Ζήσης Σαρίκας: Ἡ ἐκ­δρο­μή

 

planodion on 1 Μάρτιος 2026 Ζήσης Σαρίκας   (Ἀφιέρωμα 14/22)   Ἡ ἐκ­δρο­μή Ο ΒΟΥΝΟ ὑψω­νό­ταν σὰν ἀρ­χαῖο τεῖ­χος πά­νω τους. Ἡ πυ­κνό­τα­τη βλά­στη­ση κα­τη­φό­ρι­ζε ὣς τὰ σπί­τια τοῦ χω­ριοῦ ποὺ ἦταν φτιαγ­μέ­να ἀπ' τὴ δι­κή του πέ­τρα. Κα­θὼς σκαρ­φά­λω­νε μα­ζὶ μὲ δυὸ φί­λους, που­λιὰ κε­λαη­δοῦ­σαν καὶ μι­κρὰ ξέ­φω­τα ξα­νοί­γον­ταν ἀπροσ­δό­κη­τα, ἡ ἀνη­φο­ριὰ γι­νό­ταν ὁλο­έ­να πιὸ ἀπό­το­μη, τὰ χα­λί­κια ξε­κολ­λοῦ­σαν καὶ κα­τρα­κυ­λοῦ­σαν κά­τω ἀπ' τὰ πό­δια τους, τὰ φυ­τὰ κόν­ται­ναν καὶ σκού­ραι­ναν. Τέ­λος, με­τὰ κάμ­πο­σες ὧρες, ἔφτα­σαν στὴν κο­ρυ­φή, ἀπ' ὅπου ἔβλε­πες γκρί­ζες καμ­ποῦ­ρες τὶς κο­ρυ­φὲς τῶν βου­νῶν ὣς τὴν ἄκρη τοῦ ὁρί­ζον­τα. Ἦταν σὰν νὰ ἀτέ­νι­ζες μιὰ ἀλ­λό­κο­τη θά­λασ­σα μὲ ἀπο­λι­θω­μέ­να κύ­μα­τα.        Στὸ ὀρει­νὸ κα­τα­φύ­γιο εἶ­χαν ἀνά­ψει πρὸ πολ­λοῦ τὶς λάμ­πες καὶ τὰ τζά­κια. Ἄγνω­στοι με­τα­ξύ τους ἄν­θρω­ποι εἶ­χαν μα­ζευ­τεῖ ἐκεῖ μέ­σα ἀπὸ νω­ρίς. Μύ­ρι­ζε κρύο, ἀν­θρω­πί­λα καὶ μα­γει­ρε­μέ­νο φάΐ.