Τα ανταποδοτικά οφέλη από τη χρήση της ιθαγενούς χλωρίδας στο αστικό πράσινο

των Γιώργου Καρέτσου και Μανταλένας Μπαρδουνιώτη

Τι συμβαίνει σήμερα;

Είναι ευρέως γνωστό, ότι η πλειονότητα του φυτευτικού υλικού στην ελληνική αγορά για χρήση στο αστικό πράσινο, είναι εισαγόμενο. Οι λόγοι που οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση είναι πολλοί. Οι Έλληνες από αρχαιοτάτων χρόνων ήρθαν σε επαφή με τους περισσότερους λαούς της μεσογείου. Μεταξύ των εμπορικών και των πολεμικών δραστηριοτήτων, εντυπωσιάστηκαν από τη μορφή των εξωτικών φυτών, ενώ παράλληλα επηρεάστηκαν και από τις χρήσεις τους στη διατροφή και τη βιοτεχνία. Αποτέλεσμα αυτών των διαδικασιών ήταν η αυθόρμητη εισαγωγή πλήθους φυτών στους μυθολογικούς, ιστορικούς αρχαίους, ελληνιστικούς και βυζαντινούς χρόνους. Η μακρόχρονη ιστορία μας αποδεικνύει την επιτυχία τέτοιων εισαγωγών. Η διαδικασία αυτή συνεχίστηκε και στη σύγχρονη ιστορία με την ανάπτυξη της ναυτιλίας και την εισαγωγή φυτών και από τους νέους τόπους που επισκέπτονταν. Αντίστοιχη διαδικασία συνέβη και με την εξαγωγή ελληνικών φυτών σε άλλες χώρες.

Άλβιν Μέγιερ : Μην ξεχάσεις το όνομά σου

Τα πρώτα τους χρόνια ήταν γεμάτα από φως, ευτυχία και οικογενειακή θαλπωρή. Ύστερα, ήρθε ο πόλεμος και ο εκτοπισμός στο Άουσβιτς, ενώ μερικά παιδιά γεννήθηκαν εκεί. Χωρισμός από γονείς και αδέλφια στους «παιδικούς τομείς» στο στρατόπεδο, πειράματα, διαρκής πείνα, νοσταλγία για την οικογένεια, για ένα ζεστό κρεβάτι, για στοργή... Με υπομονή και ευαισθησία ο Άλβιν Μέγιερ αναζητούσε για δεκαετίες τα παιδιά του Άουσβιτς σε ολόκληρο τον κόσμο και εκείνα του αφηγήθηκαν —τα περισσότερα για πρώτη φορά— τις εμπειρίες μιας παιδικής ζωής ανεξίτηλα σημαδεμένης από τον θάνατο και τον αγώνα τους να ξαναβρούν τη χαμένη τους ταυτότητα και να αποκτήσουν και πάλι πίστη στη ζωή.

Αυστηρή εφαρμογή της νομοθεσίας για τα αδέσποτα - ενημέρωση και πρόληψη

 

Του Στέφανου Σταμέλλου

Η σύγχρονη κοινωνία κατάφερε να αναδείξει το σύστημα στη φύση -δυστυχώς- ως ανθρωποκεντρικό. Οι δε νόμοι προσαρμόζονται διαρκώς στα δεδομένα του ανθρωποκεντρισμού. Μ’ αυτή την έννοια η «επικήρυξη» των αδέσποτων σε όλη τη χώρα φοβάμαι ότι θα γίνει σύντομα. Αν δεν γίνει με νόμο, θα εφαρμοστεί η έμμεση «επικήρυξη» κάνοντας τα στραβά μάτια και δείχνοντας ανοχή προς τους αυθαίρετα παρανομούντες, ιδιώτες, δήμους κλπ με το επιχείρημα της «αναποτελεσματικής διαχείρισης του προβλήματος των αδέσποτων».

Η έμμεση «επικήρυξη» σε ένα βαθμό ισχύει∙ και γίνεται, κυρίως στην περιφέρεια, με την ευθανασία χωρίς πολλές αναστολές, είτε από τους φερόμενους «ιδιοκτήτες», κυνηγούς, βοσκούς κλπ, είτε στους δρόμους από τα αυτοκίνητα με κίνδυνο σοβαρών ατυχημάτων, είτε στους κάδους των σκουπιδιών, που είναι επίσης ένα σύνηθες φαινόμενο. Οι ρεματιές και οι όχθες των ποταμών κοντά στους οικισμούς είναι γεμάτα πτώματα σκύλων. Είναι μια τραγική πραγματικότητα. Ας μην εντοπίζουμε το κακό μόνο στα λεγόμενα κυνοκομεία. Το θέμα βέβαια είναι: τι πρέπει να γίνει;

Γι­ῶρ­γος Ἀ­πο­σκί­της : Κου­τὶ μὲ τι­μαλ­φῆ Ι.

                                 

 

«ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ὀ­μορ­φιὰ δί­χως κίν­δυ­νο» μὲ φόν­το ἀν­θο­δέ­σμη ἀ­πὸ κόκ­κι­να τρι­αν­τά­φυλ­λα κι ἕ­να μο­νό­φθαλ­μο ἀν­θρω­πά­κι – ἢ μή­πως εἶ­ναι ἥ­λιος;

Μή­τρα ἀ­πὸ χα­ρα­κτι­κὸ μὲ κε­ρα­μο­σκε­πὲς καὶ που­λιὰ νὰ πε­τᾶ­νε – ἡ μυ­ρω­διὰ τοῦ με­λα­νιοῦ.

Πα­λιὸς με­ταλ­λι­κὸς ἀ­να­πτή­ρας τύ­που zippo μὲ σκα­λι­σμέ­νη μιὰ χε­λώ­να.

Κα­ρα­βά­κι καὶ χαρ­τα­ε­τός – κάρ­τες ἀ­πὸ γκα­λε­ρί.

Σπα­σμέ­νη συρ­μά­τι­νη χορ­δὴ μὶ καν­τί­νι.

Ἄ­δει­ο μπου­κά­λι μι­νι­α­τού­ρα ἀ­πὸ κά­ποι­ο μπράν­τι – γοτ­θι­κὴ γραμ­μα­το­σει­ρὰ στὴν ἐ­τι­κέ­τα.

Λί­γος σπάγ­γος.

«Τὸ φαν­τα­στι­κὸ ζῶ­ο ἐ­ναν­γκλόμ… γιὰ νὰ τρα­φεῖ βου­τά­ει στὸ νε­ρό» μὲ μὼβ μαρ­κα­δό­ρο σὲ σκι­σμέ­νη σε­λί­δα τε­τρα­δί­ου – Michaux.

Τρυ­πη­μέ­νο γα­λα­ζο­πρά­σι­νο βό­τσα­λο πε­ρα­σμέ­νο σὲ σκοι­νά­κι… πο­λὺ κον­τὰ ἕ­να κο­χύ­λι ἄ­σπρο μὲ κα­φέ, τρυ­πη­μέ­νο κι αὐ­τό.

Πη­γή: Πρώ­τη δη­μο­σί­ευ­ση.

Γι­ῶρ­γος Ἀ­πο­σκί­της (1984). Γεν­νή­θη­κε καὶ ζεῖ στὴν Ἀ­θή­να. Πραγ­μα­το­ποί­η­σε σπου­δὲς στὴν Ἀ­θή­να καὶ στὸ Ἐ­διμ­βοῦρ­γο. Ἔ­χει ἀ­σχο­λη­θεῖ, με­τα­ξὺ ἄλ­λων, μὲ τὴ λε­ξι­κο­γρα­φί­α καὶ μὲ τὰ κι­νού­με­να σχέ­δια. Δου­λειά του ἔ­χει δη­μο­σι­ευ­τεῖ στὸ πε­ρι­ο­δι­κὸ Ση­μει­ώ­σεις καὶ ἀλ­λοῦ.

ΠΛΑΝΟΔΙΟΝ

Τα 100 χρόνια που άλλαξαν την Ευρώπη : Από τον Ναπολέοντα στην μπελ επόκ

Του Γιώργου Σιακαντάρη

Για το βιβλίο του Richard J. Evans «Η επιδίωξη της ισχύος – Ευρώπη 1815-1914» (μτφρ. Ελένη Αστερίου, εκδ. Αλεξάνδρεια).

Ο Βρετανός ιστορικός Ρίτσαρντ Έβανς είναι συγγραφέας της εκπληκτικής τριλογίας για το Γ΄Ράιχ, η οποία έχει και αυτή εκδοθεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια. Στο παρόν έργο του γεμίζει με εξαιρετικό τρόπο τον καμβά μιας εκατονταετούς περιόδου της Ευρωπαϊκής Ιστορίας –από την ήττα του Ναπολέοντα το 1815 έως την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1914–, οι τελευταίες τέσσερις δεκαετίες της οποίας έμειναν στην Ιστορία ως Μπελ Επόκ, δηλαδή «Όμορφη εποχή».

Mια παγκόσμια Ιστορία δεν μπορεί να αποτελεί άθροισμα των επιμέρους εθνικών Ιστοριών, αλλά να αποτελεί μια τομή υπέρβασης των περιορισμένων εθνικών κυριαρχιών, ακόμη και των γεωπολιτικών δεδομένων για χάρη της ανάλυσης των ταξικών, πολιτικών, πολιτισμικών και διεθνικών συσσωματώσεων και συγκρούσεων για την απόκτηση ισχύος και εξουσιών.

Η αφετηρία του βρίσκεται στη μέθοδο που υποστηρίζει ότι μια παγκόσμια Ιστορία δεν μπορεί να αποτελεί άθροισμα των επιμέρους εθνικών Ιστοριών, αλλά να αποτελεί μια τομή υπέρβασης των περιορισμένων εθνικών κυριαρχιών, ακόμη και των γεωπολιτικών δεδομένων, για χάρη της ανάλυσης των ταξικών, πολιτικών, πολιτισμικών και διεθνικών συσσωματώσεων και συγκρούσεων για την απόκτηση ισχύος και εξουσιών.

Υπάρχουν ιστορικές θεωρήσεις σύμφωνα με τις οποίες η κυριαρχία των παλαιών συνασπισμών εξουσίας και των παραδοσιακών ελίτ διατηρήθηκε σχεδόν αναλλοίωτη καθ’ όλη τη διάρκεια αυτών των εκατό χρόνων.

Διαμαρτυρία Πολιτών και φορέων

Ανακαλύπτοντας την ποίηση της Ευρώπης και του κόσμου, Νέστορας Πουλάκος και Στράτος Προύσαλης, εκδόσεις Βακχικόν

του Κώστα Στοφόρου

Το Βακχικόν είναι ένας εκδοτικός οίκος που αγαπά την ποίηση και το αποδεικνύει με συνέπεια και συνέχεια εκδίδοντας όχι μόνο έργα Ελλήνων ποιητών, αλλά κυρίως κάνοντας μας κοινωνούς της άγνωστης –εν πολλοίς– παγκόσμιας ποίησης.Έχουμε και στο παρελθόν παρουσιάσει συνεντεύξεις ξένων ποιητών που εκδόθηκαν τα βιβλία τους για πρώτη φορά στην Ελλάδα από τις εκδόσεις αυτές.Όμως στο 48^ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο μας περίμεναν κι άλλες ποιητικές εκπλήξεις. Παρουσιάστηκαν τρεις τόμοι της σειράς Ανθολογίες νέων ποιητών (Ιρλανδία, Σουηδία, Γαλλία) με την παρουσία αρκετών από τους ποιητές που ανθολογούνται.Βρέθηκα στο φεστιβάλ τη μέρα που ήταν αφιερωμένη στη σουηδική ποίηση και διαβάζοντας αργότερα το βιβλίο, πραγματικά εντυπωσιάστηκα από την ποικιλία και τον πλούτο των ποιημάτων που παρατίθενται, σε δίγλωσση μάλιστα έκδοση. Αν και δεν γνωρίζω σουηδικά βρήκα πολύ ενδιαφέρον να αναζητώ τις λέξεις που μεταφράζονται. Ιδιαιτέρως με άγγιξε μια μερίδα ακτιβιστών Σουηδών ποιητών που δεν διστάζουν να γράψουν άμεσα πολιτική ποίηση. Χαρακτηριστικοί οι στίχοι του Έμιλ Μπος από τη Βελτιστοποιημένη παραγωγή:
Γνωστοί μου της αστικής τάξης λένε:
Τι παλιοδουλειά! Αξίζεις μια καλύτερη
Θα έπρεπε ν’ αλλάξεις
Αλλά η δουλειά πρέπει να γίνει από κάποιον
Ποιοι είναι αυτοί λοιπόν
Άνθρωποι που αξίζουν παλιοδουλειές;
…
Γιατί αποδεχόμαστε να αφήνουμε πίσω μας τη δημοκρατία
Όταν πηγαίνουμε στη δουλειά μας;
Αυτή είναι μόνο μια πτυχή ενός τόμου που ανοίγει πολλά παράθυρα στον κόσμο, όπως και όλη η σειρά.Θεώρησα πολύ ενδιαφέρον αν συζητήσω με τους δυο ανθρώπους που έχουν δημιουργήσει το Βακχικόν και δίνουν και τον δικό τους ποιητικό αγώνα. Τον Νέστορα Πουλάκο και τον Στράτο Προύσαλη


Συνέντευξη τον Κώστα Στοφόρο

Δίνετε μεγάλο βάρος ως εκδοτικός οίκος στην ποίηση. Γιατί αυτή η επιλογή;

Άγνωστες αλπικές λίμνες στην Πίνδο

(www.metsovo.org)

Όσοι βίωσαν την εμπειρία, στις βουνοκορφές της Πίνδου, λένε πως πρόκειται για τα πιο όμορφα αλπικά τοπία στην Ελλάδα. Είναι τα οροπέδια και οι ορθοπλαγιές, όπου ανάμεσα τους, υδάτινοι μαίανδροι και λιμνούλες, συνθέτουν μια «θεϊκή» δημιουργία. Είναι, η Βερλίγγα στο όρος Λάκμος ή Περιστέρι, η Φλέγκα πάνω από το Μέτσοβο και οι Αρέννες στο Γράμμο.
Μέρη μαγικά και άγνωστα σε πολλούς.
Βερλίγγα, από τον βλάχικο «βρίγκα» που σημαίνει κύκλος, γιατί το νερό στροβιλίζει και δημιουργεί υπέροχους σχηματισμούς. Εκεί, στα 2050 μέτρα υψόμετρο, γεννιέται ο Αχελώος.

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ – ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΑΚΡΥΔΗΜΗΤΡΗΣ : ΟΒΙΔΙΑΝΑ

ΓΛΥΠΤΙΚΗ – ΠΟΙΗΣΗ

Πρόσφατα γλυπτά του Θεόδωρου Παπαγιάννη συναντούν την ποίηση του Αντώνη Μακρυδημήτρη στην Zivasart Gallery. Ο τίτλος της έκθεσης είναι ταυτόσημος με το ποιητικό πόνημα του πανεπιστημιακού δασκάλου Αντώνη Μακρυδημήτρη, που αντλεί την έμπνευσή του από το κλασικό έργο του Οβιδίου «Μεταμορφώσεις». Η αντιστοιχία των στίχων της «Οβιδιάνας» ως προς τους στίχους του Λατίνου ποιητή μεταφέρεται και εναρμονίζεται προς τις γλυπτικές συνθέσεις του εικαστικού μας δασκάλου Θεόδωρου Παπαγιάννη, ο οποίος με περισσή φρεσκάδα αποτυπώνει στην πέτρα και στο μάρμαρο τις «μεταμορφώσεις» της φόρμας και της φύσης των σωμάτων των ανθρώπων, των πουλιών κ.α. Η Zivasart Gallery επιμελείται και αγκαλιάζει με φροντίδα και ευγνωμοσύνη τούτο το υψηλού επιπέδου πάντρεμα της πέννας και της σμίλης, που σφραγίζεται από την εκτίμηση και την φιλία των δύο σημαντικών καλλιτεχνών .

Σά­μι­ου­ελ Μπέ­κετ (Samuel Beckett) : Ὁ δρό­μος (The Way)

Ο ΔΡΟΜΟΣ στρι­φο­γυρ­νοῦ­σε ἀ­π’ τὸ κά­τω ὣς τὸ ἄ­νω ἄ­κρο κι ἀ­πὸ ἐ­κεῖ πά­λι κά­τω ἕ­νας ἄλ­λος δρό­μος. Καὶ πά­λι κά­τω. Οἱ δρό­μοι δι­α­σταυ­ρώ­νον­ταν στὸ μέ­σο λί­γο-πο­λὺ τῆς δι­α­δρο­μῆς. Λί­γο πα­ρα­πά­νω καὶ λί­γο πα­ρα­κά­τω ἀ­πὸ τὸ μέ­σο τοῦ ἀ­νή­φο­ρου καὶ τοῦ κα­τή­φο­ρου. Οἱ δρό­μοι ἦ­ταν μο­νό­δρο­μοι. Ἀ­δύ­να­το νὰ κα­τέ­βεις τὸν ἴ­διο δρό­μο ποὺ ἀ­νέ­βη­κες ὅ­πως καὶ τὸ ν’ ἀ­νέ­βεις τὸν δρό­μο ποὺ κα­τέ­βη­κες. Οὔ­τε ἐν ὅ­λῳ ἀ­π’ τὸ ἄ­νω ἢ τὸ κά­τω ἄ­κρο οὔ­τε ἐν μέ­ρει ἀ­πὸ κά­ποι­ο ση­μεῖ­ο τῆς δι­α­δρο­μῆς. Ὁ δρό­μος γιὰ πί­σω ἦ­ταν ἐ­κεῖ καὶ τὸ ἐ­κεῖ ἦ­ταν πάν­το­τε πί­σω.

Ελληνικές θάλασσες και υπεραλίευση

του  Γιάννη Σχίζα                                                           

Θυμάμαι, μια φορά κι έναν καιρό, ότι το 1988 περίπου είχε κάνει εμφάνιση στον χώρο των Οικολόγων μια κομπανία που υπέγραφε τα κείμενά της ως «Αντιαλιευτική Πρωτοβουλία». Η κομπανία ήταν εχθρική με την κατανάλωση ψαριών και  λαμβανομένου υπόψη ότι, η αντίθεσή της συμπεριλάμβανε τα ζώα εν γένει, υποθέτω ότι δεν απέμενε στον άνθρωπο παρά η κατανάλωση λαχανικών... Ήταν τότε η εποχή που ανθούσαν οι πιο παράδοξες ιδέες, όπως λόγου χάρη η ιδέα της εκπροσώπησης όλων των ειδών στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Κοντολογίς το ξεπέρασμα του «μονοσπισικού» χαρακτήρα του Κοινοβουλίου!
Τώρα όμως τα πράγματα δεν προτείνονται για αστεϊσμούς. Το περιοδικό «Αλιευτικά Νέα», που επί χρόνια προϊδέαζε για τη πτώση της αλιευτικής παραγωγής με τη χρησιμοποίηση μεθόδων που υπερέβαιναν τη φέρουσα ικανότητα των θαλασσών, βλέπει τις προβλέψεις του να επαληθεύονται.
«Το μέλλον ανήκει στους fish boys» έγραφα σε ένα παλιό άρθρο -όπου οι fish boys έπαιζαν τον ρόλο επιτηρητή της «ενσταυλισμένης» θαλάσσιας πανίδας...

Τα περιφρονημένα χαρούπια στα πεζοδρόμια και στις ράχες

Του Σταμάτη Σεκλιζιώτη*
Αυτή την εποχή οι χαρουπιές (εντός και εκτός πόλης) είναι γεμάτες χαρούπια, πολλά γεμίζουν τα πεζοδρόμια, πολλά μαζεύονται για τα σκουπίδια ή για ζωοτροφή, κατά κανόνα όμως αυτά τα δένδρα και οι καρποί τους «περιφρονούνται».
Οι χαρουπιές (λατινιστί Ceratonia siliqua, γνωστή ως και «ξυλοκερατιά» ή «Αιγυπτιακό Σύκο» κατά τον Θεόφραστο…!!!) είναι από τα πιο κοινά αειθαλή δένδρα του τόπου και της ευρύτερης παραμεσογειακής βιοκλιματικής ζώνης γνωστής και ως Oleo–Ceratonion zone (με λίγη φυτογεωγραφική χωρο-επανάληψη στη Ν. Αφρική, την Καλιφόρνια, Νότιες περιοχές της Αυστραλίας, τη Ν. Ζηλανδία και τη Χιλή), φύονται παντού σ’ αυτές τις περιοχές, ενώ σε πολλές καλλιεργούνται σε συστηματικούς οπωρώνες. Ευδοκιμούν χωρίς ιδιαίτερη φροντίδα (πάντα συγκριτικά με άλλες δενδροκαλλιέργειες) και ενώ σε άλλες χώρες αξιοποιούνται για τον πολύτιμο καρπό τους, στη χώρα μας παραμένει «είδος» υποτιμημένο και «δευτερεύουσας» σημασίας για την αγροτική μας οικονομία…

2019: Ελληνικό κρασί & οι ΤΟΡ 10 της Ελληνικής Οινοποιίας

 του Λεωνίδα Κουμάκη

Σε ολόκληρο τον πλανήτη η Ελλάδα κατέχει δικαιωματικά την πρώτη θέση μεταξύ όλων των αμπελουργικών περιοχών του κόσμου, όχι μόνο γιατί η καλλιέργεια του αμπελιού στην Ελλάδα έχει βαθιές ρίζες που χάνονται στην εποχή του χαλκού (3.200 – 2.000 π.Χ.), αλλά και γιατί το κρασί λατρεύτηκε σε ολόκληρο τον Ελληνικό χώρο σαν μια ζωντανή, έξυπνη και γεμάτη ανθρωπιά θεότητα.  

Το κρασί αποτελεί πολύτιμο και αναπόσπαστο μέρος της Ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς αφού παρέμεινε, στο πέρασμα των αιώνων, διαχρονικά ριζωμένο στα Ελληνικά ήθη και έθιμα.

Με μια τόσο σημαντική θέση μέσα στον παγκόσμιο αμπελουργικό χάρτη, το Ελληνικό κρασί έχει ανεκτίμητη αξία όχι μόνο για τους σύγχρονους Έλληνες, αλλά και για κάθε καλλιεργημένο άνθρωπο του πλανήτη μας.

Το έτος 2018, η παγκόσμια παραγωγή κρασιού, σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Αμπέλου και Οίνου (OIV), αυξήθηκε σε 292,3 εκατομμύρια εκατόλιτρα (η παγκόσμια κατανάλωση υπολογίζεται σε 246 εκατομμύρια εκατόλιτρα) σημειώνοντας εντυπωσιακή άνοδο σε σχέση με την αμέσως προηγούμενη, καταστροφική χρονιά (2017) η οποία είχε καταγράψει ιστορικό χαμηλό παραγωγής των τελευταίων εξήντα ετών!

Μάκης Τσίτας : Ο γενναίος ιππότης και η χαμογελαστή βασίλισσα

Εικονογράφηση: Κώστας Θεοχάρης

Σελίδες: 40, Εξώφυλλο: Σκληρόδετο, Διάσταση: 21x29,

Τιμή: 14,00 €, ISBN: 978-960-594-057-7

Εκδόσεις Καλέντη

«Η δική μου βασίλισσα δεν είναι όπως οι άλλες. Είναι ευγενική, γλυκομίλητη και γενναιόδωρη. Έχει πάντα μια ωραία ιστορία να πει, να δώσει μια πολύτιμη συμβουλή, να πάρει μια  απόφαση σωστή.

Κι εγώ έδωσα τον λόγο της τιμής μου να τη φροντίζω και να την προστατεύω. Γιατί είμαι ο ιππότης της κι εκείνη είναι η… χαμογελαστή βασίλισσα!»

Το νέο βιβλίο του βραβευμένου συγγραφέα Μάκη Τσίτα (Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, 2014), με ήρωα έναν ιππότη της καθημερινότητας.

Ένα μικρό αγόρι μιλά για τη «βασίλισσά» του, που στο τέλος αποκαλύπτεται ότι δεν είναι άλλη από την αγαπημένη του γιαγιά.

O Πίθηκος, του Φρανζ Κάφκα

Θα σκοτώσουν μαζικά τους παπαγάλους στη Μαδρίτη

Αποφασίστηκε πως πρέπει να μειωθεί ο πληθυσμός των παπαγάλων στην Μαδρίτη

Το δημοτικό συμβούλιο της Μαδρίτης αποφάσισε να θανατώσει πολλούς από τους παπαγάλους που έχουν γεμίσει την πόλη.

Οι πράσινοι παπαγάλοι – όμοιοι με αυτούς που υπάρχουν και στην Αθήνα – πετούν στον ουρανό της ισπανικής πρωτεύουσας και χτίζουν τεράστιες φωλιές στα δέντρα της.

Το συμβούλιο έχει ανακοινώσει σχέδια για δραστική μείωση του αριθμού των πτηνών, μετά από πρόσφατη έρευνα που έδειξε ότι ο πληθυσμός είχε αυξηθεί από 9.000 πουλιά πριν από τρία χρόνια σε 12.000 σήμερα. Το 2005, στη Μαδρίτη υπήρχαν μόνο 1.700 πράσινοι παπαγάλοι. Παρόλο που τα πουλιά προέρχονται από την Αργεντινή, πολλά εισήχθησαν ως κατοικίδια ζώα προτού η ιδιοκτησία τους τεθεί εκτός νόμου, πριν από οκτώ χρόνια.

Μια θλίψη Απρίλης

David Young : Συνέντευξη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη*

Ο Ντέιβιντ Γιανγκ κατάγεται από το Χαλ της Αγγλίας. Σπούδασε ανθρωπιστικές επιστήμες στο Πολυτεχνείο του Μπρίστολ. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε τοπικές εφημερίδες, σε πρακτορείο ειδήσεων του Λονδίνου και σε διάφορα άλλα ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά μέσα. Το πρώτο του μυθιστόρημα, Το παιδί της Στάζι, τιμήθηκε με το βραβείο Dagger της Βρετανικής Ένωσης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας και περιλαμβανόταν για πολλές εβδομάδες στις λίστες με τα ευπώλητα βιβλία στην Αγγλία. Μοιράζει τον χρόνο του ανάμεσα στο σπίτι του στο Τουίκεναμ του Λονδίνου και στο συγγραφικό καταφύγιο που απέκτησε πρόσφατα στη Σύρο. Το νέο του μυθιστόρημα, Ο λύκος της Στάζι, μας έδωσε την αφορμή για τη συζήτηση που ακολουθεί.

Τα τελευταία χρόνια, Βρετανοί συγγραφείς αστυνομικής λογοτεχνίας γράφουν βιβλία για τους Γερμανούς, τόσο τους ναζί όσο και τους κομμουνιστές. Για ποιο λόγο εστιάζουν το ενδιαφέρον τους στη Γερμανία;
Νομίζω ότι η ναζιστική Γερμανία ασκούσε πάντα μια σκοτεινή έλξη, καθώς οι άνθρωποι αναρωτιόνταν πώς προέκυψε κάτι τόσο φοβερό όπως η πλύση εγκεφάλου ενός ολόκληρου λαού, που οδήγησε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Όμως σε ό,τι αφορά την κομμουνιστική Γερμανία δεν νομίζω ότι ενδιέφερε το ίδιο, ίσως μόνο σε υποθέσεις σχετικές με κατασκοπεία.

“ΒΙΩΣΙΜΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΟΡΕΙΝΩΝ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΩΝ ΟΙΚΙΣΜΩΝ Β.Δ. ΤΑΥΓΕΤΟΥ”

Κυριακή 13η Οκτωβρίου 2019,ώρα 11:00π.μ.,στο Τουριστικό Ταϋγέτου

Οργάνωση: Τουριστικό Τμήμα Επιμελητηρίου Μεσσηνίας & Ομάδα Πάμε Βόλτα

Οι ορεινοί παραδοσιακοί οικισμοί αποτελούν οικιστικά σύνολα που εξελίσσονται στο χρόνο, ανάλογα με τις συνθήκες. Η αγροτική οικονομία τους γνώρισε ανάπτυξη χάριν του εμπορίου. Το εμπόριο - μέσω μονοπατιών στην αρχή, των δρόμων αργότερα - καλλιέργησε δεσμούς με την Καλαμάτα.

Οι αλλαγές στον τρόπο παραγωγής στον 20ο αιώνα, είχαν ως αποτέλεσμα την παρακμή και ερήμωσή τους. Η ερήμωση μπορεί ν' ανατραπεί με τον τουρισμό και την παραθεριστική κατοικία (τριτογενής τομέας). Οι ανάγκες που θα προκύψουν από την επισκευή των κτιρίων θα οδηγήσουν στην άνθηση του κατασκευαστικού κλάδου. 

Δυστυχώς, όμως, τις τελευταίες δεκαετίες υπήρξε αλλοίωση του φυσικού και δομημένου περιβάλλοντος. Είναι επομένως ανάγκη ν' ανοίξει μια συζήτηση γύρω από τις προοπτικές ανάπτυξης σε άλλο πλαίσιο.

Θεμα : Η Αναπλαση του Κεντρου της Αθηνας

3ο Βραβειο για την ομαδα, με την οποια συμμετειχαμε,  στο συνθετο Αρχιτεκτονικο Διαγωνισμο με θεμα την Ανάπλαση του κέντρου της Αθήνας

Ο διαγωνισμός εκπονήθηκε σε πολεοδομική και αρχιτεκτονική κλίμακα στοχεύοντας στην περιβαλλοντική, οικονομική, λειτουργική και αισθητική αναδιαμόρφωση του αθηναϊκού κέντρου.

Ομάδα μελέτης:
Αρχιτέκτονες: Αθηνά Βλάχου, Μαρία Βελαώρα, Νόρα Γρανιτσιώτη, Αλέξανδρος Κάππας, Μαργαρίτα Μαλλίρη, Ελένη Παπαγεωργίου, Ερατώ Χολή
Πολεοδόμοι: Αθηνά Βλάχου, Ιωάννα Κολοβού
Συγκοινωνιολόγοι: Γιώργος Στεφανίδης, Δήμητρα Χονδρογιάννη
Γεωπόνος: Σταυρούλα Κατσογιάννη
Φοιτητές Αρχιτεκτονικής: Σπύρος Ζάχος, Μυρτώ Βλάχου 

Made in Britain : Έργο του Μπάνσκι αξίας 11 εκατομυρίων ευρώ...

Το πολιτικό χάος στο βρετανικό κοινοβούλιο βρίσκεται αυτή τη φορά στο στόχαστρο του Μπάνσκι. Το επίμαχο έργο, διαστάσεων 2,8 x 4,5 μέτρα προέρχεται από το 2009. Δημοπρατήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2019 στο Λονδίνο - ο αγοραστής επένδυσε 9,8 εκ. λίρες (περίπου 11 εκ. ευρώ).ΠΗΓΗ DEUTSCE WELLE 

Τιμή-ρεκόρ για έργο του Μπάνσκι

ΠΗΓΗ DEUTSCE WELLE

Ναταλία Θεοδωρίδου : Στάσιμος

ΕΦΤΑΣΑ στὴν Ἡ­φαι­στί­α με­ση­μέ­ρι, τὴν ὥ­ρα τῆς κά­ψας. Στὴν εἴ­σο­δο τοῦ ἀρ­χαι­ο­λο­γι­κοῦ χώ­ρου ἦ­ταν μό­νο ὁ γέ­ρος φύ­λα­κας τοῦ θε­ά­τρου. Ἂς ποῦ­με φύ­λα­κας, δη­λα­δή. Τί νὰ φυ­λά­ξει, πῶς, ἀ­πὸ ποι­όν; Κα­θό­ταν κά­τω ἀ­πὸ τὸ φρι­χτὸ φῶς τοῦ Αὐ­γού­στου, κι ἔ­λε­γε. Γιὰ τὸ με­γά­λο τα­ξί­δι ποὺ δὲν ἔ­κα­νε, γιὰ ἕ­να σῶ­μα ἀ­πὸ μαῦ­ρο σμάλ­το ποὺ δὲν ἀ­γά­πη­σε τε­λι­κά, κι ἂς ἤ­θε­λε τό­σο νὰ τ' ἀ­γα­πή­σει. Καὶ γιὰ τὸ κι­τρι­νι­α­σμέ­νο μά­τι τ' οὐ­ρα­νοῦ, ποὺ ὅ­λα τὰ βλέ­πει καὶ ποὺ τί­πο­τα δὲ συγ­χω­ρεῖ.

            Τὸν χαι­ρέ­τη­σα μὲ τὸ χέ­ρι καὶ πῆ­ρα τὸ χω­μα­τό­δρο­μο γιὰ τὸ ἀμ­φι­θέ­α­τρο. Ἡ σκό­νη κολ­λοῦ­σε στὰ πα­πού­τσια μου, στὰ μαλ­λιά μου. Ἐ­ρη­μιὰ καὶ φῶς καὶ λι­θά­ρια. Καὶ δυ­ὸ κυ­πα­ρίσ­σια σὲ μιὰ ἄ­κρη, μό­να, κα­τά­μο­να. Κά­που ἐ­δῶ μπο­ροῦ­σα νὰ πι­στέ­ψω πὼς αὐ­τὴ εἶ­ναι πράγ­μα­τι ἡ Λῆ­μνος ἡ κυ­μα­το­ζω­σμέ­νη, ἀ­πά­τη­τη, ἀ­κα­τοί­κη­τη – ἐξὸν ἀ­πὸ ἕ­ναν Φι­λο­κτή­τη,

Στάθης Κουτσούνης : Κεράσια

ΠΑΜΕ γιὰ κε­ρά­σια;

       Ἡ πρό­τα­ση ἔ­γι­νε στὸ μο­να­δι­κὸ δι­ά­λειμ­μα τοῦ ἀ­πο­γευ­μα­τι­νοῦ προ­γράμ­μα­τος. Ἦ­ταν τέσ­σε­ρις πε­ρί­που καὶ σὲ μιὰ ὥ­ρα θὰ σχο­λά­γα­με. Ὁ Δι­α­μαν­τῆς τὸ πρό­τει­νε. Ὄ­χι σὲ ὅ­λους, ἀλ­λὰ σὲ μέ­να, τὴν Ντί­να καὶ τὸν Γιάν­νη. Δὲν ξέ­ρω ἂν μᾶς ἐ­πέ­λε­ξε ἢ ἁ­πλῶς ἔ­τυ­χε νὰ πέ­σει πά­νω μας τὴ στιγ­μὴ ποὺ τοῦ ἦρ­θε ἡ ἰ­δέ­α. Ὁ Δι­α­μαν­τὴς ἦ­ταν ἕ­να χρό­νο με­γα­λύ­τε­ρος καὶ πο­λὺ πιὸ ψη­λὸς καὶ γε­ρο­δε­μέ­νος ἀ­πὸ μᾶς. Εἶ­χε χά­σει χρο­νιὰ καὶ ἐ­πα­να­λάμ­βα­νε τὴν τά­ξη. Πη­γαί­να­με στὴ Δευ­τέ­ρα Δη­μο­τι­κοῦ.

       Ἡ ἀ­πάν­τη­ση ἦ­ταν ἐν­θου­σι­ώ­δης.

       — Ναίι­ι­ι­ι­ι­ι­ι­ι­ι­ι­ι­ι, ξε­φω­νί­σα­με ὅ­λοι με­μιᾶς, χω­ρὶς νὰ τὸ σκε­φτοῦ­με.

       Στὴν ὥ­ρα τοῦ μα­θή­μα­τος εἶ­χα τό­σο πο­λὺ ξε­ση­κω­θεῖ ποὺ δὲν πα­ρα­κο­λου­θοῦ­σα κα­θό­λου τὴ δα­σκά­λα, μιὰ χον­τρὴ καὶ στριμ­μέ­νη, μὲ κό­τσο στὸ κε­φά­λι της σὰν πε­ρι­κε­φα­λαί­α. Μοῦ ἄ­ρε­σε πο­λὺ ἡ Ντί­να, ἤ­θε­λα νὰ εἴ­μα­στε συ­νέ­χεια μα­ζί, ἀλ­λὰ τὴ λο­ξο­κοι­τοῦ­σε κι ὁ Δι­α­μαν­τῆς. Τὸν ἀν­τι­πα­θοῦ­σα αὐ­τόν, μὲ νεύ­ρια­ζε ποὺ τὸν γυ­ρό­φερ­ναν ἀ­προ­κά­λυ­πτα οἱ πε­ρισ­σό­τε­ρες συμ­μα­θή­τρι­ές μας.

Προστατεύοντας τη Βιοποικιλότητα στις Άγνωστες Νησίδες του Αιγαίου

Ξεκίνησε πριν λίγες μέρες μια νέα φάση της συνεργασίας του Ινστιτούτου Αρχιπέλαγος με το Norwegian University of Life Sciences

Καθώς μπαίνουμε στην καρδιά του φθινοπώρου, το Ινστιτούτο "Αρχιπέλαγος" συνεχίζει δυναμικά τις παράλληλες δράσεις για την προστασία της σπάνιας φύσης του Αιγαίου, εστιάζοντας στις ακατοίκητες νησίδες. Τα απομονωμένα αυτά οικοσυστήματα του Αιγαίου που πολλοί θεωρούν ήσσονος σημασίας, αποτελούν περιβαλλοντικά σημεία διεθνούς ενδιαφέροντος, καθώς στηρίζουν και φιλοξενούν σπάνια βιοποικιλότητα πάνω και κάτω από το νερό. Όμως για αιώνες οι νησίδες του Αιγαίου είχαν και μεγάλη οικονομική και κοινωνική σημασία, καθώς σε αυτές γίνονταν καλλιέργειες και ελεγχόμενη κτηνοτροφία, ενώ κατοικούνταν από οικογένειες, εποχιακά ή και μόνιμα, όπως είναι εμφανές από τα κτίσματα που έχουν απομείνει.

Αποκατάσταση Μνημείων

Με τη συμπλήρωση 20 χρόνων από τη λειτουργία του Δ.Π.Μ.Σ. της Πολυτεχνικής του Α.Π.Θ. «Προστασία, Συντήρηση, Αποκατάσταση Μνημείων Πολιτισμού», στο πλαίσιο των επετειακών εκδηλώσεων διοργανώνεται επιστημονικό συνέδριο με τίτλο: ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ, ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΝΗΜΕΙΩΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ - 20 ΧΡΟΝΙΑ Δ.Μ.Π.Σ.με έμφαση στη διεπιστημονική διάσταση του προγράμματος και στην προσφορά του στην προστασία και ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Στο συνέδριο καλούνται να συμμετέχουν ως εισηγητές επιστήμονες που ασχολούνται με την προστασία συντήρηση και αποκατάσταση μνημείων πολιτισμού και ιδιαίτερα οι απόφοιτοι και των 2 κατευθύνσεων του προγράμματος, οι οποίοι μέσα στα 20 αυτά χρόνια συνεισέφεραν με τη γνώση και την εμπειρία τους στην προστασία και αποκατάσταση της πολιτιστικής κληρονομιάς της χώρας μας. 

Μετρό Θεσσαλονίκης : Έκκληση της ΕΛΛΕΤ για την κατά χώραν διατήρηση των αρχαιοτήτων!

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ Περιβάλλοντος και Πολιτισμού παρακολουθώντας με ανησυχία την επαναφορά  του θέματος της μετακίνησης ή μη των αρχαιοτήτων που αποκαλύφθηκαν στο σταθμό του μετρό στη Βενιζέλου, αποφάσισε να υποστηρίξει πλήρως και να διαβιβάσει προς τον Πρωθυπουργό και τους Υπουργούς Πολιτισμού και Υποδομών κείμενο του Παραρτήματός της στη Θεσσαλονίκη, με το οποίο γίνεται έκκληση να προχωρήσουν οι εργασίες κατασκευής του σταθμού με την κατά χώραν διατήρηση των αρχαιοτήτων. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ και το Παράρτημά της με τα εξειδικευμένα μέλη τους και τη διεθνή εμπειρία της Europa Nostra που διαθέτουν, αγωνίζονται από το 2013 για το θέμα αυτό, έχοντας επισκεφθεί τον αρχαιολογικό χώρο και έχοντας ιδία αντίληψη για την ανεκτίμητη αξία του και τη μοναδική εμπειρία που προσφέρει στον επισκέπτη, μια εμπειρία που με την απόσπασή τους θα χαθεί οριστικά. Την άποψη αυτή επικύρωσε τελικά το ΚΑΣ, βγήκαν οι σχετικές Υπουργικές Αποφάσεις για την κατά χώραν διατήρηση, όπως αποδεικνύεται από τις σχετικές αποφάσεις που έχουν δημοσιοποιηθεί, τη βέλτιστη δηλαδή επιλογή, στην οποία δεν θα μπορούσε κανείς να διαφωνεί, ξεκίνησαν οι εργασίες και δόθηκαν χρονοδιαγράμματα και ημερομηνία περαίωσης. 

Υπάρχει χώρος για μένα;

Η πρώτη συνάντηση, με εισηγητή τον ψυχοθεραπευτή Βασίλη Ζανάκη, στέφθηκε με επιτυχία. Ο ειδικός εστίασε στη διαχείριση του χωρισμού από έναν σύντροφο νάρκισσο, με το κοινό ν’ ανταποκρίνεται θερμά στο κάλεσμα των εκδόσεων Πορφύρα, γεμίζοντας το φιλόξενο καφέ Βανίλια. Η συνέχεια αναμένεται εξίσου ενδιαφέρουσα, αφού τη σκυτάλη παίρνει την Τετάρτη 30 Οκτωβρίου η Έφη Μαγουλά, Αναλυτική ψυχοθεραπεύτρια Ομάδας, Ζεύγους και Οικογένειας. Στην εισήγησή της με τίτλο «Ζευγάρι: Όταν οι σχέσεις και τα συναισθήματα χάνονται στις μεταφράσεις», η ειδικός θα μιλήσει για ένα ζήτημα που ταλανίζει πολλά ζευγάρια, την έλλειψη επικοινωνίας, επιχειρώντας να δώσει απαντήσεις ή και τροφή για σκέψη στα παρακάτω ερωτήματα:

«Ο χρόνος σταματά»

Η  παράσταση «Ο χρόνος σταματά» για 2η σεζόν

στο Θέατρο Κάτω απ’ τη Γέφυρα

Τo σπουδαίο έργο του βραβευμένου με Pulitzer Αμερικανού συγγραφέα Donald Margulies επιστρέφει, για 2η σεζόν και για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, στον Πίσω Χώρο του Θεάτρου Κάτω απ’ τη Γέφυρα από τις 26 Οκτωβρίου.

Η παράσταση προκάλεσε μεγάλη αίσθηση την προηγούμενη σεζόν και είναι προτεινόμενη για τρία θεατρικά βραβεία της Ακαδημίας Ελληνικών Βραβείων Τέχνης (στις κατηγορίες καλύτερης παράστασης, ανδρικής ερμηνείας και γυναικείας ερμηνείας).

Το «Ο χρόνος σταματά» είναι ένα αντιπολεμικό έργο, γεμάτο αιχμηρούς διαλόγους και χιούμορ.

Η ιδέα του πολέμου «αιωρείται» σε όλη τη διάρκεια του έργου, όπως και η κριτική που αυτό ασκεί στην κατευθυνόμενη δημοσιογραφία και στον ύποπτο ρόλο των εκδοτικών συγκροτημάτων, που τρέφονται από κάθε αναταραχή που –δυστυχώς– δεν ανιχνεύεται μόνο στις εμπόλεμες ζώνες.

"Συζήτηση – Ενημέρωση αναφορικά με τις διαδικασίες καθαρισμού, συντήρησης και έργων διευθέτησης ρεμάτων".

Σας καλούμε μεθαύριο την Τετάρτη 9/10/19 και ώρα 15:30 στο Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής, με πρώτο θέμα: 

 "Συζήτηση – Ενημέρωση αναφορικά με τις διαδικασίες καθαρισμού, συντήρησης και έργων διευθέτησης ρεμάτων". 

Ο αγώνας για τη διάσωση των ελάχιστων εναπομείναντων ρεμάτων στην Αττική είναι μακροχρόνιος. Στις 2/10/17 συζητήθηκαν στο ΣΤΕ οι προσφυγές για τη διάσωση των τελευταίων 700μ. του Ποδονίφτη και τα έργα εγκιβωτισμού του Ερασίνου. Στις 30/10/19 θα συζητηθεί η αίτηση ακύρωσης των έργων στο Μεγάλο Ρέμα Ραφήνας και στις 4/12/19 της Πικροδάφνης. Είναι πολύ σημαντικό για όλη την Αττική να κερδηθούν αυτοί οι αγώνες! Έχουμε ανάγκη τις μοναδικές πράσινες διαδρομές τους, χρειαζόμαστε την ευεργετική ύπαρξή τους! 

Εξειδικευμένο Σεμινάριο - Workshop της ΠΕΕΓΕΠ με θέμα : “Διαχείριση Αστικών Δένδρων” .

·         Το ΔΣ της ΠΕΕΓΕΠ εκτιμώντας την εξαιρετική  σημασία που έχει  για το Αστικό και Περιαστικό Πράσινο το Δένδρο σε όλες τις πτυχές του, από τον σχεδιασμό – μελέτη, την προστασία και  διαχείριση του,   αλλά ταυτόχρονα  ενστερνιζόμενο ένα  επίκαιρο αίτημα   επιστημόνων επαγγελματιών που εμπλέκονται με το Αστικό Δένδρο και  μελών της ΠΕΕΓΕΠ, αποφάσισε  την διοργάνωση εξειδικευμένου σεμιναρίου για το Αστικό Δένδρο.

·         Το σεμινάριο θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα,  τα Σαββατοκύριακα 12-13  Οκτωβρίου και 19 -20 Οκτωβρίου 2019.

·         Η συνολική χρονική διάρκεια του σεμιναρίου  θα είναι 32 ώρες: Σάββατο   και  Κυριακή θεωρητικά μαθήματα και πρακτική άσκηση.

·         Τα θεωρητικά μαθήματα θα διεξαχθούν στο Ινστιτούτο Μεσογειακών Δασικών Οικοσυστημάτων (ΙΜΔΟ),   στον  Εθνικό Κήπο και η πρακτική άσκηση στον Εθνικό Κήπο και στους Κήπους του Ζαππείου.

·         Το σεμινάριο απευθύνεται: σε γεωτεχνικούς δημοσίου και ιδιωτικού τομέα, σε εταιρείες  πρασίνου, σε εργαζόμενους στο χώρο του πρασίνου, σε φοιτητές.