στο Θεατρικό Βαγόνι της Αμαξοστοιχίας-Θεάτρου το Τρένο στο Ρουφ
Τάκης Πατερέλης, τενόρο, σαξόφωνο
Mηνάς Αλεξιάδης, πιάνο
Σπύρος Παναγιωτόπουλος, ντραμς
Γρηγόρης Θεοδωρίδης, κοντραμπάσο
του Κώστα Ζυρίνη
"Οι πρόσφατες γενετικές μελέτες
διαψεύδουν πλέον το μύθο περί καταγωγής των Καλάς από Μακεδόνες βετεράνους του
αλεξανδρινού στρατού. Μα τι σημασία έχει εν τέλει η (όποια) φυλετική προέλευση
όταν αυτό που καθιστά τόσο ξεχωριστούς τους Καλάς δεν είναι τα σωματικά τους χαρακτηριστικά
όσο η ιδιαιτερότητα του πολιτισμού τους; Ο πολυθεϊσμός τους, οι έξοχες φορεσιές
των γυναικών, ο φιλελευθερισμός στις ερωτικές σχέσεις, και πλήθος ακόμα
στοιχείων που συνθέτουν τη μοναδική τους ταυτότητα."
Ένας πολιτισμός που χάνεται. Πολύ αμφιβάλλω
για το τι θα έχει απομείνει σε μια-δυο γενιές από σήμερα...
Πατάτε στο λινκ ΠΑΚΙΣΤΑΝ 7 - ΣΤΑ ΧΩΡΙΑ
ΤΩΝ ΚΑΛΑΣ
και σε χρόνο μηδέν πετάγεστε στις
κοιλάδες των Καλάς.. Σε αντίθεση με μας που είδαμε και πάθαμε ως εκεί!
του Γρηγόρη Κλαδούχου
Φεβρουάριος, ο μήνας της ταινίας «αγρότες
στους δρόμους». Σε απόγνωση οι αγρότες διεκδικούν μείωση του κόστους παραγωγής.
Πρωταγωνιστούν οι εικόνες των τρακτέρ, οι υποσχέσεις, ο πολιτικαντισμός, αλλά
και η αδιαφορία.
1.
Στην υποπερίπτωση αδιαφορίας εντάσσεται η σιωπή του Δημοτικού
Συμβουλίου Ξυλοκάστρου – Ευρωστίνης και όλων των δημοτικών εκπροσώπων των
πρόσφατων εκλογών. Στο τελευταίο Δημοτικό Συμβούλιο αποδείχθηκαν ξένοι προς τα
Ελληνικά συμβάντα. Μίλησαν για κλοπές, ειρηνοδικεία, ποιους θα βάλουμε στις
τάδε καρέκλες. Ακόμα να καταλάβουν ότι η πρώτη μεγάλη κλοπή είναι η κλοπή του
δικαιώματος ζωής στην ύπαιθρο με αξιοπρέπεια, των διατροφικών δικαιωμάτων, οι
ασυμμετρίες σε βάρος της αγροτικής οικονομίας και περιφερειακού χώρου. Ακόμα
δεν κατάλαβαν ότι θέλουμε κάτι πολύ περισσότερο από ένα Ειρηνοδικείο: έχουμε
ανάγκη από εγκληματοδικείο που θα δικάσει την διαχρονική και πολύχρωμη πολιτική
εκμετάλλευσης των παραγωγών διατροφικών προϊόντων.
2.
Η Τοπική Αντιπροσωπεία και οι διοικούντες τον Δήμο ούτε μια
φορά δεν συζήτησαν το αγροτικό. Συζήτησαν για τουρισμό πολλές φορές, αν και δεν
ξέρουν τι είναι. Μιλάμε για Δήμο με κύρια την αγροτική απασχόληση. Και που
απουσιάζει σ΄ αυτόν κάθε αγροτική έκφραση συλλόγου ή λόγος συνεταιριστικός.
Αλλά ούτε και ένας αγρότης στο Συμβούλιο δεν παρευρέθη να ζητήσει συζήτηση ή
ακόμα και στήριξη στις κινητοποιήσεις. Θεσμοί και παραγωγοί – πολίτες,
κλινήρεις πολιτικά, αυτοντοπαρισμένοι με την ευδαιμονία της άγνοιάς τους.
3. Κάτι διαφορετικό ήταν αυτό που είδα στην Άρτα. Ο Δήμαρχος συγκάλεσε «ΕΚΤΑΚΤΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΑΡΤΑΙΩΝ ΜΕ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΘΕΜΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗΣ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΓΡΟΤΩΝ». Συμμετείχαν Αγροτικοί Σύλλογοι, Μελισσοκόμοι, κτηνοτρόφοι, άλλοι Δήμαρχοι, δημοτικές παρατάξεις, περιφερειακοί σύμβουλοι, και άλλοι κοινωνικοί φορείς. Ο πρόεδρος του Αγροτικού Συλλόγου υπερέβη την μονοκαλλιέργεια της οικονομίστικης διεκδίκησης του «κόστους παραγωγής» και διεύρυνε την θεματική, μίλησε για την απουσία υποδομών, την ερημοποίηση της υπαίθρου.
ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ
Σαρλ Πιερ Μπωντλαίρ
Τ’
απαγορευμένα και τα επιλήψιμα
Μετάφραση Γιώργος
Σημηριώτης
Από τα περιβόητα «Άνθη του Κακού»
επιλέξαμε εκείνα τα ποιήματα που στην εποχή τους προκάλεσαν και οδήγησαν τον
Μπωντλαίρ σε δίκη.
Σας προωθούμε ενημερωτικό υλικό για τη νέα μας έκδοση. Αν θέλετε να λάβετε αντίτυπο ή να προσφέρετε δύο αντίτυπα στους αναγνώστες σας, εν είδει διαγωνισμού, ενημερώστε μας για να σας τα αποστείλουμε ή να τα αποστείλουμε εμείς στους παραλήπτες (αναγνώστες σας) δίνοντας μας τα στοιχεία τους.
Εκδόσεις Ατέχνως
Φειδίου 11 - Αθήνα 106 78
τηλ. 210 2754 994 - 211 7351 323
697 9795 057
Νὰ νοσταλγῇς τὸν τόπο
σου ζῶντας στὸν τόπο σου, τίποτε δὲν εἶναι πιὸ πικρό!
Γ. Σεφέρης
Τοῦ
κ. Κων. Ἰ. Δάλκου, Φιλολόγου,
ἐπιτ. Δ/ντοῦ τοῦ 3ου Λυκ. Αἰγάλεω
Φίλε ἀναγνώστη, αἰσθάνομαι πὼς περισσότερον ἴσως
ἀπὸ κάθε ἄλλη φορὰ εἶναι ἐπίκαιρος σήμερα ὁ λόγος τοῦ Σεφέρη, τὸν ὁποῖον ἔθεσα ὡς
προμετωπίδα στὸ παρὸν σημείωμα. Διότι εἶναι πλέον κοινὴ συνείδηση ὅτι αὐτὴ ἡ
γενικευμένη ἀνομία, ὅσα δηλαδὴ φρικτὰ ἐκφυλιστικὰ καὶ παράλογα παραμορφώνουν καὶ
ἐκχυδαΐζουν τὴν εἰκόνα τοῦ τόπου μας, εἶναι ἀποτέλεσμα τοῦ παρατεινόμενου ἤδη ἐπὶ
ἔτη πολλὰ κλονισμοῦ ἢ τῆς καταρρεύσεως καθιερωμένων ἀξιῶν, θεσμῶν καὶ προτύπων.
Μέσα λοιπὸν σ’ αὐτὸ τὸ ἁπτὸ κοινωνικὸ χάος τῆς ἀποδομήσεως τῶν πάντων καὶ
μάλιστα πρὸ τοῦ ἀχαλίνωτου ὑπερδικαιωματισμοῦ καὶ τοῦ πανσεξουαλισμοῦ ποὺ ὑποσκάπτουν
τοὺς οἰκογενειακοὺς δεσμοὺς καὶ ἀσφαλῶς ἐπιδεινώνουν τὸ ἤδη ἀπελπιστικὸ
δημογραφικό μας ἔλλειμμα, θὰ περίμενε κανεὶς ὅτι τὸ «προοδευτικό» μας Κουβέρνο
θὰ ἔσπευδε νὰ κατοχυρώσῃ μὲ κάθε δυνατὸν τρόπο τὸν θεμελιώδη πολυλειτουργικὸ
θεσμὸ τῆς οἰκογένειας, ἡ ὁποία, ὅταν λειτουργῇ σωστά, εἶναι κοινότητα στοργῆς, ἠθικῆς,
τιμῆς, ἀγωγῆς, ἀλλὰ καὶ οἰκονομίας. Διότι, ὑποθέτω, δὲν ἔχει λησμονηθῆ μὲ πόσες
θυσίες ἡ ἑλληνικὴ οἰκογένεια ἐπροστάτευσε, καὶ οἰκονομικῶς, τὰ νεώτερα κυρίως
μέλη της, ὅταν, ὄχι πρὸ πολλῶν ἐτῶν, οἱ πολιτικοί μας καὶ ἡ «ἀγορὰ» προσέφυγαν
στὴν κοινωνία, γιὰ νὰ «πληρώσῃ τὰ σπασμένα» τῶν πεπραγμένων τους.
Δυστυχῶς ὅμως τὸ Κουβέρνο μας, ἀντὶ νὰ προσπαθήσῃ, ἔστω, νὰ θέσῃ ἕναν φραγμό, ἕνα ἐμπόδιο τέλος πάντων, σ’αὐτοῦ τοῦ μεγάλου κακοῦ τὴν σκάλα, οὔτε λίγο οὔτε πολὺ ἀπεφάσισε νὰ κατοχυρώσῃ καὶ διὰ νόμου τὴν κατρακύλα αὐτὴ καὶ νὰ τὴν ὀνομάσῃ πρόοδο! Οἱ ἀρχαῖοι μας πρόγονοι, φίλε ἀναγνώστη, ἐχρησιμοποιοῦσαν μιὰ χαρακτηριστικὴ παροιμία.Γιὰ νὰ δηλώσουν π.χ. ὅτι κάποιος βλάπτει τὴν πόλη ἀρχίζοντας τὴν ζημιὰ ἀπὸ τὸ ἱερώτερο μέρος της, ἔλεγαν «ἀφ’ ἑστίας ἄρχεται κακουργεῖν τὴν πόλιν», Δηλαδὴ ἐγκληματεῖ κατὰ τῆς πόλεως ἀρχίζοντας ἀπὸ τὸ ἱερώτερο σημεῖο της, ποὺ ἦταν ὁ βωμὸς τῆς Ἑστίας.Τὸ ἴδιο ἀκριβῶς ἐπιχειρεῖ δυστυχῶς καὶ ἡ Κυβέρνησή μας μὲ τὸν ὑπὸ ψήφιση νόμο ποὺ παραχαράσσει, ὑπονομεύει καὶ μολύνει τοὺς ἱεροὺς θεσμοὺς τοῦ γάμου καὶ τῆς οἰκογένειας (τῆς οἰκογενειακῆς ἑστίας) παρεισάγοντας καὶ θεσμοποιῶντας ἀφύσικες καὶ ἄγονες μίξεις.
"Αυτή η βιασύνη στη λήψη αποφάσεων θέτει σε κίνδυνο όχι μόνο την Ε.Ε. ενδιαφέροντα αλλά και αντηχεί σε όλο το παγκόσμιο σύστημα τροφίμων".
Αγαπητέ φίλε,
Ο χρόνος τελειώνει. Σας γράφουμε για να επιστήσουμε την προσοχή σας στις πρόσφατες νομοθετικές εξελίξεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) σχετικά με τους ΓΤΟ, συγκεκριμένα μια προσπάθεια άρσης τυχόν διασφαλίσεων για τις Νέες Γονιδιωματικές Τεχνικές (NGT), όπως το CRISPR, οι οποίες χρησιμοποιούνται για τη δημιουργία νέων μορφών ζωής που προορίζονται για ανθρώπινη κατανάλωση. Η επικείμενη ψηφοφορία στην ολομέλεια στις 6 Φεβρουαρίου θα διαμορφώσει το μέλλον του παγκόσμιου συστήματος τροφίμων και θα μπορούσε να υπονομεύσει την παραγωγή βιολογικών, μη ΓΤΟ και αναγεννητικών τροφίμων παγκοσμίως, είτε στη Βόρεια Αμερική, την Αφρική, τη Νότια Αμερική, την Ασία ή την Ευρώπη.
Βρισκόμαστε στο κατώφλι της εκθετικής, απεριόριστης ανάπτυξης τόσο της τεχνητής νοημοσύνης όσο και των νέων τεχνολογιών γενετικής μηχανικής όπως το CRISPR/Cas9. Αυτά τα ισχυρά νέα εργαλεία χρησιμοποιούνται συχνά μαζί για να δημιουργήσουν νέες μορφές ζωής που δεν μπορούσαν και δεν θα εμφανίζονταν στη φύση. Σε άλλα μέρη του κόσμου σήμερα, αυτοί οι νέοι οργανισμοί μπορούν να απελευθερωθούν στο σύστημα τροφίμων χωρίς ανεξάρτητες δοκιμές, ρυθμίσεις και επισήμανση. Τώρα είναι η στιγμή όχι για απορρύθμιση αλλά για προσοχή, αυστηρότητα και ακεραιότητα. Το τρέχον καθεστώς της ΕΕ για την παρακολούθηση, τη ρύθμιση και τον διαχωρισμό των ΓΤΟ ήταν ένα από τα πιο αυστηρά στη Γη. Η ενημέρωση αυτού του καθεστώτος για την προστασία των συστημάτων τροφίμων μας από νέους ΓΤΟ θα πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα. Αντίθετα, μια σειρά από Ε.Ε. Οι υπουργοί προωθούν μια πρόταση για την άρση οποιωνδήποτε και όλων των διασφαλίσεων.
Στις 5 Ιουλίου 2023, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε μια νομοθετική πρόταση σχετικά με «τα φυτά που λαμβάνονται με ορισμένες νέες γονιδιωματικές τεχνικές και τα τρόφιμα και τις ζωοτροφές τους», που συνήθως αναφέρονται ως «νέοι ΓΤΟ». Παρά το γεγονός ότι προέρχονται από NGT, τα προϊόντα από αυτές τις τεχνικές ταξινομούνται επί του παρόντος ως ΓΤΟ. Δυστυχώς, η πρόταση της Επιτροπής, εάν εγκριθεί, θα εξαλείψει τη διαφάνεια, τα κατάλληλα μέτρα διαχωρισμού και τις απαιτήσεις επισήμανσης για νέους ΓΤΟ, θέτοντας σε κίνδυνο τη γεωργία και την παραγωγή τροφίμων χωρίς ΓΤΟ και βιολογικά προϊόντα της ΕΕ.
Για να μη φαίνεται το παιχνίδι εντελώς σικέ, πρέπει κυβέρνηση και «αντιπολίτευση» να διαφωνούν και σε κάτι.
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
24 Ιανουαρίου 2024
Θέλω πριν από οτιδήποτε άλλο να μοιραστώ σήμερα μαζί σας τη μεγάλη χαρά μου για μια ανακάλυψη που έκανα. Εγώ νόμιζα, το είχε πει άλλωστε περίπου και ο ίδιος, ότι ο Πρωθυπουργός, ο κ. Μητσοτάκης είναι μεγάλος φαν των ανισοτήτων, όπως και όλοι οι νεοφιλελεύθεροι άλλωστε, που τις θεωρούν κινητήρια δύναμη του πολιτισμού. Πίστευα επίσης ότι η κυβέρνησή του είναι η αποδοτικότερη μετά το 1821 στην κατεδάφιση του συστήματος δημόσιας υγείας και παιδείας της χώρας, δηλαδή των δικαιωμάτων των Ελλήνων σε υγεία και εκπαίδευση.
Ομολογώ ότι είχα κάνει τραγικό λάθος. Η μανία του να λύσει το πρόβλημα της υιοθεσίας παιδιών από ομοφυλόφιλους, αγνοώντας το πολιτικό κόστος και την εξέγερση του ίδιου του κόμματός του, κόντρα και στο 70% του ελληνικού λαού κατά τις δημοσκοπήσεις, απέδειξε πέραν κάθε αμφιβολίας ότι ο Μητσοτάκης είναι ένας από τους παγκόσμιους πρωταθλητές του αγώνα υπέρ των ατομικών δικαιωμάτων και της ισότητας των ανθρώπων. Ούτε κομμουνιστής να ήταν. Ζητώ ταπεινά συγνώμη για τους έως τώρα χαρακτηρισμούς μου εναντίον του και πλέω σε πελάγη ευτυχίας γιατί έχουμε έναν τέτοιο Πρωθυπουργό, του οποίου οι επιδόσεις – είμαι απολύτως βέβαιος – θα υπερκαλύψουν κατά πολύ αυτές του πατρός του (λυπάμαι που τον ονομάζω έτσι, αλλά στην εποχή του δεν μπορούσαμε να τον αποκαλέσουμε γονέα α’ ή β’ και επιπλέον δεν ξέρω ποιος γονέας πρέπει να ονομάζεται α’ και ποιος β’. Αν κάποιος αναγνώστης ξέρει το κριτήριο για το πως να λέω τους πρώην γονείς, παρακαλώ να με ενημερώσει σχετικά).
Τις τελευταίες μέρες κάνω βασικά δύο πράγματα. Διαβάζω τον Δον Κιχώτη, για να παίρνω κουράγιο από το λαμπρό του παράδειγμα και σκέφτομαι παράλληλα τα θέματα της «τεκνοθεσίας» (κάθε νέα εποχή και νέες λέξεις, νέα γλώσσα, νέα νοήματα, νέος «‘Ανθρωπος»). ‘Εχω βάλει στην μπάντα και ένα βιβλίο με τελευταία γράμματα ανθρώπων που τους πάνε για εκτέλεση, να το διαβάσω όταν σκουρήνουν πιο πολύ τα πράγματα.
Πρέπει να σας ομολογήσω ότι έχω πονοκεφαλιάσει με τα θέματα του γάμου και της «τεκνοθεσίας». Βλέπετε δεν είχα ασχοληθεί μέχρι τώρα συστηματικά με αυτά τα θέματα. Ούτε καν το Δεύτερο Φύλο της Σιμόν ντε Μπωβουάρ δεν διάβασα ο ανεπρόκοπος και να που τώρα έχω να αντιμετωπίσω θέματα που αφορούν όχι ένα, όχι δύο, όχι τρία, αλλά τα 107 παρακαλώ φύλα που υφίστανται αυτή τη στιγμή, και των οποίων την ύπαρξη αγνοούσα ο ηλίθιος έως τώρα, φύλα που συναπαρτίζουν τη διαρκώς διευρυνόμενη (τύφλα νάχει το ΝΑΤΟ και η ΕΕ) ομάδα των ΛΟΑΤΚΙ+! (Σ.Σ. Το θαυμαστικό είναι σημείο στίξης, όχι φύλο και παρακαλώ να μη μπούνε ιδέες σε κανένα).
|
|
|
||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||
|
Προπολεμικά (πριν το έτος 1940) το βαλανίδι ήταν περιζήτητο ως χρησιμοποιούμενη πρώτη ύλη στη βυρσοδεψία, και μάλιστα ήταν ακριβότερο προϊόν από το ελαιόλαδο. 
Του Γιάννη Σχίζα
ΑΥΓΗ 3.2.24
Τώρα που μας
θύμισαν οι κινητοποιήσεις των αγροτών
και των κτηνοτρόφων από πού προέρχεται η τροφή, καιρός να σκεφθούμε για
μια πρακτική που άνθισε κάποτε αλλά μετά ξεχάσθηκε, θύμα των νέων
προσανατολισμών της παγκοσμιοποίησης. Ήταν μια πρακτική ποιοτικού φαγητού, ήτανε το Slow food – αργή τροφή - που στην Ελλάδα εμφανίστηκε με τον αξέχαστο Γιάννη Καλαϊτζή,
αλλά γρήγορα εξέπνευσε.
Ο Γιάννης
Καλαϊτζης (1945-2016), γελοιογράφος και κειμενογράφος , που είχε
την ικανότητα να πιάνει και να
διακωμωδεί την επικαιρότητα, ήταν γεμάτος ιδέες και πρωτοποριακές αντιλήψεις.
Πίστευε ιδιαίτερα στην «δευτεροβάθμια
διαχείριση»(μαγείρεμα !) του αγροτικού προϊόντος αλλά νοιάζονταν παράλληλα για
τα πρωτοβάθμια στοιχεία που συνδυάζονταν και κατέληγαν σ’ αυτήν :
Νοιάζονταν για τη χρήση λιπασμάτων και
φυτοφαρμάκων, ακόμη ενδιαφέρονταν για τα μεταλλαγμένα και τη διαδρομή τους.
Ήταν βέβαια οπαδός του χαμηλού κόστους διατροφής, όπως είναι και οι σημερινοί
αγρότες, αλλά πρότασσε την ανάγκη
ποιοτικής διατροφής με τα κατάλληλα υγιεινά υλικά.
Οι ιδέες αυτές δεν ήταν αποκλειστικά εγχώριες . Στο περιοδικό Highlights τεύχος 13 του 2003 υπήρχε μια εκτεταμένη αναφορά στο θέμα από τον Ιταλό Κάρλο Πετρίνι υπό τον τίτλο : Slow food 2.
| ||||
|
||||
|
|
Το «Από Μηχανής» Θέατρο παρουσιάζει την τολμηρή μαύρη κωμωδία του Ανδρέα Κεντζού Η σημαία των Αθηνών σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μυλωνά. Και κάθε Τρίτη &
Πέμπτη στις 21:00 και Τετάρτη στις 19:00 Προπώληση: https://t.ly/-9iHP Προσφορά προπώλησης Το έργο είναι
κατάλληλο για άνω των 15 ετών. Λίγα λόγια για το
έργο Νύχτα 30ής Μαΐου 1941,
Αθήνα. Η σημαία όμως δεν έχει
χαθεί. Βρίσκεται σε ένα σπίτι. Στην Αθήνα. Σήμερα. Στα χέρια μιας οικογένειας
που αδυνατεί να αντιμετωπίσει το αδιέξοδό της. |
|
|
|
|||||||
|
Ποντίκι 1.2.24
Ο πολεοδόμος Αθανάσιος Αραβαντινός (1932-2023)
είχε σαν ηγετικό γνωμικό, σαν απαύγασμα όλης της μεγάλης χρονικά και ιδεολογικά
σταδιοδρομίας του, ότι «η πόλη
κατατρώγει την ύπαιθρο». Και πραγματικά, η πόλη αναπτύσσεται σε βάρος της
υπαίθρου, όπως δείχνουν οι στατιστικές για μεγαπόλεις όπως η Νέα Υόρκη ή το
Λονδίνο, όμως αυτή η ανάπτυξη δεν είναι
μόνο ποσοτική αλλά και ποιοτική, καθώς οδηγεί στην στέρηση του περιαστικού και
αγροτικού χώρου από ουσιαστικές λειτουργίες.
Ο Αραβαντινός δεν
ήταν ο πρώτος που είχε διατυπώσει τη συγκεκριμένη πρόβλεψη : Πριν από αυτόν ο Toynbee έλεγε το 1972
«όταν ολόκληρη η στεριά του πλανήτη μας προσαρτηθεί, με τον ένα ή τον
άλλο τρόπο, στις πόλεις, οι κάτοικοί τους για άλλη μια φορά θα είναι πρακτικά
φυλακισμένοι, όπως ήταν και στις πόλεις του 19ου αιώνα». Αλλά και πριν τον Toynbee ο H.G.
Wells ( 1902) πίστευε
ότι «η πόλη θα εξαπλωθεί καταλαμβάνοντας μεγάλες εκτάσεις που θα χάσουν πολλά από τα χαρακτηριστικά της
υπαίθρου».
Ορθολογική κατανομή πληθυσμού
Όμως ο
Αραβαντινός μέσα από την
επιστημονική του επάρκεια, έβλεπε την κατακυρίευση της υπαίθρου από τη πόλη αλλά
και την αντεπίθεση της πόλης με την ανάπλασή της με τους κλασικούς
μηχανισμούς. Ένας από αυτούς αφορούσε
την ορθολογική κατανομή του πληθυσμού. Όταν είχε τεθεί το θέμα της δημιουργίας μιας νέας
πρωτεύουσας του ελληνικού κράτους βορειότερα της σημερινής (Ελευθεροτυπία, 1990), ο
Αραβαντινός υποστήριζε ότι το μέτρο αυτό δεν ήταν απαραίτητο. Έλεγε ότι η συμφόρηση της πρωτεύουσας προέρχονταν
όχι από τα διοικητικά κέντρα αλλά από τις οικονομικές δραστηριότητες και ότι χρειαζόταν
μια «υγιής πυραμίδα του δικτύου των πόλεων και οικισμών της Ελλάδας» - σε
αντίθεση με τις αναιμικές μεσαίες πόλεις
και τα χωριά.
Α
