ΣΑΝ ΓΑΤΕΣ ΑΛΑΝΙΑΡΕΣ

Της Μαρίας Αρβανίτη Σωτηροπούλου

 Το φθινόπωρο ή η ευτυχία της ανάρρωσης. Απολαμβάνεις χίλια δυο μικροπράγματα που πριν δεν έβλεπες βουλιαγμένος στο πανηγύρι των διακοπών. Τον πρωινό περίπατο στους άδειους δρόμους, τ’ αναπάντεχο συναπάντημα με μιαν ανθισμένη γαζία απ’ όπου κλέβεις δυο χνουδωτά μυρωδάτα λουλούδια, που θυμίζουν πρωτοφτέρουγα κοτόπουλα, ο πρωινός ήλιος που θωπεύει, η λαμπερή θάλασσα κι ο γαλήνιος ουρανός, τα μυστικά των κυμάτων. 

Στιγμές ευτυχίας. Το γιασεμί που επιμένει να μοσκοβολά μεθυστικά, κάποια πουλιά που τιτιβίζουν στα δέντρα, το ξαφνικό φτεροκόπημα ερωτευμένων χελιδονιών, οι γλάροι που εξαφανίστηκαν κι οι βάρκες που ράθυμα χαράζουν τον ορίζοντα, η ξαφνική μπόρα. Απολαμβάνεις τις τελευταίες καλοκαιριές. Σαν γάτα. Το μεσημέρι, στο εξοχικό, την ώρα του φαγητού ξετρελαμένες από την πείνα τσακωνόντουσαν ποια θα πρωταρπάξει το ψαροκέφαλο που τους πετούσαμε. Μια μικρή, η πιο αυθάδης, ανέβηκε και στο τραπέζι. Τα σπίτια όλα κλειστά κι ο χειμώνας καταδικάζει αυτά τα γατιά, τα καλομαθημένα του καλοκαιριού σε θάνατο από ασιτία.

Τσακάλι η ΑΝΙΜΑ !

Γιατί όταν ένας είναι ευφυής και ταχύνους  ονομάζεται από τους άλλους  «τσακάλι» ; Προφανώς, γιατί το ομώνυμο ζώο έχει κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, που το ξεχωρίζουν από την υπόλοιπη κοινωνία των ζώων…

Ανεξάρτητα από την ευφυϊα των συγκεκριμένων ζώων που περιθάλπει, η ΑΝΙΜΑ συνεχίζει με ιδιαίτερο ζήλο το έργο της. Στα πλαίσια αυτά ασχολήθηκε με την περίθαλψη ενός τσακαλιού, που της στάλθηκε  πρόσφατα από τη Σάμο από την οργάνωση «Αρχιπέλαγος».

Η Σάμος είναι το μοναδικό νησί στη Μεσόγειο όπου εντοπίζεται το πιο σπάνιο σαρκοφάγο της Ελλάδας, το ευρωπαϊκό «χρυσό» τσακάλι.

Οι μικροί και διάσπαρτοι ευρωπαϊκοί πληθυσμοί του συγκεκριμένου είδους  συναντώνται κυρίως στις ακτές της Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας, στο ύψος της Βαλκανικής Χερσονήσου. Αν και αρχικά  ήταν αρκετά διαδεδομένο στην ελληνική επικράτεια, το τσακάλι σημείωσε  κατακόρυφη πληθυσμιακή πτώση στην Ελλάδα (μέχρι και 90%) τις τελευταίες τρείς δεκαετίες. Το είδος πλέον έχει χαρακτηριστεί ως «προστατευόμενο» βάσει του Κόκκινου Βιβλίου των Απειλούμενων Ειδών Ζώων ,  είναι  δε με διαφορά το πιο σπάνιο σαρκοφάγο της Ελλάδας. Περισσότερα   εδώ

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΜΙΚΡΟΣΩΜΑΤΙΔΙΩΝ

Θυμάται κανείς εκείνο το διάσημο γνωμικό  για το «Τέλος της ιστορίας», που δέσποσε αλλά και αμφισβητήθηκε έντονα στη περίοδο μετά την πτώση του υπαρκτού; Υποθέτω ότι πολλοί λίγοι το παίρνουν  τώρα στα σοβαρά, μετά από τον καταιγισμό  πολιτικών αλλαγών στη διεθνή σκηνή.

Πολλοί και πολλά έχουν τέλος μέσα στα πλαίσια της Ιστορίας, όμως αυτή η ίδια φαίνεται «α-τελής»  και εξελίξιμη στο διηνεκές. Το ίδιο φαίνεται να συμβαίνει και στο χώρο των μικροσωματιδίων που συγκροτούν την ύλη :  Εδώ και κάτι δεκαετίες  το καθένα αποδεικνύεται ως μη τελικό, ως φορέας εσωτερικής διαφοροποίησης, ως συγκροτούμενο και σχετιζόμενο με άλλα μικροσωματίδια. Η διαλεκτική – εγελιανή ή μαρξική- ως δήλωση της εγγενούς διαφορετικότητας των μορφών της ύλης, θα μπορούσε να προϊδεάσει τους φυσικούς στις αναζητήσεις τους:  Όμως ένα μέρος των φυσικών επιστημόνων φαίνεται πως ερωτοτροπεί με διάφορες χιμαιρικές ιδέες – π.χ το μπιγκ μπανγκ ως απαρχή του κόσμου από το μηδέν του χώρου και του χρόνου,  ή το «έσχατο σωματίδιο».

Μια τέτοια χιμαιρική ιδέα υποβόσκει στη τελευταία δήλωση του Βρετανού κοσμολόγου Στήβεν Χώκινγκ, για το ότι  η φυσική θα ήταν πιο ενδιαφέρουσα, αν ΔΕΝ είχε ανακαλυφθεί το σωματίδιο (μποζόνιο) του Χιγκς… Υπενθυμίζω ότι το συγκεκριμένο σωματίδιο είχε «διαφημιστεί» προ της ανακάλυψής του ως «σωματίδιο του Θεού» και ως το έσχατο των σωματιδίων, με αφετηριακή παρουσία στον χρόνο του Μπιγκ μπανγκ…

Τώρα ο Στήβεν Χώκινκ φαίνεται να μελαγχολεί από την άρση του μυστηρίου καθώς και  από το στοίχημα (100 ευρώ !) που είχε βάλει και έχασε σχετικά με το μποζόνιο… Όμως – ζωή νάχει – μάλλον θα χάσει κι άλλα στοιχήματα, αν  επιμείνει στην άποψη των τελικών ορίων της ύλης…

Δες σχετικά   http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/2012/07/higgs.html

  Εν όψει, Μίνας Γκούτη, "ματιές στο κύτταρο"
Όλο το κείμενο για τον Χώκινγκ από την "Εφημερίδα των Συντακτών"

Ερώτηση του Νίκου Συρμαλένιου για την (προβλεπόμενη;) κατάργηση της Σχολής Καλών Τεχνών του Πύργου της Τήνου……

Ο βουλευτής Αιγαίου Νίκος Συρμαλένιος απευθύνεται στους Υπουργούς Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού :

Τις τελευταίες μέρες, πληθώρα δημοσιευμάτων αναφέρουν ότι στο πλαίσιο της κατάργησης – συγχώνευσης σχολών συζητείται η κατάργηση της Σχολής Καλών Τεχνών του Πύργου της Τήνου. Αν πράγματι έχουν βάση οι πληροφορίες αυτές, τότε όσοι ενδεχομένως έχουν καταλήξει σε τέτοιες αποφάσεις, αγνοούν ιστορικά, κοινωνικά, πολιτιστικά δεδομένα που συνοδεύουν την ύπαρξη και τη διαδρομή της Σχολής. Η  Σχολή αυτή ιδρύθηκε το 1955 και είναι απόλυτα συνδεδεμένη με μια περιοχή που έχει ιστορικά βγάλει σπουδαίους καλλιτέχνες, όπως ο Γιαννούλης Χαλεπάς, ενώ όλα αυτά τα χρόνια πληθώρα αποφοίτων τεχνιτών της έχουν εργαστεί σε έργα εξειδικευμένης τέχνης και τεχνικής, όπως οι εργασίες αποκατάστασης της Ακρόπολης.

Η  Σχολή στοιχίζει ελάχιστα στο ελληνικό δημόσιο. Τα κτίρια στα οποία στεγάζεται είναι ιδιόκτητα, ενώ το μεγαλύτερο μέρος των δαπανών της καλύπτεται από το «Πανελλήνιο Ιερό  Ίδρυμα της Παναγίας της Τήνου». Tέλος, σε μια εποχή, της οποίας ζητούμενο είναι η επαγγελματική αποκατάσταση των νέων, η τέχνη της μαρμαρογλυπτικής προσφέρει δυνατότητα απασχόλησης και ταυτόχρονα δημιουργικής έκφρασης για τους νέους που αποφοιτούν από μια σχολή αναγνωρισμένου κύρους, σαν αυτή......

Πανεπιστήμιο Λευκωσίας : Περί της αναπτυξιακής προοπτικής της Κύπρου

Η πρωτόγνωρη οικονομική και κοινωνική κρίση που μαστίζει την Κύπρο δεν αφήνει περιθώρια χαλάρωσης ή απάθειας από τους ενεργούς πολίτες, ιδιαίτερα από τα επιστημονικά κέντρα παραγωγής  πολιτικής και προτάσεων διεξόδου.

Με αυτά τα δεδομένα, το Κέντρο Πράσινης Ανάπτυξης και Ενεργειακής Πολιτικής του Πανεπιστημίου Λευκωσίας για να συνεισφέρει στον ευρύτερο προβληματισμό της Κυπριακής Πολιτείας περί επανεκκίνησης της οικονομίας , διοργανώνει  εσπερίδα για την Αναπτυξιακή Προοπτική της Κύπρου. Βασικός γνώμονας των οργανωτών είναι η παραδοχή ότι η βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη, η προώθηση της επιχειρηματικής καινοτομίας, η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας στις διεθνείς αγορές, η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας κλπ.  επιτυγχάνονται μόνο με τη  συλλογική σοφία και  τη τεκμηριωμένη κατάθεση θέσεων.

Συντονιστής της εκδήλωσης ,  που θα πραγματοποιηθεί την  

Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2013, στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας (αμφιθέατρο UNESCO )  θα είναι ο

 Δρ. Κώστας Παπασταύρος ( Ανώτερος Ερευνητής και Λέκτορας, Κέντρο Πράσινης Ανάπτυξης και Ενεργειακής Πολιτικής Πανεπιστημίου Λευκωσίας / τ. Συντονιστής στη Θεματική του Περιβάλλοντος στη Μόνιμη Αντιπροσωπεία Κύπρου στις Βρυξέλλες)

Κύριος Ομιλητής:

 Δρ. Λουκάς Χριστοφόρου – Καθηγητής, Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, με θέμα «Προϋποθέσεις Βιώσιμης Ανάπτυξης: Ενέργεια, Τεχνολογία, Εκπαίδευση».

Θα συμμετέχουν με δεκάλεπτες παρεμβάσεις οι :

 Μάριος Τσιακκής – Γενικός Γραμματέας, Κυπριακό Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο

 Αβέρωφ Νεοφύτου – Πρόεδρος, Δημοκρατικός Συναγερμός

 Ιωσήφ Ιωσήφ – Δημοσιογράφος – Οικονομικός Αναλυτής

 Δρ Μάριος Βαλιαντής – Διευθυντής Κέντρου Πράσινης Ανάπτυξης και Ενεργειακής Πολιτικής και Επικεφαλής Ακαδημαϊκών Προγραμμάτων Διαχείρισης Περιβάλλοντος και Υδρογονανθράκων, Πανεπιστήμιο Λευκωσίας.

Ζωόφιλοι ΙΧηδες, προσοχή....

Κάποιοι καλοί άνθρωποι είχαν την ιδέα να θέσουν αυτή την προειδοποιητική φωτογραφία στην προσοχή των φιλόζωων. Σε ελεύθερη απόδοση :  "Τώρα που αρχίζει ο χειμώνας, οι γάτες αναζητούν καταφύγιο στα αυτοκίνητα.Μην παραλείπετε να χτυπάτε  το αμάξωμα πριν να ξεκινήσετε το αυτοκίνητο. Πέστε το και σε άλλους"

Rethink τους ιδιωτικούς διαγωνισμούς…

Το μεγάλο πρότζεκτ «Rethink Athens» (σε απλά ελληνικά ….) απειλείται από ένα Ψήφισμα της Διεθνούς Ένωσης Αρχιτεκτόνων(International Union of Architects UIA), που εμβάλλει όλους σε ένα Rethink των ιδιωτικοποιήσεων που πραγματοποιούνται – ευθέως ή πλαγίως …

Η είδηση αναφέρει :

"Με ομόφωνο ψήφισμα του 122ου ετησίου Συμβουλίου της, που έγινε στις 19-20 Οκτωβρίου στο Πεκίνο, η UIA επισημαίνει ότι για τη διαμόρφωση δημοσίων χώρων δεν είναι δυνατόν να διενεργούνται ιδιωτικοί διαγωνισμοί από ιδιωτικές επιχειρήσεις, όπως συνέβη για τον επανασχεδιασμό και τη διαμόρφωση της οδού Πανεπιστημίου στην Ελλάδα. Θυμίζουμε ότι η Πανεπιστημίου θα αλλάξει κατόπιν αρχιτεκτονικού διαγωνισμού που προκήρυξε το Ίδρυμα Ωνάση.

Το ελληνικό παράδειγμα έθεσε κατά τη διάρκεια του Συμβουλίου της UIA το μέλος της, γνωστός αρχιτέκτονας Νίκος Φιντικάκης, ο οποίος ζήτησε τη στήριξη της Διεθνούς Ενωσης σε δύο θέματα τα οποία απασχολούν την ελληνική κοινωνία των αρχιτεκτόνων.

Αττικό φυτωριακό πάρκο

Ένας κήπος δεν είναι προσομοίωση ενός δάσους, δεν είναι πάρκο, δεν είναι κάτι ανάλογο με τις συστοιχίες θάμνων και δέντρων κατά μήκος των μεγάλων οδικών αξόνων. Ένας κήπος είναι μια επιμελημένη ή «σωρευτική»  διάταξη φυτών, που μπορεί να έχουν μια μικρή, μια μεσαία,  μια μεγάλη, ή και  καμιά αισθητική ποιότητα. Ένας κήπος μπορεί να αναχθεί σε έργο τέχνης, ένας κηποτέχνης  μπορεί να γίνει  ο καλλιτέχνης ενός έργου με υλικά φθαρτά και  προσωρινά  – όπως οι διαχειριστές των καρπουζόφλουδων  ή του πάγου στην αλπική ζώνη….(δες σχετικά «Καρπουζο-ποίηση», http://oikologein.blogspot.gr/2013/08/blog-post_5.html

 Ένας κήπος εκτεθειμένος στα βλέμματα είναι πιο ανθρώπινος και  πιο κοινωνικός από ένα κήπο κρυμμένο πίσω από πανύψηλες μάντρες ή συστοιχίες κυπαρισοειδών, κολλημένων μεταξύ τους. Ένας κήπος σε μπαλκόνι μπορεί να είναι αξιοθαύμαστος – κι εδώ, χωρίς τη παραμικρή διάθεση φιλοφρονήσεων, έχω να καταθέσω τη προσωπική μου εμπειρία για τον κήπο στο μπαλκόνι του Γλέζου στην οδό Τενέδου της Κυψέλης, και της Λιάνας της Μαλανδρενιώτη στη Γλυφάδα :  Και οι δυο σε σοκάριζαν λόγω ποιότητας, μεγέθους και μπαλκονιών ,  που δεν είχαν  καταρρεύσει από το βάρος…..

Ένας κήπος μπορεί να είναι αποτέλεσμα κομφορμισμού, όμως επίσης μπορεί να αποτελεί  δημιουργική  διέξοδο. Επ’ αυτού κάτι ήξεραν οι «ψωνισμένοι» που θέσπισαν την «Ημέρα μαγείας των φυτών» http://oikologein.blogspot.gr/2012/05/blog-post_17.html

Κάτι ήξεραν και οι Ρωμαίοι οι οποίοι , αν και αγνοώντας κατά πάσα πιθανότητα τον πατέρα της οικολογίας Θεόφραστο, που  έζησε στις παρυφές της Pax Romana,  επιδόθηκαν  κι αυτοί  σε φυτοσυνθέσεις . Μας το θυμίζει ο Γεωπόνος Μιχαήλ Αναστασιάδης παραπέμποντας στο

  

http://www.lifo.gr/team/evrymata/43564

Διαβάζω στο peegep@googlegroups.com ότι το  «Αττικό Φυτωριακό Πάρκο ανοίγει σε λίγο καιρό τις πόρτες του και θα δώσει την ευκαιρία στους επισκέπτες του να απολαύσουν έναν μοναδικό πράσινο και ανθισμένο παράδεισο ομορφιάς, ψυχικής ανάτασης,κλπ.κλπ.…..» Εγώ θα πρόσθετα  σε όλα αυτά και μια προοπτική δημιουργίας, ανοιχτής για τον καθένα, ανεξαιρέτως καλλιτεχνικής προϋπηρεσίας...

Eν όψει, από τον κήπο της Ρωμαίας Λιβίας