Διεθνές Συνέδριο : «Αφιέρωμα στον Ποιμενικό Βίο. Πολιτιστική Κληρονομιά και Οικονομική Ανάπτυξη»

11 και 12 Σεπτεμβρίου

Στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Προγράμματος CANEPAL - (www.canepal.eu)

Ελληνοαμερικανική Ένωση  (Μασσαλίας 22)

Σημείωση ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ : Είναι από εκείνα τα Συνέδρια όπου ματαίως θα αναζητήσει κανείς τον Γιάννη Μηλιώκα ή τον Χάρυ Κλυν με τον αξεπέραστο «Χαράλαμπο Τραμπάκουλα»…Και τούτο γιατί οι υβριδικές μορφές κτηνοτροφικών χαρακτήρων εκλείπουν σταδιακά, με αποτέλεσμα να   εκλείπουν και οι λόγοι της διακωμώδησής τους. Η πανταχόθεν βαλλόμενη ελληνική κτηνοτροφία είναι ένα μεγάλο «ου πακτοίς» για να μπορεί κάποιος «να παίζει» μαζί της. Προφανώς, ελπίζουμε για το συνέδριο ό,τι το καλύτερο, έστω και με μια μεγάλη δόση μελαγχολίας : Όταν αναλογιζόμαστε τα δυο συνέδρια «βιολογικής αιγοπροβατοτροφίας» (μάλιστα, τόσο ειδικά ήταν !) που διεξάγονταν αντιστοίχως στο Μεσολόγγι και στο Αγρίνιο, την προηγούμενη δεκαετία, με 300 συνέδρους, με ζωηρή συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών, με ανοικτούς παραγωγικούς ορίζοντες και ελπίδες για το μέλλον.  Προς το παρόν αρκούμαστε στην παραμυθία ενός εικαστικού όπως ο Θόδωρος Παπαγιάννης, που μας μιλάει με την «Τρόϊκά» του για το χάλι των ημερών…  

   Διεθνές Συνέδριο με θέμα «Αφιέρωμα στον Ποιμενικό Βίο. Πολιτιστική Κληρονομιά και Οικονομική Ανάπτυξη» οργανώνει το Κέντρο Αναπτυξιακών Μελετών PRISMA, σε συνεργασία με το Κέντρο Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών και το Πανεπιστήμιο Αιγαίου, την Πέμπτη 11 Σεπτεμβρίου 2014, ώρα 9:00-18:45 και την Παρασκευή 12 Σεπτεμβρίου 2014, ώρα 9:30-16:00, στις εγκαταστάσεις της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης (Μασσαλίας 22, 10680 Αθήνα), ενώ το Σάββατο 13 Σεπτεμβρίου έχουν προγραμματιστεί επισκέψεις σε εγκαταστάσεις υπαίθρου σχετικές με το θέμα του συνεδρίου.

Το Συνέδριο μετέχουν επιστήμονες και ειδικοί από την Ελλάδα και το εξωτερικό (Ουγγαρία, Ισπανία, Βουλγαρία, Τσεχία Πολωνία, Γαλλία, Εσθονία, Νότια Κορέα), προερχόμενοι από πολλές ειδικότητες, όπως λαογραφία, οικονομία της υπαίθρου, εθνογραφία, μουσειολογία, αρχαιολογία, τέχνη και αρχιτεκτονική.  Στην Επιστημονική Επιτροπή του Συνεδρίου μετέχουν οι:

Δρ Φούλη Παπαγεωργίου, Γεν. Δ/ντρια Κέντρου Αναπτυξιακών Μελετών PRISMA, Διοργανώτρια του συνεδρίου,

Δρ Miklós Cseri, Γενικός Γραμματέας Πολιτισμού, Υπουργείο Ανθρώπινου Δυναμικού, Ουγγαρία, τ. Γενικός Διευθυντής του Ουγγρικού Υπαιθρίου Εθνολογικού Μουσείου, εκπρόσωπος επικεφαλής οργανισμού του ευρωπαϊκού έργου CANEPAL,

Δρ Αικατερίνη Πολυμέρου-Καμηλάκη, τ. Δ/ντρια του Κέντρου Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών,

Καθ. Σωτήρης Χτούρης, Καθηγητής Τμήματος Κοινωνιολογίας Πανεπιστήμιο Αιγαίου.

Άννας Φιλίνη, λόγος και ζωγραφική

Πέδρο Ὀλάγια

(Pedro Olalla, γ. 1966)

Μουσάων Ἑλικωνιάδων ἀρχώμεθ' ἀείδειν...

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ποὺ ζώντας καὶ περπατώντας πάνω ἀπὸ εἴκοσι χρόνια στὸ φυσικὸ τοπίο τῆς Ἑλλάδας, συνέδεσε —περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλο Ἕλληνα μετὰ τὸν Παυσανία, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ κάθε ξένο φιλέλληνα περιηγητὴ καὶ λόγιο— τὸ σημερινὸ ὑπαρκτὸ τοπίο καὶ τὴν φύση τῆς χώρας μὲ τὸ μυθολογικό της παρελθὸν, τὴν ἱστορία της καὶ τὸν πολιτισμό της.

Ñ Δεῖτε τὸ ἐξαιρετικὸ βίντεο ποὺ ἐπιμελήθηκε:

https://www.youtube.com/watch?v=U9NeWHJ3yw8#t=10

(γιὰ ἑλληνικοὺς ὑπότιτλους ἐπιλέξτε κάτω δεξιά)

[Τὸ κείμενο τοῦ βίντεο ἐκφωνήθηκε ἀπὸ τὸν ἴδιο στὴν Ἡμερίδα Κλασσικοῦ Πολιτισμοῦ στὴ Σαγοῦντο τῆς Βαλένθια, μὲ ἀφορμὴ τὴν πρόταση κατάργησης τοῦ μαθήματος τῶν ἑλληνικῶν στὴν ἰσπανικὴ ἐκπαίδευση, καὶ ἔκανε τὸν γύρο τῆς Ἰσπανίας.]

Ñ Ἀναζητῆστε τὸ βιβλίο του Μυθολογικὸς Ἄτλας τῆς Ἕλλάδας

http://pedroolalla.com/index.php/mithologikos-atlas-elladas

[Προϊὸν ἕξι ἐτῶν ἐπιτόπιων ἐρευνῶν καὶ πορειῶν ὑπερεκατοντάδος χιλιάδων χιλιομέτρων μὲ τὴν συνεργασία τῆς ἑλληνίστριας Ἀράνθαθου Πριέγο Γουτιέρεθ καὶ τοῦ ρέκτη τῶν ταξιδιῶν, τῆς τοπογραφίας καὶ χαρτογραφίας Στέφανου Ψημένου.]

Ñ Ἐπισκεφθεῖτε τον στὴν ἱστοσελίδα του:

http://pedroolalla.com/

Λοὺ Μπίτς (Lou Beach): Διάβασα κάπου ὅτι ὁ Χίτλερ…

ΔΙΑΒΑΣΑ κά­που ὅ­τι ὁ Χί­τλερ ἀ­γα­ποῦ­σε τοὺς σκύ­λους, κι ὅ­τι ἦ­ταν, ἐ­πί­σης, συ­ναι­σθη­μα­τι­κός. Λοι­πὸν ἐ­γὼ μπρο­στὰ σ’ ἕ­να λα­γω­νι­κὸ λι­ώ­νω καὶ μ’ ἕ­να τρα­γού­δι τοῦ Τσάρ­λι Ρὶτς τὰ γυα­λιά μου θο­λώ­νουν, ὁ­πό­τε ἄρ­χι­σαν νὰ μοῦ μπαί­νουν ἰ­δέ­ες, ξέ­ρε­τε, μή­πως βα­θιὰ μέ­σα μου μπο­ρεῖ καὶ νά ’­χω τί­πο­τα τά­σεις γιὰ μα­ζι­κὲς δο­λο­φο­νί­ες. Τό­τε δι­ά­βα­σα ὅ­τι πί­στευ­ε ἐ­πί­σης καὶ στὴν ἀ­στρο­λο­γί­α κι ἔ­νι­ω­σα πο­λὺ κα­λύ­τε­ρα, δι­ό­τι ἐ­γὼ εἶ­μαι εὐ­λα­βὴς Βα­πτι­στής. Ἄλ­λω­στε εἶ­μαι Παρ­θέ­νος, κι ἐ­μεῖς οἱ Παρ­θέ­νοι πα­ρα­μέ­νου­με ἀ­κλό­νη­τοι στὶς ἰ­δέ­ες μας.

.Από τη συλλογή των ΜπονζάΪ διηγημάτων (ΠΛΑΝΟΔΙΟΝ)

Ση­μεί­ω­ση: o Τσάρ­λι Ρὶτς (C­h­a­r­l­ie R­i­ch, 1932-1995) ἦ­ταν δη­μο­φι­λὴς Ἀ­με­ρι­κα­νὸς τρα­γου­δι­στῆς καὶ συν­θέ­της κάν­τρι μου­σι­κῆς.

Ανεξέλεγκτες διαστάσεις λαμβάνει η κακοποίηση ζώων στη χώρα

…..Η κακοποίηση των ζώων ……. αφορά στην παθογένεια της κοινωνίας και την απώλεια αξιών.....

Την αυστηροποίηση των ποινών, τη δραστηριοποίηση των δήμων, την ευαισθητοποίηση της Αστυνομίας και των κτηνιατρικών υπηρεσιών καθώς και το σταμάτημα πώλησης ζώων από καταστήματα επισημαίνει η Ομάδα για τα Δικαιώματα και την Προστασία των Ζώων/ Τμήμα Οικολογίας και Περιβάλλοντος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ως τα βασικά βήματα για να μετριαστούν τα εγκλήματα εις βάρος των βιολογικών μας εταίρων.

Συγκεκριμένα ο ΣΥΡΙΖΑ επισημαίνει: «Τα αναρίθμητα περιστατικά βάναυσης κακοποίησης αδέσποτων και δεσποζόμενων ζώων συντροφιάς, η εξολόθρευση της άγριας πανίδας με δολώματα, δηλητήρια και κυνηγετικές καραμπίνες καθώς και η βάρβαρη συμπεριφορά απέναντι στα παραγωγικά ζώα αλλά και τα ιπποειδή, είναι εδώ και καιρό κοινός τόπος και πλήρως ανεξέλεγκτη.

Παράλληλα ο αριθμός των αδήλωτων περιστατικών παραμένει ανεξιχνίαστος, ειδικά στην ύπαιθρο όπου ο φόβος να καταγγελθεί το περιστατικό  και η αδιαφορία είναι καθεστώς με αποτέλεσμα πράξεις ιδιαίτερης βίας και σαδισμού να παραμένουν στο σκοτάδι.

Δέχθηκε απειλές για την ταινία που σχετίζεται με τη γενοκτονία των Αρμενίων

 Έχω δει δικούς μας σκηνοθέτες  ταινιών, να κρατάνε στο περιθώριο του θέματός των ένα ζήτημα πρωταρχικής  σημασίας, όπως μια μαζική, ρατσιστική και πλιατσικολογική  δίωξη,  παρά πάσα έννοια Δικαίου : Είναι η δίωξη των Ελλήνων κατοίκων της νήσου Πρίγκηπος, που έγινε το 1964 μέσα σε 24 ώρες, χωρίς κανένα δικαίωμα των διωκομένων  να εφεσιβάλουν την απόφαση σε οποιοδήποτε δικαστήριο…

Κάναμε λάθη κι εμείς, αλλά μετά αρχίσαμε να κάνουμε  γαργάρα τα «λάθη» αυτών που  μάτωσαν εμάς και   αρκετούς λαούς. Τώρα ο  Τούρκος Φατίχ Ακίν, με μια ταινία που  προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας, ξεντροπιάζει κι εμάς, μιλώντας  για ένα ιστορικό γεγονός που έχει προκαλέσει σκληρές αντιδράσεις  στην χώρα του . Είναι η ταινία  

που μιλά για τη γενοκτονία των Αρμενίων, http://oikologein.blogspot.gr/2014/09/71.html, σχετικά με  την οποία ο σκηνοθέτης  δέχθηκε απειλές  από  Τούρκους εθνικιστές :  εάν η ταινία προβληθεί στην Τουρκία, τότε ο ίδιος  και οι συνεργάτες του θα έχουν την τύχη  του δημοσιογράφου Χραντ Ντινκ που δολοφονήθηκε το 2007.

Ο Φατίχ Ακίν δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου στη Βενετία:  

«Έδωσα 7-8 χρόνια από τη ζωή μου και είμαι έτοιμος να αντιμετωπίσω την πολεμική που θα δεχτώ για την ταινία. Εκείνο που μπορώ να σας πω είναι ότι ήδη δέχομαι απειλές, δεν θέλω όμως να επεκταθώ περαιτέρω….. Η τέχνη είναι κάτι για το οποίο αξίζει να πεθάνει κανείς ….»



Λίγες ημέρες νωρίτερα είχε δηλώσει στην αρμένικη εφημερίδα Agos ότι η Τουρκία είναι έτοιμη για μια τέτοια ταινία.

«Δύο φίλοι μου - και οι δύο παραγωγοί -  διάβασαν το σενάριο. Ένας μου είπε ότι θα μου πετάξουν πέτρες, ο άλλος ότι θα μου πετάξουν λουλούδια. Αυτό είναι: όπλα και τριαντάφυλλα. Έχω δείξει την ταινία σε ανθρώπους που αρνούνται ότι το 1915 έλαβε χώρα  γενοκτονία και σε ανθρώπους που το δέχονται και είχαν και οι δύο τις ίδιες συναισθηματικές αντιδράσεις» ανέφερε  σε  άλλη συνέντευξή του στους New York Times ο Φατίχ Ακίν.

«Ελπίζω ότι η ταινία θα αποτελέσει μια γέφυρα. Σίγουρα υπάρχουν ριζοσπαστικές οργανώσεις, φασιστικές οργανώσεις,  που φοβούνται κάθε είδους συμφιλίωση. Όσο μικρότερες είναι, τόσο πιο δυνατά "γαβγίζουν",  είπε ο σκηνοθέτης.

Εγώ δεν ξέρω αν γαβγίζουν δυνατότερα οι πιο αδύνατοι – ξέρω όμως ότι συμφιλίωση δεν μπορεί να γίνει πάνω στη βάση ενός ψέματος ή μιας μισοαλήθειας….

ΠΗΓΗ στοιχείων : Newsroom ΔΟΛ

Μια χρονιά αγώνα για το Πάρκο Αγρινίου

 ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ Β. ΓΕΡΟΝΙΚΟΥ 

Τις ημέρες που διανύουμε ολοκληρώνεται ένα έτος από την έναρξη της καταστροφικής «ανάπλασης» του Πάρκου Αγρινίου.  Ήταν τέλη του Αυγούστου του 2013 όταν εμφανίστηκαν ξαφνικά μπροστά στα κατάπληκτα μάτια των πολιτών που ήταν αυτόπτες μάρτυρες, οι μπουλντόζες της «ανάπλασης» του πάρκου. Ογκώδη και εχθρικά μηχανήματα για την οικολογική ισορροπία ενός πάρκου, με τη συνδρομή συνεργείων εργολάβων, δημοτικών υπαλλήλων και αστυνομικών δυνάμεων, ανέλαβαν να καταστρέψουν το τελευταίο στολίδι και πνεύμονα της πόλης του Αγρινίου. 

Με την αριθμ. 42/2012 απόφαση το προηγούμενο δημοτικό συμβούλιο (με συμβούλους προερχόμενους από ΠΑΣΟΚ -ΔΗΜΑΡ, ΝΔ και ΚΚΕ) είχε εγκρίνει ομόφωνα την υλοποίηση του έργου. Η απελθούσα πλέον δημοτική αρχή χρησιμοποιώντας ως επικοινωνιακό εργαλείο την ομόφωνη απόφαση, προχωρούσε σε μία σχιζοφρενική επιθετική ενέργεια καταστροφής, βασιζόμενη σε μια μελέτη επιστημονικά αστήρικτη, αφού προερχόταν από ορισμένους απαίδευτους υπαλλήλους των υπηρεσιών του Δήμου.

Το τραγικό, ειρωνικό στοιχείο, είναι ότι πολλοί από τους δημοτικούς συμβούλους εκείνης της εποχής όπως προφορικά έχουν δηλώσει, δεν είχαν γνώση των λεπτομερειών του περιεχομένου της προαναφερόμενης «μελέτης». Όλα αυτά στο όνομα της ευρωπαϊκής χρηματοδότησης κι ενάντια στους κανόνες της τέχνης και της τεχνικής διαχείρισης των Πάρκων όπως εφαρμόζονται σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ο κηπουρός και ο καιροκόπος

Προφανώς, το βάρος της αποδείξεως περί της σχέσεως μιας επαγγελματικής κατηγορίας με μια κατηγορία συνήθη στον δημόσιο βίο, είναι μεγάλο, έστω και αν συνεργάζονται τέτοια άτομα όπως τα υποφαινόμενα...

O Γούντυ Άλλεν και ο Βόλφανγκ Αμαντέους Μότσαρτ

Η «Μαγεία στο σεληνόφως» («Magic in the Moonlight») του Γούντυ Άλλεν  λέει πολλά για τη μεταφυσική – ως διάρρηξη των περιορισμών που εισάγει ο χρόνος, ο θάνατος, η αλλότρια ζωή. Μια γυναίκα - μέντιουμ που υποθετικά εισέρχεται   στον μέλλοντα ή  παρελθόντα χρόνο, που επικοινωνεί με νεκρούς και  με τη βαθύτερη ύπαρξη «άλλων ανθρώπων» , είναι κάτι θαυμαστό, τόσο ώστε να συμπλέει με την επιθυμία των πολλών.  Από την άλλη πλευρά ένας άνδρας  απολύτως  πραγματιστής  αν και  επαγγελματίας παραγωγός «μαγικών κόλπων»,   μπορεί να εκπροσωπεί τη στυγνή νομοτέλεια της ύπαρξης, το dura lex sed lex – «σκληρός ο νόμος αλλά νόμος» - όμως μεταξύ αυτών των δυο, μεταξύ της σικέ υπέρβασης της πραγματικότητας  και του πραγματισμού, υπάρχει ως ενδιάμεσο η μαγεία της ερωτικής έλξης…Και τελικά η αποκάλυψη της μιας και η γελοιοποίηση του άλλου δεν  αποτρέπει   το τυπικό «  ζήσαν  αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα», αυτό το καλοκαίρι του Σωτηρίου έτους 2014….

Μήπως όμως η ταινία δεν είναι  τόσο «περίπλοκη»  αλλά  πολύ   περιπλοκότερη ;

Γιατί η παγίδα που στήνεται στον πρωταγωνιστή από ένα συνεργάτη και «φίλο», με στόχο τη γελοιοποίησή του , εκφράζει ένα ενδόμυχο και αβυσσαλέο φθόνο του ενός προς τον άλλο… Ο μετρίως επιτυχημένος στήνει παγίδα εις βάρος του άκρως επιτυχημένου, θυμίζοντας τον συνθέτη  Σαλιέρι στην ταινία «Βόλφανγκ Αμαντέους Μότσαρτ» : Ο οποίος Σαλιέρι , μη μπορώντας να συμβιώσει  με την εμπνευσμένη μορφή του Μότσαρτ, μη μπορώντας να ανεχθεί τον δευτεροκλασάτο χαρακτήρα της δικής του ύπαρξής , οργανώνει την  αργή δολοφονία του μεγάλου συνθέτη.

Ιδού η άλλη διάσταση  της «μαγείας του σεληνόφωτος» : Σε αντιπαράθεση με τη μαγεία του έρωτα (που θεραπεύει την καψούρα της εξαπάτησης και του πεσιμιστικού πραγματισμού), έρχεται ο φθόνος. Και η διαλεκτική σύγκρουση μαγείας και φθόνου ξεπερνιέται  με τη συγγνώμη……      

71ο φεστιβάλ Βενετίας: Ο Φατίχ Ακίν και η σφαγή των Αρμενίων

Πηγή : Το ΒΗΜΑ, 31.8.14, Γιάννης Ζουμπουλάκης

Η γενοκτονία των Αρμενίων επανέρχεται στο προσκήνιο μέσω μιας επικής ταινίας του γερμανού, τουρκικής καταγωγής σκηνοθέτη Φατίχ Ακίν , για την οποία ο ίδιος ο Μάρτιν Σκορσέζε είπε ότι ανήκει στο είδος των ταινιών που δεν φτιάχνονται πλέον, «μια επική βαθιά προσωπική απάντηση σε ένα τραγικό επεισόδιο της Ιστορίας, φτιαγμένο με ένταση και ομορφιά».
Η ταινία λέγεται «The cut», ένας τίτλος που μπορεί να αποδοθεί στα ελληνικά ως «Η κοπή» αφού το θέμα της είναι το απότομο, βίαιο, απάνθρωπο «κόψιμο» ενός ανθρώπου από την οικογένειά του, την οποία αργότερα θα προσπαθήσει να ξαναβρεί «οργώνοντας», στην κυριολεξία ,ένα μεγάλο μέρος του πλανήτη με τα πόδια.  
Βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα η ταινία αρχίζει στην Μαρντίν το 1915 όπου ένας φιλήσυχος σιδεράς, ο Ναζαρέτ Μανουγκιάν (τον υποδύεται ο Αλγερίνος ηθοποιός Ταχάρ Ραχίμ, γνωστός από τον  «Προφήτη») ζει με την γυναίκα και τις δυο δίδυμες, ανήλικες κόρες του. Μια νύχτα, εντελώς ξαφνικά, η Τουρκική αστυνομία θα εισβάλλει στο σπίτι του και θα τον πάρει από τους δικούς του στέλνοντάς τον σε καταναγκαστικά έργα στο ύπαιθρο.
Η σφαγή των Αρμενίων έχει αρχίσει.

Tυτώ η κουκουβάγια, και μια ιστορία

Ένα δημοσίευμα του metrogreece  υπό τον μάλλον τεχνικό τίτλο Τυτώ (Tyto alba) μου θύμισε κάτι λίγα, από τον (παλιό-καλό;) καιρό που περίσσευε πολύ  περισσότερη ενέργεια και διάθεση για τα ζητήματα ποιότητας ζωής…Ήταν τότε με την υπόθεση για τον Υμηττό, πάνω κάτω τέλη δεκαετίας του 80, για τον οποίο γράφονταν και λέγονταν πολλά λόγω των οδικών σχεδιασμών στην περιοχή του. Όλοι  οι ακτιβιστές είχαμε να προσθέσουμε επιχειρήματα εναντίον των δασοκτόνων έργων, όμως ένας από εμάς πρόσθετε το πιο εξαντρίκ από όλα : Ήταν ο Βαγγέλης ο Στογιάννης και αυτό που κόμιζε ήταν η σημασία του Υμηττού ως βιότοπου της λευκής κουκουβάγιας, της Τυτούς….

Η κουκουβάγια – «ηχοποίητος» όρος από το εμβληματικό «κου-κου-βάου» που αφήνει τα βράδια -  είναι γενικώς απωθητική και θεωρείται «κακοφωνίξ» στον κόσμο των πουλιών, όμως στη σύγχρονη εποχή όλες οι λαϊκές δοξασίες και προλήψεις επανεξετάζονται και συχνά αναθεωρούνται. Εξ ου και το «απαλλακτικό βούλευμα» του  metrogreece :

«Οι «υπηρεσίες» που προσφέρει στον άνθρωπο με την εξολόθρευση των μικροθηλαστικών με τα οποία τρέφεται -και έχουν οδηγήσει τους αγρότες στο εξωτερικό να την «καλωσορίζουν» στα σπίτια τους- είναι αυτές που θα πρέπει να μας κινητοποιούν προς την προστασία αυτού του ιδιαίτερου και πανέμορφου πτηνού, παρά να υιοθετούμε δοξασίες περασμένων αιώνων και το καταδικάζουμε επειδή δεν είναι «καλλίφωνο».

Περιήγηση στα έργα του μεγάλου αρχιτέκτονα Δημήτρη Πικιώνη

ΠΗΓΕΣ  :download.jpg benaki.gr, greekarchitects.gr

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ  ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ :  Γράφει ο Γιώργος Σημαιοφορίδης στην μνημειώδη έκδοση «Αττικό τοπίο και περιβάλλον»  (Έκδοση Υπουργείου Πολιτισμού, 1989), σχετικά με  την επιτροπή που το 1954  εκδίδει το πρώτο «Ψήφισμα Προστασίας του Ελληνικού Τοπίου : «…η Ελληνική φύσις και το Ελληνικόν τοπίον αποτελούν εθνικόν θησαυρόν ανήκοντα εις το σύνολον, ο οποίος δεν πρέπει ουδέ καν να βλάπτεται και ο οποίος εν τούτοις έχει υποστή σημαντικάς καταστροφάς….»  Στις 8 Μαϊου 1954 ο Πικιώνης, μέλος της συγκεκριμένης επιτροπής μαζί τον Προβελέγγιο, τον Βαγιανό κ.ά,  εκφωνεί τον γνωστό λόγο «Γαίας ατίμωσις» , που αναφέρεται αποκλειστικά στο αττικό τοπίο.  Με την ευκαιρία της επετείου του θανάτου του Πικιώνη (28 Αυγούστου 1968), μπορούμε κι εμείς να στοχαστούμε την υπόθεση του τοπίου, κατανοώντας την οργανική του σχέση με τη «λειτουργικότητα» της φύσης. Διαφορετικά, η ενασχόληση με το έργο του μεγάλου αρχιτέκτονα  έχει απλώς νεκροφιλικό χαρακτήρα.

Γ.Σχ.  

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΙΚΙΩΝΗΣ

Γεννήθηκε το 1887 στον Πειραιά. Το 1906 γίνεται ο πρώτος μαθητής του Κ.Παρθένη ενώ το 1908 παίρνει το δίπλωμα του Πολιτικού Μηχανικού από το ΕΜΠ. Φεύγει για το Μόναχο και στη συνέχεια για το Παρίσι, όπου σπουδάζει σχέδιο και ζωγραφική στην Académie de la grande Chaumiére. Παράλληλα γράφεται στο εργαστήριο του αρχιτέκτονα G. Chifflot και παρακολουθεί το μάθημα των αρχιτεκτονικών συνθέσεων στην École des Beaux Arts. Το 1912 επιστρέφει στην Ελλάδα και αρχίζει τις πρώτες μελέτες για την αρχιτεκτονική της νεοελληνικής παράδοσης. Το 1921 διορίζεται Επιμελητής του Καθηγητή Α.Ορλάνδου στο μάθημα της Μορφολογίας της Αρχιτεκτονικής και Ρυθμολογίας όπου παραμένει μέχρι τα μέσα του 1923. Το 1925 ονομάζεται έκτακτος Καθηγητής του Ε.Μ.Π. στην έδρα της Διακοσμητικής. Το 1930 μονιμοποιείται στην ίδια Έδρα. Το 1958 συνταξιοδοτείται. Το 1966 εκλέγεται τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών (τάξη Γραμμάτων και Τεχνών) στην Έδρα της Αρχιτεκτονικής. Πεθαίνει τον Αύγουστο του 1968.

*******

Ο Δημήτρης Πικιώνης ήταν ένας άνθρωπος μοναχικός και για ορισμένους περίεργος, που πέρασε ήσυχα τη ζωή του σχεδιάζοντας ασταμάτητα και διδάσκοντας στο Πολυτεχνείο.

Στα γραπτά, στη ζωγραφική, στα λιγοστά κτίρια και στις υπαίθριες διαμορφώσεις που μελέτησε, αποκαλύπτει έναν κόσμο μελαγχολικό και σκιρτήματα φυσιολατρίας.

Στην πραγματικότητα όμως ήταν κάτι πιο σύνθετο: ένας αρχιτέκτονας-στοχαστής (ο Αρης Προβελέγγιος έλεγε πως είχε αποστηθίσει ολόκληρα κομμάτια του Αισχύλου) που δοκίμασε μια μορφή ασκητείας στην κατάκτηση της «αυθεντικότητας» και πάνω απ' όλα έβαζε την μεγάλη του αγάπη, τη ζωγραφική.

Ένας λαός που δεν έχει ιστορική μνήμη δεν έχει και μέλλον

Συνέντευξη του Σωτήρη Δημητρίου* στο «ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ» ( 28.7.14, Ιφιγένεια Καλαντζή)


Η «υπναγωγική δύναμη του κινηματογράφου να αιχμαλωτίζει το κοινό… με το δέκτη να υποτάσσεται στη σιωπή και τον πομπό-οθόνη να κυριαρχεί στον ιδεολογικό λόγο», που περιγράφετε στο βιβλίο, συνέβαλε στην επιβολή και διατήρηση των δομών εξουσίας;
Η κοινωνιολογία και η ανθρωπολογία έδωσαν βάση στα τελεστικά φαινόμενα που υπάρχουν μέσα στην κοινωνία. Το θέατρο και ο κινηματογράφος ειδικότερα, ανήκουν στα μέσα τελεστικής λειτουργίας. Στις τελεστικές πράξεις το άτομο αποσύρεται από την ενεργό αντίληψη περνώντας σε απραξία, παρόμοια με την απομόνωση που πετυχαίνεται στην κινηματογραφική αίθουσα, όπου επιδέχεται την εισβολή ισχυρότερων παραστάσεων, τις οποίες εύκολα υιοθετεί. Αυτή την κατάσταση ονομάζω «μετάσταση του εαυτού», μια σημαντική λειτουργία του κινηματογράφου, που επιτυγχάνει την εκκρεμότητα της συνείδησης, ώστε να διεισδύσει το εξωτερικό μήνυμα, εγγράφοντας ιδεολογήματα υποσυνείδητα.
Η δύναμη επιρροής του κινηματογράφου πιστοποιήθηκε από πολύ νωρίς. Στα 1919 ο Λένιν έκανε διακήρυξη για τη σημασία του στην επιρροή του κοινού, ενώ ο αστικός κινηματογράφος τον μετέτρεψε σε βασικό όπλο προπαγάνδας και επηρεασμού της κοινής γνώμης. Ο πρώιμος βουβός κινηματογράφος, κατανοητός σε όλους, συνέπεσε με την ομαδική μετανάστευση στην Αμερική και πλασαρίστηκε ως λαϊκό θέαμα, που στόχευε στη φτωχολογιά των μεταναστών, υποκαθιστώντας την κουλτούρα της πατρίδας που είχαν χάσει. Έτσι, είχε μεγάλη επιτυχία στο πολυεθνοτικό αμερικάνικο κοινό και επεκτάθηκε ταχύτατα, δημιουργώντας επιχειρήσεις που σχετίζονταν με το τραπεζικό σύστημα. Οι ταινίες αναπαρήγαγαν τα αστικά ιδεολογήματα, διαδίδοντας το αμερικανικό όνειρο. Μέσα από το μηχανισμό της βιομηχανικής κοινωνίας, ο κινηματογράφος εξυπηρέτησε τις κατηγορίες της αστικής κοινωνίας και το σύστημα πριμοδότησε την ανάπτυξή του. Εθνικισμός, μιλιταρισμός, ανδροκρατία, ρατσισμός αναπτύχθηκαν και αναπαράχθηκαν μέσα από τον κινηματογράφο.

Η διάδοση του αμερικανικού τρόπου ζωής, κυρίως από το χολιγουντιανό σινεμά, σχετίζεται με την παγκοσμιοποίηση;

Οι εμπορικές ταινίες με τον Ταρζάν, που ονόμασαν υποτιμητικά «bon pour l’ orient», ευνούχισαν συνειδητά το σινεμά, καλλιεργώντας ένα παραμύθι για τη σύγχρονη κοινωνία. Αυτή η δυτικοποίηση, η εισαγωγή ιδεών, εθίμων και συμπεριφορών από τις βιομηχανικές χώρες, ονομάστηκε πολιτιστικός ιμπεριαλισμός. Αμερικανοί, Άγγλοι και Γάλλοι έδιναν μάχη να προωθήσουν τις δικές τους ταινίες στην Αφρική, όπου η τηλεόραση δεν είχε αναπτυχθεί, για να μεταδώσουνε τη δική τους νοοτροπία. Πρόκειται για μια παγκοσμιοποίηση που υφίσταται όλος ο πλανήτης, ένας απο-πολιτισμός, με τη διάβρωση των τοπικών πολιτισμών από την επιρροή του βιομηχανικού πολιτισμού. Σ’ αυτή τη φάση, ο κινηματογράφος αποτέλεσε το κύριο πολιτικό μέσο της βιομηχανικής κοινωνίας για την εξάπλωσή της, μέχρι που τον υποκατέστησε η τηλεόραση.

ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ – ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ – ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΊΑ

Του Βασίλη Λιόση

 Οι αναγνώστες αυτού του ιστότοπου θα εκπλαγούν, πρώτον, από το παρακάτω, άκρως εμπεριστατωμένο και συζητήσιμο άρθρο των6700 περίπου λέξεων, και δεύτερον, μαθαίνοντας ότι  πηγή του είναι το 1ο τεύχος του 2003  της «Κομμουνιστικής Επιθεώρησης». Οι ασχολούμενοι με τον «τρίτο τομέα» και την Κοινωνία των Πολιτών εν γένει, ας μη πτοηθούν από το μέγεθος, την χρονική περίοδο παραγωγής και την πηγή. Αξίζει πραγματικά τον κόπο να εντρυφήσουν σε ερμηνείες και παρερμηνείες. Γ.Σχ.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΙΟΣΗΣ :

Προσφάτως, όλο και συχνότερα, κάνουν την εμφάνιση τους οι όροι κοινοτισμός, κοινωνία των πολιτών και κοινωνική οικονομία. Συχνά μάλιστα πλαισιώνονται από άλλους βαρύγδουπους όρους όπως ετερότητα, τοπικότητα, πολυπολιτισμικότητα, αειφόρος ανάπτυξη, δια βίου κατάρτιση, κοινωνικός διάλογος, εθελοντισμός, μεταφορντισμός, μετανεωτερικότητα, ανοιχτή κοινωνία κλπ.

Πρόκειται για ιδεολογικά κατασκευάσματα «νέας εσοδείας» που πηγάζουν κυρίως από τη διεθνή σοσιαλδημοκρατία, ενίοτε και από τον κλασσικό νεοφιλελευθερισμό   αλλά και από αναρχικές ομάδες. Στην πραγματικότητα έχουμε να κάνουμε με ανακατασκευή παλιών ή και πολύ παλιών ιδεολογημάτων και ουτοπιών, προερχόμενων από μικροαστικά ρεύματα σκέψης ή κέντρα αναπαραγωγής της αστικής ιδεολογίας.

ΣΥΝΤΟΜΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΕΝΝΟΙΩΝ

Η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκε ο όρος Κοινωνία των Πολιτών (ΚτΠ) ήταν το 1594 στην Αγγλία από το Richard Hooker,   ενώ απαντάται στο Hobbes και στο Locke. Εκτοτε ο όρος έχει υποστεί τροποποιήσεις αλλά αυτό είναι ένα ζήτημα που ξεφεύγει από τις επιδιώξεις αυτού του άρθρου, η αναφορά μας γίνεται στους όρους όπως χρησιμοποιούνται σήμερα. O όρος κοινοτισμός (κομμουνιταρισμός) χρησιμοποιήθηκε συστηματικά το 1982 από το M. Sandel σε ένα βιβλίο του για το φιλελευθερισμό και τα όρια της δικαιοσύνης. Τέλος, ο όρος κοινωνική οικονομία ήταν η ευρωπαϊκή εκδοχή του αμερικάνικου κοινοτισμού. Την ευρωπαϊκή «απάντηση» ανέλαβαν να τη δώσουν οι Γάλλοι κοινωνικοί επιστήμονες τη δεκαετία του 1980.

i) Κοινοτισμός

Σύμφωνα με τον κοινωνιολόγο Αμιτάι Ετζιόνι «Η κοινότητα ορίζεται από δύο χαρακτηριστικά: Πρώτον, ένα πλέγμα σχέσεων προσήλωσης μέσα σε μια ομάδα ατόμων, σχέσεις που συχνά διασταυρώνονται και αλληλοενισχύονται (παρά σχέσεις ενός προς ένα ή αλυσιδωτές ατομικές σχέσεις) και δεύτερον, κάποιο βαθμό δέσμευσης σε κάποιο σύνολο κοινών αξιών, σε κανόνες και έννοιες, καθώς και σε μια κοινή ιστορία και ταυτότητα - εν ολίγοις, σε μια ιδιαίτερη κουλτούρα»[1].

ii) Κοινωνία των πολιτών

Ο Ερνεστ Γκέλνερ μας πληροφορεί ότι «η Κοινωνία Πολιτών είναι ένα σύνολο ποικίλων μη κυβερνητικών θεσμών αρκετά ισχυρών ώστε να αντισταθμίζουν το κράτος και που ενώ δεν το εμποδίζουν να εκπληρώσει το ρόλο του ως εγγυητή της ειρήνης και διαιτητή μεταξύ μεγάλων συμφερόντων, μπορούν ωστόσο να το εμποδίσουν να κυριαρχήσει και να εκμηδενίσει το υπόλοιπο της κοινωνίας»[2].

Ακόμα περισσότερο διαφωτιστικός είναι ο Δημήτρης Δημητράκος:

Το Εθνικό Πάρκο Σχοινιά – Μαραθώνα ως ταβερνοχώρος….

 Η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία και το Δίκτυο ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ SOS  εκφράζουν την πλήρη αντίθεσή τους με τη συνέχιση της λειτουργίας των Κέντρων Υγειονομικού Ενδιαφέροντος (ταβερνών) στο παραλιακό μέτωπο του Εθνικού Πάρκου Σχινιά - Μαραθώνα. Με το άρθρο 63 του αντιδασικού Ν. 4280/2014  δίνεται παράταση ζωής ενός έτους σε ανάλογες επιχειρηματικές δραστηριότητες εντός της προστατευόμενης περιοχής, πάνω στον αιγιαλό και σε κτίρια κηρυγμένα αυθαίρετα και κατεδαφιστέα, τροποποιώντας αυθαιρέτως το Προεδρικό Διάταγμα προστασίας της ευρύτερης περιοχής του Σχοινιά.

Το επίμαχο άρθρο αγνοεί τις οριστικές και αμετάκλητες δικαστικές αποφάσεις κατεδάφισης των εν λόγω ταβερνών που βρίσκονται σε εκκρεμότητα από το 1999

Εν όψει : Συμβαίνουν και εις Αλβανίαν... Φωτογραφία από τη Λίμνη Οχρίδα...

To ΜΙΤ στην Ικαρία – Παγκόσμια καινοτομία για δωρεάν Wi-Fi

«…. 1000 γεροδεμένα άγρια κατσίκια θα μεταφέρουν αντί για κουδούνα, ένα πομπό Wi-Fi, ενώ στην πλάτη τους θα στηριχθεί ειδικό μίνι φωτοβολταϊκό που θα μετατρέπει το άφθονο ελληνικό φως σε ηλεκτρική ενέργεια…..»

Μια απίστευτη συνεργασία βρίσκεται σε εξέλιξη στην Ικαρία. Ομάδα επιστημόνων από το αμερικάνικο πανεπιστήμιο ΜΙΤ, γνωστό για τις πρωτοποριακές ανακαλύψεις στο χώρο της τεχνολογίας, βρίσκεται ήδη στην Ικαρία προκειμένου να μιλήσει με τους ανθρώπους του νησιού και να μελετήσει τις λεπτομέρειες μιας πρωτοφανούς λύσης ικαριακής έμπνευσης, που υπόσχεται να δώσει δωρεάν Wi-Fi και στα πιο απομακρυσμένα σημεία της Ικαρίας.

Όλα ξεκίνησαν μετά την επιβεβαίωση από την πλευρά της κυβέρνησης ότι το – με εντολή πρωθυπουργού – δωρεάν Wi-Fi θα γίνει πραγματικότητα σε 302 Δήμους της χώρας μεταξύ των οποίων και η Ικαρία.

Μουσείο Ελιάς Πηλίου : Ημερολόγιο 2015 με έργα του Σόρογκα

Τη Δευτέρα 25 Αυγούστου έγινε  η παρουσίαση του ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ 2015 του Μουσείου Ελιάς και Λαδιού Πηλίου, στην αυλή του Μουσείου. ( Άνω Γατζέα Πηλίου). Όπως τα τελευταία χρόνια μας έχει συνηθίσει το Μουσείο Ελιάς, εκδίδει Ημερολόγια με έργα εικαστικού περιεχομένου. Φέτος αποφάσισε να φιλοξενήσει έργα του μεγάλου σύγχρονου Έλληνα καλλιτέχνη Σωτήρη Σόρογκα, ο οποίος ευγενικά τα προσέφερε. Για τον ζωγράφο μίλησε  η ιστορικός τέχνης Χρύσα Δραντάκη και ακολούθησε  μουσικό πρόγραμμα.

O Σωτήρης Σόρογκας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1936. Σπούδασε ζωγραφική με τον Γ. Μόραλη στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών ως υπότροφος του ΙΚΥ (1957-1961). Παρακολούθησε επίσης το εργαστήριο Αγιογραφίας της Σχολής από το 1962. Η πρώτη του ατομική έκθεση παρουσιάστηκε στην Αθήνα το 1972 (Αίθουσα Τέχνης Αθηνών – Χίλτον)· το ίδιο έτος έλαβε ετήσια χορηγία από το Ίδρυμα Ford.  Δίδαξε σχέδιο στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου (1964-2003).  Μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού θεωρίας της τέχνης Σπείρα και ιδρυτικό μέλος της Εταιρίας Μελέτης Ελληνικού Πολιτισμού (2010), το 1981 εκπροσώπησε την Ελλάδα στη Μπιενάλε του Sao Paulo. Συμμετέσχε, επίσης, στα Ευρωπάλια (1982, Βέλγιο) και στο 21ο Διεθνές Φεστιβάλ Ζωγραφικής (1989, Cagnes-sur-Mer, Γαλλία). To 2004 βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών για την συνολική προσφορά του στην τέχνη. Το 2010 έξι μεγάλες συνθέσεις του τοποθετήθηκαν στο Σταθμό Λαρίσης του αθηναϊκού Μετρό.

Τα 108 χρόνια ενός ρέκορντμαν διανοούμενου …

Ήταν – μέχρι πριν λίγες ημέρες- ένας διανοούμενος ρέκορντμαν, μοναδικός στο «δίαθλο»  μακροβιότητας και παραγωγικής νοημοσύνης. Ήταν ο Εμμανουήλ Κριαράς, που έπαιρνε σύνταξη επί 45 χρόνια αν και στην  ουσία ήταν ιδεολογικός αντίπαλος της συνταξιοδότησης : Γιατί κατά πως δήλωνε σε μια συνέντευξη στον Π. Ανδριανέση στο περιοδικό «Διαβάζω» (Ιανουάριος 2006), «Ζω» για μένα σημαίνει «μπορώ και εργάζομαι»…

 Από αυτή την άποψη και όχι μόνο, ο Εμμανουήλ Κριαράς που πέθανε στις 22.8.14 σε ηλικία 108 ετών, ήταν  υπόδειγμα ζωής για πολλούς Έλληνες , που μέχρι πριν λίγα χρόνια φαντασίωναν τον μετά την εργασιακή καριέρα χρόνο ως χρόνο αφασίας και «καθαρής» απόλαυσης…

Το γινόμενο του πολλαπλασιασμού της   ζωής του Κριαρά επίτο έργο που παρήγαγε αδιαλείπτως, ήταν πραγματικά τεράστιο. Ήταν φιλόλογος, ιστορικός, σχολιαστής  πολυγραφότατος, δημοτικιστής και εμπνευστής του μονοτονικού, αντίθετος με τις εμμονές αυτών που θεωρούσαν το «πολυτονικό φαίνεσθαι» της γλώσσας ως στοιχείο αρτιότητας. Ήταν ακόμη   μελετητής της Βυζαντινής Γραμματείας - αλλά κοντά σε αυτό το εύρος διέθετε και το βάθος μιας σοφίας που τον έκανε να υπογραμμίζει τη σημασία της «ανισόπεδης» ζωής και της έξαρσης, πέρα από αυτήν του έρωτα και  του ήθους.

Πολλοί θα κρατήσουν από αυτόν πολλά – εγώ πάντως θα κρατήσω το «ωκεάνειο αίσθημα» ενός ανθρώπου που κατά δήλωσίν του είδε στις απαρχές της ζωής του τον Κομήτη Χάλεϋ, ή ένα ένοπλο συλλαλητήριο στην Κρήτη του ενωτικού αγώνα με την Ελλάδα.

Λυπάμαι για τον ίδιο, αλλά και για εκείνες τις θολές  εικόνες τις καταχωνιασμένες στο γεροντικό μυαλό του, που χάθηκαν και δεν είναι ανακλητές από κανένα φλας-μπακ… 

Ο μαγικός κόσμος συνεννόησης των φυτών

Της Ασπασίας Δασκαλοπούλου

Από την «Καθημερινή» της 25.8.14

Σχετικά :  «Ημέρα μαγείας των φυτών», http://oikologein.blogspot.gr/2012/05/blog-post_17.html

Για χρόνια υπήρχε η εκτίμηση ότι τα φυτά δεν έχουν την ικανότητα της επικοινωνίας. Η αργή κίνησή τους και η αδυναμία τους να παράγουν ήχους ενίσχυε αυτή την αντίληψη. Τις τελευταίες δεκαετίες όμως όλο και περισσότερες επιστημονικές έρευνες αποκαλύπτουν πως τα φυτά, ως «εργοστάσια παραγωγής χημικών» μπορούν να εκλύουν και να λαμβάνουν σήματα από φυτά του ίδιου είδους, άλλων ειδών, ακόμα και από έντομα και άλλους οργανισμούς.

Νέα μελέτη του τρόπου δράσης των παρασιτικών φυτών πηγαίνει την επιστημονική έρευνα σχετικά με τα μέσα επικοινωνίας των φυτών ένα βήμα μπροστά, προτείνοντας ότι τα φυτά όχι μόνο επικοινωνούν μεταξύ τους, αλλά έχουν ακόμα και την ικανότητα να χειραγωγούν το ένα το άλλο. Η έρευνα αυτή, η οποία δημοσιεύθηκε την Παρασκευή 15 Αυγούστου στο επιστημονικό περιοδικό Science, αποκάλυψε τους μηχανισμούς τους οποίους πιθανώς να χρησιμοποιεί το παρασιτικό φυτό για να υπονομεύσει τον ξενιστή του, το φυτό δηλαδή από το οποίο παίρνει ζωή, και να τον κάνει να δουλεύει προς όφελός του. Ο Τζέιμς Γουέστγουντ, επικεφαλής της παραπάνω έρευνας και καθηγητής στο Πολυτεχνείο της πολιτείας της Βιρτζίνια των ΗΠΑ, ο οποίος εδώ και 20 χρόνια διερευνά τις σχέσεις παρασίτων-ξενιστών, μιλάει στην «Κ» για την ανακάλυψή του και για το πώς τα εργαλεία που χρησιμοποιούν τα παράσιτα για να ελέγξουν τους ξενιστές μπορούν, στα χέρια των επιστημόνων και των γεωργών, να αποτελέσουν την αχίλλειο πτέρνα τους.

Κ:– Ποια είναι η στρατηγική που ακολουθούν τα παρασιτικά ζιζάνια για να επιτεθούν και να κυριεύσουν τον ξενιστή;

” Αιολικοί Ανεμόμυλοι. “

Toυ Νίκου Λυγερού* 

Αν κάποιος τολμούσε να ονομάσει τους παραδοσιακούς ανεμόμυλους, αιολικούς πολλοί θα θεωρούσαν ότι είναι γελοίο. Το ίδιο ισχύει και για ένα αιολικό ιστιοφόρο. Το πιο αστείο της υπόθεσης είναι ότι και τα δυο χρησιμοποιούν τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας εδώ και αιώνες, ενώ κανένας ουσιαστικά δεν τους ερμηνεύει με αυτόν τον τρόπο, διότι έχουν συνηθίσει να βλέπουν την παράδοση ως κάτι το παλαιωμένο που δεν ταιριάζει με τις καινοτόμες ονομασίες που δεν κρύβουν αποκλειστικά μία ιδιαίτερη καινοτομία. Ο λόγος αυτής της προσέγγισης είναι πολλαπλός. Πολλοί από εμάς βλέπουν τους ανεμόμυλους της Ελλάδας ως κατάλοιπα μιας άλλης εποχής που έχει περάσει. Άλλοι βλέπουν μόνο εν δυνάμει ερείπια. Υπάρχουν βέβαια και κάποτε μερικοί νοσταλγικοί που τους βλέπουν με συμπάθεια. 

 Τα τελευταία χρόνια μερικοί θεωρούν ότι είναι ακόμα και τουριστικά αξιοθέατα.

Εν όψει : Ο Τζέϊμς Ντην στα γυρίσματα του φιλμ "Ο Γίγας" (1955). Στο φιλμ η άντληση πετρελαίου γινόταν από παραδοσιακούς ανεμόμυλους, έστω και εάν τo πεδίο ήταν η  τεχνολογικά προηγμένη Αμερική. Η φωτογραφία είναι του Frank Worth 

Η Σέχτα των Καθαρών

Του Χάρη Ναξάκη

«……Να δημιουργήσουμε μέσα στο σώμα της παλιάς κοινωνίας τα σπέρματα της καινούργιας…..»

      Οι καθαροί ως μεσαιωνική αίρεση εμφανίστηκαν το 12^ο  αιώνα και εξαπλώθηκαν γρήγορα κυρίως στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, γιατί είχαν απέναντί τους άπληστους ευγενείς, διεφθαρμένους βασιλείς και φεουδάρχες και κυρίως μια εκκλησιαστική ιεραρχία πλούσια και εξαγορασμένη. Η εκκλησία των καθαρών περιελάμβανε δύο ομάδες: τους πιστούς (λαός) και τους τέλειους (ιερείς). Κύρια στοιχεία της διδασκαλίας τους, όπως άλλωστε και του επίσημου χριστιανισμού, με ορισμένες βέβαια παραλλαγές, ήταν το δυιστικό  κοσμοείδωλο και η εσχατολογία. Η δυϊστική αντίληψη είναι κληροδοτημένη, όπως επισημαίνει ο J. Gray, από τους πέρσες προφήτες Ζωροάστρη και Μάνη και πρεσβεύει ότι η ζωή είναι μια μάχη μεταξύ φωτός και σκότους, καλού (θεός- πνεύμα) και κακού (σατανάς- ύλη). Η εσχατολογική δε διάσταση είναι η πεποίθηση ότι η ανθρωπότητα ζει τις έσχατες μέρες της και ένας νέος τέλειος κόσμος θα αναδυθεί μέσα από την καταστροφή του παλιού. Επειδή όμως το κακό υπάρχει μέσα σε κάθε ανθρώπινη ψυχή, από τότε που ο άνθρωπος εκδιώχθηκε από τον παράδεισο, αυτό δεν μπορεί να ηττηθεί στον παρόντα  αλλά σε ένα άλλο κόσμο (ουράνιο παράδεισο).

        Πρόθεσή μου βέβαια  δεν είναι μια θρησκειολογική μελέτη για τις σέχτες αλλά η αναφορά μου στις  κατά κόσμο σέχτες, στις κοσμικές θρησκείες. Το ΚΚΕ (και  ορισμένες ομάδες της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς) είναι η κατά κόσμο σέχτα των καθαρών, η νεωτερική εκδοχή μιας θρησκευτικής πίστης με κοσμικά χαρακτηριστικά. Αλήθεια σε τι διαφέρει το χριστιανικό δυϊστικό σχήμα καλό-κακό από το δίπολο, φως (προλεταριάτο)- σκότος (καπιταλιστές) ή η εσχατολογική προσδοκία ότι με την έλευση του σωτήρα μεσσία – βλέπε το κόμμα ως μεσσία – το παλιό καθεστώς ( καπιταλισμός) πλησιάζει τις έσχατες μέρες του και θα αντικατασταθεί από τον επίγειο παράδεισο του σοσιαλισμού;
Εν όψει, έργο του Χρήστου Μποκόρου

Γη διατόμων : το οικολογικό παρασιτοκτόνο και φάρμακο

του K. Θ. Μπουχέλου,  Ομότιμου  Καθηγητή Γεωπονικού Παν/μίου Αθηνών

Η γη διατόμων είναι ορυκτό φυτικής προελεύσεως. Τα διάτομα αποτελούν μια πολύ σημαντική ομάδα φυτοπλαγκτικών οργανισμών και είναι άφθονα τόσο στα θαλάσσια όσο και  στα οικοσυστήματα των εσωτερικών υδάτων (λίμνες και ποτάμια).

Είναι οργανισμοί με μικροσκοπικό μέγεθος, αν και πολλά από αυτά σχηματίζουν κοινωνίες (αποικίες) σε μορφή αλυσίδας ή σε αστερόμορφους και άλλους σχηματισμούς. Τα φυτά αυτά παραμένουν κοντά στην επιφάνεια και αποτελούν ένα ποσοστό του πλαγκτόν.  ‘Όταν απονεκρωθούν, παραμένουν οι λεπτοί σκελετοί  (frustules), που είναι το σκληρό, πορώδες εξωτερικό κυτταρικό τοίχωμα των διατόμων, με βασικό συστατικό του (μέχρι και 90%), το διοξείδιο του πυριτίου.

Οι κοινωνίες αυτές των διατόμων συχνά χρησιμοποιούνται ως βιολογικοί δείκτες σε προγράμματα για την παρακολούθηση της οικολογικής καταστάσεως των υδάτων.

Η τυπική χημική σύσταση του ξηρού διατομίτη είναι: 80 – 90% πυρίτιο, 2 – 4%  οξείδιο του αλουμινίου και 0.5 – 2% οξείδια του σιδήρου.

Χρησιμοποιείται σε μεγάλο βαθμό στη διύλιση και διαύγαση κρασιών και μπύρας, αλλά και την επεξεργασία υγρών αποβλήτων. Επίσης χρησιμοποιείται ως πληρωτικό στα χρώματα και στα πλαστικά και στην παραγωγή προσροφητικών προϊόντων όπως οι προστατευτικές μάσκες προσώπου.

Είναι 100% φυσικό προϊόν, πολύ αποτελεσματικό και δεν βλάπτει καθόλου τα κατοικίδια ή τον άνθρωπο (χρησιμοποιείται πολλές φορές για εκτοπαράσιτα και ενδοπαράσιτα).