Ted Theodore

Ted Theodore
ΕΡΓΟ ΤΟΥ TED THEODORE

Τρίτη, 5 Μαΐου 2015

9 Μαϊου 2015, 70 χρόνια μετά τη λήξη του πολέμου…

 9η Μαΐου έχει καθιερωθεί ως η Ημέρα της Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι ταυτόχρονα και μέρα μνήμης και τιμής για τα εκατομμύρια των νεκρών του πολέμου. Η New Star θέλοντας να τιμήσει τη μνήμη αυτών των ανθρώπων, πραγματοποιεί φεστιβάλ κινηματογράφου από 7 έως 13 Μαΐου στους κινηματογράφους Αλκυονίς new star art cinema και Studio new star art cinema. Παρακάτω θα βρείτε το πρόγραμμα του Φεστιβάλ και για τους δύο κινηματογράφους.

"Κάθε άνθρωπος που αγαπά την ελευθερία, χρωστάει στον Κόκκινο Στρατό περισσότερα από όσα μπορεί ποτέ να πληρώσει"
Έρνεστ Χέμινγουεϊ 

απο 7/5/2015 έως 13/5/2015 
STUDIO  new star art cinema
ΣΠΑΡΤΗΣ ΚΑΙ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ 33 ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗΣ
Τηλ 210-8640054
Parking διαθέσιμο κάτω από τον κινηματογράφο

ΠΕΜΠΤΗ 7/05

Η ΑΝΑΣΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΒΩΤΗ


Του Γιάννη Ζήβα

Εν  αρχή  ήν  ο  μύθος. Σύμφωνα  λοιπόν  μ’ αυτόν,   στην  μάχη  μεταξύ  Γιγάντων  και  Τιτάνων, ο  Ποσειδώνας  καταδίωξε  τον  Τιτάνα  Πολυβώτη, και  αρπάζοντας  ένα  κομμάτι  γής  από  την  Κώ, το  πέταξε  επάνω  του  και  τον  ενταφίασε, σχηματίζοντας  το  νησί  της  Νισύρου. Η  βαριά  ανάσα  του  Πολυβώτη  έπλασε  το  περίφημο  ηφαίστειο, που  μέχρι  και  σήμερα  θεωρείται  «κοιμώμενο  ενεργό».
Γεωλογικά, η  Νίσυρος  βρίσκεται  στο  άκρο  του  Αιγαιακού  τόξου, του  οποίου  απαρχή  είναι  ένα  πανάρχαιο  ηφαίστειο  που  βρίσκεται  στα  δυτικά  της  χερσονήσου  της  Μεγαρίδος,  κοντά  στους  Αγίους  Θεοδώρους  και   που  διοικητικά  σήμερα  υπάγεται  στον  νομό  Κορινθίας. Πρόκειται  για  το  λεγόμενο  Σουσάκι, από  το   οποίο  έχουν  απομείνει  ελάχιστα  σημεία ,με  εκπομπές   ατμίδων. Νοτιότερα  το  ηφαιστειακό  τόξο  μας  οδηγεί  στην  χερσόνησο  των  Μεθάνων, όπου  στην  περιοχή  της  Καημένης  Χώρας  έχουμε  ορατά  σημάδια  του  πανάρχαιου  ηφαιστείου . Εν  συνεχεία  ακολουθεί  η  ανατολική   καμπή  του  τόξου, για  να  φθάσουμε  στην  Σαντορίνη, με  την  επιβλητική  καλδέρα  και  τέλος  με  ανατολική---νοτιοανατολική  κατεύθυνση  φθάνουμε  στην  Νίσυρο, όπου  απαντάται  το  τεράστιο  ηφαίστειο.

 Εδώ  το  ηφαίστειο  περιλαμβάνει  πολλούς  κρατήρες, με  μεγαλύτερο , τον  Στέφανο. Άλλοι  κρατήρες  είναι  ο  Πολυβώτης, ο  Αλέξανδρος, ο  Αχιλλέας, ο  μικρός  Στέφανος, ο  μικρός  Πολυβώτης, ο  Λογοθέτης  και  άλλοι.
Το  τοπίο  στον  μείζοντα  κρατήρα  Στέφανο   θα  το  χαρακτηρίζαμε  σεληνιακό. Η  διάμετρος  του  κρατήρα  είναι  περίπου  300  μέτρα.

Δευτέρα, 4 Μαΐου 2015

Στην Αλκυονίδα : Ο ΓΑΛΑΖΙΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ, με την Μάρλεν Ντήτριχ




DER BLAUE ENGEL
Δράμα, Γερμανία, 1930, 106’, Α/Μ

Σκηνοθεσία: JOSEF VON STERNBERG
Σενάριο: HEINRICH MANN από τη νουβέλα του, "Καθηγητής Ούνρατ",
CARL ZUCKMAYER, KARL VOLLMOLLER, ROBERT LIEBMANN
Παραγωγή: ERICH POMMER
Μουσική: FRIEDRICH HOLLAENDER
Ακούγονται τα τραγούδια: «Ich bin die Fesche Lola»
«Kinder, heut’ Abend such’ ich mich was aus»
«Ich bin von kopf bis Fuss auf Liebe eingestellt»
«Nimm dich in Acht vor blonden Frauen»
Φωτογραφία: GUNTHER RITTAU
Πρωταγωνιστούν: MARLENE DIETRICH, EMIL JANNINGS, KURT GERRON, ROSA VALETTI

Η ΥΠΟΘΕΣΗ
Ο καθηγητής Ρατ, εργάζεται σε ένα λύκειο και είναι ο τυπικός, παλαιών αρχών αυστηρός δάσκαλος, που ζει μια άχαρη, μίζερη και άδεια ζωή. Δεν ξέρει τίποτα άλλο από σπίτι-δουλειά. Καταπιέζει τους μαθητές του, που τον τρέμουν, και δεν ζει καμιά χαρά. Όταν ανακαλύπτει ότι μερικοί μαθητές του συχνάζουν σε ένα καμπαρέ, τον «Γαλάζιο άγγελο», αποφασίζει να πάει εκεί, για να τους βρει για να τους πιάσει. Εκεί, όμως βρίσκεται αντιμέτωπος με κάτι που δεν είχε ποτέ φανταστεί: στη σκηνή του καμπαρέ, βγαίνει η σαγηνευτική τραγουδίστρια Λόλα Λόλα, η οποία, με τολμηρή εμφάνιση, τραγουδά για τον έρωτα και την ελεύθερη φύση του. Ο Ρατ, αντί να μαλώσει τους μαθητές του, μπλέκεται στα δίχτυα του έρωτα της νεαρής αυτής πανέμορφης καμπαρετζούς. Μέσα του ξεσπά ένα άσβεστο πάθος για την Λόλα, που δεν σταματά πουθενά. Ο ξεπεσμός του καθηγητή αρχίζει. Η Λόλα τον κάνει κυριολεκτικά ό,τι θέλει και ο Ρατ όλο και περισσότερο βυθίζεται σε αυτό τον κόσμο των ύποπτων νάιτκλαμπ και χάνει το κοινωνικό του στάτους και την αξιοπρέπειά του, για χάρη της περίφημης Λόλα…

Η ΤΑΙΝΙΑ
Μια ταινία πραγματικός μύθος! Η ταινία που δημιούργησε τη σταρ Μάρλεν Ντίτριχ!

10 ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΥΣΙΚΟ ΧΩΡΙΟ



Φέτος το Μουσικό Χωριό γιορτάζει 10 χρόνια καλλιτεχνικής συμβίωσης, πράξης και εκπαίδευσης στο χώρο της μουσικής, των μουσικών επιστημών, της ζωντανής δημιουργίας, του χορού, του θεάτρου, του λόγου, της ειδικής αγωγής και της καλλιέργειας του σώματος!

Το «Μουσικό χωριό» προσκαλεί  κάθε σπουδαστή ή επαγγελματία από το χώρο των παραστατικών τεχνών να συμμετάσχει ενεργά και φέτος στις εκπαιδευτικές δράσεις του καλοκαιριού, αλλά και κάθε φιλότεχνο που επιθυμεί να γευθεί την πανδαισία των δεκάδων παραστάσεων και συναυλιών που πραγματοποιούνται τις μέρες εκείνες στον Άγιο Λαυρέντιο του Πηλίου, ελεύθερα για το κοινό. 

Το Μουσικό Χωριό είναι μία από τις μεγαλύτερες μουσικές κοινότητες στην Ευρώπη, ένας θεσμός ελεύθερης ανταλλαγής και διασποράς καλλιτεχνικών ιδεών και πρωτότυπων εκπαιδευτικών μοντέλων διαμέσου της μουσικής πράξης. Η αλληλεπίδραση των παρακάτω δράσεων προωθεί τον πειραματισμό και την πολυσυλλεκτικότητα αναδεικνύοντας τα εργαλεία που, εν δυνάμει, μπορούν να μεταμορφώσουν τον σύγχρονο εκτελεστή σε μουσικό - «ποιητή» των ήχων. Παράλληλα καλλιεργείται η σχέση των αρχετυπικών μουσικών ιδιωμάτων του ελλαδικού και βαλκανικού χώρου με τη σύγχρονη δημιουργία, καθώς και η σύνδεση μεταξύ μουσικής και ποιητικής αφήγησης.

Το γεγονός διοργανώνεται από την αστική, μη κερδοσκοπική εταιρία  arTree σε συνεργασία με την Αντιδημαρχία Πολιτισμού, Παιδείας & Τουρισμού Δήμου Βόλου και με τη στήριξη της Στέγης Γραμμάτων & Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση.




Ο δημόσιος χώρος: πραγματικός η ψηφιακός;


Του Σόλωνα Ξενόπουλου*


«….Γιατί, παρ' όλη την ελευθερία και ανοικτή επικοινωνία που προσφέρεται στο Διαδίκτυο, οι άνθρωποι αποζητούν τη φυσική συμπαρουσία στον πραγματικό χώρο της πλατείας ή του δρόμου;»

ΣΧΕΤΙΚΑ :
(Προκλητικό γκραφίτι στο κτίριο  του Πολυτεχνείου)
 
Το ερώτημα που αφορά την κοινωνική αναγκαιότητα της έκφρασης στον πραγματικό χώρο πλανάται γενικώς, αλλά δεν διατυπώνεται ούτε και απαντάται με κάποια σχετική σαφήνεια. Τι συμβαίνει δηλαδή και τόσο ιστορικά όσο και διαχρονικά, αλλά και υπερτοπικά, η αναγκαιότητα αυτή φαίνεται να εκδηλώνεται κάθε φορά με έναν τρόπο ο οποίος είναι εμφανώς πιο βίαιος ή πιο καταστροφικός, αλλά και ενίοτε πιο δημιουργικός από τον προηγούμενο;
Και εάν, π.χ., στην αρχαιότητα η Αγορά ήταν ο δημόσιος χώρος όπου η κοινωνική διάσταση της πολιτείας έβρισκε τη θέση της, μια και δεν υπήρχε άλλος τρόπος επικοινωνίας, πώς μπορεί ένα σύγχρονο φαινόμενο να εμφανίζεται με επιθετική οξύτητα και σε πλήρη αντίφαση με την αλματώδη και οικουμενική διάδοση του Διαδικτύου και την εξάπλωση της διαδικτυακής επικοινωνίας;
Τα ερωτήματα αυτά είναι υπαρκτά, αλλά απόρρητα, αναδύθηκαν όμως για ακόμα μια φορά πρόσφατα, με αφορμή το για λίγο χρόνο -προσωρινά δηλαδή- διάσημο, graffiti σε δυο τοίχους του κεντρικού συγκροτήματος κτηρίων του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, στις οδούς Πατησίων και Στουρνάρη. Καθώς επίσης και με τις συχνά επαναλαμβανόμενες επεμβάσεις σε αγάλματα και αδριάντες σημαντικών προσωπικοτήτων στο κέντρο της Αθήνας.

Κυριακή, 3 Μαΐου 2015

Παι­ώ­νι­ες καὶ Μὴ μὲ λη­σμό­νει


Του Γκε­όρ­γκι Γκο­σπον­τί­νοφ (Георги Господинов)
 (Божури и незабравки)
Κάντε δεξιό κλικ εδώ, για να κάνετε λήψη των εικόνων. Για να συμβάλει στην προστασία του απορρήτου σας, το Outlook απέτρεψε την αυτόματη λήψη αυτής της εικόνας από το Internet.
01-GammaΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΝ μό­λις με­ρι­κς ­ρες. Α­τς – λί­γο πά­νω ­π τ τριά­ντα, α­τ λί­γο πι κά­τω. Α­τς ­πρε­πε ν πα­ρα­δώ­σει μέ­σ α­τς ­να πα­κέ­το γι κά­ποι­ον γνω­στό του στν λ­λη ­κρη το ­κε­α­νο. Α­τ ­πλς με­σο­λα­βο­σε. Δου­λει πέν­τε λε­πτν, ­μως πιά, δύ­ο ­π τς συ­νο­λι­κ τρες ­ρες πο ­πέ­με­ναν ­ως τ ­ε­ρο­πλά­νο, δν μπο­ρο­σαν ν βρον καμ­μί­α ε­λο­γη α­τί­α γι ν χω­ρι­στον. Τώ­ρα, ­κρι­βς ­ξήν­τα λε­πτ πρν ­π τν πτή­ση, κά­θον­ταν στν ­κρη τς κα­φε­τέ­ριας στν α­θου­σα τν ­να­χω­ρή­σε­ων, ­πι­ναν τν τρί­το κα­φ κα σι­ω­πο­σαν. Ε­χαν ­ξαν­τλή­σει ­λα τα θέ­μα­τα, πο θ μπο­ρο­σαν ν συν­τη­ρή­σουν τ συ­ζή­τη­ση ­νά­με­σα σ δύ­ο ­γνώ­στους. Κα σι­ω­π πλέ­ον ρ­χι­ζε ν μν ­χει ­μοι­ό της. Τ μι­κρ τρα­πέ­ζι ­νά­με­σά τους ­ταν γε­μι­σμέ­νο μ ­δεια πλα­στι­κ κυ­πελ­λά­κια, τ ­πο­α ε­χαν ­πο­κτή­σει τ πι ­πρό­σμε­να σχή­μα­τα ­π τ πο­λ στρί­ψι­μο στ χέ­ρια τους. Ο ­να­δευ­τ­ρες το κα­φέ, ­ταν ­δ κα ­ρα σπα­σμέ­νοι στ μι­κρό­τε­ρα πι­θα­ν κομ­μα­τά­κια, τ ­δεια φα­κε­λά­κια ζά­χα­ρης μα­στο­ρε­μέ­να σ χω­νά­κια κα μι­κρο­σκο­πι­κ κα­ρα­βά­κια.
       Το ρ­θε ­δέ­α, ­τι ­π α­τ τ τρα­πέ­ζι γί­νε­ται κα­λ ready-made object , ν τ πο­με, γ­κα­τά­στα­ση, ­ποί­α θ βα­πτι­ζό­ταν «­πο­λο­γί­α τς ­νη­συ­χί­ας» (πλα­στι­κ κυ­πελ­λά­κια το κα­φέ, ­να­δευ­τ­ρες, ­δεια φα­κε­λά­κια ζά­χα­ρης, ­σπρο τρα­πε­ζά­κι). Με­τ το φά­νη­κε χα­ζ κα ­πο­φά­σι­σε ν σι­ω­πή­σει. «Α­τ πο ­πο­σι­ω­π­ται, με­τα­μορ­φώ­νε­ται σ σπα­σμέ­νους ­να­δευ­τ­ρες κα τσα­λα­κω­μέ­να κυ­πελ­λά­κια», ε­πε ξαφ­νι­κ α­τή. Α­τός, σκέ­φτη­κε ­τι πο­τ πι δν θ συ­ναν­το­σε λ­λη τέ­τοι­α γυ­ναί­κα, πο ν δι­α­βά­ζει τς σκέ­ψεις του κα μ τν ­ποί­α θ ­θε­λε ν μεί­νει, ­ως τ τέ­λος τς ζω­ς του, σ τού­τη τν κα­φε­τέ­ρια. Ξαφ­νι­ά­στη­κε, πο με­τα­χει­ρί­στη­κε, ­στω κα νο­ε­ρά, φρά­ση ­πως «­ως τ τέ­λος τς ζω­ς του».
       — ν­τε, ν μι­λή­σου­με – ε­πε α­τή, ν κα δύ­ο ­ρες τώ­ρα δν τ ε­χαν βου­λώ­σει.

Παρασκευή, 1 Μαΐου 2015

Τὸ λά­θος παι­δί


Tης  Χαράς Νικολακοπούλου 

TΟ ΚΟΙΤΟΥΣΑΝ ξέ­πνο­οι  ­π τρο­μά­ρα ­ταν ρ­χι­ζε ν γα­βγί­ζει σν σκυ­λά­κι. Τ παι­δ ­ταν ­δη δυ­ό­μι­σι χρό­νων. Βέ­βαι­α στν ρ­χ δν τ π­ραν στ σο­βα­ρά, κα­μώ­μα­τα ­νς μω­ρο ε­παν.
       ­ταν ­μως πέ­τα­ξε τρί­χες σ ­λο του τ σ­μα, ­σπρες τρί­χες κα μα­ρες ­νά­κα­τα κα τ δέρ­μα του ρ­χι­σε ν μ­φα­νί­ζει ­σπρό­μαυ­ρες βο­λες, δν μπο­ρε ε­πε μη­τέ­ρα, α­τ δέν ε­ναι δι­κό μου παι­δί, κά­ποι­ο λά­θος κά­να­νε στ μαι­ευ­τή­ριο.
       Προ­χώ­ρη­σαν σ τέ­στ DNA κα το θαύ­μα­τος!— ν­τως τ παι­δ δν ­ταν δι­κό τους. ­κο­λού­θη­σαν κα­ταγ­γε­λί­ες κα δι­κα­στή­ρια μ τ μαι­ευ­τή­ριο κα ­γω­γς γι γεν­ναί­α ­πο­ζη­μί­ω­ση κα ­π τέ­λους ­να­κά­λυ­ψαν τ σω­στ μω­ρ στν ­γροι­κί­α ­νς κά­ποι­ου ζεύ­γους Ντό­ναλντ λί­γο ­ξω ­π τ Ρό­τσιλντ, ­χι μα­κρι ­π τ δι­κή τους κω­μό­πο­λη.
       ­στό­σο, τ μέ­ρα πο π­γαν ν πά­ρουν πί­σω το μω­ρό τους, τ σω­στ μω­ρ α­τ τ φο­ρά, κά­τι ­να­πάν­τε­χο συ­νέ­βη.
       Τ ζε­γος Ντό­ναλντ τος ­πο­δέ­χτη­κε στν κ­πο. ­νας τε­ρά­στιος μο­λοσ­σς τρι­βό­ταν χα­δι­ά­ρι­κα στ πό­δια τς κυ­ρς του.
       μη­τέ­ρα ­ρι­ξε μι μα­τι στ σω­στ μω­ρ κα ­μέ­σως με­τ κοί­τα­ξε τ λά­θος παι­δί. Μπου­σού­λα­γε στ χορ­τά­ρι, δν ­ταν σί­γου­ρο ­τι θ περ­πα­το­σε τε­λι­κά, ­κεί­νη τ στιγ­μ μά­λι­στα ε­χε ­να­ση­κώ­σει τ ­ρι­στε­ρό του πό­δι κα κα­του­ρο­σε τν φρά­χτη τς ο­κο­γέ­νειας Ντό­ναλντ, ε­χαν φυ­τε­μέ­να με­ρι­κ ­μορ­φα λι­γού­στρα ­κε.
       «Τί φταί­ει τ κα­κό­μοι­ρο», ε­πε ­π μέ­σα της, «­τσι γεν­νή­θη­κε, ποιές ­μαρ­τί­ες πλη­ρώ­νει;» ­ταν κα­λ γυ­ναί­κα κα ­γα­θή.
       ­ρι­ξε μι μα­τι στ κα­νο­νι­κ παι­δί, στρουμ­που­λ κα ­σπρο, πο­λ πα­ρά­ξε­νο τς φά­νη­κε, τό­σο ε­χε συ­νη­θί­σει ν ξυ­πνά­ει μέ­σα στ νύ­χτα ­χι ­π κλά­μα­τα λ­λ ­π γαυ­γί­σμα­τα.

Για την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα

Η έκθεση έχει βασικό θέμα την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα στη χώρα προέλευσής τους. Αποτελεί δε τη συνέχεια μιας σειράς ενεργειών, που έχει ξεκινήσει τα τελευταία χρόνια ο Όμιλος  Αμαρουσίου για την Ουνέσκο  με σκοπό την ευαισθητοποίηση τόσο των Eλλήνων όσο και της διεθνούς κοινότητας και ειδικά των πολιτικών και πολιτειακών παραγόντων απέναντι σ’ ένα θέμα, που θίγει την εθνική μας κληρονομιά..
Περισσότεροι από 20 καταξιωμένοι καλλιτέχνες θα τονίσουν με το δικό τους μοναδικό τρόπο τη σημασία ενός ζητήματος, που δεν έχει μόνο πολιτική ή διπλωματική χροιά, αλλά κυρίως ιστορική και  πολιτισμική.

Τα εγκαίνια της έκθεσης θα γίνουν την Παρασκευή 15 Μαΐου 2015 και ώρα 19:00.
Διάρκεια : Από 14 έως   19 Μαΐου .
Ώρες Λειτουργίας:
Καθημερινές: 11:00 – 21:00
Σάββατο – Κυριακή: 11:00 – 13:00 & 17:30 – 21:00


H ΨΥΧΩΣΗ και ένα βιβλίο του Φώτη Καγκελάρη


Πέμπτη, 30 Απριλίου 2015

Αλκυονίδα, 3.5.15 : Βέγγος παντός καιρού ...

«ΈΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΑΝΤΟΣ ΚΑΙΡΟΥ» : Ντοκιμαντέρ του Γιάννη Σολδάτου

Σενάριο-Σκηνοθεσία: Γιάννης Σολδάτος
Μοντάζ: Μιχάλης Γαλανάκης
Διεύθυνση παραγωγής: Kλεάνθης Δανόπουλος
Παίρνουν μέρος οι ηθοποιοί: Kώστας Γάκης,Eυτυχία Γιακουμή, Nίκος Παπαθεοδώρου και  ο Kαραγκιοζοπαίχτης: Eυγένιος Σπαθάρης

Συμμετέχουν:  Νίκος Κούνδουρος, Ντίνος Κατσουρίδης, Γρηγόρης Γρηγορίου, Τάσος Ζωγράφος, Πάνος Γλυκοφρύδης, Έφη Ροδίτη, Μίκης Θεοδωράκης,   Γιώργος Λαζαρίδης, Βάσια Τριφύλλη, ΠαντελήςΒούλγαρης, Άννα Φόνσου, Θόδωρος Αγγελόπουλος,  Κώστας Γεωργουσόπουλος,  Γιώργος Μιχαηλίδης,    Δήμος Αβδελιώδης, Αιμιλία Υψηλάντη, Πατρίς Bιβάνκος, Bασίλης Bέγγος,  Nίκος Kυπουργός.
Παραγωγή: ΕΚΚ, ΕΡΤ, ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ, NEW STAR

4 χρόνια συμπληρώνονται στις 3 Μαΐου χωρίς τον Θανάση Βέγγο, τον ηθοποιό που άφησε ανεξίτηλο σημάδι στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου. Για να τιμήσει την μνήμη του μεγάλου αυτού ηθοποιού, η NEW STAR προβάλλει την Κυριακή 3 Μαΐου στις 12.00 το μεσημέρι στον κινηματογράφο ΑΛΚΥΟΝΙΣ new star art cinema την ταινία « Ένας άνθρωπος παντός καιρού» του Γιάννη Σολδάτου. Μια ταινία – αφιέρωμα στον αείμνηστο ΘΑΝΑΣΗ ΒΕΓΓΟ, τον πολυαγαπημένο μας «καλό μας άνθρωπο», από τον στενό του φίλο και συνεργάτη Γιάννη Σολδάτο. Μέσα από υλικό αρχείου, σπάνιες μαρτυρίες του ίδιου του Θανάση Βέγγου, φίλων, συγγενών, συνεργατών, κινηματογραφιστών, παρακολουθούμε την πορεία του λαϊκού ανθρώπου, του εξόριστου αγωνιστή της Μακρονήσου, του ηθοποιού, του παραγωγού, του σκηνοθέτη, την καθιέρωσή του στη συνείδηση του Έλληνα, ένα από τα ελάχιστα πρόσωπα της σύγχρονης νεοελληνικής Ιστορίας που γνωρίζει την πάγκοινη αποδοχή, αναγνώριση, εκτίμηση και συμπάθεια.  Ο γιος του, Βασίλης Βέγγος, σε μια σπάνια εμφάνιση, καταθέτει τις δικές του εμπειρίες από την άγνωστη, και επιμελώς κρυμμένη από τον ίδιο τον Θανάση Βέγγο καθημερινότητά του. Δεκάδες κινηματογραφιστές σχολιάζουν ο καθένας με τον τρόπο του, το πώς βλέπουν τον Θανάση Βέγγο

Ιστορίες Μπονζάϊ - μικρά διηγήματα

Σαν χτες, 29 Απριλίου,  πριν 82 χρόνια  , πέθαινε ένας χρόνιος και παθιασμένος αρνητής της φλυαρίας, ονόματι  Κωνσταντίνος Καβάφης...
Σε ένα πρόχειρο ημερολόγιο του 2008, ενώ είχα για τα καλά μπει στην ηλεκτρονική εποχή, σημείωσα με το στυλό μου μια κουβέντα του  λογοτέχνη Χουάν Μαδρίδ : "Αντιπαθώ τη λογοτεχνία που χρειάζεται 50 σελίδες για να ανεβάσει έναν ήρωα σε μια σκάλα".... 
Κάθε μικρό διήγημα δεν είναι οπωσδήποτε καλό, αλλά τουλάχιστον σέβεται τον χρόνο του αναγνώστη. Και μάλιστα του αφήνει "ζωτικό χώρο" για να αναπολήσει, να συσκεφθεί  με τον εαυτό του, να εξατομικεύσει το μήνυμα του συγγραφέα.
Το μικρό δεν είναι οπωσδήποτε ωραίο, κατά παράβαση σχετικής ντιρεκτίβας του οικολόγου συγγραφέα Σουμάχερ.
Εννοείται ότι  και το μεγάλο, δεν είναι οπωσδήποτε άσχημο....

Κλεινόν Άστυ


Η έκθεση Κλεινόν άστυ αναφέρεται στο αστικό κέντρο και ειδικότερα στην Αθήνα των τελευταίων ετών, συγκεκριμένα στις γειτονιές της τότε αστικής τάξης, μέσα στην οικονομική και κοινωνική παρακμή. Ο σκοπός της είναι η περιήγηση σε έναν χώρο οικείας και καθημερινής ‘’σήψης’’ που κάποτε έζησε γιορτές. 

Τα έργα χαρτογραφούν την ελληνική κρίση (κυρίως) στην πρωτεύουσα και μελετούν την θέση του ανθρώπου σε αυτή. Καταγράφουν τα απομεινάρια της υπερκατανάλωσης των περασμένων δεκαετιών, τα θραύσματα ενός πολιτισμού και το συναισθηματικό κενό όλων εκείνων που ακόμα θρηνούν ένα χαμένο παρελθόν ενώ αντιμετωπίζουν την αβεβαιότητα. Επίσης διασκευάζουν και αποδομούν κάποια αντικείμενα - σύμβολα της πρωγενέστερης επιφανειακής, μικροαστικής ευμάρειας.
Φυσικά, δεν είναι η πρώτη φορά που παρουσιάζεται το αστικό κέντρο σαν ένα γραφικό αξιοθέατο αλλά παράλληλα προβάλλεται και η γοητεία της καθημερινότητας σε αυτές τις συνθήκες.

 



Μουσείο Ακρόπολης : "Πέντε χρόνια με την Μύρτιδα"





Η Μύρτις, το 11χρονο κοριτσάκι από την Αθήνα του 5ου π.Χ. αιώνα, συμπληρώνει φέτος πέντε χρόνια από την «εμφάνιση» και παρουσίασή της στον σύγχρονο κόσμο, μετά την ανασύνθεση του προσώπου της, από τον καθηγητή ορθοδοντικής του Πανεπιστημίου Αθηνών Μανώλη Παπαγρηγοράκη, σε συνεργασία με ομάδα επιστημόνων διαφόρων ειδικοτήτων.
Με την ευκαιρία των πέμπτων γενεθλίων της, πραγματοποιείται ημερίδα με τίτλο «Πέντε χρόνια με την Μύρτιδα», στις 13 Μαΐου 2015, στο Μουσείο της Ακρόπολης. Συμμετέχουν ακαδημαϊκοί, καθηγητές Πανεπιστημίων, Έλληνες επιστήμονες διαφορετικών πεδίων.                  Η θεματολογία που θα αναπτύξουν «Μορφή, ταφή ή καύση και η καθημερινή ζωή στην Αθήνα του 5ου αιώνα» υπενθυμίζει «την κοινή ανθρώπινη μοίρα, τον θάνατο, αλλά ταυτόχρονα και την ήττα του θανάτου μέσω της μνήμης της μορφής» τονίζουν οι διοργανωτές. Η ημερίδα θα μεταδοθεί ζωντανά, μέσω live streaming, από το ΑΠΕ-ΜΠΕ.
Ενδεικτικά ονόματα από τους συμμετέχοντες είναι ο καθηγητής αρχιτεκτονικής Μανόλης Κορρές, που θα μιλήσει με θέμα «Πρόσωπο: στις λέξεις, στις μορφές, με σάρκα και οστά», ο Γιώργος Παξινός, καθηγητής νευροεπιστημών Πανεπιστημίου του Σίδνεϊ, θα εστιάσει στη «Συνεισφορά των αρχαίων Ελλήνων στη σύγχρονη αντίληψη του εγκεφάλου και της νόησης».                                                                       Ο αρχαιολόγος Κωνσταντίνος Σουέρεφ, προϊστάμενος της ΙΒ΄ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων, για τις «Αναπλάσεις της αθωότητας», ο Γιώργης Γιατρομανωλάκης, καθηγητής κλασικής φιλολογίας, με θέμα «Εκ της τέφρας της Ιστορίας: Αναγέννηση και έκλαμψη του φθαρτού». Ο αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Παπαθανασίου για την «Ταφή ή καύση νεκρών», ο Δημήτρης Φατούρος, στέλεχος πληροφόρησης του ΟΗΕ στις Βρυξέλλες, με θέμα «Μύρτις: Μία εκπρόσωπος των Ηνωμένων Εθνών στην Αρχαία Αθήνα και η συνεργασία της με τον Κόφι Ανάν» και πολλοί ακόμα ομιλητές.
Η ημερίδα τελεί υπό την αιγίδα του Πανεπιστημίου Αθηνών, της Νορβηγικής Πρεσβείας της Αθήνας και του ΟΗΕ που την ανακήρυξε, με την πρώτη της εμφάνιση το 2010, σε «Φίλη των Στόχων της Χιλιετίας».
Εν Όψει : Φωτογραφία Eurοkinissi