Ο τίτλος «Ασφαλής πόλη» για τα 23 διηγήματα της Ηρώς Νικοπούλου - που φιλοξενούνται σε ένα κομψό βιβλιαράκι των εκδόσεων Γαβριηλίδη - αποτελεί σαρκασμό μιας γεωγραφικής κοινότητας που πίσω από τη φαινομενική ευρυθμία μπορεί να εμπεριέχει δράματα και παραδοξότητες. Ο σαρκασμός αυτός αναπτύσσεται με αφηγήσεις που τελικά οδηγούν τον αναγνώστη στο «να την πατήσει» - δηλαδή να πατήσει τη νάρκη του απροσδόκητου, εκεί που περιμένει μια κάποια λογική έκβαση …..
Ένα συμπαθητικό σκυλάκι εσωτερικού χώρου που περιδρομιάζει ένα κομμένο δάκτυλο ή ένας Άραβας που διακόπτει κάποιον ερωτικό δεσμό για να «παίξει» σε επίθεση αυτοκτονίας, αποτελούν σπάνιες περιπτώσεις σύμφωνα με τους νόμους των πιθανοτήτων : Και είναι πραγματικά μεγάλη τέχνη το να οδηγήσει κάποιος το κοινό του μέχρι ορισμένες «απίθανες» καταστάσεις ζωής, χωρίς να παραβιάσει τις απαιτήσεις της αληθινότητας. Και μάλιστα της «αληθινότητας» στο μέρος, αλλά και στο όλο: Γιατί η Νικοπούλου «μοντάρει» συνθήκες και περιστατικά χωρίς να δημιουργήσει αισθήσεις ή υποψίες πλαστότητας και επιτηδευμένης «λογοτεχνίας» - αδειοδοτημένης από τον ίδιο τον εαυτό της για εκκεντρικότητες κάθε είδους.
Μακριά λοιπόν από το να χαρακτηρίσει κανείς την «Ασφαλή Πόλη» θητεία στην εκζήτηση ή σε έναν λογοτεχνικό ιντετερμινισμό, πρέπει σαφώς να εντρυφήσει στη λεπτότητα και καθαρότητα της αφήγησης. Κι όμως, εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μια απλή φωτογραφική απεικόνιση προσώπων και καταστάσεων, αλλά και με μια γαργαλιστική αοριστία που διατρέχει τα κείμενα και αξιώνει έναν δεύτερο γύρο επαναπροσέγγισης.
