O δικός μας Τσίζεκ

Ο Κάρολος Τσίζεκ ( στη φωτογραφία αγέλαστος και πιο σκούρος από τον Χριστιανόπουλο) , λογοτέχνης και όχι μόνο, που πέθανε μετά 91 χρόνια ζωής,  ήταν Τσέχος που έγινε  Θεσσαλονικιός – όπως ο Ιάνης Ξενάκης  ήταν Έλληνας  που έγινε στα στερνά του κανονικός  Γάλλος . Ο Τσίζεκ ήταν εμβληματικός λόγιος της συμπρωτεύουσας , που ως ποιητής μάλιστα προσέφευγε στη παραδοσιακή ρίμα γιατί είχε συλλάβει  – με τα ελληνοπρεπή αυτιά του ! -  τη μουσικότητα και τη πειθαρχία που ( κάποτε -κάποτε) έχει η συγκεκριμένη μορφή στιχοποιίας .

 Τώρα το κατά πόσο το έργο του είναι ενδεικτικό  του επιτακτικού (!) αιτήματος « της αναγνώρισης μιας νέας γενεαλογίας, μιας νέας ιστορίας, μακριά από την κυρίαρχη εθνική, μεταπολεμική αφήγηση» - που λέει κι ένας δικτυακός τόπος – απομένει να κριθεί, χωρίς  την προπαγανδιστική  σπουδή  διαφόρων ελληνοφάγων.

Τρία  πράγματα ακόμη : Πρώτον, ότι η ιστορία όντως ξαναγράφεται («ανα-νεώνεται»)στο διηνεκές, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι υποχρεωτικά ανατρέπεται,  γιατί μπορεί  απλώς να συμπληρώνεται και να εμπλουτίζεται.

Δεύτερον, αυτός ο πολύ της μόδας νεολογισμός – «αφήγηση» - είναι εξαιρετικά άστοχος και παρεξηγησιογόνος, καθότι μπερδεύει τα πάντα με την παραμυθοποϊα  και τις κουβέντες της γιαγιάς  στο τζάκι. Έλεος, ας βρεθεί κανά καλύτερο σημαίνον….

Τρίτον, οι «ελαφροί ας με λέγουν ελαφρόν» : ο Κάρολος Τσίζεκ είχε εκείνα τα χαρακτηριστικά του μουρντάρη διανοούμενου, κι αυτό με  διασκέδαζε αφάνταστα….

Ιδού κάτι από τους «Στίχους  έρωτα  κι αγάπης» :  

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ
Όπως το κεντητό έξωμο φουστάνι
σε προκαλεί να φανταστείς
με αυτά που δείχνει εκείνο που δεν φαίνεται,
έτσι και το καλό ποίημα σε κάνει
ανύποπτος να υποψιαστείς
με αυτά που λέει κι εκείνο που δεν λέγεται.
Στον έκπαγλο τον κόρφο που ονειρεύτηκες
το κεφάλι σα να έγειρες μεμιάς
κι όλες γύρω οι φωνές να μοιάζουν ψεύτικες,

καθώς ακούς τους χτύπους της καρδιάς.

Δες ακόμη  : Δυο ποιήματα του Τσίζεκ με αφορμή(αλλά όχι αιτία) τη παγκόσμια ημέρα διατροφής

http://oikologein.blogspot.gr/2013/10/blog-post_9665.html

Σερσέ λα φαμ των προέδρων

«Η εξουσία είναι καλό αφροδισιακό» - έλεγε ο Χιου Χέφνερ, εκδότης της επιστημονικής και πολιτιστικής επιθεώρησης “Play Boy”….Όντως, η εξουσία  ανέκαθεν δημιουργούσε γύρω της ένα μινι-νευτώνειο πεδίο έλξης, που οδηγούσε τη πλειοψηφία των ηγετών  σε γκομενοθηρικές εξορμήσεις ή σε μορφές σεξουαλικής ιδιοκτησίας. Στην ανατολή ήταν οι πασάδες   με τα χαρέμια που δεν τους άφηναν χρόνο ούτε να μάθουν τα ονόματα των εξηεπταοκτωεννιά   γυναικών τους, στη δύση ήταν το jus primae noctis (= δικαίωμα  πρώτης νύχτας) των φεουδαρχών  επί των νεουπανδρευόμενων  γυναικών….

Σήμερα η εξουσία δεν είναι τόσο απροκάλυπτη και οι γυναίκες δεν είναι τόσο υποχείρια της φαλλοκρατίας. Και τούτο εκφράζεται με τους κινδύνους και τα προβλήματα που συνεπιφέρει έστω και μια ατελής επαφή  γυναικός και ανδρός ηγέτη…Λέω  «ατελής επαφή» ενθυμούμενος την πανηγυρικά ομολογημένη  συνεύρεση Μπιλ Κλίντον και Μόνικας Λιουϊνσκυ,

Προσοχή στον «ποιοτικό μαζικό τουρισμό»!

της Βάννας Σφακιανάκη (Αρχιτέκτων)

Οι έννοιες του «ποιοτικού», του «μαζικού», του «εναλλακτικού» τουρισμού, αλλά και της «ήπιας ανάπτυξης» δεν είναι ουδέτερες . Συνδέονται με συγκεκριμένη πολιτική όλων των τελευταίων κυβερνήσεων και γι αυτό γίνονται ιδιαίτερα επικίνδυνες όταν οι αναφορές σ’ αυτές γίνονται χωρίς επεξηγήσεις και προσδιορισμούς.

Σήμερα που υπάρχει μια νέα κινητικότητα γύρω από τις αλλαγές του θεσμικού πλαισίου [τροποποίηση χωροταξικού του τουρισμού, αναθεώρηση περιφερειακών χωροταξικών, μεταρρύθμιση πολεοδομικού και χωροταξικού πλαισίου χάριν «ανάπτυξης»], ιδιωτικοποιήσεις και προώθηση -με fast trackή μη διαδικασίες- τουριστικών επενδύσεων παντού στην Ελλάδα και βέβαια στην Κρήτη και δηλώνεται προτεραιότητα χρηματοδοτήσεων στον τουρισμό από το νέο ΕΣΠΑ, ας ξαναδούμε αυτές τις έννοιες.

Η ορολογία γύρω από τον τουρισμό

Μπορεί να μιλούμε -χρόνια τώρα- για «ήπιο τουρισμό», μπορεί και να βρίσκουμε θεσμοθετημένες «περιοχές ανάπτυξης ήπιου τουρισμού» σε χωροταξικά και πολεοδομικά σχέδια, ωστόσο ούτε επίσημος ορισμός, ούτε προδιαγραφές της «ήπιας τουριστικής ανάπτυξης» υπάρχουν. Συνήθως γίνεται ένα σκόπιμο παιγνίδι, όπου ως «ήπια τουριστική ανάπτυξη», θεωρείται μόνο η μείωση των πολύ υψηλών συντελεστών δόμησης που προβλέπονται για τις εκτός σχεδίου δόμησης, τουριστικές εγκαταστάσεις. Κατά τ’ άλλα, διαφοροποιήσεις ανάλογα με την ταυτότητα του κάθε χώρου, όπως π.χ. σχέση αριθμού κατοίκων και επισκεπτών, δεν υπάρχουν.

Παράλληλα σε κάθε συζήτηση και μελέτη, θα βρει κανείς τον όρο «ποιοτικός τουρισμός». Ούτε κι αυτός ο όρος έχει οριστεί και περιγραφεί επίσημα.

«Μικρά Αγγλία», μέγας Βούλγαρης….

Ο Ιμπραήμ Πασάς, σε μια εκστρατεία του στην Πελοπόννησο εναντίον των επαναστατημένων Ελλήνων του 21, είδε στο βάθος του ορίζοντα το νησί της Ύδρας και την προσφώνησε «μικρά Αγγλία» - εκφράζοντας  την βαθιά  επιθυμία να την καταλάβει , μια ημέρα των ημερών… Η Άνδρος του μεσοπολέμου μπορούσε κι αυτή να εκτρέφει μια  ονείρωξη μεγαλείου  σε μια εποχή βρετανικής θαλασσοκρατορίας (England rule the seas…) ώστε να ονοματίζει ένα από τα καράβια της «Μικρά Αγγλία». Και το φιλμ του Βούλγαρη (σενάριο Ιωάννας Καρυστιάνη) θα μπορούσε να  «παίξει» μόνο με αυτά τα αισθήματα μικρομεγαλισμού, ανατέμνοντας  την ένδοξη αλλά και σκληρή ναυτοσύνη ενός ελληνικού νησιού , με τους ναυτικούς που χάνονταν για μήνες, τις γυναίκες που ζούσαν υποχρεωτικά στις μικροκοινωνίες τους,   τις αναπόφευκτες απώλειες μιας   θαλασσοδαρμένης ζωής.

 Όμως  η «Μικρά Αγγλία» επέτυχε κάτι μεγαλύτερο, δηλαδή  να συναρμολογήσει  πολλούς  ηθογραφικούς πίνακες  με ένα ιδιότυπο ερωτικό δράμα – με μια κατάσταση δυνατού έρωτα και δυνατού μίσους. Να  αναδείξει  ένα κοινωνικό μικροπεριβάλλον κομφορμιστικό και  σκληρό, με ένα ωκεανό συναισθημάτων καταπιεσμένο, με μια mater familias   συμφεροντολόγα.

Ήταν τόσο ευχάριστη  η έκπληξη που μας έκανε ο Βούλγαρης, με αυτό το αψεγάδιαστο και  σαγηνευτικό  φίλμ ! Με εκείνα τα αισθήματα προδοσίας, εκδίκησης, υποκρισίας, ερωτικού πάθους -    μπουρδουκλωμένα , αλλά πολλών μεγατόνων !

Μια φίλη ζωγράφος  μου είπε  πως αισθάνθηκε υπερήφανη  που  μοιράζεται την ελληνική ταυτότητα  με τον Βούλγαρη . Εγώ  αισθάνθηκα την ανάγκη να βυθιστώ για  πολλές ώρες σε μια αίθουσα με εκείνα τα συγκλονιστικά θαλασσινά πλάνα του έργου, εκείνους τους εξαίσιους πίνακες που φιλοτέχνησε  ο φακός ενός  ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ με κεφαλαία…  

Η Greenpeace σκάβει για χρυσό !

H  Rosia Montana  είναι περιοχή της Ρουμανίας, όπου οι Εταιρείες χρυσού σκάβουν πλέον  όπου τους βολεύει, ανεξαρτήτως επιπτώσεων. Και τούτο γιατί τους τελευταίους μήνες  η ρουμανική κυβέρνηση εκπόνησε ειδική νομοθεσία που  επιτρέπει σε κάθε ιδιωτική εταιρεία και  όχι μόνο στη Rosia Montana Gold Corporation , την εκμετάλλευση κάθε πόρου, οπουδήποτε υπάρχει. Αρκεί πλέον  να χαρακτηρίζονται οι δραστηριότητες ως «έργο εθνικού συμφέροντος » ή « έργο των ειδικών δημοσίου συμφέροντος»…

Αυτό το ειδικό στοιχείο – του «σκάβειν»-και-όποιον-πάρει-ο- χάρος (!), θέλησαν να αναδείξουν  50 ακτιβιστές της Greenpeace από 10 χώρες, χωρίς να προσφύγουν σε συμβατικά μέσα που εύκολα προσπερνάει το πολιτικό σύστημα  Και τι έκαναν : εισέβαλαν  στην αυλή του κτιρίου του  Ρουμανικού Κοινοβουλίου   και με  ένα εξόχως θεατρικό χάπενινγκ άρχισαν να «σκάβουν» για χρυσό, ενώ  παράλληλα ανάρτησαν ένα πανό  που έγραφε “περιοχή εξόρυξης χρυσού ” …

«ΙRAQ - 9 τόποι επιθυμίας»

Η θεατρική επιτυχία του off-Broadway «ΙRAQ – 9 τόποι επιθυμίας» [Πρωτότυπος τίτλος :  “9 parts of desire”] της πολυβραβευμένης συγγραφέως Heather Raffo, ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα στη θεατρική σκηνή «Vault» το Δεκέμβριο του 2013, σε σκηνοθεσία  Μαρίας Τσαρούχα.

Το έργο αποτελεί εξιστόρηση της ζωής εννέα Ιρακινών γυναικών, με φόντο τους δύο πολέμους στον Κόλπο, για να  εμβαθύνει στο τί σημαίνει να είσαι γυναίκα, σε μια χώρα υπό  καθεστώς  πολέμου.

Είναι ένα υπόδειγμα γραφής, που το περιοδικό «New Yorker»   περιέγραψε ως «ένα παράδειγμα πως η τέχνη είναι δυνατόν να ανοικοδομήσει τον κόσμο».

Σωτήρης Λυμπερόπουλος: ο νεαρός επιστήμονας που μαζεύει άγρια χόρτα στο βουνό

Δηλώνει τροφοσυλλέκτης ή, επί 

το επιστημονικότερον, εξερευνητής και συλλέκτης αυτοφυούς τροφής. Ο Σωτήρης Λυμπερόπουλος αναζητά στις Ράχες Μεσσηνίας την εικόνα και τα προϊόντα της ελληνικής φύσης που έχουμε ξεχάσει. Αυτός είναι και ο λόγος που τα προϊόντα του φιγουράρουν στο μενού των βραβευμένων εστιατορίων της Αθήνας και εσχάτως και του Παρισιού.

Στα 30 του, με σπουδές στα οικονομικά, έφυγε για μεταπτυχιακό στην Αγγλία, όπως οι περισσότεροι φίλοι του, και δούλεψε σε πολυεθνική πάνω σε οικονομετρικά μοντέλα. «Εκεί βρίσκεις πιο εύκολα ευκαιρίες και ελευθερία να αναπτύξεις το ταλέντο σου. Ενα πρωί, όμως, ξύπνησα και αναρωτιόμουν: "Αυτό θέλω να κάνω; Αυτή είναι η πραγματική ζωή;". Αν συνέχιζα, θα έμενα για πάντα, αλλά κάτι μέσα μου με έτρωγε», λέει ο ίδιος.

Χρήστος Μποκόρος : Απολογία

Στο Μουσείο Μπενάκη εγκαινιάζει την έκθεσή του ο Χρήστος Μποκόρος,  την Τετάρτη 11 Δεκεμβρίου 2013, στις 8 το βράδυ. Η έκθεση θα διαρκέσει  μέχρι τις  26 Ιανουαρίου 2014.

Κατά δήλωσίν του, ο  Μποκόρος  παιδεύεται «… με το μέτρο στα ζητούμενα του ανθρώπου» . Κι ακόμη στοχάζεται  «…  μια λιτή ευημερία, τα απολύτως αναγκαία στη ζωή μας. Πως θα ορθώσουμε το ανάστημά μας, απαλλαγμένοι από τα περιττά».

Λέει ο εικαστικός καλλιτέχνης :

Συχνά βαρύνομαι από όσα αφελή και ανόητα λέω κατά καιρούς, ερωτώμενος για αυτά που κάνω. Ακόμη κι όταν ενθουσιάζομαι μιλώντας, μετανοώ διαβάζοντας τα λεγόμενά μου. Ωστόσο, συνεχίζω να μιλώ και να γράφω, παρ’ όλη την επίγνωση του επισφαλούς των εκστομίσεων και των καταγραφών. Ίσως γι’ αυτήν ακριβώς την ζωοποιό καταβύθιση στη μετά-νοια να συνεχίζω τη φλυαρία. Κι απ’ τα έργα μου βαρύνομαι, αλλά τουλάχιστον τα έργα μας έχουν από μόνα τους τη δική τους απολογία. Αυτά είναι, ίσως, οι πλέον αμερόληπτοι μάρτυρες και κριτές μας στον κόσμο.

Υδρογονοενέργεια. Το τέλος της πετρελαιοκρατίας και της κεφαλαιοκρατίας[1]

του  Κώστα  Λάμπου

«Ο καπιταλισμός δεν είναι πετυχημένος. Δεν είναι ευφυής,

δεν είναι όμορφος, δεν είναι δίκαιος, δεν είναι ηθικός.

Και δεν μας προσφέρει αυτά που υπόσχεται. Με λίγα λόγια,

τον αντιπαθούμε και αρχίζουμε να τον απεχθανόμαστε».

John Maynard Keynes

Όλοι ξέρουμε πως ζούμε σ’ ένα κόσμο ενεργειακά φτωχό, εχθρικό, καταστροφικό και επικίνδυνο. Ξέρουμε όμως πως ζούμε και σε ένα κόσμο που ασταμάτητα αλλάζει και μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο για όλους μας, φτάνει να ξέρουμε, όσοι έχουμε λόγο να τον αλλάξουμε, πως θα τον αλλάξουμε. Αναλύοντας το πρόβλημα των ορυκτών καυσίμων, ως πρόβλημα εξουσιαστικού συγκεντρωτικού ενεργειακού συστήματος και ως πηγή κατακτητικής βίας, οικονομικής στρέβλωσης, κοινωνικής καταπίεσης και δυστυχίας και περιβαλλοντικής καταστροφής ανακαλύπτουμε ότι οι συνδυαζόμενες Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας με βάση το Υδρογόνο, ως ένα αποκεντρωμένο υδρογονοενεργειακό σύστημα, ανοίγουν νέους ορίζοντες για την απελευθέρωση της ανθρωπότητας από το απάνθρωπο και καταστροφικό κεφαλαιοκρατικό σύστημα, με προοπτική έναν καλύτερο κόσμο…

Aς φανταστούμε ένα κόσμο στον οποίο τα νοικοκυριά, οι γειτονιές, τα χωριά, οι πολυκατοικίες, οι συνοικίες, οι πόλεις, τα κράτη και τελικά η ανθρωπότητα απόκτησαν την ενεργειακή αυτονομία τους, γιατί μπορούν να έχουν άφθονη, φτηνή έως δωρεάν, ασφαλή και καθαρή ενέργεια από το υδρογόνο. Αυτός είναι ο κόσμος της υδρογονοενέργειας που γεννιέται και δυναμώνει μέρα με τη μέρα και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για αυτόνομη αειφόρο τοπική ανάπτυξη και καθολική ευημερία, χωρίς ανασφαλείς εργαζόμενους και ανασφάλιστους ανέργους. 

Εν όψει, "Στούντιο", του Matisse

Τζων Λέννον

Στις 8 Δεκεμβρίου 1980  έπεφτε νεκρός από τις σφαίρες ενός «παρανοϊκού» θαυμαστή . Ο  δολοφόνος  λεγόταν Μαρκ Τσάπμαν, και  μάλλον  εξακολουθεί να λέγεται έτσι, γιατί  ακόμη  ζει  .

Πριν από 2-3 χρόνια ο Τσάπμαν έκανε αίτηση αποφυλάκισης.  Η Γιόκο Όνο, γυναίκα του Λέννον που για μερικούς αποδείχτηκε μοιραία και διαλυτική για το συγκρότημα των Beatles, πάνω από 80 χρονών πλέον,  προσήλθε στο δικαστήριο και δήλωσε ότι ΔΕΝ επιθυμεί την αποφυλάκιση του δολοφόνου. Και το αμερικανικό σωφρονιστικό σύστημα αποδείχθηκε  αρκούντως σοβαρό ώστε να αποδεχθεί αυτά τα δηλητηριώδη αισθήματα εκδίκησης. Τώρα, όσον αφορά τις προοδευτικές δυνάμεις που θα πουν, «ναι, αλλά ξέρεις…δεν είναι σωστό» κλπ.κλπ. μπορεί να απαντήσει κανείς βάζοντας και λίγο  Μπωντλαίρ από τα «Άνθη του κακού» : «υποκριτή αναγνώστη, αδέλφι  που μου μοιάζεις», πες μου, δεν υπάρχουν αισθήματα εκδίκησης  στη ζωή;

Ο Τσάπμαν  ζήτησε αυτόγραφο του Λέννον εκείνο το μοιραίο βράδυ και καθ’ όλες τις ενδείξεις  αποδοκιμάστηκε από τον Λέννον,  που 10 χρόνια μετά τη διάλυση των Beatles έμπαινε σε μια  φάση νέας καλλιτεχνικής δημιουργίας, αλλά και απεξάρτησης από την  οπαδολαγνεία -  την τόσο συνηθισμένη στους κόλπους των «δημοσιοσχετιζομένων» πάσης φύσεως, πολιτικών, μουσικών, συγγραφέων κλπ. Ο Λέννον είχε μεν πιθανολογήσει την δολοφονία του από κάποιον τρελό θαυμαστή , όμως  δεν μπορούσε να φανταστεί τον έντονα αμφιθυμικό χαρακτήρα  της  σχέσης «πιστού» προς   «είδωλο»

«Βγάλτε τα ποιήματά μου από τα σχολικά βιβλία! Είναι ανήθικα!»

(Συνέντευξη του Ντίνου Χριστιανόπουλου στο μαθητικό περιοδικό “theschooligans”, 7.12.2007).

Σημ. Οι υπογραμμίσεις του κειμένου  με κόκκινο είναι της ΟΙΚΟΝΙΚΗΣ.

Mε αφορμή την ανακήρυξή του σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (O Χριστιανόπουλος και ένα "επίτιμο πανεπιστήμιο"), δες,   http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2011/06/blog-post_02.html

Εισαγωγή του  “theschooligans :

« Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος είναι ένας ποιητής που πλήρωσε ακριβά τα ποιήματά του. Κυνηγήθηκε από τους παπάδες, τους μπάτσους, τους Χρυσαυγίτες και τους φιλολόγους. Γέρασε και μυαλό δεν έβαλε. Συνεχίζει να προκαλεί με αθώες κακές λέξεις. Παρακαλούνται τα παιδιά να απομακρύνουν τους γονείς από τη συνέντευξη…

Στο τηλέφωνο ήταν κοφτός. «Σας περιμένω στις 5.30 ακριβώς. Μία ώρα να μιλήσουμε και να σας ξεφορτωθώ!». Στις 5.29 χτυπούσαμε το κουδούνι του μικρού διαμερίσματος στη Θεσσαλονίκη. Φορούσε κουστούμι και γραβάτα. «Περάστε… καθίστε…». Στο τραπεζάκι είχε ήδη βάλει δυο ποτήρια νερό και δύο πιατάκια γλυκό βύσσινο. Την πρώτη ερώτηση την έκανε εκείνος. «Τι περιοδικό βγάζετε;»

Να, δείτε το τελευταίο τεύχος. Έχουμε αφιέρωμα στο γκράφιτι.

(το ξεφυλλίζει) Διάβασα πρόσφατα ένα πολύ ωραίο βιβλίο ενός Ανδριανάκη. Γράφει όχι μόνο για τα γκράφιτι, αλλά και για τα… πώς τα λένε… τα στένσιλς.

Ξέρετε τα στένσιλς;

Πώς δεν τα ξέρω! Εδώ δίπλα σ’ έναν τοίχο της γειτονιάς υπάρχει ένα θαυμάσιο στένσιλ. Δείχνει κάποιον που τον παίρνει τσιμπούκι. Κι εμείς το βλέπουμε κάθε πρωί -θέλουμε, δε θέλουμε! (γέλια)… Αλλά είναι πολύ καλά σχεδιασμένο, καταπληκτικό!

Έχετε δει πολλά στένσιλς στη Θεσσαλονίκη;

Πολύ λίγα. Ενώ γκράφιτι πάρα πολλά. Κάποτε είχαν γράψει σε τοίχο κι ένα δικό μου ποίημα -απ’ αυτά τα μικρά, σαν κουτσουλιές, που έχω γράψει.

Ποιο;

«Τα πρόβατα απήργησαν/ ζητούν καλύτερες συνθήκες σφαγής».

Χαρήκατε;

Τι να χαρώ; Δε βαριέσαι. Τα ποιήματα είναι για να κυκλοφορούν…

Είστε σήμερα 75 χρονών. Θυμάστε τον εαυτό σας στα 15;

Πώς δεν τον θυμάμαι! Δεκατεσσάρων χρονών άρχισα να γράφω ημερολόγιο, το οποίο κρατώ καθημερινά μέχρι και σήμερα.

Ήσασταν παιδί συνεσταλμένο;

Ου, πάρα πολύ συνεσταλμένο. Αυτά τα παιδιά να φοβάσαι! Ξέρουν πιο πολλά από αυτά που δείχνει η φάτσα τους. Και πραγματικά εγώ ήξερα πάρα πολλά. Δεν ήξερα βέβαια πώς γεννιούνται τα παιδιά. Για πολύ καιρό -μέχρι τα 18 μου- νόμιζα ότι τα φέρνει ο πελαργός. Ήξερα όμως πολλά άλλα πράγματα για τον εαυτό μου και για τις σχέσεις μου με τους άλλους.

Είχατε επίγνωση και της ομοφυλοφιλίας σας;

Ναι, βέβαια. Δεν τολμούσα φυσικά να το πω σε κανέναν. Ήταν «η επιθυμία που δεν τολμά να πει τ’ όνομά της» -έτσι το λέγαν οι παλιοί. Το ένιωθα όμως, το ζούσα. Δεν είχα απλώς επίγνωση, αλλά επιμονή. Να επιμένω σ’ αυτό το πράγμα, όταν ήταν κάτι σαν τον σατανά που τον αποτάσσονται όλοι οι άλλοι.

Και δεν ερχόταν αυτό σε ισχυρή κόντρα με το κατηχητικό στο οποίο πηγαίνατε;

Άκου μωρό μου! Εγώ μπορεί να ήμουν στο κατηχητικό, αλλά την ίδια στιγμή μπορεί να ήμουν και εντελώς αντίθετος με το κατηχητικό. Ή να ήμουν το «καλό παιδί» και την ίδια στιγμή να ήμουν και αναρχικός. Εσύ που δεν το ξέρεις, απλοποιείς τα πράγματα. Λες «ο Χριστιανόπουλος ήταν στο κατηχητικό». Τρίχες! Το πράγμα είναι πολύ πιο περίπλοκο.