Elizabeth Nead : Στο λιμάνι της Καρύστου

Elizabeth Nead : Στο λιμάνι της Καρύστου
Εlizabeth Nead : Στο λιμάνι της Καρύστου

Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

Πτώματα και σημειώματα στους πάγους….



Το 2003, στο βιβλίο μου «Τα βουνά και άλλα κείμενα», έκανα αναφορά σε ένα  διάσημο εύρημα στη  «κρυόσφαιρα» του 20ου αιώνα, που ήταν το παγωμένο σώμα του ορειβάτη Τζωρτζ Μάλορυ…Ήταν τότε το 1999, κι είχαν περάσει 75 χρόνια από το  εγχείρημά  του (1924) να ανέβει στο Έβερεστ των 8848 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, μαζί με τον συνεργάτη του Άντριου Ιρβάϊν. Το αμφιλεγόμενο σημείο της ιστορίας έγκειτο στο εάν ο Μάλορυ ήταν  ανερχόμενος προς την κορυφή ή κατερχόμενος, μετά την «κατάκτησή» της  : Στη δεύτερη περίπτωση η πρωτιά της «κατάκτησης» του Έβερεστ θα έπρεπε να αναχρονολογηθεί και ο Μάλορυ να αναγνωρισθεί πρώτος, στη θέση του Έντμουντ Χίλαρυ  που είχε αναρριχηθεί  το 1953…
Στις ημέρες μας ένα ακόμη διάσημο εύρημα από την «εποποιϊα» της εξερεύνησης του πλανήτη ήλθε στην επιφάνεια. Πρόκειται για ένα τετράδιο που  ανήκε στον Τζωρτζ Μάρεϊ Λέβικ και βρέθηκε εξαιτίας της τήξης των πάγων, έξω από τη βάση Terra Nova. Η  ανακάλυψη  ανακοινώθηκε από το «Ίδρυμα για την Ανταρκτική και τη Νέα Ζηλανδία», το οποίο ασχολείται με  την  διατήρηση πέντε τοποθεσιών που χρησιμοποιήθηκαν κατά τις αποστολές των Ρόμπερτ Σκοτ, Έρνεστ Σάκλετον και Έντμουντ Χίλαρυ.
Ο  Σκοτ βρισκόταν σε διαρκή ανταγωνισμό με τον Νορβηγό Ρόαλντ Αμούνσδεν και θα πρέπει να δυσαρεστήθηκε ιδιαίτερα στις 17 Ιανουαρίου 1912, όταν  πάτησε τον Νότιο Πόλο και διαπίστωσε  ότι ο Αμούνσδεν είχε περάσει από εκεί 34 ημέρες πριν.  Στην επιστροφή ο Σκοτ και οι σύντροφοί του πέθαναν, όμως μια δεύτερη ομάδα με τον Τζωρτζ Μάρεϊ Λέβικ  που βρισκόταν σε επιστημονική  αποστολή  κατά μήκος των ακτών της Ανταρκτικής επέζησε, αν και αποκλείσθηκε από τους πάγους και έμεινε καιρό χωρίς εφόδια.


Όπως αναφέρει η «Ημερησία», το όνομα του Τζωρτζ Μάρεϊ Λέβικ ήρθε στο προσκήνιο το 2012, όταν ερευνητές του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου ανακάλυψαν άρθρο του με τίτλο "Σεξουαλικές Πρακτικές των Πιγκουίνων Αντελί (Πυγοσκελίς Αντέλια) ", στο οποίο ο εξερευνητής περιγράφει λεπτομερώς τις παρατηρήσεις του για τις "ανάρμοστες" συμπεριφορές των πιγκουίνων, οι οποίοι "ρέπουν προς ομοφυλοφιλικές και νεκροφιλικές πρακτικές". Ο εξερευνητής ήταν τόσο σοκαρισμένος από την "εξαχρείωση" των πιγκουίνων που είχε επιλέξει να γράψει ορισμένες από τις παρατηρήσεις του στα ελληνικά*, για να περιορίσει το αναγνωστικό κοινό τους!!!!!!!!

Η «Ημερησία» επίσης αναφέρει ότι ο Λέβικ πολέμησε «στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο  στη μάχη της Καλλίπολης», αν και η συγκεκριμένη μάχη έγινε τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο….. Ούτως ή άλλως πάντως ο Λέβικ γλύτωσε τον θάνατο μέχρι το 1956, οπότε πέθανε οριστικά…..

*Η έκφραση “Its greek to me” στα Αγγλικά σημαίνει ότι μια φράση ή λέξη είναι ακατανόητη. 

Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014

Δεκατετράχρονος κατασκεύασε οικιακό εκτυπωτή τρισδιάστατων αντικειμένων!



……..Αφορμή για να ξεκινήσει το ενδιαφέρον του για τη ρομποτική στάθηκε μια ταινία επιστημονικής φαντασίας που είδε μαζί με τον πατέρα του, όταν φοιτούσε στην έκτη τάξη του δημοτικού…...

O Δημήτρης Χατζής,  μόλις 14 ετών, μαθητής στην τρίτη τάξη του 6ου Γυμνασίου Καβάλας,  ασχολήθηκε με τη ρομποτική για πρώτη φορά σε ηλικία 11 ετών και  τρία χρόνια αργότερα κατάφερε να σχεδιάσει και να κατασκευάσει μόνος του έναν οικιακό εκτυπωτή τρισδιάστατων αντικειμένων, κερδίζοντας επάξια έπαινο και το 2ο βραβείο του 5ου Φεστιβάλ Βιομηχανικής Πληροφορικής.

Ο μικρός επιστήμονας (με βοηθό και συμπαραστάτη τον πατέρα του  Γιώργο Χατζή) δέχθηκε έναν καταιγισμό συγχαρητηρίων για τη διάκριση που πήρε αλλά κυρίως για το γεγονός ότι αποτελεί λαμπρό παράδειγμα υπομονής, επιμονής, θέλησης, ευφυΐας αλλά και μέτρου.

Ο Δημήτρης δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι χρειάστηκε έναν χρόνο για να μελετήσει, να σχεδιάσει και να κατασκευάσει τον οικιακό εκτυπωτή τρισδιάστατων αντικειμένων ώστε να συμμετάσχει στο φετινό Φεστιβάλ Βιομηχανικής Πληροφορικής.Η αρχική του ιδέα ήταν να δημιουργήσει ένα βιονικό χέρι που θα αποτελούσε προέκταση του δικού του χεριού. Όταν, όμως, περιηγήθηκε στο ίντερνετ και αντιλήφθηκε ότι η αγορά των υλικών άγγιζε τα 1000 ευρώ, κατέληξε στον εκτυπωτή, το κόστος των υλικών του οποίου ήταν 500 ευρώ. Όλο το ποσό προήλθε από τις οικονομίες που έκανε στο χαρτζιλίκι που του έδιναν οι γονείς του αλλά και τα χρήματα που συγκέντρωσε τις γιορτές από φιλικά πρόσωπα.

Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

Εσπερίδα στις αλυκές Αναβύσσου


Ο σύλλογος «ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΑΡΩΝΙΚΟΥ» και το «ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΘΑΛΑΣΣΙΩΝ ΕΡΕΥΝΩΝ» (ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε.),  διοργανώνουν την 31η Οκτωβρίου 2014, ημέρα Παρασκευή (18:00-21:00), στην αίθουσα Αμφιτρίτη του ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε. στο Μαύρο Λιθάρι Αναβύσσου (46,7ο χλμ της Λεωφόρου Αθηνών - Σουνίου), ενημερωτική εσπερίδα με θέμα: «Περιοχή Αλυκών και Αγίου Νικολάου Αναβύσσου: Οι πρόσφατες εξελίξεις, τα προβλήματα και οι προοπτικές». Την εκδήλωση συνδράμουν φίλοι του συλλόγου, καθώς και ενεργοί πολίτες του Δήμου Σαρωνικού.
Κύριοι εισηγητές θα  είναι οι: α) Δημήτρης Κλούρας (δικηγόρος, πρόεδρος του συλλόγου «ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΑΡΩΝΙΚΟΥ», β) Δρ Χρήστος Αναγνώστου (γεωλόγος - ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε.) και γ) Δρ Σταμάτης Ζόγκαρης (γεωγράφος-βιολόγος - ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε.).
Στόχος της εκδήλωσης - εσπερίδας είναι να ενημερώσει τους πολίτες
 α) για την περιβαλλοντική και πολιτιστική αξία της περιοχής, καθώς και για τις πρόσφατες νομοθετικές εξελίξεις, τόσο ως προς τον χαρακτηρισμό των αλυκών και του παράκτιου τμήματος του Αγίου Νικολάου Αναβύσσου ως υγροτόπων Α΄ Προτεραιότητας, όσο και ως προς το ιδιοκτησιακό καθεστώς τους,
β) για τις παράνομες δραστηριότητες σ' αυτή  την περιοχή, που συντελούν στη διαρκή απαξίωση - καταστροφή τους και στην υποβάθμιση της ποιότητας ζωής των κατοίκων, 
γ) για το καταστροφικό και ξεπερασμένο μοντέλο «αξιοποίησης», που επιδιώκουν διάφοροι για τη συγκεκριμένη περιοχή και
δ) για την παρουσίαση των βασικών κατευθύνσεων ενός σχεδίου προστασίας και ανάδειξης των συγκεκριμένων περιοχών, προς όφελος της τοπικής κοινωνίας, τού Δήμου Σαρωνικού, αλλά και όλης της νοτιοανατολικής Αττικής.

Μετά τις σύντομες εισηγήσεις των επιστημόνων, θα ακολουθήσει «ανοικτή» συζήτηση για τους τρόπους προστασίας και ανάδειξης των συγκεκριμένων περιοχών, στα πλαίσια ανάπτυξης του οικοτουρισμού και του πολιτισμικού τουρισμού (εγχώριου και εξωτερικού).Επίσης  θα παρουσιαστεί πλούσιο οπτικό υλικό και θα διανεμηθούν ενημερωτικά φυλλάδια.




Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2014

Σιγή Γιούνκερ για το περιβάλλον


Της Ορνιθολογικής Εταιρείας

Με την ψηφοφορία της νέας Επιτροπής από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να είναι προ των πυλών, η στιγμή της αλήθειας πλησιάζει: Θα συμμορφωθεί ο Γιουνκερ με κάποιες τουλάχιστον από τις αλλαγές που απαίτησαν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και η περιβαλλοντική κοινότητα, ή πολύ απλά θα τους αγνοήσει, όπως έχει κάνει άλλωστε μέχρι τώρα;

Για περισσότερο από ένα μήνα, από τη στιγμή που ο εκλεγείς  πρόεδρος της νέας Ευρωπαϊκής Επιτροπής παρουσίασε την πρόταση για τη σύνθεση και τη δομή της, ευρωβουλευτές και οργανώσεις προειδοποιούν για παραγκωνισμό της βιωσιμότητας.

Περιβαλλοντικές οργανώσεις σε όλη την Ευρώπη που ανήκουν στη συμμαχία “Πράσινοι 10” ( συμμαχία των ευρωπαϊκών μη-κυβερνητικών οργανώσεων Birdlife Europe, CEE, Climate Action Network, Greenpeace, European Federation for Transport & Environment, European Environmental Bureau, Health & Environment Alliance, Friends of the Earth, International Friends of Nature και WWF. Η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία και το WWF Ελλάς στηρίζουν )
τονίζουν τον προβληματισμό τους για την τροπή που έχει πάρει η νέα Επιτροπή. Μετά από τις ακροάσεις των Επιτρόπων και ένα μικρό ανασχηματισμό των χαρτοφυλακίων, η συμμαχία των Πράσινων 10 που υποστηρίζεται από περισσότερους από 20 εκατομμύρια ευρωπαίους πολίτες, εξακολουθεί να ανησυχεί βαθύτατα για την υποχώρηση των σημερινών δεσμεύσεων της ΕΕ, οι οποίες και προωθούνται από την Επιτροπή του κ. Γιούνκερ. Συγκεκριμένα οι δεσμεύσεις αυτές αφορούν την αειφόρο ανάπτυξη, την υγεία, την ποιότητα του αέρα, την προστασία της βιοποικιλότητας και τη δράση για το κλίμα.

Οι ανησυχίες αυτές είναι ευρέως διαδεδομένες μεταξύ των πολιτών και έχουν ενσωματωθεί σε αναφορά, υπογεγραμμένη από περισσότερους από 550.000 πολίτες, η οποία τάσσεται κατά του διορισμού του κ. Μιγκέλ Αρίας Κανιέτε, ως Επιτρόπου για το Κλίμα και την Ενέργεια.

Τα φλαμίνγκο στη λίμνη Πολυφύτου


Σημ. ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ : Τεχνητή η λίμνη, αλλά όχι και η φύση που την επισκέπτεται ή την εποικίζει….

Μια ομάδα της Οικολογικής Κίνησης Κοζάνης επισκέφτηκε  τη λίμνη Πολυφύτου  για να θαυμάσει από κοντά τα πανέμορφα φλαμίνγκο που έχουν σταματήσει εκεί (δίπλα  στη γέφυρα Ρυμνίου), προκειμένου να ξαποστάσουν  και να συνεχίσουν μετά το μακρύ μεταναστευτικό τους ταξίδι.  Εντοπίσαμε μια «παρέα» έξι φλαμίνγκο (τρία ενήλικα και τρία νεαρά), ακολουθώντας τις οδηγίες του φίλου Γ.Μ. που παρατήρησε πριν λίγες μέρες ένα μεγαλύτερο κοπάδι (γύρω στα 25-30 πουλιά) και ανέβασε ωραιότατες φωτογραφίες στο διαδίκτυο.
Τα φλαμίνγκο υπάρχουν σε πολλές χώρες στην Κεντρική και Νότια Αμερική, στην Αφρική, στην Ασία αλλά και στην Ευρώπη. Είναι αποδημητικά πουλιά. Μπορούν να πετάξουν 500 ως 600 χλμ. κάθε νύχτα ! Το χειμώνα μεταναστεύουν κυρίως στην Αφρική και ένας μεγάλος αριθμός – γύρω στις 7.000 – έρχονται στην Ελλάδα. Προτιμούν τα υφάλμυρα νερά (αλυκές, λιμνοθάλασσες), αλλά εδώ και μερικά χρόνια κάποιες μικρές αποικίες σταθμεύουν και στη λίμνη Πολυφύτου. 
Εκτός από τα φλαμίνγκο είχαμε την ευκαιρία να θαυμάσουμε στη λίμνη και άλλα πουλιά, κυρίως  φαλαρίδες (νερόκοτες) και ερωδιούς.
Με την ευκαιρία να υπενθυμίσουμε για άλλη μια φορά την πολύ αξιόλογη ορνιθοπανίδα που έχει αναπτυχθεί στη λίμνη Πολυφύτου. Σε σχετική μελέτη του ο  έμπειρος βιολόγος- ορνιθολόγος κ. Δ. Μπούσμπουρας συγκέντρωσε σημαντικά στοιχεία και φωτογραφικά ντοκουμέντα για τον σημαντικότατο – και άγνωστο- φτερωτό πλούτο της τεχνητής λίμνης.

Δημήτρης Σεβαστάκης : « The uneasy gaze », α Retrospective

  
Μια «σπόντα» του ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ :  Η «επίμονη και προσηλωμένη ματιά που  δεν στερείται κινητικότητας», διατυπώνονται με τον αγγλοπρεπή τίτλο της έκθεσης του καλλιτέχνη. Αναρωτιέμαι, αν συνέλαβε το νόημα αυτό στα αγγλικά και στη συνέχεια, μη μπορώντας να επιλύσει το μεταφραστικό πρόβλημα, έμεινε στον αγγλικό τίτλο. Πάντως έτσι δεν εξυπηρετείται η  κατανόηση του κοινού ούτε προπονείται ο ίδιος στον μικρόκοσμο των λέξεων/νοημάτων της ελληνικής γλώσσας.
                                                             
                                         Συνομιλίες, μικρές γραφές, παραστάσεις, σημάδια μιας αχανούς συλλογής.  Ο ζωγράφος Δημήτρης Α. Σεβαστάκης, τρία χρόνια μετά την έκθεσή του  «Νύχτα - ζωγραφική πάνω σε σκοτεινές σκέψεις» στη γκαλερί  William James,   συγκεντρώνει σε μια αναδρομή,  έργα  ενός  παρατεταμένου προσωπικού ερωτήματος.  Η  ζωγραφική ως γλώσσα και η γενιά του ως βιωματική επικράτεια, κτίζουν και ξανασχεδιάζουν  μια έμμονη  διαφωνία. Η έκθεση περιλαμβάνει έργα κριτικού βλέμματος, απέναντι σε ρεύματα τέχνης, που στην Ελλάδα πάντοτε έχουν τον  καταναγκαστικό χαρακτήρα του main stream.  Στην Πινακοθήκη Γρηγοριάδη από τις  29  Οκτωβρίου μέχρι και τις  7 Δεκεμβρίου 2014 και  με επιμέλεια του κριτικού της τέχνης, Παναγιώτη Παπαδόπουλου,  παρουσιάζονται η  σκοτεινή σειρά των Λύκων, οι παραλλαγές  πάνω σε μια αίθρια αφήγηση , νέα πορτραίτα  ασήμαντης  πόλης ,  νερά, δάση και  πρόσωπα  ενός αυτοβιογραφικού αρχείου. Λάδια, ακρυλικά, παστέλ  λαδιού, ακουαρέλες, μολύβια, συνθέτουν ένα  ημερολόγιο  αποσπασμάτων. Η  έκθεση εκτείνεται  ζωγραφικά,  από τα τέλη της δεκαετίας του ‘80 , μέχρι σήμερα, από το informel και τον εξπρεσιονισμό μέχρι το ρεαλισμό.
Eν όψει : "Οι ανταύγιες του φόνου"

Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2014

Στο ΝΟΣΟΤΡΟΣ, μια συνάντηση με αφετηρία το βιβλίο του Γιάννη Σχίζα "Ο Κήπος"


Αυτή τη συνάντηση στη φιλόξενη αίθουσα του NOSOTROS (Θεμιστοκλέους 66, Εξάρχεια, Πέμπτη 23 Οκτωβρίου, ώρα 8μμ. με ομιλητές τους Κώστα Κρεμμύδα , Ηρώ Νικοπούλου και Μιχάλη Βιδάλη) δεν θέλω να την ονομάσω «βιβλιοπαρουσίαση». Γιατί στο νου μου έχω  όχι ένα επίκεντρο αλλά   μια αφετηρία συζητήσεων για θέματα που εμπεριέχουν  μνήμες  -  αλλά ταυτόχρονα είναι αποστασιοποιημένα από την  αυτιστική νοσταλγία. Ακολουθώντας   το σκεπτικό  του Μάρεϊ Μπούχτσιν  για την κρίση  των μεγαπόλεων  :  Ο οποίος   ανέτρεχε  σε παρελθούσες αστικές δομές  όχι χάριν της Ιστορίας αλλά  για να πιστοποιήσει κάποια  «υψηλά κριτήρια ουρμπανισμού» που υπήρξαν, αλλά στη συνέχεια εξέπεσαν….
Η πρόθεσή  μου ως ένα βαθμό δηλώνεται από τα ερωτήματα που μπαίνουν  στο οπισθόφυλλο του βιβλίου : «Πώς θα μπορούσε να έχει μια συνέχεια η γοητευτική μαθητεία στη γη, στις οσμές, στις εποχές, στις γεύσεις, στα χρώματα, στους ανοιχτούς ορίζοντες, στις ζωντανές υπάρξεις του κόσμου…..Πώς θα μπορούσε, χωρίς νεκροφιλίες, χωρίς αποθεώσεις και απενοχοποιήσεις του παρελθόντος, να περιπλανηθεί ξανά το βλέμμα σε έναν εύσχημο, αποτετραγωνισμένο και απορθογωνιοποιημένο, πολυποίκιλο αστικό ορίζοντα».
Το  «φαίνεσθαι» αλλά και η  συμβατική λειτουργικότητα του αστικού χώρου  δεν είναι επουσιώδη, όμως ικανοποιούν απόλυτα  μόνο μια  ρηχή και περιβαλλοντίστικη αντίληψη. Απομένει δρόμος μέχρι  μια Πόλη αλληλεγγύης :  που μπορεί να συνδυάζει τον πλουραλισμό  με την οικειότητα, την εξωστραφή παραγωγή με την δημιουργική αυτοαπασχόληση, την «κεντρικότητα»  με τις συνοικιακές δομές ανθρώπινου μεγέθους,  την τελευταία λέξη της τεχνολογίας με την πρώτη λέξη του Πολιτισμού  - που ακούει στο όνομα «Γεωργία».

Γιάννης Σχίζας


ΥΓ. Ευχαριστίες  στην Άννα Φιλίνη που εικονογράφησε τον «Κήπο»     

Από τη νεολαγνεία στον μαρασμό


ΠΗΓΗ : ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ
ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ : Δεν μπορώ παρά να αντικρούσω με την πιο  μεγάλη βεβαιότητα, το κοινωνιολογίζον μύθευμα περί των αρνητικών συνεπειών της αύξησης του ποσοστού των συνταξιούχων στον γενικό πληθυσμό. Και τούτο γιατί το «πλεόνασμα» μιας οικονομίας, που επιτρέπει την υγειονομική περίθαλψη, συνταξιοδότηση, εκπαίδευση κλπ. είναι συνάρτηση της παραγωγικότητας, κι αυτή διαχρονικά  ακολουθεί σταθερή ανοδική πορεία. Επειδή λιγότεροι άνθρωποι παράγουν το ίδιο προϊόν ή επειδη περισσότερο προϊόν παράγεται από τους ίδιους ανθρώπους, δημιουργούνται δυνατότητες για παροχές στους α-εργους πολίτες. Εξ άλλου πολλοί από αυτούς τους ά-εργους επιδίδονται σε έργα παραγωγικά με την ευρεία έννοια,  πλην όμως μη συμπεριλαμβανόμενα στο ΑΕΠ : Και τέτοια μπορεί να είναι η φύλαξη παιδιών, οι οικιακές  υπηρεσίες, οι αυτοκατασκευές.
Στην εποχή του Νεάντερνταλ 100 άνθρωποι μόλις και μετά βίας μπορούσαν να συντηρήσουν έναν ηλικιωμένο, γι αυτό και στις δύσκολες συνθήκες  τον «ξεφορτώνονταν». Σήμερα, χάρις στην εκθετική αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας,  ακόμη και το ακριβώς αντίθετο μπορεί να γίνει  εφικτό…Γ.Σχ.
ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΒΛΕΜΜΑΤΟΣ
Μια από τις σοβαρότερες ανησυχίες των Γερμανών αναλυτών για το μέλλον της πατρίδας τους είναι η σταθερή και επιταχυνόμενη γήρανση του πληθυσμού της, ο δημογραφικός μαρασμός. Προβάλλοντας την παρούσα κατάσταση στο μέλλον, η Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το Ευρωπαϊκό Έτος ενεργού γήρανσης 2012, περιέγραψε ότι το εργατικό δυναμικό της Γερμανίας θα μειώνεται κατά 200.000 ετησίως, για τη δεκαετία 2010-2020. Η περαιτέρω προβολή δείχνει ότι, αν δεν μεσολαβήσει κάποια ανατροπή, στη Γερμανία οι συνταξιούχοι, από το 31% του πληθυσμού που ήταν το 2010, θα φτάσουν το εφιαλτικό 57% το 2045.
Το ίδιο συμβαίνει στο σύνολο της Ευρωπαϊκής Ενωσης: σήμερα αντιστοιχούν τέσσερα άτομα παραγωγικής ηλικίας (15-64 ετών) ανά έναν συνταξιούχο (άνω των 65 ετών), το 2060 όμως θα αντιστοιχούν μόνο δύο παραγωγικά άτομα για κάθε συνταξιούχο. Για όλες σχεδόν τις χώρες της ΕΕ οι εκτιμήσεις για τις δημογραφικές μεταβολές του εργατικού δυναμικού μεσοπρόθεσμα, το 2020-2060, είναι αρνητικές. Μόνο η Ιρλανδία θα καλπάζει δημογραφικά, ακολουθούμενη από τη Μ. Βρετανία, το Βέλγιο και τη Γαλλία.
Δυστυχώς και σε αυτό το κρίσιμο πεδίο, η Ελλάδα είναι ο αρνητικός πρωταθλητής.

Η λογική των εγκαινίων και το πεδίο του Άρεως


Η λογική των εγκαινίων αποφέρει τιμή και δόξα στους εγκαινιάζοντες  , όμως τα έργα εκτός από εγκαίνια και ολοκλήρωση χρειάζονται συντήρηση, προστασία και επιμέλεια. Η εμπειρία των πεζοδρόμων της Αθήνας που δημιουργήθηκαν   πλην  αφέθηκαν  στην τύχη τους,  είναι χαρακτηριστική. Ο πεζόδρομος της  Διονυσίου του Αρεοπαγίτου διαπερνάται συχνότατα και μάλλον ανεμπόδιστα από διάφορες μοτοσυκλέτες, γιατί η συντήρηση του  «πεζοδρομικού» του χαρακτήρα ουδόλως απασχολεί τις αρχές  …Τα ίδια συμβαίνουν  και στην «Φωκίωνος Νέγρη»,  όπου  μερικές δεκαετίες μετά το ιστορικό έργο  με πρωταγωνιστή τον Άλκη Γιαννακά*, τα μεταμοντέρνα ρεμάλια  κινούνται και παρκάρουν  τα δίκυκλά τους σα να μην συμβαίνει τίποτα….
Το Πεδίο του Άρεως αποτελεί μια ανάλογη περίπτωση λογικής των εγκαινίων. Πριν από 4 χρόνια ολοκληρώθηκε στα πλαίσιά του μια   σειρά από πολυδιαφημισμένα έργα, που είχαν αναγγελθεί  πριν από άλλα τόσα χρόνια με τα δέοντα ταρατατζούμ. Και που  είχαν επιβάλλει σημαντικά εμπόδια στις διελεύσεις και στην κίνηση των επισκεπτών του πάρκου.
Σήμερα το Πεδίο του Άρεως βρίσκεται σε τροχιά υποβάθμισης και παρακμής, ενώ οι υπαρκτές χρήσεις του χώρου του προκαλούν  τη δυσφορία των  πολιτών.  Δυσφορία που πολύ λίγο  ήλθε στην επιφάνεια στην εκδήλωση που διοργάνωσε η Περιφέρεια της Αττικής(18.1014),  παρουσία της Περιφερειάρχου Ρένας Δούρου και της Αντιπεριφερειάρχου Ερμίνας Κυπριανίδου.
Μέσα από τη «σύζευξή»  του με τον έναντι χώρο της πρώην Σχολής Ευελπίδων,  το  Πεδίο του Άρεως  είχε  αποτελέσει  μια πρωτοποριακή εφαρμογή της αύξησης της λειτουργικότητας των χώρων , μέσα από την συναρμολόγησή τους.
Eν όψει : Περιοχή Τουρκοβουνίων

Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

Τὸ πεῖ­σμα



 του ΠΕΤΡΟΥ ΤΑΤΣΟΠΟΥΛΟΥ 

ΔΕΝ ΘΥ­ΜΑ­ΜΑΙ τὴν τε­λευ­ταί­α μου δή­λω­ση. Ὑ­πο­θέ­τω πὼς δὲν ξέ­φευ­γε ἀ­πὸ τὰ πε­πα­τη­μέ­να. Δὲν ἔ­πε­φτε μὲ τὸ γδοῦ­πο μιᾶς τα­φό­πλα­κας ἢ μὲ τὴν ὀρ­γὴ μιᾶς θε­ο­μη­νί­ας. Ἴ­σως νὰ ἦ­ταν κά­πως ὀ­ξύ­τε­ρη ἀ­π' ὅ­σο συ­νή­θως – μὰ καὶ πά­λι, ἴ­σως ὄ­χι, δὲν θυ­μᾶ­μαι.
       Ἐ­κεῖ­νο ποὺ θυ­μᾶ­μαι κα­θα­ρά, λὲς καὶ τὸ βλέ­πω τώ­ρα, ἦ­ταν πὼς ση­κώ­θη­κα ἀ­πὸ τὴν πο­λυ­θρό­να μου, ἐ­νό­σω ἀ­κό­μη μι­λοῦ­σα, καὶ κα­τευ­θύν­θη­κα πρὸς τὴν κρε­βα­το­κά­μα­ρα. Δὲν φαν­τα­ζό­μουν πὼς μὲ τὴν ἁ­πλὴ αὐ­τή κί­νη­ση —ἐν μέ­ρει ἀυ­θόρ­μη­τη, ἐν μέ­ρει προ­σποι­η­τή— θὰ ἔμ­πη­γα ἕ­ναν πάσ­σα­λο ἀ­νά­με­σά μας. Πε­ρί­με­να νὰ κυ­λή­σουν λί­γα λε­πτὰ κι ἔ­πει­τα ν' ἀ­κού­σω τὰ βή­μα­τά της. Νὰ τὴν ἀ­κού­σω καὶ —προ­τοῦ προ­λά­βω νὰ τρα­βη­χτῶ— νὰ πέ­σει στὴν ἀγ­κα­λιά μου. Τό­τε ὁ με­τρη­τὴς θὰ μη­δέ­νι­ζε ὅ­λη τὴν ἔν­τα­ση. Τὰ σκλη­ρά μας λό­για θὰ ἔ­τρε­χαν νὰ συ­ναν­τή­σουν ὅ­σα πα­ρό­μοι­α ἀν­ταλ­λά­ξα­με στὸ πα­ρελ­θόν. Νὰ ἀρ­χει­ο­θε­τη­θοῦν καὶ νὰ λη­σμο­νη­θοῦν. Ν' ἀ­φή­σουν μο­νά­χα μιὰ μι­κρὴ οὐ­λή, δί­πλα στὶς τό­σες ἄλ­λες. Ἄ­κου­σα τὰ βή­μα­τά της, πράγ­μα­τι, ἀλ­λὰ δὲν τ' ἄ­κου­σα νὰ πλη­σιά­ζουν. Τὰ ἄ­κου­σα νὰ ξε­μα­κραί­νουν. Βρόν­τη­ξε τὴν πόρ­τα πί­σω της. Κι ἐν­τού­τοις δὲν κου­νή­θη­κα.
       Ὑ­πο­λό­γι­σα πὼς εἶ­χε με­ρι­κὰ ἀ­κό­μη δευ­τε­ρό­λε­πτα στὴ δι­ά­θε­σή της ἕ­ως ὅ­του κα­λέ­σει τὸ ἀ­σαν­σέρ, ἕ­ως ὅ­του τὸ ἀ­σαν­σὲρ ἀ­νέ­βει στὸν ἕ­κτο ὄ­ρο­φο. Θὰ μπο­ροῦ­σε νὰ μοῦ χτυ­πή­σει ξα­νὰ τὸ κου­δού­νι. Τό­τε θὰ πε­τα­γό­μουν ἀ­πὸ τὸ κρε­βά­τι μου. Πά­λι ὁ με­τρη­τὴς θὰ μη­δέ­νι­ζε. Ἴ­σως καὶ ἡ οὐ­λὴ —οὔ­τε κἂν ἡ οὐ­λή— δὲν θὰ ἔ­με­νε. Θὰ τὴν σκέ­πα­ζε ἡ λή­θη.
       Πα­ρ' ὅ­λο ποὺ ἔ­χουν πε­ρά­σει ὁ­λό­κλη­ρα χρό­νια ἀ­πὸ τὴν ἡ­μέ­ρα ποὺ ἔ­φυ­γε, δὲν ἔ­χω πά­ψει ν' ἀ­να­ρω­τι­έ­μαι μή­πως κι ἐ­κεί­νη πε­ρί­με­νε πό­τε θὰ ἐ­πι­στρέ­ψω στὸ σα­λό­νι, πό­τε θὰ πέ­σω στὴν ἀγ­κα­λιά της.
       Μή­πως κι ἐ­κεί­νη ἦ­ταν βέ­βαι­η —ὅ­σο τὸ ἀ­σαν­σὲρ πλη­σί­α­ζε— πὼς θ' ἀ­νοί­ξω τὴν πόρ­τα μου καὶ θὰ τὴν τρα­βή­ξω ξα­νὰ κον­τά μου. Μή­πως οἱ δρό­μοι μας χώ­ρι­σαν ἐ­πει­δή —μό­νο καὶ μό­νο— ἡ σκέ­ψη μας ἀ­κο­λού­θη­σε τὴν ἴ­δια δι­α­δρο­μή. .
.

Πρώ­τη δη­μο­σί­ευ­ση: ἐφ. Τὰ Νέ­α, Σάβ­βα­το 13 Αὐ­γού­στου 1994, «Δι­η­γή­μα­τα μὲ 300 λέ­ξεις», ἐ­πι­μέ­λεια: Μι­κέ­λα Χαρ­του­λά­ρη. Γιὰ τὸ πα­ρὸν ἀ­φι­έ­ρω­μα «1994: Δι­η­γή­μα­τα μὲ 300 λέ­ξεις!» βλ. ἐ­δῶ τὴν εἰ­σα­γω­γή: Γιάν­νης Πα­τί­λης: «1994: Δι­η­γή­μα­τα μὲ 300 λέ­ξεις! Ἕ­να πρό­δρο­μο ἐγ­χεί­ρη­μα στὸν χῶ­ρο τοῦ μι­κροῦ δι­η­γή­μα­τος».

Πέ­τρος Τα­τσό­που­λος (Ρέ­θυ­μνο, 1959). Πε­ζο­γρά­φος. Ἐμ­φα­νί­στη­κε μὲ τὸ μυ­θι­στό­ρη­μα Οἱ ἀ­νή­λι­κοι (1980). Ἄλ­λα ἔρ­γα: Κι­νού­με­να σχέ­δια (δι­η­γή­μα­τα, 1984), Ἡ καρ­διὰ τοῦ κτή­νους (μυ­θι­στό­ρη­μα, 1987), Ἡ κα­λο­σύ­νη τῶν ξέ­νων (αὐ­το­βι­ο­γρα­φι­κὸ ἀ­φή­γη­μα, 2006), Τὸ βι­βλί­ο γιὰ τὰ βι­βλί­α. Ἡ ἀ­να­γνω­ση ὡς ἀ­πό­λαυ­ση (2010) κ.ἄ.

 

Εἰκόνα: Edvard Munk, Separation, 1900, Λάδι σὲ μουσαμά, 125.5 x 190.5 cm.

 .



Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2014

Σχεδιασμός του χώρου και αστική κρίση

Τη Δευτέρα 20 Οκτωβρίου ξεκινάει ο κύκλος συζητήσεων με τίτλο «Σχεδιασμός του χώρου και αστική κρίση» (Οκτώβριος 2014 - Ιανουάριος 2015) που οργανώνει το Εργαστήριο Αστικού Περιβάλλοντος ΕΜΠ.
      
Η πρώτη συζήτηση έχει θέμα «Στρατηγικές χωρικού σχεδιασμού σήμερα. Καθολικός ή σημειακός σχεδιασμός; Αστική διάχυση ή τόνωση της κεντρικότητας;» με εισηγητές τους Θ. Παγώνη, αρχιτέκτονα - πολεοδόμο, λέκτορας ΕΜΠ, και Κ. Σερράο, αρχιτέκτονα - πολεοδόμο, αναπλ. καθηγητή ΕΜΠ. Τη συζήτηση συντονίζει ο Γ. Πολύζος, αρχιτέκτων - πολεοδόμος, ομ. καθηγητής ΕΜΠ, και θα προλογίσουν η κοσμήτορας της Σχολής Αρχιτεκτόνων Μηχανικών ΕΜΠ, καθηγήτρια Ελένη Μαΐστρου και η διευθύντρια του Τομέα ΙΙ Πολεοδομίας - Χωροταξίας καθηγήτρια Σοφία Αυγερινού Κολώνια.
Οι συζητήσεις της Δευτέρας θα γίνονται στο αμφιθέατρο Τ102, κτήριο Τοσίτσα, 1ος όροφος, ΕΜΠ - Συγκρότημα Πατησίων, τις ώρες 18.00 - 20.30.


Λευτεριά στους σπόρους !

Γιορτή για την ελευθερία των σπόρων στις 18 Οκτωβρίου στην Αθήνα, θα πραγματοποιηθεί στην οδό Κοραή (μετρό Πανεπιστήμιο), από τις 10:30πμ έως τις 7:30μμ.

Η τροφή και η γη είναι η βάση της ζωής και του πολιτισμού μας.
Σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι των πόλεων έχουμε λησμονήσει τη σύνδεσή μας με τη γη και τον σπόρο που μας τρέφει, και που η τροφή μας έχει γίνει έρμαιο σχεδόν των κερδοσκοπικών εταιρειών, εμείς γιορτάζουμε την διατροφική ασφάλεια και ανεξαρτησία που μας παρέχουν οι  ντόπιοι παραδοσιακοί σπόροι.
Οποιος ελέγχει το σπόρο ελέγχει την τροφή ελέγχει και την ανθρωπότητα
Σε μια εποχή που έχουμε χάσει το 75% της αγροτικής μας βιοποικιλότητας θεσπίστηκε διεθνώς ο Μήνας Δράσεων για την Ελευθερία των Σπόρων και τη Δημοκρατία της Γης (20 Σεπτεμβρίου – 20 Οκτωβρίου. Μέσα στο μήνα αυτό οργανώνονται, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης όπου οι παραδοσιακοί σπόροι κινδυνεύουν, γιορτές και φεστιβάλ για να θυμίσουν την πρωταρχική και αρχέγονη αξία του σπόρου.
Είναι εποχή σποράς!
Γι αυτό σας καλούμε  να συμμετέχετε στο 2ο Αθηναϊκό Φεστιβάλ για την Ελευθερία των Σπόρων που οργανώνει η Εναλλακτική Κοινότητα Πελίτι.

Συνέδριο για την πειρατεία…..


Συνέδριο για την πειρατεία : Εγώ πάντως είχα μείνει με εκείνες τις τρομερές αφηγήσεις για τη «Νήσο των θησαυρών», για τους μεγάλους κουρσάρους της Μεσογείου, για τον Λαφίτ τον Πειρατή, για το παραδοσιακό τραγούδι που πέρασε μέχρι και από τα χείλη του Λουκιανού Κηλαϊδόνη : «γιο-χο-χο, γιο-χο-χο, ένα μπουκάλι ρούμι, γιο-χο-χο, γιο-χο-χο, σε ένα βαθύ μπουντρούμι»… Και τώρα έρχεται μια «αναψηλάφηση» της πειρατείας  που διαχωρίζει τον μύθο από την πραγματική  Ιστορία. Είναι μια ιστορική σπουδή σημαντική και πρωτότυπη, από όσα υποθέτω. Το σχετικό  συνέδριο   οργανώνεται από το ΄Ιδρυμα Σϋλβια Ιωάννου και πραγματοποιείται στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης  (Γουλανδρή)   από την Παρασκευή μέχρι την Κυριακή 17-19 Οκτωβρίου 2014.
Για περισσότερες πληροφορίες  www.sylviaioannoyfoundation.org

Το πρόγραμμα έχει ως εξής.

Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

ΨΗΦΙΣΜΑ Επιτροπών Αγώνα κατά των βΑΠΕ Αγίου Βασιλείου


15 Οκτωβρίου 2014


Ο λαός που σύρθηκε μεθοδευμένα στην ανεργία και στην φτώχια, εκβιάζεται να αποδεχθεί ως «ανάπτυξη» την μεγαλύτερη λεηλασία γης, νερού, περιβάλλοντος που έγινε ποτέ στην ιστορία του τόπου μας.

Όλες οι κορυφογραμμές, ακόμα και προστατευόμενες περιοχές, σχεδιάζεται να καταληφθούν από ανεμογεννήτριες, αντλησιοταμιευτήρες και άλλες ΑΠΕ.

Συστηματικά, χιλιάδες στρέμματα κτηνοτροφικής και αγροτικής γης αλλάζουν χρήση: χαρακτηρίζονται δασικά ή χορτολιβαδικά και περνούν στην δικαιοδοσία του κράτους που τα παραχωρεί στις εταιρείες ΑΠΕ.

Χιλιάδες στρέμματα πολύτιμης βλάστησης, αποψιλώνονται για να καλυφθούν με εκατομμύρια κυβικά μπετόν και σίδερα. Η συρρίκνωση της διαθέσιμης γης θα εξαναγκάσει κτηνοτρόφους και αγρότες να μεταναστεύσουν. Η αλλοίωση του τοπίου και η υποβάθμιση του περιβάλλοντος θα πλήξουν τον τουρισμό όπως συμβαίνει παντού σε περιοχές με αιολικά πάρκα.

Ο τόπος μας θα μετατραπεί σε νεκρή βιομηχανική περιοχή καθώς τα αιολικά δεν προσφέρουν θέσεις εργασίας.

Κι όμως, με φόβητρο τις αναπόδειχτες θεωρίες για υπερθέρμανση του πλανήτη και δούρειο ίππο την «Πράσινη Ανάπτυξη», οι πολιτικοί που υποστηρίζουν τις πολυεθνικές – αυτοί που παραχώρησαν την εθνική μας κυριαρχία στη Τρόικα και στο λόμπι των τραπεζιτών- ψηφίζουν και εφαρμόζουν αντισυνταγματικά νομοθετήματα που ευνοούν ως “εθνική προτεραιότητα” την ληστρική επιδρομή των εταιρειών ΑΠΕ.

Iάκωβου Καμπανέλη : Σχε­δὸν τέ­λει­ο

.

Η  ΞΑ­ΠΛΑ ποὺ προ­τι­μοῦ­σε ἦ­ταν στὸν κα­να­πὲ ἀν­τί­κρυ στὸ πα­ρά­θυ­ρο. Κοι­τά­ζον­τας τὸ ἡ­λι­ο­βα­σί­λε­μα ὁ νοῦς του ἀν­θοῦ­σε. Ἦ­ταν ὁ τό­πος καὶ ὁ χρό­νος τῶν πιὸ πα­ρα­γω­γι­κῶν του σκέ­ψε­ων. Τὸ συγ­κλο­νι­στι­κό του μυ­θι­στό­ρη­μα-πο­τα­μός, τὸ σχε­δὸν ἕ­τοι­μο, αὐ­τῆς τῆς ξά­πλας ἦ­ταν καρ­πός. Δὲν ἀ­πό­μει­νε πα­ρά, νὰ στρω­θεῖ νὰ τὸ γρά­ψει
       Νὰ βου­λώ­σει τὶς κα­κὲς γλῶσ­σες στὴ «Λυ­κό­βρυ­ση» ποὺ τὸν θε­ω­ροῦν «κλα­σι­κή τεμ­πέ­λα». Καὶ νὰ μά­θουν καὶ τί ἐ­στὶ ἕ­νας σύγ­χρο­νος Μαρ­σὲλ Πρού­στ.
      Πάν­τως, πρέ­πει ν' ἀρ­χί­σει νὰ τὸ γρά­φει. Ἔ­χει βα­ρε­θεῖ καὶ ὁ ἴ­διος τὰ «τε­λει­ώ­νει πιά, τε­λει­ώ­νει» ὅ­ταν ρω­τᾶ­νε «πῶς πά­ει ὁ πο­τα­μός». Ἔ­κα­με καὶ τὸ λά­θος νὰ μι­λᾶ γιὰ χί­λι­ες σε­λί­δες. Εἶ­ναι λί­γες οἱ πεν­τα­κό­σι­ες; Ἄλ­λω­στε ἕ­νας πο­τα­μός, ὡς ἔν­νοι­α, εἶ­ναι κά­τι πο­λὺ σχε­τι­κό.
      Ἐ­μεῖς δὲν ἔ­χου­με Δού­να­βη, Ρῆ­νο, Βόλ­γα! Ἔ­χου­με Ἀ­χε­λῶ­ο, Πη­νει­ό, Σπερ­χει­ό.­..
      Τη­ρου­μέ­νων τῶν ἀ­να­λο­γι­ῶν, σχο­λα­στι­κὰ καὶ μὲ δι­α­κό­σες σε­λί­δες «πο­τα­μὸ» ἔ­χεις γρά­ψει. Καὶ μὲ ἑ­κα­τὸ ἀ­κό­μη λὲς πά­ρα πολ­λά. Πα­ρά­δειγ­μα ὁ πο­τα­μὸς Μόρ­νος, ὑ­δρεύ­ει τὴ μι­σὴ Ἑλ­λά­δα. Ἐ­ξάλ­λου δι­α­νύ­ου­με πε­ρί­ο­δο λι­τό­τη­τας. Για­τί ὄ­χι καὶ λο­γο­λι­τό­της; Καὶ πά­τα­ξη τῆς λο­γο­δι­α­φυ­γῆς καὶ τοῦ λο­γο­πλη­θω­ρι­σμοῦ;
      Ἤ­ξε­ρε πὼς ἅ­μα δι­ο­λι­σθαί­νει στὰ τρε­λά του ἀ­να­ζη­τᾶ δι­και­ο­λο­γί­ες καὶ με­λαγ­χό­λη­σε. Ἔ­βα­λε στὸ κα­σε­τό­φω­νο Κάλ­λας στὴ Νόρ­μα, ἄ­να­ψε τσι­γά­ρο, πῆ­γε στὸ πα­ρά­θυ­ρο.
      «Ἔ­πρε­πε νὰ εἶ­μαι ποι­η­τής, μοῦ πά­ει πε­ρισ­σό­τε­ρο. Μὲ 264 λέ­ξεις ὁ Κα­βά­φης ἐ­ποί­η­σε τὸ “Πε­ρι­μέ­νον­τας τοὺς βαρ­βά­ρους”­.»
      Νὰ δο­κι­μά­σει νὰ γρά­ψει ἕ­να δι­ή­γη­μα μὲ τό­σες πά­νω-κά­τω λέ­ξεις; Για­τί ό­χι, τί ἔ­χει νὰ χά­σει; Ἄλ­λω­στε μὲ τό­σο λί­γες λέ­ξεις πε­τυ­χαί­νεις τὸ μέ­γι­στον τῆς ἀ­φαί­ρε­σης. Σχε­δὸν τὴν τε­λει­ό­τη­τα!
      Ἀλ­λὰ για­τί νὰ ἐ­πι­δι­ώ­ξει τὴν «σχε­δὸν» καὶ ὄ­χι τὴν ἀ­πό­λυ­τη; Ποι­ό εἶ­ναι τὸ ἐμ­πό­διο; Οἱ λέ­ξεις!
      Ἐ­ὰν δὲ με­τα­χει­ρι­στεῖ κα­μί­α.­.. Ποῦ φθά­νει; Θε­έ μου, στὴ σι­ω­πή, στὴν ἀ­πό­λυ­τη σι­ω­πή, στὴ «σι­ω­πὴ πο­τα­μός»­.­.­.!
      Μή­πως ξα­νάρ­χι­σε τὰ τρε­λά του; Με­λαγ­χό­λη­σε πά­λι, ξά­πλω­σε, κοί­τα­ζε τὸ ἡ­λι­ο­βα­σί­λε­μα.
      «Ἔ­πρε­πε νὰ εἶ­μαι.­.. λάθος! Πιὸ καλὰ νὰ μὴν εἶμαι τίποτα...».
.

Πρώ­τη δη­μο­σί­ευ­ση: ἐφ. Τὰ Νέ­α, Σάβ­βα­το 6 Αὐ­γού­στου 1994, «Δι­η­γή­μα­τα μὲ 300 λέ­ξεις», ἐ­πι­μέ­λεια: Μι­κέ­λα Χαρ­του­λά­ρη. Γιὰ τὸ πα­ρὸν ἀ­φι­έ­ρω­μα «1994: Δι­η­γή­μα­τα μὲ 300 λέ­ξεις!» βλ. ἐ­δῶ τὴν εἰ­σα­γω­γή: Γιάν­νης Πα­τί­λης: «1994: Δι­η­γή­μα­τα μὲ 300 λέ­ξεις! Ἕ­να πρό­δρο­μο ἐγ­χεί­ρη­μα στὸν χῶ­ρο τοῦ μι­κροῦ δι­η­γή­μα­τος».

Ἰ­ά­κω­βος Καμ­πα­νέλ­λης (Νά­ξος, 1921 - Ἀ­θή­να, 2011). Θε­α­τρι­κὸς συγ­γρα­φέ­ας, σε­να­ρι­ο­γρά­φος, δη­μο­σι­ο­γρά­φος καὶ ἀ­κα­δη­μα­ϊ­κός. Γνω­στό­τε­ρα ἔρ­γα του τὰ θε­α­τρι­κὰ Ἡ αὐ­λὴ τῶν θαυ­μά­των (1957), Πα­ρα­μύ­θι χω­ρὶς ὄ­νο­μα (1959), Γει­το­νιὰ τῶν ἀγ­γέ­λων (1963) καὶ τὸ αὐ­το­βι­ο­γρα­φι­κὸ πε­ζο­γρά­φη­μα Μα­ουτ­χά­ου­ζεν (1963).

.



Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

ΔΥΟ ΑΙΩΝΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ


Τὸ Σάββατο 18 Ὀκτωβρίου 2014 στὶς 12:30 τὸ μεσημέρι στὸ Art Bar Poems&Crimes τῶν ἐκδόσεων Γαβριηλίδης, Ἁγίας Εἰρήνης 17, στὸ Μοναστηράκι (60 μέτρα ἀπὸ τὸ μετρό) τὸ Ἵδρυμα «Τάκης Σινόπουλος – Σπουδαστήριο Νεοελληνικῆς Ποίησης»  θὰ παρουσιάσει τὸ πρόγραμμα τῶν ἐκδηλώσεων τῆς φετινῆς χρονιᾶς.

Σύγχρονοι Ἕλληνες ποιητὲς ἀνθολογοῦν καὶ παρουσιάζουν τοὺς κυριότερους ποιητὲς ἀπὸ τὸ 1821 μέχρι σήμερα. Στὰ προσεχῆ τρία χρόνια θὰ γίνει ἡ παρουσίαση 48 Ἑλλήνων ποιητῶν. Οἱ ἐκδηλώσεις αὐτὲς θὰ γίνονται βάση προγράμματος στὰ γραφεῖα τοῦ Ἱδρύματος, δηλαδὴ στὸ σπίτι-βιβλιοθήκη τοῦ ποιητῆ Τάκη Σινόπουλου (Τάκη Σινόπουλου 22, Περισσός).
                   


Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2014

Αρχαιολογία και Παγκοσμιοποίηση



Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*
Λεπτομέρεια από το εντυπωσιακό ψηφιδωτό που ανακαλύφθηκε στην Αμφίπολη (Οκτώβριος 2014)

Διανύουμε περίοδο μεγάλων κοσμοϊστορικών αλλαγών που θα καθορίσουν το μέλλον του πλανήτη για τους επόμενους αιώνες. Κι όχι μόνο του δικού μας πλανήτη, αλλά πιθανότατα και την φύση του μελλοντικού ανθρώπινου αποικισμού στο διάστημα... Οι κοχλίες του ιστορικού γίγνεσθαι δουλεύουν μέρα-νύχτα, αλλά οι αρχιτέκτονες της παγκοσμιοποίησης κρύβονται πίσω από απατηλές και ακαταλαβίστικες υποσχέσεις για την εξέλιξη του ανθρώπινου πολιτισμού. Η νομιμότητά τους παραμένει τόσο πολύ διάτρητη όσο και η καταστροφική τους δυνατότητα τρομερά ισχυρή.
Χρειαζόμαστε νέους διεθνείς και πολιτειακούς θεσμούς κύρους που να βγουν ζωντανοί και ακέραιοι, όπως η Πολιάδα Αθηνά είχε προβάλει πάνοπλη από το κεφάλι του Διός.
Σε μια εποχή, λοιπόν, που ο υφέρπων μηδενισμός της Υπερεθνικής Ελίτ και των εγκάθετών της προχωρά σε κατά μέτωπο διάβρωση του εθνικού ιστορικού αφηγήματος και της ιστορικής μας ταυτότητας, κάποιοι δουλεύουν μέρα-νύχτα, με όλη την σημασία της λέξεως, για να τα προστατεύσουν και να τα πλουτίσουν.
Ο σημαντικός ρόλος της Αρχαιολογίας στην διαμόρφωση ιστορικής συνείδησης
Όταν ο ποιητής Ιωάννης Πολέμης έγραφε εκείνα τα, παιδικού ύφους, μελό στιχάκια του που διδάσκοντο όλοι παληότερα στο σχολείο, αποτύπωνε, εκτός των άλλων, μια σημαντική ιστορική παράμετρο για το νέο ελληνικό έθνος: τον ρόλο που έπαιξε η Αρχαιολογία στην εξ αρχής αναζήτηση, συγκρότηση και εμπέδωση του εθνικού ιδεολογήματος και της εθνικής συνείδησης μετά το ’21.
Στο γνωστό «Τι είναι η πατρίδα μας;»: ...αναρωτιέται χαρακτηριστικά ο ποιητής: «Μην είναι τάχατε τα ερειπωμένα αρχαία μνημεία της χρυσή στολή…».
Πράγματι, κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας, αυτά τα ερειπωμένα αρχαία μνημεία, τα «μάρμαρα», όπως τα έλεγε ο λαός, βάσταγαν ζωντανή την εθνική μνήμη και, πολύ πριν την Επανάσταση, τον 18ο αιώνα, είχαν ήδη διαμορφώσει την ιδέα μιας ένδοξης εθνικής καταγωγής στην συνείδηση των Ρωμηών.
Αμέσως μετά την Επανάσταση του 1821 και την συγκρότηση του νέου ελληνικού κράτους υπό την επήρεια των Διαφωτιστών, η σχέση μεταξύ αρχαιότητας, αρχαιολογίας και ελληνικότητας αναπτύχθηκε στο έπακρο και η αρχαιολογική σκαπάνη επιφορτίσθηκε κυρίως με τον ιερό ρόλο του «θεματοφύλακα» του έθνους και της ιστορίας του. Δεν είναι τυχαίο ότι η Αρχαιολογική Εταιρεία είναι περίπου συνομήλικη με το νέο ελληνικό κράτος. Τον Ιανουάριο του 1837 που ιδρύθηκε, είχε την εποπτεία όλου του τότε ελληνικού χώρου. Τώρα, το έργο των ανασκαφών το έχει μοιραστεί με τις μεγάλες ξένες αρχαιολογικές σχολές, σαν ιδιωτική εταιρεία, ενώ την κεντρική ευθύνη των αρχαιολογικών προγραμμάτων την έχει το Υπουργείο Πολιτισμού (ΥΠΠΟ) με την Αρχαιολογική Υπηρεσία και τις Εφορείες Αρχαιοτήτων.
Αν δεν υπήρχε η Αρχαιολογική Εταιρεία στα πρώτα βήματα του ελληνικού κράτους, θα είχαν καταστραφεί ή λεηλατηθεί πάρα πολλά αρχαία γιατί οι άλλοι φορείς δεν είχαν την δυνατότητα να ελέγξουν την κατάσταση. Όταν ξεκίνησε η Αρχαιολογική Εταιρεία, το συμβούλιό της απαρτιζόταν από διάφορους λογίους, ερασιτέχνες αρχαιολόγους γιατί δεν υπήρχαν Σχολές Αρχαιολογίας.
Η κατεστημένη ιδεολογία στις αρχές του νεοελληνικού κράτους το ήθελε απευθείας «κληρονόμο και ιστορικό διάδοχο του αρχαίου κόσμου», άσχετο με το τι έγινε ενδιαμέσως.
Ενδεικτικό του όλου κλίματος αρχαιολατρείας, που διαμορφώνεται και ενισχύεται από τους Βαυαρούς, είναι ότι το 1841 ο πρόεδρος της Αρχαιολογικής Εταιρείας, ο Φαναριώτης λόγιος Ιακωβάκης Ρίζος Νερουλός, έλεγε για το Βυζάντιο: «Η Βυζαντινή ιστορία είναι αλληλένδετος σχεδόν, και μακροτάτη σειρά πράξεων μωρών… στηλογραφία επονείδιστος της εσχάτης αθλιότητος και εξουθενώσεως των Ελλήνων».
Ακόμα και ο κατοπινός εισηγητής της ιδεολογίας της «ελληνικής συνέχειας», Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, στα νεανικά του έργα εκφράζεται αρνητικά για το Βυζάντιο.
Το έθνος έπασχε για πολλές δεκαετίες από «κλασσικόν στραβισμόν»…, όπως γράφει το 1867 το περιοδικό «Ελπίς», έχοντας τον έναν οφθαλμόν εις την αρχαιότητα και τον άλλον στη νεότητα, αφήνοντας «αόρατον την μεσότητα»…

Ταυρομάχε ταυρομάχε είσαι εδώ;

Αυτή η εκπληκτική φωτογραφία σήμανε το τέλος της καριέρας του ταυρομάχου Αλβάρο Μουνέρα.
Ο Μουνέρα, ξέσπασε σε κλάματα στη μέση της ταυρομαχίας, όταν συνειδητοποίησε, πως...
εξανάγκαζε ένα κατά τα άλλα ευγενικό ζώο, να πολεμήσει για τη ζωή του.
Ο ίδιος, πλέον τάσσεται δημόσια ενάντια στις ταυρομαχίες.
Ο Μουνέρα, αργότερα δήλωσε για τη στιγμή εκείνη:
"Και ξαφνικά, έστρεψα το βλέμμα μου προς τον ταύρο.
Είχε στα μάτια του μια αθωότητα, που βλέπεις σε κάθε ζώο, και.... με κοίταξε με αυτή, σα να με ικέτευε να σταματήσουμε.
Ήταν, μια κραυγή απόγνωσης για δικαιοσύνη που διαπέρασε όλο μου το είναι.
Το περιγράφω σα μια ανθρώπινη προσευχή, καθώς όταν κάποιος εξομολογείται, ελπίζει ότι θα συγχωρεθεί.
Ένιωσα, σαν το χειρότερο πλάσμα πάνω στη Γη".

Δεῖτε καὶ τὸ βίντεο:

.....................................................................................
Γιάννης Πατίλης

11 κείμενα για την αποανάπτυξη:


            
Το Πράσινο Ινστιτούτο ανακοινώνει την έκδοση του βιβλίου «11 κείμενα για την αποανάπτυξη» με τη συνεργασία του δικτύου για την κοινωνική και πολιτική οικολογία «Ηλιόσποροι».



Η πρωτοβουλία αυτή έρχεται να καλύψει ένα βιβλιογραφικό κενό στη χώρα μας γύρω από το συγκεκριμένο εξαιρετικά σημαντικό θέμα. Την επιμέλεια της έκδοσης είχαν οι Γιώργος Καλλής, καθηγητής στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης, Πάνος Πετρίδης, ερευνητής στο Ινστιτούτο Κοινωνικής Οικολογίας στη Βιέννη και οι Ηλιόσποροι, οι οποίοι ανέλαβαν και τη μετάφραση των κειμένων που περιέχονται στο βιβλίο αυτό.
Η πρόταση και οπτική της αποανάπτυξης προκύπτει ως μια εναλλακτική στο αδιέξοδο μοντέλο της οικονομικής ανάπτυξης και μεγέθυνσης του 20ου αιώνα που συνεχίζει ακάθεκτο και στον 21ο. Ο φαύλος κύκλος όλο και μεγαλύτερης παραγωγής και κατανάλωσης κάθε άλλο παρά κατάφερε να φέρει την ευημερία στους πολίτες των περισσότερο ή λιγότερο αναπτυγμένων χωρών. Αντίθετα, έχει οδηγήσει σε ένα τρομακτικό αποτύπωμα της ανθρωπότητας πάνω στη φύση το οποίο πλέον απειλεί άμεσα την ίδια τη φυσική βάση κάθε ευημερίας:

Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2014

Mία διαχρονική επικαιρότητα




Του Στέλιου Ράμφου, Καθημερινή 

OIKOΛΟΓΕΙΝ : Βρίσκω πολύ ρηχό το λόγο του (φερόμενου ως) φιλόσοφου κ. Ράμφου : Κάποιοι αναλυτές αφιερώνουν πολύτιμο χρόνο και σπουδή για να προσδιορίσουν τα πεδία και τα επίδικα των κοινωνικών συγκρούσεων, ενώ αυτός ξεμπερδεύει με μια απλοϊκή και ισοπεδωτική γενικότητα καφενοβιακού τύπου : «Οι διαιρέσεις και οι φαγωμάρες είναι διαχρονική επικαιρότητα της κοινωνικής και πολιτικής μας ζωής»… Όσον αφορά  την «κρίσι» (Γ΄κλίση εν ζωή, σε απλουστευμένη μορφή) , ο Ράμφος υποστηρίζει ότι «κρίσι είμαστε πρώτα εμείς και μετά όλα τα άλλα. Θα την ξεπεράσουμε όταν αναλάβουμε τις ευθύνες μας , αντί να τις φορτώνουμε σε άλλους»…Προφανώς, η εμβέλεια  του κ. Ράμφου δεν του επέτρεψε να δει, πέρα από τις δικές μας ευθύνες, και  τα φαινόμενα της διεθνούς νεο-αποικιοκρατίας, του ιμπεριαλισμού, του γερμανικού μεγαλοϊδεατισμού και  της καταδυνάστευσης των χωρών του ευρωπαϊκού νότου από τους «μεγάλους αδελφούς». Γ.Σχ.

ΣΤΕΛΙΟΣ  ΡΑΜΦΟΣ

Οι διαιρέσεις και οι φαγωμάρες είναι διαχρονική επικαιρότητα της κοινωνικής και πολιτικής μας ζωής. Mαταιώνουν συστηματικά τον βηματισμό προς το μέλλον, που μας καλεί να το μοιραστούμε με τους συνανθρώπους μας. Tην αυτοκαταστροφική διχόνοια και ματαίωσι αιμοδοτεί μια δηλητηριώδης καχυποψία, πηγή έντονου αρνητισμού. H δυσπιστία συνδυάζεται με εγκλωβισμό στις συμβάσεις ταυτότητος (δεσμοί συγγενείας, εντοπιότητος, ομοδοξίας) και αποτελεί αρνητική μορφή πίστεως. Aν πίστι #είναι πνευματική παράδοσι (άνευ όρων) σε κάποια βεβαιότητα, υπάρχει και η μετά λόγου θετική της εκδοχή, εκτός συμβάσεων ταυτότητος. Στην τελευταία περίπτωσι μιλούμε για εμπιστοσύνη. Δυσπιστία και εμπιστοσύνη είναι μορφές της πίστεως εν σχέσει προς το μέλλον. Tις συνδέει με το μέλλον η ελπίδα ως παθητική απαντοχή είτε ως προσπάθεια και άνοιξι. Στην απαντοχή η επιθυμία υποκαθίσταται στα πράγματα, καλλιεργούνται οι ψευδαισθήσεις και τραυματίζεται η αυτοπεποίθησι. Στην προσπάθεια επιχειρούμε στο παρόν με την πραγματικότητα προ οφθαλμών και την εσωτερική ευστάθεια που προκαλεί το πνεύμα της αξιοπιστίας. H δυσπιστία πηγάζει εν πολλοίς από ανασφάλεια απέναντι στο ασυνήθιστο και το διαφορετικό. O δύσπιστος τα αντιμετωπίζει ως απειλή και επομένως καταλαβαίνει την ταυτότητά του σαν σωσίβιο και όχι σαν εφαλτήριο, οπότε εμπνέεται από το οικείο και το δεδομένο, ποτέ από το ερχόμενο και το δημιουργικό! Tο παρελθόν δεσπόζει στην ψυχή του σαν αιωνιότητα και γι’ αυτό τίποτε στη ζωή του και τη δράσι του δεν έχει έκπληξι.