίζεται με την καταστρατήγηση  της πολιτικής ισότητας , π.χ με τις ποσοστώσεις υπέρ των γυναικών στην πολιτική. Γιάγκος  Ράπτης, 1956. Πρόεδρος ποδοσφαιρικού σωματείου       Εν όψει, έργο του Gerhard Richter

 

 

ΔΑΣΟΣ ΤΑΤΟΪΟΥ

Η Μνημονιακή αντίληψη περί αξιοποίησης των περιουσιακών στοιχείων του ελληνικού δημοσίου είναι μια επικίνδυνη αντίληψη, γιατί εκδηλώνεται σε μια εποχή γενικού πλειστηριασμού της εθνικής περιουσίας, γιατί διακατέχεται από τη σπουδή κάλυψης τρυπών και εξευμενισμού «δανειστών». Η Μνημονιακή αντίληψη  περί αξιοποίησης δασών  είναι κάτι ακόμη  παραπάνω, ήγουν  επικίνδυνη στο τετράγωνο, γιατί εκτός από την «πωλητική» σπουδή  με την οποία συνδυάζεται, διακατέχεται από τη λογική της συμβατικής διαχείρισης,  της απεμπόλησης  της μακροπρόθεσμης λειτουργικότητας και της αισθητικής   των στοιχείων του χώρου. Οι μνημονιακοί «μαστροχαλαστές» ουδόλως χαμπαριάζουν από  ποιότητα  ζωής, κι αυτό γίνεται έκδηλο  στον οικονομίστικο  και στενά χρησιμοθηρικό τους λόγο ….

Η πρόσφατη κινητικότητα για την υπόθεση του πρώην βασιλικού κτήματος Τατοϊου ύστερα από  μεγάλη περίοδο αδράνειας,  θα ήταν δυνατό  να αντιμετωπισθεί με  ενδιαφέρον, αν  αποκλειόταν η αξιοποίηση του χώρου ως    «ντίσνεϋλαντ» προς όφελος  των καραδοκούντων  «καπιταλιστών της συμφοράς»  :  Όπως θα μπορούσαμε να πούμε,  αξιοποιώντας  τον  όρο που εισήγαγε στην κοινωνιολογική ανάλυση η Νάομι Κλάϊν, απηχώντας τις «επιχειρηματικές εφόδους» σε περιοχές τραυματισμένες από διάφορες φυσικές  καταστροφές…

Προς το παρόν υπάρχουν  σοβαρές ενδείξεις  περί  εξώθησης  του χώρου  σε συμβατικό τόπο αναψυχής, κατά παρέκκλιση της  σημερινής «μινιμαλιστικής» παρουσίας των κτισμάτων στο χώρο και  της εντυπωσιακής  παρουσίας ενός δάσους, με υψηλόκορμα δέντρα και πυκνούς θάμνους. Ενός χώρου που μέσα στο γενικό πλαίσιο της Αττικής  παρέχει κάτι από την ευχάριστη έκπληξη  «τροπικού δάσους  σε εύκρατη ζώνη» - για να χρησιμοποιήσουμε  μια φράση που έβαλε στο στόμα του  ο βιολόγος Κόνραντ Λόρενζ  για κάποιο  παραδουνάβειο δάσος της Αυστρίας….Όπου όλα  τα κτίσματα, συμπεριλαμβανομένου του παλιού θερινού ανακτόρου, πειθαρχούν σε μια κλίμακα λιλιπούτεια, σε βαθμό ώστε να προκαλούν συγκρίσεις με   τις σύγχρονες «σπιταρώνες»  της περιφέρειας, που μέχρι πρότινος έστηναν(με 5 γκαράζ, πισίνα, γκαζόν και  ιτιές οι κλαίουσες)  οι νεόπλουτοι πάσης Ελλάδος…

Το Παρίσι έχει το δάσος της Βουλώνης – ένα δάσος που θαμπώνει τον «χρήστη», από την εποχή του Μάριου και της Τιτίκας, στους «Αθλίους» του Βίκτωρα Ουγκώ -  δάσος θαυμαστό, γοητευτικό, για μαζικά πικνίκ αλλά και για μοναχικούς τύπους, επιδιδόμενους σε περισυλλογή… Το  δασόκτημα του  Τατοϊου  έχει ακριβώς πενταπλάσια έκταση αυτού της Βουλώνης – 42000 στρέμματα- και η φυσική ανάπτυξή του  απαιτεί την καταβολή ελάχιστης  κηπουρικής φροντίδας. Πρόσφατα (Οκτώβριος 2012) η «Αττική Συνεργασία» ζήτησε από το Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής «να σταματήσουν τα οποιαδήποτε  σχέδια  ιδιωτικοποίησης, ο χώρος  να παραμείνει στην πλήρη δικαιοδοσία του Δημοσίου και του Δασαρχείου, τα δε κτίρια που υπάρχουν να χρησιμοποιηθούν για ψυχαγωγικές, πολιτιστικές και άλλες δραστηριότητες προς όφελος του κοινωνικού συνόλου…».

 Μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να σημάνει την αρχή  «οικολογικής ανάπτυξης» στα δυτικά της Αθήνας,  όπου ενδημούν  οι πλέον υποβαθμισμένες περιοχές...

Δημοσιεύθηκε στην ΑΥΓΗ της 12.1.2013

Φωτογραφία της Σταυρούλας Κατσογιάννη

http://oikologein.blogspot.gr/2012/09/blog-post_26.html 

http://oikologein.blogspot.gr/2012/03/blog-post.html 

Συλλογικό έργο τέχνης

 Η ζωγράφος Βενετία Γαζίλα προκήρυξε δημόσιο "πλειοδοτικό" διαγωνισμό για την ονοματοδοσία του εν όψει έργου τέχνης...
Στο διαγωνισμό συμμετέχει και ο υποφαινόμενος, προτείνοντας ως τίτλο του έργου :
"Ο πραγματικός έρωτας είναι χειροποίητος" 

Ο Πέτερ Χάντκε και τα «παραδοξολογήματά» του….

Σε αντίθεση με διάφορα λογοτεχνίζοντα τσόλια, που γλύφουν ασύστολα την εξουσία παίζοντάς το ενίοτε «ελευθεριακοί» και sui generis – έτσι για να τσιμπήσουν καμιά ωρίτσα στην τηλεόραση -  ο Πέτερ Χάντκε ήταν  «το κάτι άλλο» … Ο  Πέτερ Χάντκε ήταν ο  Γερμανός λόγιος που όχι μόνο  τα έβαλε  με την πολιτική εξουσία  της χώρας του αλλά και  δεν συμβιβάστηκε με τη χειραγωγημένη ευρω-πλέμπα, που στα 1999 χειροκροτούσε τους εγκληματικούς βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας…

Στο νέο του βιβλίο, σε μετάφραση Γιώργου Καρτάκη,   ο Χάντκε παρουσιάζει ένα νέο πρόσωπο.

Πηγή :

 

http://www.vakxikon.gr/content/view/1446/834/lang,el/ 

"Ένα από τα πιο παράξενα βιβλία που έχουν ποτέ γραφτεί, είναι οι σημειώσεις με φράσεις από όνειρα «Μια χρονιά που τη μίλησε η νύχτα» του Πέτερ Χάντκε. Αποτελείται από περίπου 500 σύντομες προτάσεις, εκκλήσεις, διαλόγους και ιστορίες μινιατούρες. Είναι περίεργες, βαθυστόχαστες και συχνά τελείως παράλογες. Η ανάγνωσή τους επιφυλάσσει μια ιδιαίτερη περιπέτεια: αρχίζει κι o ίδιος ο αναγνώστης να ονειρεύεται, να συλλογίζεται και –όχι λίγες φορές– να κρυφογελά: «Moυ κουβάλησα αυτή τη γυναίκα στο σπίτι ειδικά για τη νύχτα: σύζυγος. Και τώρα εσύ την προσβάλλεις». Και: «Αυτή χρειάζεται είκοσι δευτερόλεπτα για να πέσει. Ο δικός μας έχει πέσει χάμω σε ένα». Υπάρχουν προτάσεις που περιγράφουν μια ολόκληρη ιστορία: «Πολύ αργά. Είναι τα πάντα κλειστά. Τι να κάνουμε; Στο σπίτι μου δεν μπορούμε να πάμε». Ή: «Έχει αέρα εδώ.» - «Από κάθε άποψη.» - «Τι θα κάνεις απόψε το βράδυ;» - «Θα πάω στο Λένμπαχ.» - «Πού είναι το Λένμπαχ;». Πιο όμορφες είναι όμως οι σκηνές ενός ελεύθερου και ελαφρού παραλογισμού: «Τι ψάχνεις ανάμεσα στις καστανιές;» - «Την Αλίκη» - «Να την, εδώ!» - «Όχι, αυτή η καστανιά είναι πολύ γέρικη – δε μπορεί να είναι αυτή η Αλίκη». Εύκολα μπορεί να ειπωθεί ό, τι δεν είναι αυτό το βιβλίο: μια συλλογή με αφορισμούς, μια εικονοπλαστική πρόζα. Είναι ένα βιβλίο για τα όνειρα, τρελό και λογικό όπως κι αυτά, όμορφο και στοιχειωμένο όπως η πτήση των σκέψεων μες στο κεφάλι μας, λίγο πριν να ξυπνήσουμε. Στο μισόφωτο της νύχτας βλέπει κανείς με άλλο τρόπο απ’ ό ,τι στο φως της ημέρας. Ε: Στο βιβλίο σας περιέχονται προτάσεις που έχετε ονειρευτεί. Πώς τις βρήκατε; Π.Χ.: Με ξύπνησα. Ε: Βάλατε το ξυπνητήρι; Π.Χ.: Όχι, αφουγκράστηκα μέσα μου κατά κάποιο τρόπο και ξύπνησα – κάποιες φορές μέσα στη νύχτα, άλλοτε νωρίς το πρωί. Σκέφτηκα αρχικά τις προτάσεις και τις εικόνες κι ύστερα τις κατέγραψα. Αργότερα τις έστρωσα μόνο γραμματικά. Κατά τα άλλα δεν έκανα καμιά άλλη παρέμβαση πάνω τους. Ε: Πρόκειται για υλικό ερμηνείας ονείρων; Π.Χ.: Κάτι τέτοιο δεν το έχω σκεφτεί. Με απασχολούν οι σημειώσεις, γιατί αφορούν τη γλώσσα των ονείρων – μια προλογοτεχνική φόρμα. Έχω συχνά για μέρες στο μυαλό μου τέτοιες νυκτερινές προτάσεις, όπως για παράδειγμα: «Το φως θα έπρεπε να στέκει πάνω απ’ όλους τους ανθρώπους, όπως σ’ έναν Ντακότα». Ε: Τι είναι αυτό; Π.Χ.: Δεν ξέρω. Ε: Έχει να κάνει με έναν Ινδιάνο – έναν Ντακότα; Π.Χ.: Ίσως. Ε: Γνωρίζετε άλλα βιβλία που να μπορούν να συγκριθούν με το δικό σας; Π.Χ.: Νομίζω, πως δεν έχει γράψει κανένας ως τώρα κάτι τέτοιο. Υπάρχει όμως μια αθέλητη, μια τυχαία συγγένεια με τον Κάφκα.

Ο ποιητικός λόγος του Βάσου Λυσσαρίδη

 

Του Μανώλη Μ. Στεργιούλη,Φιλολόγου – Σχολικού Συμβούλου

Από την «Φιλολογική», Τεύχος 120, Δεκέμβριος 2012

 

Ο Βάσος Λυσσαρίδης ως πολιτική και πνευματική προσωπικότητα έχει ξεπεράσει τα όρια του ελληνισμού. Η ζωή του είναι ταυτισμένη με την αναζήτηση της ελευθερίας, όχι μόνο της Μεγαλονήσου, αλλά και των όπου γης καταπιεζομένων και αγωνιζομένων λαών. Το ήθος, η συνέπεια, η συναίσθηση  ευθύνης και η  πολιτική ευθυκρισία του εξακολουθούν να επηρεάζουν επί πολλές δεκαετίες τον ρου της Ιστορίας της Κύπρου.

Η   πολυσχιδής δράση του, οι υπηρεσίες στην πατρίδα  και το πνευματικό του έργο στο χώρο της ποίησης και της ζωγραφικής δεν είναι δυνατόν να χωρέσει στο πλαίσιο της μικρής αυτής αναφοράς. Όσα λοιπόν ακολουθούν, ας εκληφθούν ως μία προσπάθεια ακροθιγούς παρουσίασης  του ποιητικού  του έργου.

Η ποιητική παραγωγή του Βάσου Λυσσαρίδη αριθμεί περίπου χίλια ποιήματα. Γράφει από την ηλικία των δεκαεπτά χρόνων. Το μεγαλύτερο μέρος των ποιημάτων αυτών παραμένει ανέκδοτο. Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι δεν προέβη στην  έκδοσή τους, γιατί περίμενε να γράψει κάτι καλύτερο. Πρέπει όμως να σημειώσουμε ότι η  ποίησή του περιέχει όλα εκείνα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την αξιόλογη ποίηση.

Στο διάστημα 2009-2010, εξέδωσε τρεις ποιητικές συλλογές, στις οποίες αποτυπώνονται γεγονότα που έζησε ο ίδιος και προσδιόρισαν σε μεγάλο βαθμό τη σύγχρονη ιστορία της Κύπρου. Τα γεγονότα αυτά, όπως ήταν φυσικό, επηρέασαν την προσωπική του πορεία και η μετατροπή τους σε στίχους εντάσσονται στην προσπάθεια απολογισμού του παρελθόντος, επαναπροσδιορισμού του παρόντος και οραματισμού του μέλλοντος.

Η πρώτη του συλλογή με τίτλο Ποιήματα παραπέμπει σε γεγονότα που συντελέστηκαν στη νήσο κατά την περίοδο του αγώνα, αλλά και τις επόμενες δεκαετίες. Ανακαλούνται στη μνήμη κορυφαίες στιγμές και πρόσωπα της Ελληνικής Ιστορίας, όνειρα που δεν έγιναν ποτέ πραγματικότητα, αγωνίες, ελπίδες και  γίνονται αφορμή για αναπόληση, προβληματισμό και διαμαρτυρία. Γεγονότα και πρόσωπα μετατρέπονται σε ποιητικά σύμβολα, που αντιτάσσονται στη φθορά και υποδεικνύουν το χρέος και το καθήκον.

Θανάσης Αναπολιτάνος

Πρόσφερε  πολλά σε ένα κίνημα όπως το αντιπυρηνικό, που βρέθηκε για μια ολόκληρη φάση  να είναι «κινηματικώς ντεμοντέ», παραγκωνισμένο, δεύτερης και τρίτης προτεραιότητας για τους πολιτικά δραστήριους…Σε μια περίοδο που ακόμη και η Ακαδημία Αθηνών ξιφουλκούσε  υπέρ της «ειρηνικής εφαρμογής της πυρηνικής ενέργειας», όπου η γείτων Τουρκία μεθόδευε το πυρηνικό της μέλλον  και την εισδοχή της στο κλαμπ των χαϊ-τεκ χωρών με τις πυρηνικές εγκαταστάσεις στο Ακούγιου, ο Θανάσης Αναπολιτάνος  ήταν σταθερά προσηλωμένος  στο αντιπυρηνικό  μετερίζι…

Βρεθήκαμε σε πολλές  κινήσεις  μαζί, μεταξύ των οποίων και στην αντιπυρηνική συνάντηση στο Svistov της Βουλγαρίας (Αύγουστος 2009)και στη συνέχεια στο ανενεργό αλλά πάντοτε υποψήφιο ενεργοποίησης, εργοστάσιο του Belene, στην ίδια χώρα. Η   φωτογραφία εν όψει είναι από το Svistov, όχι μακριά από τον Δούναβη, όπου  εκτός από τον  Θανάση Αναπολιτάνο , διακρίνεται η Μαρία Σωτηροπούλου, ο Σωτήρης Θεοδωρόπουλος, στη μέση ο υποφαινόμενος και δυο ακόμη συμμετέχουσες στην αντιπυρηνική συνάντηση.

Η τελευταία  τηλεφωνική επαφή μου με τον Αναπολιτάνο έγινε στις αρχές του 12, με αφορμή τη δημοσίευση  ενός  άρθρου  μου στην ΑΥΓΗ, υπό τον τίτλο : «Εύχομαι να πεθάνω υγιής» http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2012/02/blog-post_24.html. Ο Θανάσης βρισκόταν τότε στο νοσοκομείο και συγκινήθηκε από την αναφορά   στο Υγειονομικό Σύστημα των Ινδιών , με  τις απίθανες ταλαιπωρίες  των ασθενών από τη διαδικασία της νοσηλείας και «θεραπείας» τους…

Αυτός ο ευγενικός, γλυκομίλητος, διαλλακτικός αλλά και σταθερός άνθρωπος, θα  λείψει  πολύ από όλους τους  φίλους  και συναγωνιστές του – που είχαν την μεγάλη τύχη να τον  γνωρίσουν.....

Γυναίκες στην πρωτοπορία της Τέχνης….

Παρά τον χαρτοπαικτικό χαρακτήρα του όρου «ρέντα» (= ο έχων   απανωτές επιτυχίες), νομίζω ότι είναι αυτός που προσιδιάζει  περισσότερο στην  παραγωγικότητα και εκφραστικότητα της Άννας Φιλίνη το πρόσφατο χρονικό  διάστημα... Τελευταίο  προϊόν της Φιλίνη είναι το βιβλίο  «Γυναίκες στην πρωτοπορία της τέχνης – από την εποχή του Μπαρόκ στο σήμερα», που παρουσιάζεται από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη στο  «art bar Ποιήματα & Εγκλήματα»  ( τίτλος Ολέ!),Αγίας Ειρήνης 17, Μοναστηράκι (60 μέτρα από το μετρό), τηλ.210-3228839, την Παρασκευή 11 Ιανουαρίου, ώρα 8μμ.

Θα μιλήσουν οι  Νίκος Δασκαλοθανάσης, ιστορικός τέχνης, η  Ζωγράφος Κλεοπάτρα Δίγκα και η  Πανεπιστημιακός Μαρία Στρατηγάκη. Την εκδήλωση  θα συντονίσει η δημοσιογράφος Πόλυ Κρημνιώτη, θα ακολουθήσει δε συζήτηση με το κοινό…...