Ε. Καπετανάκη-Μπριασούλη : Κατά της ερημοποίησης…..

Η  17^η Ιουνίου «συνέπεσε» ως  « ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΠΟΙΗΣΗΣ», με την ημέρα των ελληνικών εκλογών…Το αποτέλεσμα ήταν να συζητηθεί ελάχιστα το μεγάλο ζήτημα της προστασίας  του πλέον θεμελιώδους φυσικού πόρου… Κάλλιο αργά όμως παρά ποτέ, η  Ελένη Καπετανάκη-Μπριασούλη αναφέρεται στο πρόβλημα με στόχο την «μηδενική καθαρή υποβάθμιση γης»…  

 «Το 2050 θα χρειαζόμαστε 3 φορές την έκταση της γης για να καλύψουμε τις διατροφικές μας ανάγκες»[i]. Αλλά, κάθε χρόνο 12 εκατομμύρια εκτάρια γης μετατρέπονται σε ανθρωπογενείς ερήμους, μια έκταση που μπορεί να παράγει 20 εκατομμύρια τόνους σιτηρών το χρόνο ….  ενώ κάθε λεπτό[ii]:

·       Προστίθενται 150 άνθρωποι στη γη

·       Εκλύονται 6.150 τόνοι διοξειδίου του άνθρακα

·       Αποψιλώνονται 25 εκτάρια γης

·       Υποβαθμίζονται 10 εκτάρια εδάφους

·       Ερημοποιούνται 23 εκτάρια γης

·       Αστικοποιούνται 5,5 εκτάρια

·       …  πεθαίνουν 16 άνθρωποι από τους οποίους οι 12 είναι παιδιά….

Το 19 τοις εκατό του παγκόσμιου πληθυσμού (1.3 δισεκατομμύρια χρήστες της γης) παράγει τροφή και άλλα αγροτικά προϊόντα για τους ίδιους και για τα υπόλοιπα 5.7 δισεκατομμύρια ανθρώπων στη γη[iii].

Προφανώς, δεν είναι τυχαίο ότι η Γραμματεία της Διεθνούς Σύμβασης για την Καταπολέμηση της Ερημοποίησης (ΔΣΚΕ) επέλεξε το θέμα Μηδενική υποβάθμιση της γης (Land degradation neutrality) για την Παγκόσμια Ημέρα για την Καταπολέμηση της Ερημοποίησης το 2012. Τούτος ο δεύτερος χρόνος της δεκαετίας για την καταπολέμηση της ερημοποίησης, 2010-2020, συμπίπτει φέτος με τον εορτασμό των 20 ετών από τη Διάσκεψη του Ρίο, τη Διάσκεψη Rio+20, που θα γίνει στο Ρίο ντε Τζανέϊρο, 20-22 Ιουνίου, τρεις μέρες μετά τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας για την Καταπολέμηση της Ερημοποίησης στις 17 Ιουνίου 2012. Στη Διάσκεψη Rio+20 η Γραμματεία της ΔΣΚΕ θα προτείνει τον υπερβολικά φιλόδοξο στόχο, μηδενική καθαρή υποβάθμιση της γης (zero-net land degradation), με ορίζοντα το 2030.

Όπως σημειώνει η ενδιαφέρουσα έκθεση “Zero net land degradation”[iv] (Μάιος 2012), η μηδενική καθαρή υποβάθμιση γης μπορεί να επιτευχθεί όταν, για μια δεδομένη περίοδο, η μη-υποβαθμισμένη γη παραμένει υγιής με εφαρμογή ορθών διαχειριστικών πρακτικών και η ήδη υποβαθμισμένη γη αποκαθίσταται.

Η αδιαμφισβήτητη συνέπεια της επίτευξης αυτού του φιλόδοξου στόχου είναι  ένας κόσμος με άφθονους και ‘υγιείς’ έγγειους πόρους, ένας κόσμος χωρίς πείνα, επισιτιστική ανασφάλεια, έλλειψη νερού, φτώχεια, αναλφαβητισμό, ανεργία, χαμηλή ποιότητα ζωής, ένας κόσμος καλά προετοιμασμένος να αντιμετωπίσει με αισιοδοξία τη μελλοντική επιβίωση και ανάπτυξη του.

Πόσο εφικτός είναι, όμως, αυτός ο στόχος, με δεδομένες τις πιέσεις που δέχεται η γη, τις συγκρουομένες απαιτήσεις από ανταγωνιστικές χρήσεις της, τις ισχυρές αλληλεξαρτήσεις των σύγχρονων κοινωνικο-περιβαλλοντικών συστημάτων και τις αδυναμίες της διακυβέρνησης τους;

Διαγωνισμός φωτογραφίας της «Ελληνικής Εταιρείας»

Ολοκληρώθηκε ο μαθητικός Διαγωνισμός Φωτογραφίας με τίτλο «ΤΙ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΗΘΕΙ ΣΤΟ ΝΗΣΙ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ», που διοργάνωσε το  Πρόγραμμα «Αειφόρο Αιγαίο»  της  «Ελληνικής Εταιρείας  Περιβάλλοντος και Πολιτισμού», για έβδομη συνεχή χρονιά – με συμμετοχές περισσότερες από κάθε άλλη φορά…. 

 Η άναρχη δόμηση, η ρίψη σκουπιδιών, η αλλοίωσητης τοπικής αρχιτεκτονικής , ήταν  μερικά από τα στοιχεία που   απογοητεύουν  τους μαθητές όταν τα βλέπουν στο νησί τους, ενώ αντίθετα νιώθουν υπερήφανοι  όταν διατηρείται η  ταυτότητα του τόπου τους και η ποιότητα του φυσικού περιβάλλοντος…

Τα ονόματα των μαθητών που εντυπωσίασαν περισσότερο με τις φωτογραφίες και τα σχόλια τους είναι : 

Τριαντάφυλλος Τελωνιάτης, Δημοτικό Σχολείο Ερεσού, Λέσβος

(Βραβείο Βορείου Αιγαίου) 

Παναγιώτης Κακλαμάνης, Δημοτικό Σχολείο Μπατσίου, Άνδρος

(Βραβείο Κυκλάδων και Νησιών του Αργοσαρωνικού)

Βραβείο Δωδεκανήσων 

Ελένη Καραβέλατζη, Γυμνάσιο,

 Καστελόριζο 

Επί πλέον επιβραβεύτηκαν οι προσπάθειες των Παναγιώτη Μπότη(Λέσβος), Μάλαμα Γιάννου (Άη Στράτης), Παναγιώτη Σουσαλή, Παναγιώτα Γιαννουλάκη και Νίκου Κουκουλήθρα(Λήμνος)  και των Μαρία Γανιάρη,  Καλλιόπη Κουνιάδη(Χίος) 

Όλες οι συμμετοχές αναρτήθηκαν  στις  ιστοσελίδες

www.egaio.gr/news.php?mid=36,

http://www.egaio.gr/news.php?mid=38

http://www.egaio.gr/news.php?mid=39

Τοξικά απόβλητα, στο Στρατώνι της Χαλκιδικής….

 

Ακολουθώντας τον νόμο της βαρύτητας, τα τοξικά απόβλητα των ορυχείων της Χαλκιδικής οδεύουν προς τα χαμηλότερα σημεία του χώρου για να καταλήξουν τελικά στη θάλασσα…Να ένα μέρος που προς το παρόν δε  θα μπορείς να κάνεις τις τόσο ωφέλιμες γαργάρες με θαλασσινό νερό, ενώ στο μέλλον ενδέχεται να μην μπορείς να εκθέτεις στον κίνδυνο του μπάνιου ούτε  το σκύλο σου….

Κατά τα άλλα η διαρροή των τοξικών υγρών των  ορυχείων  συνεχίζεται για 4^η ημέρα εν μέσω της προεκλογικής αναμπουμπούλας – με το λύκο να χαίρεται :  Η  de facto μετατροπή μιας τουριστικής ακτής σε τοξικό υγρότοπο, δεν είναι έξω από τις επιθυμίες αυτών που θέλουν να αλώσουν τις ομορφιές και την ποιότητα ζωής στην Χαλκιδική….

Σχετικά δες  

http://enpoarneas.blogspot.gr/2012/06/blog-post_4805.html  και  http://antigoldgreece.wordpress.com/2012/06/15/stratoni-kokkina/

Πράσινη "πάνω" πόλη ….

Σε μια αναφορά του γεωτεχνικού Κώστα Τάτση, σχετικά με τα «φυτεμένα δώματα», http://taratsokipos.blogspot.gr/2012/06/17.html  επιβεβαιώνουμε την ύπαρξη μιας  δυνατότητας   που ξεπερνάει κάποιες  απλές λειτουργίες …. Ο συντάκτης της αναφοράς μιλάει για τη βελτίωση της αισθητικής του αστικού τοπίου μέσω των ταρατσόκηπων, για τις αντιπλημμυρικές λειτουργίες τους, για την επανένταξη της φύσης στον αστικό χώρο και την  επανοικείωσή της  από τους «αστούς», για την απορρύπανση και  την σχετική απόσβεση των θορύβων.  Το σημαντικότερο όμως είναι το ότι  πέρα από τις παρέες των κοτσυφιών  στις νέες αναβαθμισμένες στέγες, μιλάει και για τις ανθρώπινες  παρέες που μπορούν  να  εισπράξουν ποιότητα ζωής  . Και με αυτό τον τρόπο ανοίγει την όρεξη για μια άλλη προβληματική,  για μια  «πράσινη» ή «οικολογική» ή όπως-αλλιώς – πέστε-την -  πόλη….

Η «Καταστασιακή Διεθνής» υποστήριζε μια ενιαία αστική ανάπτυξη σε πυλωτές, θέλοντας με αυτό τον τρόπο να διασώσει πολύτιμο επιφανειακό χώρο για τους χρήστες της πόλης…Πριν από αυτήν η Λεκορμπυζιανή λογική της τρισδιάστατης αστικής ανάπτυξης – σε ύψος αλλά και σε βάθος(υπογείως) – ενεργοποιούσε μια πιο σκληρή εικόνα και  επέβαλε ως οικιστικό κύτταρο την "μεμονωμένη πολυκατοικία",  αλλά πάντως είχε τον ίδιο γνώμονα, δηλαδή την αύξηση  του διατιθέμενου επιφανειακού χώρου  για τους  πολίτες… Αντίθετα με τις δύο αυτές λύσεις, μια  πρακτική  πρασινίσματος των ταρατσών σε συνδυασμό με την προώθηση της συνοχής τους και  με την οργάνωση  της προσπελασιμότητας των πολιτών, θα οδηγούσε τελικά σε μια «Πάνω πόλη» με σημαντικές λειτουργίες και εξυπηρετήσεις, ανάλογες ή και υπέρτερες από αυτές του επιφανειακού, «γειωμένου» χώρου…

Ένας  υπέργειος  ελεύθερος χώρος, που θα αποσυμφορούσε ιδιαίτερα πυκνοδομημένες περιοχές ,   θα πατούσε πάνω σε ορισμένες προϋποθέσεις δομικής  ασφαλείας, θα προϋπέθετε εργασίες για τη συνένωση ταρατσών, για τη προσπελασιμότητα των πολιτών από νέες διαδρομές  και – κυρίως και προπάντων -  για το σεβασμό της ατομικής ζωής  των κατοίκων του υπόροφου ή  «υπο-κείμενου» χώρου…

Δεν  έχω δει ούτε έχω διαβάσει τίποτε για ένα τέτοιο ενιαιοποιημένο-υπέργειο ελεύθερο χώρο -  όμως είδα κάποτε στη Καλαμαριά της Θεσσαλονίκης, έναν επίγειο , ενιαιοποιημένο ελεύθερο χώρο, που προέκυψε από την συναρμολόγηση των ακάλυπτων χώρων κάποιων πολυκατοικιών…Το  συγκεκριμένο μικροτοπίο , εμπνευσμένο από κάποιες ιδέες της εποχής Τρίτση,  δεν είχε τίποτε το ιδιαίτερα εντυπωσιακό  : Όμως η αίσθηση της ελευθεριότητας , του αερισμού και της από-ασφυξιοποίησης του πολίτη από τη τυραννία των τοίχων και των εμποδίων , ήταν πραγματικά απαράμιλλη….

ΥΓ. Σκίτσο του Λε Κορμπυζιέ για την ανάπλαση του κέντρου του Παρισιού

Η Υπηρεσιακή μεν αλλά «εξυπηρετική» κυβέρνηση, και ένα πραξικόπημα…..

 

Οι  Βιομηχανικές ΑΠΕ έχουν μπει στο στόχαστρο της κριτικής εκατοντάδων κοινωνικών και περιβαλλοντικών κινήσεων, έχουν προκαλέσει ισχυρό δημόσιο αντίλογο και έχουν γίνει πεδίο  δικαστικών αντεγκλήσεων. Και όμως, παρά τη σοβαρότητα του θέματος, παρά την αποτελμάτωση άλλων ζητημάτων και αιτημάτων λόγω του υπηρεσιακού χαρακτήρα της σημερινής  κυβέρνησης, προωθήθηκαν στο Φύλλο Εφημερίδας Κυβέρνησης (αρ. 1787 Β/ 6-6-12) τρία μεγάλα επενδυτικά σχέδια ΑΠΕ στην Κρήτη και άλλα τέσσερα – στα οποία συμπεριλαμβάνεται το  σχέδιο εξόρυξης χρυσού στη Θράκη.

Πρόκειται για τα σχέδια:

«Αιολικό Σύστημα Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας (Α.Σ.Π.Η.Ε.), που περιλαμβάνει κατασκευή 33 αιολικών σταθμών, συνολικής ισχύος 1.077 MW, στους τέσσερις νομούς της Κρήτης και κοινή διασύνδεσή τους με το Εθνικό Διασυνδεδεμένο Σύστημα Ενέργειας μέσω υποβρυχίου καλωδίου» κυριότητας της «ΤΕΡΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ Α.Β.Ε.Τ.Ε.»,

«Κρήτη Πράσινο Νησί, που περιλαμβάνει κατασκευή 36 αιολικών σταθμών, συνολικής ισχύος 1.005,10 MW, στην Κρήτη και διασύνδεσή τους με το Διασυνδεδεμένο Σύστημα Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας μέσω κοινού υποβρυχίου καλωδίου», κυριότητας του Ομίλου «ELICA GROUP» και

«Κατασκευή ηλιοθερμικού σταθμού παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας συνολικής ισχύος 70 MW στη θέση Φουρνιά, του Δήμου Σητείας ενεργειακής παραγωγής 378.306 MWh ετησίως», κυριότητας της «ΣΟΛΑΡ ΠΑΟΥΕΡ ΠΛΑΝΤ ΛΑΣΙΘΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ Μ.Ε.Π.Ε.».

Οι τρεις εταιρείες έσπευσαν να «αξιοποιήσουν» κι άλλη «ευκαιρία»-  δηλαδή τον αντισυνταγματικό νόμο για τις Στρατηγικές Επενδύσεις (Ν. 3894/2010 ΦΕΚ Α΄ 204/02.12.2010), γνωστό ως FAST TRACK, ή νόμο Παμπούκη -, που  θα τους επιτρέψει να προηγηθούν όλων των άλλων και να διασφαλίσουν αδειοδοτήσεις για δεκάδες περιοχές στην Κρήτη που έχουν «καπαρώσει», μέσω των ληφθεισών αδειών παραγωγής της ΡΑΕ….

Ο «υπηρεσιακός» μεν αλλά από ό,τι φαίνεται άκρως (εξ)υπηρετικός   υπουργός Ανάπτυξης κ. Γιάννης Στουρνάρας, έσπευσε να ανανεώσει -με την αγαστή συνεργασία των άλλων υπηρεσιακών υπουργών- τις αποφάσεις που είχε πάρει η Διυπουργική Επιτροπή Στρατηγικών Επενδύσεων της INVEST in GREECE, «Επενδύστε στην Ελλάδα Α.Ε.»(!), τον περασμένο Μάρτιο και δεν είχαν υπογραφεί λόγω εκλογών  -     και να τις δημοσιεύσει στο ΦΕΚ!

Αντίθετα σε αυτή την  ενέργεια  , ΤΟ ΠΑΓΚΡΗΤΙΟ ΔΙΚΤΥΟ ΑΓΩΝΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΑΠΕ  δήλωσε   ότι δεν θα επιτρέψει τη μετατροπή της Κρήτης σε εργοστάσιο ενέργειας και ότι θα προσφύγει άμεσα στο Συμβούλιο της Επικρατείας εναντίον αποφάσεων  

ü      που συνιστούν νομικό πραξικόπημα, 6 μέρες πριν τις εκλογές!

ü      που αν εφαρμοστούν, θα κάνουν το νησί αγνώριστο, θίγοντας τον πρωτογενή τομέα και τον τουρισμό,

ü      που βασίζονται σε αντισυνταγματική νομοθεσία

ü      που καταστρατηγούν διεθνείς και ευρωπαϊκές συμβάσεις, όπως αυτές για τους οικοτόπους, τη βιοποικιλότητα, την ερημοποίηση, το τοπίο

ü      και αποτελούν προσβολή για τον τόπο και τις τοπικές κοινωνίες, αφού έχουν ληφθεί ερήμην τους.

Το Παγκρήτιο Δίκτυο  καλεί κόμματα και κοινωνικούς φορείς, εντός και εκτός Κρήτης, να αντισταθούν σε αυτή τη πρωτοφανή πραξικοπηματική ενέργεια. Κι ακόμη συμπαρατάσσεται με τον αγώνα άλλων περιοχών  της χώρας (Θράκη,χρυσορυχεία…) ενάντια σε μια στρεβλή βιομηχανική ανάπτυξη, που παραγνωρίζει τις επιπτώσεις  στη φύση και στην ποιότητα ζωής….

Υπογράφουν οι οργανώσεις του Παγκρήτιου Δικτύου :

City travelers, στο artradio Beton7….

 Η ομάδα city travellers είναι ένα πειραματικό εικαστικό-θεωρητικό εργαστήριο. Στις δραστηριότητές του συμπεριλαμβάνεται η διοργάνωση μικρών εικαστικών συλλογικών δράσεων και εκθέσεων που είναι αποτέλεσμα της έρευνας του εργαστηρίου. Άλλη μία δράση τους είναι η εκπομπή στο  www.beton7artradio.gr . Το περιεχόμενο της εκπομπής   θα αφορά την  έννοια της περιήγησης και της περιπλάνησης – πρωταρχικές έννοιες που απασχολούν το εργαστήριο.

Οι θεωρίες του Μπωντλαίρ, του Μπένγιαμιν και των Καταστασιακών για τη νεωτερικότητα, τον καλλιτέχνη και τον πλάνητα , γίνονται οι βάση για τις συζητήσεις μεταξύ του φιλόσοφου Παναγιώτη Παπαδόπουλου, της εικαστικού/γλύπτριας Κατερίνας Αθανασίου και του εικαστικού/ζωγράφου Αντώνη Λακίδη. Eμπλέκονται στην αέναη διερεύνηση των διαφορετικών αντιλήψεων που περιέχει από τη μία πλευρά η θεωρία της ιστορίας και η φιλοσοφία της τέχνης και από την άλλη η αισθητική και η πράξη της δημιουργίας. Στις συζητήσεις θα παρευρίσκονται φοιτητές και άλλοι προσκεκλημένοι, συμμετέχοντες ή μη στο σεμινάριο

To Βeton7artradio είναι ένα art project του Κέντρου Τέχνης & Πολιτισμού Beton7.

Ένα ραδιόφωνο που μιλάει Τέχνη, ένας σταθμός που ακούγεται στο διαδίκτυο στη διεύθυνση www.beton7artradio.gr σε 24ωρη βάση.

Καλύπτει θέματα τέχνης και πολιτισμού, αναδεικνύοντας τη σύγχρονη δημιουργία. Περιλαμβάνει συνεντεύξεις, πρωτότυπες θεματικές εκπομπές, μουσικά προγράμματα, ζωντανές συναυλίες, αφιερώματα σε προσωπικότητες από την Ελλάδα και το εξωτερικό ,αναφορές στο έργο σύγχρονων δημιουργών.

Στο Βeton7artradio συμμετέχουν παραγωγοί από όλο το φάσμα της σύγχρονης τέχνης όπως, εικαστικά, αρχιτεκτονική, θέατρο, μουσική, χορό, λογοτεχνία, κινηματογράφο, design.

Οι City travelers στο artradio Beton7 :

Κατερίνα Αθανασίου, Αντώνης Λακίδης, Παναγιώτης Παπαδόπουλος| Κάθε δεύτερη Πέμπτη: 17.00 - 19.00|   .  Αυτή την Πέμπτη 14.6.2012, 5-7 μ.μ.

ΚΑΘΑΡΣΗ ΣΤΟΝ ΑΜΒΡΑΚΙΚΟ....

                             

 Η χώρα χρειάζεται οπωσδήποτε  κάθαρση  μεγάλης κλίμακας, όμως και οι δράσεις μικρής κλίμακας δεν είναι ασήμαντες…Ιδιαίτερα μάλιστα όταν συνδυάζουν  το φιλότιμο του εθελοντή  και την αγάπη  για τη φύση…

Με το σκεπτικό αυτό δεν μπορεί κανείς παρά να επικροτήσει τη δράση της Περιβαλλοντικής Εταιρίας Πρέβεζας(ΠΕΠ) www.perivallontikiprevezas.org,  που είχε σαν  στόχο τον καθαρισμό του μικρού νησιού  «Βουβάλα», στον Αμβρακικό κόλπο…

Σημείωσε σε ανακοίνωσή της η ΠΕΠ :

«Σε συνέχεια της συμμετοχής στους καθαρισμούς των ακτών

της Μεσογείου για πάνω από 15 χρόνια τώρα (όταν ακόμη η

οικολογική συνείδηση αφορούσε λίγους), η Περιβαλλοντική Εταιρία

Πρέβεζας την Κυριακή 3 Ιουνίου διοργάνωσε κρουαζιέρα με σκοπό

τον καθαρισμό αυτή τη φορά των νήσων του Αμβρακικού

Κόλπου, ανταποκρινόμενη στο κάλεσμα του Φορέα Διαχείρισης

Υγροτόπων Αμβρακικού, του Δικτύου Μεσόγειος SOS και των

Ενεργών Πολιτών Περιοχής Αμβρακικού.

Με το τρεχαντήρι «Αγ. Σώστης» της ECO - CRUISING

(www.eco-cruising.gr E-mail: eco.cruising@yahoo.gr) έγινε η

μετάβασή μας στο νησάκι Βουβάλα (Βασιλόνγκα) που ας σημειωθεί

ότι είναι ένα νησάκι ιδιαίτερης γεωμορφολολικής και

περιβαλλοντικής σημασίας για την Ευρώπη, μιας και στον πυρήνα

του βρίσκεται ένας υγροβιότοπος!

Μαζί με μέλη της Ελληνικής Φωτογραφικής Εταιρείας Πρέβεζας

και άλλους φίλους είχαμε την τύχη να βρεθούμε και να καθαρίσουμε

τη νήσο  από τα σκουπίδια, που κυρίως αποτελούνταν από

κάλυκες φυσιγγίων, δίχτυα, πλαστικά κάθε είδους, υπολείμματα

του "πολιτισμού" μας!

Αρχικά προορισμός μας ήταν το νησάκι Κέφαλος. Εκεί

συναντήσαμε τους Ενεργούς Πολίτες Αμβρακικού που είχαν

ολοκληρώσει τον καθαρισμό. Τους προσφέραμε ένα δροσιστικό ποτό

ανταλλάσοντας προβληματισμούς και απόψεις για τον ΑΜΒΡΑΚΙΚΟ

και συνεχίσαμε για τη ΒΑΣΙΛΟΝΓΚΑ!

Ο Αμβρακικός Κόλπος πέρα από πολύ όμορφος είναι και

γεμάτος εκπλήξεις! Είχαμε την τύχη να συναντήσουμε κοπάδι

δελφινιών και την μεγάλη χαρά να τα ακολουθήσουμε έστω για λίγο.

Μα μεγαλύτερη ήταν η ικανοποίηση που συμβάλαμε έστω και

προσωρινά στην αποσυμφόρηση του Αμβρακικού από τα σκουπίδια

μας. Τουλάχιστον από εκείνα που είναι στερεά και ορατά!»

«Ελληνική αντίληψη» για το τοπίο….

Στην  ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ  ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗ (Ν. Ηράκλειο, Μαρίνου Αντύπα 18, τηλ. 2719 744) οι Αλέκος Σεργουλόπουλος,  Μάχη Σεργουλοπούλου και Παναγιώτης Παπαδόπουλος, συζητούν  (Δευτέρα 11 Ιουνίου, ώρα 7.30) για το έργο του Γιάννη  Σεργουλόπουλου. Το εισαγωγικό κείμενό τους λέει αρκετά γι αυτόν τον  ιδιόμορφο καλλιτέχνη.

«Ο Γιάννης Σεργουλόπουλος(1920-2002) αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση ζωγράφου του μοντερνισμού. Σπουδαστής στο εργαστήριο  του Θεόδωρου Λαζαρή και στη συνέχεια με μεγάλη μαθητεία στο Παρίσι, το έργο του χαρακτηρίζεται από εντάσεις και ανατροπές. Ξεκινά την καριέρα του υιοθετώντας μια μετακυβιστική αντίληψη του τοπίου σε απόλυτη συνάφεια με την πρωτοπορία της εποχής. Πρόκειται για μια περίοδο που έδωσε πολλά και δυνατά έργα που κρατούν-μετά από πενήντα χρόνια- τον νεωτερισμό και τη δύναμή τους […] Σχηματικά λοιπόν μπορούμε να ανιχνεύσουμε δυο κύριες περιόδους στη δουλειά του. Η πρώτη μπορεί να ονομαστεί «κυβιστική» που χρονικά ξεκινά από τα τέλη της δεκαετίας του  και σταματά στα τέλη της δεκαετίας του εξήντα. Η δεύτερη περίοδος της δημιουργίας του που αποτέλεσε μια επιστροφή στην παράσταση  ξεκινά τη δεκαετία του εβδομήντα μέχρι το τέλος της ζωής του. […] Στην κυβιστική περίοδο της δημιουργίας του, η αρχιτεκτονική διάταξη του θέματος, της σύνθεσης και της οργάνωσης του τοπίου μέσα στον ζωγραφικό χώρο της επιφάνειας συνιστούν το κεντρικό ζητούμενο. Σε αυτήν την περίοδο προέχει μια περισσότερο ελεύθερη και προσωπική έμφαση στην αυστηρή και λιτή οργάνωση. Μέσα στη σύνθεση δεσπόζει το φωτεινό ή γκρίζο άσπρο που σε πολλά έργα αυτής της περιόδου τοποθετείται στο κέντρο της.     Η επιστροφή του καλλιτέχνη στην  παράσταση, υποδηλώνει την αποφασιστικότητα του να συνομιλήσει με την «Ελληνική αντίληψη» για το τοπίο. Η Ελλάδα των ήπιων τόνων, του διακριτικού φωτισμού και των μαλακών τονικοτήτων είναι, τώρα, τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά που αναδεικνύονται. Παρατηρεί εκ νέου τον Λαζαρή, συνομιλεί με τον Χατζόπουλο και την παράδοση που αυτός εγκαινίασε στη μελέτη του τοπίου. Αυτό είναι άλλωστε το στοιχείο  του αιφνιδιασμού που προκαλεί.  Η ήρεμη επιφάνεια των έργων του, στο πρώτο κοίταγμα, μας δίνει την εντύπωση μιας γραφής αντικειμενικής όσο και ουδέτερης. Ο παρατηρητής βρίσκεται μπροστά σε έργα υψηλής τεχνικής αρτιότητας. Τώρα, η  Άνδρος ,η Σαντορίνη, η Ύδρα, η Μύκονος προβάλλουν σαν χώροι ιδανικής τελειότητας. Εκεί τα σημεία του χρόνου και της ιστορίας δεν υπάρχουν, μόνο το πρωτογενές υλικό της μνήμης»...... 

Ημέρες του 2200 μΧ : Εγκατάσταση προγράμματος «αγάπη»…

Τηλεφωνικό Κέντρο. Τεχνική Υποστήριξη(ΤΥ): Παρακαλώ, πως μπορώ να βοηθήσω; Πελάτης(Π):  Θα ήθελα να  εγκαταστήσω το πρόγραμμα που λέγεται "Αγάπη". Μπορείτε να με καθοδηγήσετε  σχετικά; Τ.Υ. : Φυσικά . Είστε έτοιμος να ξεκινήσουμε; Π : Είμαι λίγο άσχετος από τεχνολογία, αλλά ας προσπαθήσουμε. Τ.Υ.: Το πρώτο βήμα είναι να εντοπίσετε και να ανοίξετε το παράθυρο «Η Καρδιά μου». Μπορείτε να το εντοπίσετε; Π: Ναι, αλλά υπάρχουν άλλα τόσα προγράμματα που τρέχουν αυτή τη στιγμή. Υπάρχει πρόβλημα να εγκαταστήσω το «Αγάπη» ενώ τρέχουν τα άλλα; Τ.Υ: Ποια είναι αυτά; Π: Υπάρχει ένα που λέγεται «Παλιά Τραύματα», «Χαμηλή Αυτοεκτίμηση», ένα άλλο «Μνησικακία» και «Εκδίκηση». Τ.Υ.: Δεν υπάρχει πρόβλημα. Μόλις εγκαταστήσετε το πρόγραμμα "Αγάπη", θα διαγράψει βαθμιαία τα προγράμματα αυτά από το λειτουργικό σύστημα.  Το πρόγραμμα «Αγάπη» θα αντικαταστήσει το «Χαμηλή αυτοεκτίμηση» με μια άλλη ενότητα που λέγεται «Υψηλή αυτοεκτίμηση». Όμως, θα πρέπει να διαγράψετε οριστικά τα υπόλοιπα δύο προγράμματα: «Μνησικακία» και «Εκδίκηση». Αυτά  εμποδίζουν την εγκατάσταση του προγράμματος "Αγάπη". Π: Πως γίνεται να τα διαγράψω; Μπορείτε να μου πείτε; Τ.Υ.: Βεβαίως. Πηγαίνετε με το ποντίκι στην οθόνη σας κάτω αριστερά, εκεί που λέει 'Εκκίνηση' και επιλέξτε το πρόγραμμα «Συγχώρεση» και κάνετε κλικ. Επαναλάβετε τη διαδικασία όσες φορές χρειαστεί μέχρι να διαγράψετε τελείως τα δύο προγράμματα. Π: Α, ωραία! Έγινε κιόλας. Ώχ ! Όμως το πρόγραμμα «Αγάπη» ξεκίνησε μόνο του την εγκατάσταση. Είναι φυσιολογικό αυτό; Τ.Υ.: Ναι, αλλά να θυμάστε ότι έχετε μόνο τη πρώτη έκδοση του βασικού προγράμματος. Θα χρειαστεί να συνδεθείτε με άλλες «Καρδιές» για να κάνετε αναβάθμιση. Π: Ωχ! Μου εμφανίζεται ένα μήνυμα λάθους που λέει: 'Error - Το πρόγραμμα δεν μπορεί να λειτουργήσει με εξωτερικές παρεμβάσεις'. τι είναι αυτό; Τ.Υ.: Μην ανησυχείτε. Αυτό σημαίνει ότι το πρόγραμμα «Αγάπη» έχει φτιαχτεί για να τρέχει με εσωτερικές «Καρδιές» αλλά δεν έχει ακόμα τρέξει στη δική σας «Καρδιά». Σε μη-τεχνική γλώσσα, σημαίνει ότι πρέπει πρώτα να αγαπήσετε τον εαυτό σας για να είστε έτοιμος να αγαπήσετε τους άλλους. Π: Δηλαδή; Τι κάνω τώρα; Τ.Υ.: Κατεβάστε το πρόγραμμα «Αποδοχή εαυτού» και κάντε κλικ στα παρακάτω αρχεία: «Συγχώρεση εαυτού», «Συνειδητοποίηση της αξίας μου», «Αναγνώριση των ορίων μου». Π: Εντάξει, το έκανα. Τ.Υ.: Ωραία. Τώρα αντιγράψτε αυτά τα αρχεία στο βασικό σας φάκελο «Η Καρδιά μου». Το σύστημα θα διαγράψει οποιοδήποτε ασύμβατο αρχείο και θα επιδιορθώσει τα όλα τα λανθασμένα αρχεία. Επίσης, χρειάζεται να διαγράψετε τα «Αρνητική Κριτική», «Φλυαρία». Μετά πηγαίνετε στο Κάδο ανακύκλωσης και διαγράψτε τα οριστικά και από εκεί. Π: Έγινε. Ωπ!! O φάκελος «Η Καρδιά μου» αρχίζει να γεμίζει με νέα αρχεία. Τα «γαλήνη» και «πληρότητα» αντιγράφουν μόνα τους τα αρχεία στο φάκελο «Η Καρδιά μου». Είναι φυσιολογικό αυτό;  T. Y.: Ναι. Αυτό δείχνει ότι το πρόγραμμα «Αγάπη» έχει εγκατασταθεί και ήδη τρέχει. Κάτι τελευταίο,  πριν κλείσουμε το τηλέφωνο. Το πρόγραμμα «Αγάπη» είναι free, δεν χρειάζεστε κωδικό ενεργοποίησης, γι' αυτό δώστε το σε όσους μπορείτε. Μπορεί να σας ανταποδώσουν μερικά καλά αρχεία για αναβάθμιση…...

              ΥΓ. Οικολογείν  :Ευχαριστώ τη «Πηγή» (Ποθητή  Σκοπελίτου) για το εύρημα -  που είναι  facebookικής προελεύσεως….Οι εκλογές-εκλογές, αλλά που-και-που δεν κάνει κακό να γελάμε και λιγάκι…..

Τα φάρμακά σου φέρε τέχνη της Ποιήσεως…..

                

         

Ουδείς ξέρει τι θα έχει γίνει μέχρι τις 5-8 Ιουλίου του 2012, το σίγουρο όμως είναι ότι  όποιες ελπίδες και να  δημιουργηθούν μέχρι τότε, μετεκλογική αδεία, δεν θα μπορούν να διασκεδάσουν πλήρως   τις αγωνίες και τις πληγές από τα φρικτά μαχαίρια των μνημονίων, που υποστήκαμε  τα τελευταία δυόμισι χρόνια….Συνεπώς θα χρειαστεί μια ισχυρή δοσολογία ποίησης και μάλιστα  «φευγάτης», όπως αυτή που υπόσχεται το «ΤΡΙΑΚΟΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ(ζωή να’χει…) ΣΥΜΠΟΣΙΟ  ΠΟΙΗΣΗΣ», υπό τον τίτλο : «Ποίηση και όνειρο»…..

Χώρος του Συμποσίου θα είναι η Πάτρα, και συγκεκριμένα το Συνεδριακό και Πολιτιστικό Κέντρο του Πανεπιστημίου Πατρών. 

Χωρίς οποιαδήποτε διάθεση αξιολόγησης και  «ανθολόγησης»  των θεμάτων που θα παρουσιασθούν,   σημειώνω την τιμητική εκδήλωση της Πέμπτης 5.7.12 για τον Νικηφόρο Βρεττάκο , την εισήγηση της Κατερίνας Μάτσα ( «Ναρκωτικά και Ποίηση: Η εξορία του ονείρου»)  και  τη διαδικασία των βραβεύσεων της  τρέχουσας ποιητικής παραγωγής.....

Ακολουθεί το Πρόγραμμα  :  

Μητροπολιτικό Πάρκο Ελληνικού και «αστικός αναδασμός»….

Μια φορά κι έναν καιρό η λέξη «πάρκο» - στην ελληνική σημειολογία τουλάχιστον -  επιφυλασσόταν αποκλειστικά και μόνο για πράσινες εκτάσεις με κάθε είδος βλάστησης.  Τότε μάλιστα οι προτάσεις για «παρκοποίηση» κάποιων ακραιφνών δασών του περιαστικού χώρου(π.χ του Υμηττού), προκαλούσαν αντιδράσεις σ’ εμάς τους οικολογίζοντες, γιατί η έννοια του «πάρκου» είχε συνδυαστεί με  τεχνητές διατάξεις φυτών, με μεγάλες επεμβάσεις στο χώρο και  με άρση της φυσικότητάς του….

Αυτά ίσχυαν στις αρχές της δεκαετίας του 80, όμως μετέπειτα άρχισε να εισβάλλει μια διευρυμένη έννοια περί πάρκου . Τότε άρχισαν  να ονοματίζονται  κάποιες εγκαταστάσεις ως   «βιομηχανικά πάρκα», «βιοτεχνικά πάρκα» ή  «πάρκα ταφής»(!) -  υποκαθιστώντας   δόκιμους όρους όπως «βιομηχανική ζώνη», «βιομηχανική περιοχή», «νεκροταφείο» κλπ…

Με βάση αυτή την επιφύλαξη όσον αφορά τη «μοντέρνα» και πραξικοπηματική  νοηματοδότηση του όρου «πάρκο», και παραμένοντας πάντα μέσα στα πλαίσια του ελληνικών σημασιοδοτήσεων, θα είχα όλη τη καλή διάθεση να θεωρήσω την πρόταση του «Μητροπολιτικού Πάρκου Ελληνικού»  ως πρόταση  που ΔΕΝ συνιστά απλή ιδέα  «πρασινίσματος» , αλλά υποστήριξη ενός  πολυλειτουργικού  μορφώματος  με ήπιες  χρήσεις.  Διαβάζοντας όμως την «Ανοιχτή Επιστολή για την «αξιοποίηση» - ξεπούλημα του Ελληνικού, Προς τα πολιτικά κόμματα που διεκδικούν την ψήφο του ελληνικού λαού», που απευθύνει η   ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΑΡΚΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ , πείσθηκα ότι η Επιτροπή εμμένει πρωτίστως στην ιδέα μιας μεγάλης έκτασης πρασίνου στην άκρη του λεκανοπεδίου, την οποία και   διανθίζει   με κάποιες πολιτιστικές και αθλητικές δραστηριότητες.

Καταρχήν η ιδέα ενός  Μητροπολιτικού Πάρκου στο Ελληνικό «για χρήση όλων των πολιτών του λεκανοπεδίου» (κατά πως λέει η επιστολή), είναι τόσο παρήγορη για τους κατοίκους των Πατησίων,  όσο η αναγγελία της δενδροφύτευσης της Πίνδου…Κατά δεύτερο λόγο η ιδέα αυτή , που δεν είναι ιδιαίτερα φτηνή ακόμη και με τις πιο μετριοπαθείς εκδοχές πρασινίσματος,   δρα ανταγωνιστικά με άλλες εκκρεμείς  αναπλάσεις μεγάλων χώρων,  που βρίσκονται στη καρδιά του αστικού σχηματισμού – όπως είναι ο Ελαιώνας ή τα Τουρκοβούνια – ή που βρίσκονται σε ανάλογη απόσταση αλλά είναι  «φτασμένοι»  και ποιοτικά υπέρτεροι από την άποψη της φύσης και του Πολιτισμού (Δάσος Τατοίου).

 Η ιδέα της χρήσης του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού ως χώρου δημόσιου, με ήπιες χρήσεις , με τη λογική της εξυπηρέτησης υπερτοπικών αναγκών και μάλιστα  με τη λογική του αστικού αναδασμού, με βάση την οποία  π.χ μια παιδαγωγική χρήση (Γυμναστική Ακαδημία Δάφνης)  θα μπορούσε να εγκατασταθεί στο Ελληνικό αφήνοντας το χώρο της συνοικίας της  Δάφνης ελεύθερο, τέθηκε  από τον υποφαινόμενο  από τις αρχές της απομάκρυνσης του αεροδρομίου   . Όμως αυτή η ιδέα δεν ευδοκίμησε, υπό το κράτος των  «πράσινων πλειοδοσιών»  και του τοπικισμού, παρεμποδίζοντας ουσιαστικά τον υπεύθυνο κοινωνικό διάλογο που θα αναδείκνυε  νέες μορφές αξιοποίησης του Ελληνικού, χωρίς άρση του  δημόσιου χαρακτήρα του, με το ελάχιστο δυνατό τσιμέντο, με μεγιστοποίηση της λειτουργικότητάς του για  εκπαιδευτικές διαδικασίες. .  Το μόνο νέο στοιχείο που προέκυψε έκτοτε, από τις αρχές της χιλιετίας, είναι η ιδέα της αγροτικής αξιοποίησης τμήματος του Ελληνικού : Πράγματι αυτή η ιδέα θα προσέδιδε  νέα λειτουργικότητα στο χώρο,  θα απέφερε έσοδα και μια άλλη αισθητική ποιότητα . Μάλιστα σε συνδυασμό με τη δημιουργία κάποιων μουσειακών χώρων και ορισμένων ψυχαγωγικών διευκολύνσεων(εστιατόρια), θα μπορούσε να  οδηγήσει στην οικονομική αυτοτέλεια του όλου σχήματος και στην αποφυγή αφαιμάξεων του προϋπολογισμού…

Για την υπόθεση του Ελληνικού δες

http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2012/03/blog-post_22.html

Ακολουθεί η «Ανοικτή επιστολή» της Επιτροπής Αγώνα προς όλα τα πολιτικά κόμματα  

Η Ικαρία και η δυστοπία των ανεμογεννητριών….

Με το φιλοσοφικό του μυθιστόρημα «Ταξίδι στην Ικαρία», ο Γάλλος  Étienne Cabet (1778-1856) σκιαγράφησε μια από εκείνες τις ουτοπίες που σαγήνευαν τη ριζοσπαστική και «φευγάτη»,  σοσιαλ-αναρχίζουσα σκέψη του 19^ου αιώνα. Το βιβλίο του Καμπέ, που θεωρείται ως ο πρώτος «χρήστης» του όρου «Κομμουνισμός»,  μεταφράστηκε από την Ηρώ Κόχυλα-Τσαρνά  στα ελληνικά με επίμετρο από τον Μάκη Καβουριάρη,   και εκδόθηκε πρόσφατα από την  Εταιρία Ικαριακών Μελετών…

Προφανώς ο Καμπέ έδωσε αίγλη όχι μόνο στην ιδέα ενός ουτοπικού νησιού αλλά και στο πραγματικό, με σάρκα και οστά, ελληνικό νησί του Αιγαίου. Υποθέτω ότι στα χρόνια του Καμπέ η Ικαρία φάνταζε στους δυτικοευρωπαίους σαν εξαιρετικά απόμακρη και εξωτική, ενώ το ίδιο το όνομά της (από τον μυθικό Ίκαρο) πρέπει να της  προσέδιδε έξτρα υποβλητικότητα και αφετηρίες για φαντασιώσεις……

Η σημερινή πάντως Ικαρία κινδυνεύει να χάσει ακόμη και την αίγλη ενός νησιού  διακοπών, με ποιότητα  τοπίου και περιβάλλοντος, εξ αιτίας της μεταβολής της σε de facto βιομηχανική ζώνη παραγωγής αιολικής ενέργειας…Οι ειδήσεις αναφέρουν ότι σε μια περιοχή 28 τετρ. Χιλιομέτρων (Αθέρας) προβλέπεται ή έστω προτείνεται  η εγκατάσταση 110 ανεμογεννητριών ύψους 150 μέτρων, με άνοιγμα φτερών 90 μέτρα, με άδεια λειτουργίας 25 ετών και δυνατότητα ανανέωσης για άλλα τόσα έτη..

Η εγκατάσταση αυτών των τερατωδών συσκευών προϋποθέτει την ανασκαφή της κορυφογραμμής, τη διάνοιξη μεγάλων δρόμων, τη δημιουργία καλωδιώσεων μήκους 14 χιλιομέτρων και  υποσταθμού  στο σημείο πόντισης των καλωδίων -  που απαιτούνται  για τη μεταφορά του  ρεύματος στην Αττική…Πρόκειται για ένα πρωτοφανή αισθητικό και περιβαλλοντικό «χαμό»  , που έχει προκαλέσει τις αντιδράσεις φορέων και ατόμων και τη συλλογή υπογραφών με στόχο την ματαίωση του έργου….

Οι πεισμένοι μπορούν να πατήσουν το πλαίσιο και να βάλουν άμεσα την υπογραφή τους, ενώ οι έχοντες επιφυλάξεις μπορούν να υπογράψουν αφού προηγουμένως διαβάσουν την (παρακάτω) επιχειρηματολογία των κοινωνικών φορέων της Ικαρίας….

Sign the petition

 Οι υπογράφοντες/υπογράφουσες αυτό το κείμενο, άτομα και σύλλογοι,

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΕΤΑΙ

Γωνία Σπύρου Τρικούπη και Λεωφόρου Αλεξάνδρας, είναι η υπόγεια διάβαση των πεζών. Κάποτε πρέπει  να είχε θεωρηθεί έργο καινοτόμο, γιατί επέτρεπε  την ασφαλή μετάβαση  των πεζών από τη περιοχή των Εξαρχείων στο πάρκο του Πεδίου του Άρεως.   Τώρα πάντως δεν είναι τίποτε :  Όχι γιατί άλλαξαν οι ανάγκες της πόλης , αλλά γιατί υπάρχει κάτι που δεν αποτυπώνεται  στη φωτογραφία . Κι αυτό  είναι η οσμή της ουρίας, το προϊόν του «κατουρείν» και πιθανόν και άλλων στερεών εκκρίσεων…

Εν αναμονή της φουτουριστικής τεχνικής της  «ολογράφησης», που θα παρείχε οπτικές, ακουστικές και  οσφραντικές ταυτόχρονα αποτυπώσεις της πραγματικότητας, κάθε φωτογραφία ή φιλμογράφηση τέτοιων χώρων  είναι ελλειμματική ! Αλλά αυτό δεν έχει σημασία σήμερα. Σήμερα το ζήτημα είναι : Τι  περιμένει ο δήμος Αθηναίων να γίνει; Άπαξ και δε μπορεί να επιτηρήσει αυτούς τους χώρους, γιατί δεν τους σφραγίζει, γιατί δεν  αποκλείει τη πρόσβαση ;

Γιατί πρέπει  οι πολίτες να τρώνε μια ακόμη αθλιότητα κατάμουτρα ;