Elizabeth Nead : Στο λιμάνι της Καρύστου

Elizabeth Nead : Στο λιμάνι της Καρύστου
Εlizabeth Nead : Στο λιμάνι της Καρύστου

Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

Τὸ πεῖ­σμα



 του ΠΕΤΡΟΥ ΤΑΤΣΟΠΟΥΛΟΥ 

ΔΕΝ ΘΥ­ΜΑ­ΜΑΙ τὴν τε­λευ­ταί­α μου δή­λω­ση. Ὑ­πο­θέ­τω πὼς δὲν ξέ­φευ­γε ἀ­πὸ τὰ πε­πα­τη­μέ­να. Δὲν ἔ­πε­φτε μὲ τὸ γδοῦ­πο μιᾶς τα­φό­πλα­κας ἢ μὲ τὴν ὀρ­γὴ μιᾶς θε­ο­μη­νί­ας. Ἴ­σως νὰ ἦ­ταν κά­πως ὀ­ξύ­τε­ρη ἀ­π' ὅ­σο συ­νή­θως – μὰ καὶ πά­λι, ἴ­σως ὄ­χι, δὲν θυ­μᾶ­μαι.
       Ἐ­κεῖ­νο ποὺ θυ­μᾶ­μαι κα­θα­ρά, λὲς καὶ τὸ βλέ­πω τώ­ρα, ἦ­ταν πὼς ση­κώ­θη­κα ἀ­πὸ τὴν πο­λυ­θρό­να μου, ἐ­νό­σω ἀ­κό­μη μι­λοῦ­σα, καὶ κα­τευ­θύν­θη­κα πρὸς τὴν κρε­βα­το­κά­μα­ρα. Δὲν φαν­τα­ζό­μουν πὼς μὲ τὴν ἁ­πλὴ αὐ­τή κί­νη­ση —ἐν μέ­ρει ἀυ­θόρ­μη­τη, ἐν μέ­ρει προ­σποι­η­τή— θὰ ἔμ­πη­γα ἕ­ναν πάσ­σα­λο ἀ­νά­με­σά μας. Πε­ρί­με­να νὰ κυ­λή­σουν λί­γα λε­πτὰ κι ἔ­πει­τα ν' ἀ­κού­σω τὰ βή­μα­τά της. Νὰ τὴν ἀ­κού­σω καὶ —προ­τοῦ προ­λά­βω νὰ τρα­βη­χτῶ— νὰ πέ­σει στὴν ἀγ­κα­λιά μου. Τό­τε ὁ με­τρη­τὴς θὰ μη­δέ­νι­ζε ὅ­λη τὴν ἔν­τα­ση. Τὰ σκλη­ρά μας λό­για θὰ ἔ­τρε­χαν νὰ συ­ναν­τή­σουν ὅ­σα πα­ρό­μοι­α ἀν­ταλ­λά­ξα­με στὸ πα­ρελ­θόν. Νὰ ἀρ­χει­ο­θε­τη­θοῦν καὶ νὰ λη­σμο­νη­θοῦν. Ν' ἀ­φή­σουν μο­νά­χα μιὰ μι­κρὴ οὐ­λή, δί­πλα στὶς τό­σες ἄλ­λες. Ἄ­κου­σα τὰ βή­μα­τά της, πράγ­μα­τι, ἀλ­λὰ δὲν τ' ἄ­κου­σα νὰ πλη­σιά­ζουν. Τὰ ἄ­κου­σα νὰ ξε­μα­κραί­νουν. Βρόν­τη­ξε τὴν πόρ­τα πί­σω της. Κι ἐν­τού­τοις δὲν κου­νή­θη­κα.
       Ὑ­πο­λό­γι­σα πὼς εἶ­χε με­ρι­κὰ ἀ­κό­μη δευ­τε­ρό­λε­πτα στὴ δι­ά­θε­σή της ἕ­ως ὅ­του κα­λέ­σει τὸ ἀ­σαν­σέρ, ἕ­ως ὅ­του τὸ ἀ­σαν­σὲρ ἀ­νέ­βει στὸν ἕ­κτο ὄ­ρο­φο. Θὰ μπο­ροῦ­σε νὰ μοῦ χτυ­πή­σει ξα­νὰ τὸ κου­δού­νι. Τό­τε θὰ πε­τα­γό­μουν ἀ­πὸ τὸ κρε­βά­τι μου. Πά­λι ὁ με­τρη­τὴς θὰ μη­δέ­νι­ζε. Ἴ­σως καὶ ἡ οὐ­λὴ —οὔ­τε κἂν ἡ οὐ­λή— δὲν θὰ ἔ­με­νε. Θὰ τὴν σκέ­πα­ζε ἡ λή­θη.
       Πα­ρ' ὅ­λο ποὺ ἔ­χουν πε­ρά­σει ὁ­λό­κλη­ρα χρό­νια ἀ­πὸ τὴν ἡ­μέ­ρα ποὺ ἔ­φυ­γε, δὲν ἔ­χω πά­ψει ν' ἀ­να­ρω­τι­έ­μαι μή­πως κι ἐ­κεί­νη πε­ρί­με­νε πό­τε θὰ ἐ­πι­στρέ­ψω στὸ σα­λό­νι, πό­τε θὰ πέ­σω στὴν ἀγ­κα­λιά της.
       Μή­πως κι ἐ­κεί­νη ἦ­ταν βέ­βαι­η —ὅ­σο τὸ ἀ­σαν­σὲρ πλη­σί­α­ζε— πὼς θ' ἀ­νοί­ξω τὴν πόρ­τα μου καὶ θὰ τὴν τρα­βή­ξω ξα­νὰ κον­τά μου. Μή­πως οἱ δρό­μοι μας χώ­ρι­σαν ἐ­πει­δή —μό­νο καὶ μό­νο— ἡ σκέ­ψη μας ἀ­κο­λού­θη­σε τὴν ἴ­δια δι­α­δρο­μή. .
.

Πρώ­τη δη­μο­σί­ευ­ση: ἐφ. Τὰ Νέ­α, Σάβ­βα­το 13 Αὐ­γού­στου 1994, «Δι­η­γή­μα­τα μὲ 300 λέ­ξεις», ἐ­πι­μέ­λεια: Μι­κέ­λα Χαρ­του­λά­ρη. Γιὰ τὸ πα­ρὸν ἀ­φι­έ­ρω­μα «1994: Δι­η­γή­μα­τα μὲ 300 λέ­ξεις!» βλ. ἐ­δῶ τὴν εἰ­σα­γω­γή: Γιάν­νης Πα­τί­λης: «1994: Δι­η­γή­μα­τα μὲ 300 λέ­ξεις! Ἕ­να πρό­δρο­μο ἐγ­χεί­ρη­μα στὸν χῶ­ρο τοῦ μι­κροῦ δι­η­γή­μα­τος».

Πέ­τρος Τα­τσό­που­λος (Ρέ­θυ­μνο, 1959). Πε­ζο­γρά­φος. Ἐμ­φα­νί­στη­κε μὲ τὸ μυ­θι­στό­ρη­μα Οἱ ἀ­νή­λι­κοι (1980). Ἄλ­λα ἔρ­γα: Κι­νού­με­να σχέ­δια (δι­η­γή­μα­τα, 1984), Ἡ καρ­διὰ τοῦ κτή­νους (μυ­θι­στό­ρη­μα, 1987), Ἡ κα­λο­σύ­νη τῶν ξέ­νων (αὐ­το­βι­ο­γρα­φι­κὸ ἀ­φή­γη­μα, 2006), Τὸ βι­βλί­ο γιὰ τὰ βι­βλί­α. Ἡ ἀ­να­γνω­ση ὡς ἀ­πό­λαυ­ση (2010) κ.ἄ.

 

Εἰκόνα: Edvard Munk, Separation, 1900, Λάδι σὲ μουσαμά, 125.5 x 190.5 cm.

 .



Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2014

Σχεδιασμός του χώρου και αστική κρίση

Τη Δευτέρα 20 Οκτωβρίου ξεκινάει ο κύκλος συζητήσεων με τίτλο «Σχεδιασμός του χώρου και αστική κρίση» (Οκτώβριος 2014 - Ιανουάριος 2015) που οργανώνει το Εργαστήριο Αστικού Περιβάλλοντος ΕΜΠ.
      
Η πρώτη συζήτηση έχει θέμα «Στρατηγικές χωρικού σχεδιασμού σήμερα. Καθολικός ή σημειακός σχεδιασμός; Αστική διάχυση ή τόνωση της κεντρικότητας;» με εισηγητές τους Θ. Παγώνη, αρχιτέκτονα - πολεοδόμο, λέκτορας ΕΜΠ, και Κ. Σερράο, αρχιτέκτονα - πολεοδόμο, αναπλ. καθηγητή ΕΜΠ. Τη συζήτηση συντονίζει ο Γ. Πολύζος, αρχιτέκτων - πολεοδόμος, ομ. καθηγητής ΕΜΠ, και θα προλογίσουν η κοσμήτορας της Σχολής Αρχιτεκτόνων Μηχανικών ΕΜΠ, καθηγήτρια Ελένη Μαΐστρου και η διευθύντρια του Τομέα ΙΙ Πολεοδομίας - Χωροταξίας καθηγήτρια Σοφία Αυγερινού Κολώνια.
Οι συζητήσεις της Δευτέρας θα γίνονται στο αμφιθέατρο Τ102, κτήριο Τοσίτσα, 1ος όροφος, ΕΜΠ - Συγκρότημα Πατησίων, τις ώρες 18.00 - 20.30.


Λευτεριά στους σπόρους !

Γιορτή για την ελευθερία των σπόρων στις 18 Οκτωβρίου στην Αθήνα, θα πραγματοποιηθεί στην οδό Κοραή (μετρό Πανεπιστήμιο), από τις 10:30πμ έως τις 7:30μμ.

Η τροφή και η γη είναι η βάση της ζωής και του πολιτισμού μας.
Σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι των πόλεων έχουμε λησμονήσει τη σύνδεσή μας με τη γη και τον σπόρο που μας τρέφει, και που η τροφή μας έχει γίνει έρμαιο σχεδόν των κερδοσκοπικών εταιρειών, εμείς γιορτάζουμε την διατροφική ασφάλεια και ανεξαρτησία που μας παρέχουν οι  ντόπιοι παραδοσιακοί σπόροι.
Οποιος ελέγχει το σπόρο ελέγχει την τροφή ελέγχει και την ανθρωπότητα
Σε μια εποχή που έχουμε χάσει το 75% της αγροτικής μας βιοποικιλότητας θεσπίστηκε διεθνώς ο Μήνας Δράσεων για την Ελευθερία των Σπόρων και τη Δημοκρατία της Γης (20 Σεπτεμβρίου – 20 Οκτωβρίου. Μέσα στο μήνα αυτό οργανώνονται, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης όπου οι παραδοσιακοί σπόροι κινδυνεύουν, γιορτές και φεστιβάλ για να θυμίσουν την πρωταρχική και αρχέγονη αξία του σπόρου.
Είναι εποχή σποράς!
Γι αυτό σας καλούμε  να συμμετέχετε στο 2ο Αθηναϊκό Φεστιβάλ για την Ελευθερία των Σπόρων που οργανώνει η Εναλλακτική Κοινότητα Πελίτι.

Συνέδριο για την πειρατεία…..


Συνέδριο για την πειρατεία : Εγώ πάντως είχα μείνει με εκείνες τις τρομερές αφηγήσεις για τη «Νήσο των θησαυρών», για τους μεγάλους κουρσάρους της Μεσογείου, για τον Λαφίτ τον Πειρατή, για το παραδοσιακό τραγούδι που πέρασε μέχρι και από τα χείλη του Λουκιανού Κηλαϊδόνη : «γιο-χο-χο, γιο-χο-χο, ένα μπουκάλι ρούμι, γιο-χο-χο, γιο-χο-χο, σε ένα βαθύ μπουντρούμι»… Και τώρα έρχεται μια «αναψηλάφηση» της πειρατείας  που διαχωρίζει τον μύθο από την πραγματική  Ιστορία. Είναι μια ιστορική σπουδή σημαντική και πρωτότυπη, από όσα υποθέτω. Το σχετικό  συνέδριο   οργανώνεται από το ΄Ιδρυμα Σϋλβια Ιωάννου και πραγματοποιείται στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης  (Γουλανδρή)   από την Παρασκευή μέχρι την Κυριακή 17-19 Οκτωβρίου 2014.
Για περισσότερες πληροφορίες  www.sylviaioannoyfoundation.org

Το πρόγραμμα έχει ως εξής.

Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

ΨΗΦΙΣΜΑ Επιτροπών Αγώνα κατά των βΑΠΕ Αγίου Βασιλείου


15 Οκτωβρίου 2014


Ο λαός που σύρθηκε μεθοδευμένα στην ανεργία και στην φτώχια, εκβιάζεται να αποδεχθεί ως «ανάπτυξη» την μεγαλύτερη λεηλασία γης, νερού, περιβάλλοντος που έγινε ποτέ στην ιστορία του τόπου μας.

Όλες οι κορυφογραμμές, ακόμα και προστατευόμενες περιοχές, σχεδιάζεται να καταληφθούν από ανεμογεννήτριες, αντλησιοταμιευτήρες και άλλες ΑΠΕ.

Συστηματικά, χιλιάδες στρέμματα κτηνοτροφικής και αγροτικής γης αλλάζουν χρήση: χαρακτηρίζονται δασικά ή χορτολιβαδικά και περνούν στην δικαιοδοσία του κράτους που τα παραχωρεί στις εταιρείες ΑΠΕ.

Χιλιάδες στρέμματα πολύτιμης βλάστησης, αποψιλώνονται για να καλυφθούν με εκατομμύρια κυβικά μπετόν και σίδερα. Η συρρίκνωση της διαθέσιμης γης θα εξαναγκάσει κτηνοτρόφους και αγρότες να μεταναστεύσουν. Η αλλοίωση του τοπίου και η υποβάθμιση του περιβάλλοντος θα πλήξουν τον τουρισμό όπως συμβαίνει παντού σε περιοχές με αιολικά πάρκα.

Ο τόπος μας θα μετατραπεί σε νεκρή βιομηχανική περιοχή καθώς τα αιολικά δεν προσφέρουν θέσεις εργασίας.

Κι όμως, με φόβητρο τις αναπόδειχτες θεωρίες για υπερθέρμανση του πλανήτη και δούρειο ίππο την «Πράσινη Ανάπτυξη», οι πολιτικοί που υποστηρίζουν τις πολυεθνικές – αυτοί που παραχώρησαν την εθνική μας κυριαρχία στη Τρόικα και στο λόμπι των τραπεζιτών- ψηφίζουν και εφαρμόζουν αντισυνταγματικά νομοθετήματα που ευνοούν ως “εθνική προτεραιότητα” την ληστρική επιδρομή των εταιρειών ΑΠΕ.

Iάκωβου Καμπανέλη : Σχε­δὸν τέ­λει­ο

.

Η  ΞΑ­ΠΛΑ ποὺ προ­τι­μοῦ­σε ἦ­ταν στὸν κα­να­πὲ ἀν­τί­κρυ στὸ πα­ρά­θυ­ρο. Κοι­τά­ζον­τας τὸ ἡ­λι­ο­βα­σί­λε­μα ὁ νοῦς του ἀν­θοῦ­σε. Ἦ­ταν ὁ τό­πος καὶ ὁ χρό­νος τῶν πιὸ πα­ρα­γω­γι­κῶν του σκέ­ψε­ων. Τὸ συγ­κλο­νι­στι­κό του μυ­θι­στό­ρη­μα-πο­τα­μός, τὸ σχε­δὸν ἕ­τοι­μο, αὐ­τῆς τῆς ξά­πλας ἦ­ταν καρ­πός. Δὲν ἀ­πό­μει­νε πα­ρά, νὰ στρω­θεῖ νὰ τὸ γρά­ψει
       Νὰ βου­λώ­σει τὶς κα­κὲς γλῶσ­σες στὴ «Λυ­κό­βρυ­ση» ποὺ τὸν θε­ω­ροῦν «κλα­σι­κή τεμ­πέ­λα». Καὶ νὰ μά­θουν καὶ τί ἐ­στὶ ἕ­νας σύγ­χρο­νος Μαρ­σὲλ Πρού­στ.
      Πάν­τως, πρέ­πει ν' ἀρ­χί­σει νὰ τὸ γρά­φει. Ἔ­χει βα­ρε­θεῖ καὶ ὁ ἴ­διος τὰ «τε­λει­ώ­νει πιά, τε­λει­ώ­νει» ὅ­ταν ρω­τᾶ­νε «πῶς πά­ει ὁ πο­τα­μός». Ἔ­κα­με καὶ τὸ λά­θος νὰ μι­λᾶ γιὰ χί­λι­ες σε­λί­δες. Εἶ­ναι λί­γες οἱ πεν­τα­κό­σι­ες; Ἄλ­λω­στε ἕ­νας πο­τα­μός, ὡς ἔν­νοι­α, εἶ­ναι κά­τι πο­λὺ σχε­τι­κό.
      Ἐ­μεῖς δὲν ἔ­χου­με Δού­να­βη, Ρῆ­νο, Βόλ­γα! Ἔ­χου­με Ἀ­χε­λῶ­ο, Πη­νει­ό, Σπερ­χει­ό.­..
      Τη­ρου­μέ­νων τῶν ἀ­να­λο­γι­ῶν, σχο­λα­στι­κὰ καὶ μὲ δι­α­κό­σες σε­λί­δες «πο­τα­μὸ» ἔ­χεις γρά­ψει. Καὶ μὲ ἑ­κα­τὸ ἀ­κό­μη λὲς πά­ρα πολ­λά. Πα­ρά­δειγ­μα ὁ πο­τα­μὸς Μόρ­νος, ὑ­δρεύ­ει τὴ μι­σὴ Ἑλ­λά­δα. Ἐ­ξάλ­λου δι­α­νύ­ου­με πε­ρί­ο­δο λι­τό­τη­τας. Για­τί ὄ­χι καὶ λο­γο­λι­τό­της; Καὶ πά­τα­ξη τῆς λο­γο­δι­α­φυ­γῆς καὶ τοῦ λο­γο­πλη­θω­ρι­σμοῦ;
      Ἤ­ξε­ρε πὼς ἅ­μα δι­ο­λι­σθαί­νει στὰ τρε­λά του ἀ­να­ζη­τᾶ δι­και­ο­λο­γί­ες καὶ με­λαγ­χό­λη­σε. Ἔ­βα­λε στὸ κα­σε­τό­φω­νο Κάλ­λας στὴ Νόρ­μα, ἄ­να­ψε τσι­γά­ρο, πῆ­γε στὸ πα­ρά­θυ­ρο.
      «Ἔ­πρε­πε νὰ εἶ­μαι ποι­η­τής, μοῦ πά­ει πε­ρισ­σό­τε­ρο. Μὲ 264 λέ­ξεις ὁ Κα­βά­φης ἐ­ποί­η­σε τὸ “Πε­ρι­μέ­νον­τας τοὺς βαρ­βά­ρους”­.»
      Νὰ δο­κι­μά­σει νὰ γρά­ψει ἕ­να δι­ή­γη­μα μὲ τό­σες πά­νω-κά­τω λέ­ξεις; Για­τί ό­χι, τί ἔ­χει νὰ χά­σει; Ἄλ­λω­στε μὲ τό­σο λί­γες λέ­ξεις πε­τυ­χαί­νεις τὸ μέ­γι­στον τῆς ἀ­φαί­ρε­σης. Σχε­δὸν τὴν τε­λει­ό­τη­τα!
      Ἀλ­λὰ για­τί νὰ ἐ­πι­δι­ώ­ξει τὴν «σχε­δὸν» καὶ ὄ­χι τὴν ἀ­πό­λυ­τη; Ποι­ό εἶ­ναι τὸ ἐμ­πό­διο; Οἱ λέ­ξεις!
      Ἐ­ὰν δὲ με­τα­χει­ρι­στεῖ κα­μί­α.­.. Ποῦ φθά­νει; Θε­έ μου, στὴ σι­ω­πή, στὴν ἀ­πό­λυ­τη σι­ω­πή, στὴ «σι­ω­πὴ πο­τα­μός»­.­.­.!
      Μή­πως ξα­νάρ­χι­σε τὰ τρε­λά του; Με­λαγ­χό­λη­σε πά­λι, ξά­πλω­σε, κοί­τα­ζε τὸ ἡ­λι­ο­βα­σί­λε­μα.
      «Ἔ­πρε­πε νὰ εἶ­μαι.­.. λάθος! Πιὸ καλὰ νὰ μὴν εἶμαι τίποτα...».
.

Πρώ­τη δη­μο­σί­ευ­ση: ἐφ. Τὰ Νέ­α, Σάβ­βα­το 6 Αὐ­γού­στου 1994, «Δι­η­γή­μα­τα μὲ 300 λέ­ξεις», ἐ­πι­μέ­λεια: Μι­κέ­λα Χαρ­του­λά­ρη. Γιὰ τὸ πα­ρὸν ἀ­φι­έ­ρω­μα «1994: Δι­η­γή­μα­τα μὲ 300 λέ­ξεις!» βλ. ἐ­δῶ τὴν εἰ­σα­γω­γή: Γιάν­νης Πα­τί­λης: «1994: Δι­η­γή­μα­τα μὲ 300 λέ­ξεις! Ἕ­να πρό­δρο­μο ἐγ­χεί­ρη­μα στὸν χῶ­ρο τοῦ μι­κροῦ δι­η­γή­μα­τος».

Ἰ­ά­κω­βος Καμ­πα­νέλ­λης (Νά­ξος, 1921 - Ἀ­θή­να, 2011). Θε­α­τρι­κὸς συγ­γρα­φέ­ας, σε­να­ρι­ο­γρά­φος, δη­μο­σι­ο­γρά­φος καὶ ἀ­κα­δη­μα­ϊ­κός. Γνω­στό­τε­ρα ἔρ­γα του τὰ θε­α­τρι­κὰ Ἡ αὐ­λὴ τῶν θαυ­μά­των (1957), Πα­ρα­μύ­θι χω­ρὶς ὄ­νο­μα (1959), Γει­το­νιὰ τῶν ἀγ­γέ­λων (1963) καὶ τὸ αὐ­το­βι­ο­γρα­φι­κὸ πε­ζο­γρά­φη­μα Μα­ουτ­χά­ου­ζεν (1963).

.



Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

ΔΥΟ ΑΙΩΝΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ


Τὸ Σάββατο 18 Ὀκτωβρίου 2014 στὶς 12:30 τὸ μεσημέρι στὸ Art Bar Poems&Crimes τῶν ἐκδόσεων Γαβριηλίδης, Ἁγίας Εἰρήνης 17, στὸ Μοναστηράκι (60 μέτρα ἀπὸ τὸ μετρό) τὸ Ἵδρυμα «Τάκης Σινόπουλος – Σπουδαστήριο Νεοελληνικῆς Ποίησης»  θὰ παρουσιάσει τὸ πρόγραμμα τῶν ἐκδηλώσεων τῆς φετινῆς χρονιᾶς.

Σύγχρονοι Ἕλληνες ποιητὲς ἀνθολογοῦν καὶ παρουσιάζουν τοὺς κυριότερους ποιητὲς ἀπὸ τὸ 1821 μέχρι σήμερα. Στὰ προσεχῆ τρία χρόνια θὰ γίνει ἡ παρουσίαση 48 Ἑλλήνων ποιητῶν. Οἱ ἐκδηλώσεις αὐτὲς θὰ γίνονται βάση προγράμματος στὰ γραφεῖα τοῦ Ἱδρύματος, δηλαδὴ στὸ σπίτι-βιβλιοθήκη τοῦ ποιητῆ Τάκη Σινόπουλου (Τάκη Σινόπουλου 22, Περισσός).
                   


Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2014

Αρχαιολογία και Παγκοσμιοποίηση



Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*
Λεπτομέρεια από το εντυπωσιακό ψηφιδωτό που ανακαλύφθηκε στην Αμφίπολη (Οκτώβριος 2014)

Διανύουμε περίοδο μεγάλων κοσμοϊστορικών αλλαγών που θα καθορίσουν το μέλλον του πλανήτη για τους επόμενους αιώνες. Κι όχι μόνο του δικού μας πλανήτη, αλλά πιθανότατα και την φύση του μελλοντικού ανθρώπινου αποικισμού στο διάστημα... Οι κοχλίες του ιστορικού γίγνεσθαι δουλεύουν μέρα-νύχτα, αλλά οι αρχιτέκτονες της παγκοσμιοποίησης κρύβονται πίσω από απατηλές και ακαταλαβίστικες υποσχέσεις για την εξέλιξη του ανθρώπινου πολιτισμού. Η νομιμότητά τους παραμένει τόσο πολύ διάτρητη όσο και η καταστροφική τους δυνατότητα τρομερά ισχυρή.
Χρειαζόμαστε νέους διεθνείς και πολιτειακούς θεσμούς κύρους που να βγουν ζωντανοί και ακέραιοι, όπως η Πολιάδα Αθηνά είχε προβάλει πάνοπλη από το κεφάλι του Διός.
Σε μια εποχή, λοιπόν, που ο υφέρπων μηδενισμός της Υπερεθνικής Ελίτ και των εγκάθετών της προχωρά σε κατά μέτωπο διάβρωση του εθνικού ιστορικού αφηγήματος και της ιστορικής μας ταυτότητας, κάποιοι δουλεύουν μέρα-νύχτα, με όλη την σημασία της λέξεως, για να τα προστατεύσουν και να τα πλουτίσουν.
Ο σημαντικός ρόλος της Αρχαιολογίας στην διαμόρφωση ιστορικής συνείδησης
Όταν ο ποιητής Ιωάννης Πολέμης έγραφε εκείνα τα, παιδικού ύφους, μελό στιχάκια του που διδάσκοντο όλοι παληότερα στο σχολείο, αποτύπωνε, εκτός των άλλων, μια σημαντική ιστορική παράμετρο για το νέο ελληνικό έθνος: τον ρόλο που έπαιξε η Αρχαιολογία στην εξ αρχής αναζήτηση, συγκρότηση και εμπέδωση του εθνικού ιδεολογήματος και της εθνικής συνείδησης μετά το ’21.
Στο γνωστό «Τι είναι η πατρίδα μας;»: ...αναρωτιέται χαρακτηριστικά ο ποιητής: «Μην είναι τάχατε τα ερειπωμένα αρχαία μνημεία της χρυσή στολή…».
Πράγματι, κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας, αυτά τα ερειπωμένα αρχαία μνημεία, τα «μάρμαρα», όπως τα έλεγε ο λαός, βάσταγαν ζωντανή την εθνική μνήμη και, πολύ πριν την Επανάσταση, τον 18ο αιώνα, είχαν ήδη διαμορφώσει την ιδέα μιας ένδοξης εθνικής καταγωγής στην συνείδηση των Ρωμηών.
Αμέσως μετά την Επανάσταση του 1821 και την συγκρότηση του νέου ελληνικού κράτους υπό την επήρεια των Διαφωτιστών, η σχέση μεταξύ αρχαιότητας, αρχαιολογίας και ελληνικότητας αναπτύχθηκε στο έπακρο και η αρχαιολογική σκαπάνη επιφορτίσθηκε κυρίως με τον ιερό ρόλο του «θεματοφύλακα» του έθνους και της ιστορίας του. Δεν είναι τυχαίο ότι η Αρχαιολογική Εταιρεία είναι περίπου συνομήλικη με το νέο ελληνικό κράτος. Τον Ιανουάριο του 1837 που ιδρύθηκε, είχε την εποπτεία όλου του τότε ελληνικού χώρου. Τώρα, το έργο των ανασκαφών το έχει μοιραστεί με τις μεγάλες ξένες αρχαιολογικές σχολές, σαν ιδιωτική εταιρεία, ενώ την κεντρική ευθύνη των αρχαιολογικών προγραμμάτων την έχει το Υπουργείο Πολιτισμού (ΥΠΠΟ) με την Αρχαιολογική Υπηρεσία και τις Εφορείες Αρχαιοτήτων.
Αν δεν υπήρχε η Αρχαιολογική Εταιρεία στα πρώτα βήματα του ελληνικού κράτους, θα είχαν καταστραφεί ή λεηλατηθεί πάρα πολλά αρχαία γιατί οι άλλοι φορείς δεν είχαν την δυνατότητα να ελέγξουν την κατάσταση. Όταν ξεκίνησε η Αρχαιολογική Εταιρεία, το συμβούλιό της απαρτιζόταν από διάφορους λογίους, ερασιτέχνες αρχαιολόγους γιατί δεν υπήρχαν Σχολές Αρχαιολογίας.
Η κατεστημένη ιδεολογία στις αρχές του νεοελληνικού κράτους το ήθελε απευθείας «κληρονόμο και ιστορικό διάδοχο του αρχαίου κόσμου», άσχετο με το τι έγινε ενδιαμέσως.
Ενδεικτικό του όλου κλίματος αρχαιολατρείας, που διαμορφώνεται και ενισχύεται από τους Βαυαρούς, είναι ότι το 1841 ο πρόεδρος της Αρχαιολογικής Εταιρείας, ο Φαναριώτης λόγιος Ιακωβάκης Ρίζος Νερουλός, έλεγε για το Βυζάντιο: «Η Βυζαντινή ιστορία είναι αλληλένδετος σχεδόν, και μακροτάτη σειρά πράξεων μωρών… στηλογραφία επονείδιστος της εσχάτης αθλιότητος και εξουθενώσεως των Ελλήνων».
Ακόμα και ο κατοπινός εισηγητής της ιδεολογίας της «ελληνικής συνέχειας», Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, στα νεανικά του έργα εκφράζεται αρνητικά για το Βυζάντιο.
Το έθνος έπασχε για πολλές δεκαετίες από «κλασσικόν στραβισμόν»…, όπως γράφει το 1867 το περιοδικό «Ελπίς», έχοντας τον έναν οφθαλμόν εις την αρχαιότητα και τον άλλον στη νεότητα, αφήνοντας «αόρατον την μεσότητα»…

Ταυρομάχε ταυρομάχε είσαι εδώ;

Αυτή η εκπληκτική φωτογραφία σήμανε το τέλος της καριέρας του ταυρομάχου Αλβάρο Μουνέρα.
Ο Μουνέρα, ξέσπασε σε κλάματα στη μέση της ταυρομαχίας, όταν συνειδητοποίησε, πως...
εξανάγκαζε ένα κατά τα άλλα ευγενικό ζώο, να πολεμήσει για τη ζωή του.
Ο ίδιος, πλέον τάσσεται δημόσια ενάντια στις ταυρομαχίες.
Ο Μουνέρα, αργότερα δήλωσε για τη στιγμή εκείνη:
"Και ξαφνικά, έστρεψα το βλέμμα μου προς τον ταύρο.
Είχε στα μάτια του μια αθωότητα, που βλέπεις σε κάθε ζώο, και.... με κοίταξε με αυτή, σα να με ικέτευε να σταματήσουμε.
Ήταν, μια κραυγή απόγνωσης για δικαιοσύνη που διαπέρασε όλο μου το είναι.
Το περιγράφω σα μια ανθρώπινη προσευχή, καθώς όταν κάποιος εξομολογείται, ελπίζει ότι θα συγχωρεθεί.
Ένιωσα, σαν το χειρότερο πλάσμα πάνω στη Γη".

Δεῖτε καὶ τὸ βίντεο:

.....................................................................................
Γιάννης Πατίλης

11 κείμενα για την αποανάπτυξη:


            
Το Πράσινο Ινστιτούτο ανακοινώνει την έκδοση του βιβλίου «11 κείμενα για την αποανάπτυξη» με τη συνεργασία του δικτύου για την κοινωνική και πολιτική οικολογία «Ηλιόσποροι».



Η πρωτοβουλία αυτή έρχεται να καλύψει ένα βιβλιογραφικό κενό στη χώρα μας γύρω από το συγκεκριμένο εξαιρετικά σημαντικό θέμα. Την επιμέλεια της έκδοσης είχαν οι Γιώργος Καλλής, καθηγητής στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης, Πάνος Πετρίδης, ερευνητής στο Ινστιτούτο Κοινωνικής Οικολογίας στη Βιέννη και οι Ηλιόσποροι, οι οποίοι ανέλαβαν και τη μετάφραση των κειμένων που περιέχονται στο βιβλίο αυτό.
Η πρόταση και οπτική της αποανάπτυξης προκύπτει ως μια εναλλακτική στο αδιέξοδο μοντέλο της οικονομικής ανάπτυξης και μεγέθυνσης του 20ου αιώνα που συνεχίζει ακάθεκτο και στον 21ο. Ο φαύλος κύκλος όλο και μεγαλύτερης παραγωγής και κατανάλωσης κάθε άλλο παρά κατάφερε να φέρει την ευημερία στους πολίτες των περισσότερο ή λιγότερο αναπτυγμένων χωρών. Αντίθετα, έχει οδηγήσει σε ένα τρομακτικό αποτύπωμα της ανθρωπότητας πάνω στη φύση το οποίο πλέον απειλεί άμεσα την ίδια τη φυσική βάση κάθε ευημερίας:

Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2014

Mία διαχρονική επικαιρότητα




Του Στέλιου Ράμφου, Καθημερινή 

OIKOΛΟΓΕΙΝ : Βρίσκω πολύ ρηχό το λόγο του (φερόμενου ως) φιλόσοφου κ. Ράμφου : Κάποιοι αναλυτές αφιερώνουν πολύτιμο χρόνο και σπουδή για να προσδιορίσουν τα πεδία και τα επίδικα των κοινωνικών συγκρούσεων, ενώ αυτός ξεμπερδεύει με μια απλοϊκή και ισοπεδωτική γενικότητα καφενοβιακού τύπου : «Οι διαιρέσεις και οι φαγωμάρες είναι διαχρονική επικαιρότητα της κοινωνικής και πολιτικής μας ζωής»… Όσον αφορά  την «κρίσι» (Γ΄κλίση εν ζωή, σε απλουστευμένη μορφή) , ο Ράμφος υποστηρίζει ότι «κρίσι είμαστε πρώτα εμείς και μετά όλα τα άλλα. Θα την ξεπεράσουμε όταν αναλάβουμε τις ευθύνες μας , αντί να τις φορτώνουμε σε άλλους»…Προφανώς, η εμβέλεια  του κ. Ράμφου δεν του επέτρεψε να δει, πέρα από τις δικές μας ευθύνες, και  τα φαινόμενα της διεθνούς νεο-αποικιοκρατίας, του ιμπεριαλισμού, του γερμανικού μεγαλοϊδεατισμού και  της καταδυνάστευσης των χωρών του ευρωπαϊκού νότου από τους «μεγάλους αδελφούς». Γ.Σχ.

ΣΤΕΛΙΟΣ  ΡΑΜΦΟΣ

Οι διαιρέσεις και οι φαγωμάρες είναι διαχρονική επικαιρότητα της κοινωνικής και πολιτικής μας ζωής. Mαταιώνουν συστηματικά τον βηματισμό προς το μέλλον, που μας καλεί να το μοιραστούμε με τους συνανθρώπους μας. Tην αυτοκαταστροφική διχόνοια και ματαίωσι αιμοδοτεί μια δηλητηριώδης καχυποψία, πηγή έντονου αρνητισμού. H δυσπιστία συνδυάζεται με εγκλωβισμό στις συμβάσεις ταυτότητος (δεσμοί συγγενείας, εντοπιότητος, ομοδοξίας) και αποτελεί αρνητική μορφή πίστεως. Aν πίστι #είναι πνευματική παράδοσι (άνευ όρων) σε κάποια βεβαιότητα, υπάρχει και η μετά λόγου θετική της εκδοχή, εκτός συμβάσεων ταυτότητος. Στην τελευταία περίπτωσι μιλούμε για εμπιστοσύνη. Δυσπιστία και εμπιστοσύνη είναι μορφές της πίστεως εν σχέσει προς το μέλλον. Tις συνδέει με το μέλλον η ελπίδα ως παθητική απαντοχή είτε ως προσπάθεια και άνοιξι. Στην απαντοχή η επιθυμία υποκαθίσταται στα πράγματα, καλλιεργούνται οι ψευδαισθήσεις και τραυματίζεται η αυτοπεποίθησι. Στην προσπάθεια επιχειρούμε στο παρόν με την πραγματικότητα προ οφθαλμών και την εσωτερική ευστάθεια που προκαλεί το πνεύμα της αξιοπιστίας. H δυσπιστία πηγάζει εν πολλοίς από ανασφάλεια απέναντι στο ασυνήθιστο και το διαφορετικό. O δύσπιστος τα αντιμετωπίζει ως απειλή και επομένως καταλαβαίνει την ταυτότητά του σαν σωσίβιο και όχι σαν εφαλτήριο, οπότε εμπνέεται από το οικείο και το δεδομένο, ποτέ από το ερχόμενο και το δημιουργικό! Tο παρελθόν δεσπόζει στην ψυχή του σαν αιωνιότητα και γι’ αυτό τίποτε στη ζωή του και τη δράσι του δεν έχει έκπληξι.

Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2014

Η κτηνοβασία εν καιρώ πολέμου και ειρήνης


Ο κύριος αυτός είναι νεκρός, θύμα πολεμικών επιχειρήσεων στο Κουμπάνι, όπου συμμετείχε με τη πλευρά των τζιχαντιστών – αν και Κούρδος….Στη φωτογραφία  φαίνεται πολύ ζωόφιλος, όμως τα φαινόμενα απατούν :

Οι συμπατριώτες του,  δεν τον λυπήθηκαν ούτε σεβάστηκαν τη μνήμη του, καθότι δήλωσαν ότι ήταν μάλλον κτηνοβάτης, αφού στο Φατσοβιβλίο είχε αναρτήσει 18 φωτογραφίες με κατσικάκια….
Και ενώ διαδραματίζονταν όλα αυτά, στη Δανία ωρίμαζε η ιδέα της ρητής και κατηγορηματικής απαγόρευσης της κτηνοβασίας….
Είπαν οι ειδήσεις : « Η χώρα είναι μια από τις λίγες όπου η κτηνοβασία εξακολουθεί να μην είναι ποινικοποιημένη. Η Νορβηγία, η Σουηδία και η Γερμανία έχουν απαγορεύσει την πρακτική, με αποτέλεσμα η Δανία να έχει γίνει ο αγαπημένος προορισμών των τουριστών με περίεργα γούστα…»
Ο υπουργός Γεωργίας και Τροφίμων Νταν Γιόργκενσεν  δήλωσε στην εφημερίδα Ekstra Bladet. «Αποφάσισα ότι θα πρέπει να απαγορεύσουμε το σεξ με τα ζώα. Αυτό συμβαίνει για διάφορους λόγους. Ο πιο σημαντικός είναι ότι στην μεγάλη πλειοψηφία των περιπτώσεων πρόκειται για επίθεση ενάντια στα ζώα» . Κι ακόμη υπογράμμισε  ότι ένας από τους λόγους που τον οδήγησαν στην εν λόγω απόφαση είναι το πλήγμα στην εικόνα της χώρας του, εξαιτίας των νόμων που επιτρέπουν την σεξουαλική συνεύρεση ανθρώπων και ζώων.
Το σχετικό νομοσχέδιο αναμένεται να παρουσιαστεί από την κυβέρνηση τον Δεκέμβριο του 2015 – οι Δανοί σπεύδουν βραδέως ! Σήμερα το 76% τους  τάσσεται υπέρ της απαγόρευσης της κτηνοβασίας, όμως ο Μπεν Χολστ ,πρόεδρος   επιτροπής για τα δικαιώματα των ζώων,  δεν θεωρεί τον νέο νόμο απαραίτητο, αφού υποστηρίζει ότι ο ισχύων νόμος προστατεύει ήδη τα ζώα από την κακοποίηση…


Πορεία στο Ρέθυμνο κατά των ΒΑΠΕ, στις 15 Οκτωβρίου


Το Παγκρήτιο Δίκτυο Αγώνα κατά των βιομηχανικών ΑΠΕ [padyagobape@gmail.com]
συμμετέχει στην μηχανοκίνητη και πεζή πορεία στο Ρέθυμνο, που αποφασίστηκε από την λαϊκή συνέλευση των χωριών του Αγίου Βασιλείου και διοργανώνεται από τις Επιτροπές Αγώνα Αγίου Βασιλείου και την Συντονιστική ομάδα Ρεθύμνου του Παγκρήτιου Δικτύου,  με  συμμετοχή επιτροπών αγώνα από όλους τους νομούς της Κρήτης.

Η περιβαλλοντική αδειοδότηση από το ΥΠΕΚΑ του υβριδικού- αντλησιοταμιευτικού τέρατος της θυγατρικής της EDF (με 106 ανεμογεννήτριες από τις οποίες 48 στο νομό Χανίων και οι 58 στον δήμο Αγίου Βασιλείου Ρεθύμνου και δυο δεξαμενές αντλησιοταμίευσης στο Αζιλακόδασος, στα όρια  των νομών Ηρακλείου και Λασιθίου, η καθεμιά για 1.200.000 κυβ.μ.) έρχεται να επιβεβαιώσει το είδος της «ανάπτυξης» που έχει αποφασίσει η συγκυβέρνηση για την Κρήτη υπηρετώντας τα συμφέροντα των πολυεθνικών σε βάρος του περιβάλλοντος και των πολιτών.
Τα βουνά του νησιού παραχωρούνται συστηματικά μέσω δασικών χαρακτηρισμών στις εταιρείες παραγωγής ενέργειας για τοποθέτηση αιολικών: χιλιάδες στρέμματα κτηνοτροφικής και γεωργικής γης αλλάζουν χρήση. Η πρωτογενής παραγωγή και ο τουρισμός πλήττονται καίρια. Μετά το ξεπούλημα της γης, έρχεται να προστεθεί και το ξεπούλημα των νερών μας.

Μονοπωλιακοί ενεργειακοί κολοσσοί όπως η γαλλική EDF (που προωθεί την πλειονότητα των υβριδικών έργων στην Κρήτη) θα διαχειρίζονται εκτός από την παραγωγή ενέργειας και τους υδάτινους πόρους του νησιού, προωθώντας έτσι την ιδιωτικοποίηση του νερού που είναι δημόσιο αγαθό και  η πρόσβαση σ αυτό είναι αναφαίρετο και προστατευμένο δικαίωμα κάθε πολίτη.
Καλούμε όλη την Κρήτη να ξεσηκωθεί απέναντι στην καταστροφή, το ξεπούλημα, την κερδοσκοπία και την προσβολή της  ζωής και της νοημοσύνης των τοπικών κοινωνιών!
Καλούμε  κάθε πολίτη να διαδηλώσει την αντίθεση του στο έργο αυτό και σε κάθε  έργο που απειλεί τον άνθρωπο και το περιβάλλον.

ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ :   
10.30  Τρία Μοναστήρια (μηχανοκίνητη πορεία),
11.00   Δημαρχείο Ρεθύμνου (πεζή πορεία προς την  Αντιπεριφέρεια Ρεθύμνου) 


Άνθρωποι και σκύλοι στην υπερχρεωμένη Ελλάδα



του Αναγνώστη Λασκαράτου

Είναι γεγονός πως η ζωή των ανθρώπων δυσκόλεψε στην Ελλάδα τόσο ώστε να κάνει και πολύ δυσκολότερη τη ζωή των σκύλων, που όλο και περισσότερο εγκαταλείπονται από τα αφεντικά τους. Όμως αν υπάρχει καλή θέληση πάντα υπάρχει λύση. Τα ζώα μας δεν πρέπει να πληρώσουν τα λάθη και τις ανομίες των ανθρώπων.
Έτσι κι αλλιώς η βαρβαρότητα σε βάρος τους υπήρχε ακόμη και στις πιο ευημερούσες κοινωνίες και εκδηλωνόταν από εκεί που κανείς δεν το περίμενε. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του αντιφατικού επιχειρηματία και μεγάλου εφευρέτη Τόμας Έντισον, που στη διαμάχη του με τον Νίκολα Τέσλα, για να επιβάλει για κερδοσκοπικούς λόγους το συνεχές ηλεκτρικό ρεύμα, δυσφημούσε το σαφώς καλύτερο εναλλασσόμενο (AC) του δεύτερου, οργανώνοντας δημόσιες επιδείξεις όπου κεραυνοβολούνταν θανάσιμα σκύλοι, γάτες, άλογα ακόμη και ένας ελέφαντας, στην προσπάθειά του να αποδειχθεί η μεγαλύτερη επικινδυνότητα του AC! Να σημειωθεί το παράδοξο πως ο Έντισον ήταν ένας ειρηνιστής, που καυχιόταν πως δεν επινόησε επιθετικά όπλα και εκφρασμένος υπερασπιστής των δικαιωμάτων «κάθε ζωντανού πλάσματος». Φαίνεται όμως πως πολλών ανθρώπων οι αρχές οπισθοχωρούν άτακτα μπροστά στη δίψα του ατομικού οικονομικού κέρδους. Από την άλλη, ο στοχαστικός, ιδιόρρυθμος, μοναχικός και μάλλον αφιλοκερδής και αθώος Τέσλα, που έζησε μεγάλο μέρος της ζωής το σε ένα ξενοδοχείο, στα γηρατειά του είχε μια πολύ φιλική σχέση με ένα, πολυσυζητημένο μέχρι και σήμερα, θηλυκό περιστέρι που τον επισκεπτόταν τακτικά στο εργένικο δωμάτιό του, στο οποίο πιθανότατα έβλεπε τη γυναίκα που ποτέ του δεν επιδίωξε να έχει. Ο θάνατος του περιστεριού, που συνέβη μπροστά του με τρόπο που ο ίδιος του έδωσε έντονη μεταφυσική διάσταση, τον συνέτριψε και τον έκανε να κλειστεί ακόμη περισσότερο στον εαυτό του

Eν όψει, ο Μπλάκυ στο Notam Office  της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας. Αγαπημένος σκύλος πολλών υπαλλήλων... 

1994: Δι­η­γή­μα­τα μὲ 300 λέ­ξεις! Ἕ­να πρό­δρο­μο ἐγ­χεί­ρη­μα στὸν χῶ­ρο τοῦ μι­κροῦ δι­η­γή­μα­τος .

.
Του Γιάννη Πατίλη
 .
H ΙΣΤΟΡΙΑ τοῦ μι­κροῦ δι­η­γή­μα­τος στὴν Ἑλ­λά­δα πα­ρα­κο­λου­θεῖ τὴν ἐ­ξέ­λι­ξη τοῦ δι­η­γή­μα­τος ὡς εἴ­δους ἀ­πὸ τὴν πρώ­τη ἀν­θο­φο­ρί­α του κα­τὰ τὶς δύ­ο τε­λευ­ταῖ­ες δε­κα­ε­τί­ες τοῦ 19ου αἰ­ώ­να – μιὰ ἄν­θι­ση ποὺ βρί­σκε­ται σὲ ἄ­με­ση σύν­δε­ση μὲ τὴν ἐ­πο­χὴ τῆς λα­ο­γρα­φί­ας ἀλ­λὰ καὶ μὲ τὸ πρῶ­το νε­ο­ελ­λη­νι­κὸ ἀ­να­γνω­στι­κὸ ἐν­δι­α­φέ­ρον γιὰ τὰ σχε­τι­κῶς πρό­σφα­τα δυ­τι­κὰ λο­γο­τε­χνι­κὰ ρεύ­μα­τα τοῦ ρε­α­λι­σμοῦ καὶ τοῦ να­του­ρα­λι­σμοῦ στὴν πε­ζο­γρα­φί­α.
       Πλά­ι στὰ ἐ­κτε­νῆ δι­η­γή­μα­τα ποὺ δη­μο­σι­εύ­ον­ταν σὲ συ­νέ­χει­ες στὰ ἑ­βδο­μα­διαῖα φι­λο­λο­γι­κὰ φύλ­λα, ὅ­πως ἦ­ταν ὁ Λου­κῆς Λά­ρας τοῦ Βι­κέ­λα στὴν Ἑ­στί­α τοῦ 1879, ἄρ­χι­σε καὶ ἡ δη­μο­σί­ευ­ση σύν­το­μων αὐ­το­τε­λῶν ἱ­στο­ρι­ῶν στὶς ἐ­φη­με­ρί­δες καὶ τὰ πε­ρι­ο­δι­κὰ τῆς ἐ­πο­χῆς. Ἡ χρο­νι­κῶς βρα­χεί­α ἀ­νὰ τεῦ­χος πε­ρι­ο­δι­κό­τη­τα τῶν ἐν­τύ­πων αὐ­τῶν (ἑ­βδο­μα­δια­ία ἢ δε­κα­πεν­θή­με­ρη, συ­νή­θως) ὅ­σο καὶ ὁ λι­γο­στὸς ἀ­ριθ­μὸς τῶν σε­λί­δων τους, εὐ­νο­οῦ­σε ὄ­χι μό­νο τὸ ἐ­κτε­τα­μέ­νο ἀ­φή­γη­μα σὲ συ­νέ­χει­ες ἀλ­λὰ καὶ τὸ ἐ­φά­παξ μι­κρό. Ἡ πλα­τειὰ κυ­κλο­φο­ρί­α στὸ ἐγ­γράμ­μα­το κοι­νό ἐν­τύ­πων τὰ ὁ­ποῖ­α μπο­ροῦ­σαν κά­πο­τε νὰ πλη­ρώ­νουν καὶ μιὰ μι­κρὴ ἀ­μοι­βὴ στοὺς συ­νερ­γά­τες τους, μα­ζὶ μὲ τὸ ἐ­ξαι­ρε­τι­κὸ τα­λέν­το ἀρ­κε­τῶν συγ­γρα­φέ­ων τῆς ἐ­πο­χῆς, βο­ή­θη­σε στὴν ἀ­νά­δει­ξη, τὸ γό­η­τρο καί, τε­λι­κῶς, τὴν αὐ­το­νο­μί­α τοῦ νέ­ου εἴ­δους, ὥ­στε ἀρ­κε­τοὶ ἀ­πὸ τοὺς συγ­γρα­φεῖς τοῦ και­ροῦ —ὅ­πως ὁ Καρ­κα­βί­τσας, ὁ Κον­δυ­λά­κης, ὁ Πα­πα­δι­α­μάν­της, ὁ Μω­ρα­ϊ­τί­δης, ὁ Μη­τσά­κης κ.ἄ.— νὰ ἐ­κτι­μῶν­ται ἤ­δη ἀ­πὸ τοὺς συγ­χρό­νους τους πρω­τί­στως ὡς δι­η­γη­μα­το­γρά­φοι.
       Δὲν ἔ­λει­ψε, λοι­πόν, ἀ­πὸ τὴν νε­ώ­τε­ρη ἑλ­λη­νι­κὴ λο­γο­τε­χνί­α τὸ μι­κρὸ σὲ ἔ­κτα­ση δι­ή­γη­μα, ἀ­φή­νον­τας ἀ­πὸ τὴν δε­κα­ε­τί­α τοῦ 1880 καὶ με­τὰ πλού­σια πα­ρα­κα­τα­θή­κη καὶ σὲ πο­σό­τη­τα καὶ σὲ ποι­ό­τη­τα.

Κυριακή, 12 Οκτωβρίου 2014

" Το Ταξίδι της πιο κόκκινης παπαρούνας”



Της θεατρικής ομάδας " Μικρός που είναι ο κόσμος"
 
Από την Κυριακή 12 Οκτωβρίου
και κάθε Κυριακή, ως τις 4 Ιανουαρίου.

  Ένα μικρό σποράκι παπαρούνας ταξιδεύει από την εξοχή, με όχημα τον άνεμο, και φτάνει σε μια μεγάλη τσιμεντένια πολιτεία. Τι γίνεται όμως όταν σ' αυτήν την πολιτεία δεν υπάρχει πουθενά χώμα ώστε να μπορέσει να βρει καταφύγιο και να φυτρώσει;

Το κείμενο της παράστασης είναι θεατρική διασκευή αφηγήματος του Αργύρη Χιόνη (Το οριζόντιο ύψος και άλλες αφύσικες ιστορίες. Εκδόσεις "Κίχλη" )Είναι μια εκπαιδευτική και διαδραστική παράσταση με κίνηση, παιχνίδι και μουσική.

''.... φανταστείτε μια παπαρούνα στο πεζοδρόμιο της οδού Σταδίου. Κάτι τέτοιο. Σίγουρα, θα σκεφτόσαστε πως εκείνο το ανοιξιάτικο πρωινό έγινε κάτι σαν επανάσταση στην πόλη...."

Ο Ασώματος άνθρωπος


   Toυ Χάρη Ναξάκη*

Στο θαυμάσιο έργο της γερμανικής λογοτεχνίας της περιόδου του ρομαντισμού, «Η αξιοθαύμαστη ιστορία του Πέτερ Σλέμιλ», ο ήρωας συναντάει σε ένα στενοσόκακο ένα παράξενο τύπο που του προτείνει μια ασυνήθιστη αγοραπωλησία. Να του πουλήσει τη σκιά του με αντάλλαγμα ένα μαγικό πουγκί από μαροκινό δέρμα που είναι πάντα γεμάτο από χρυσά νομίσματα. Ο Πέτερ Σλέμιλ, μετά την ανταλλαγή, απομακρύνθηκε με γοργά βήματα για να γίνει όμως στη συνέχεια περίγελος των περαστικών. Οι γυναίκες φώναζαν «Χριστός και Παναγία! Ο κακομοίρης δεν έχει πια σκιά!» και οι μαθητές ενός σχολείου του απευθύνθηκαν κοροϊδευτικά: «Οι καθωσπρέπει άνθρωποι έχουν τη συνήθεια να παίρνουν μαζί τη σκιά τους όταν βγαίνουν στον ήλιο». Για να γλιτώσει επιτάχυνε το βήμα του και τους πέταξε άφθονα νομίσματα…….
   Ο ψηφιακός άνθρωπος με τη δικτυωμένη ζωή είναι ένας Σλέμιλ, ένας ασώματος άνθρωπος, χωρίς συναισθήματα, ψυχή, χωρίς σκιά. Τα πούλησε στο θεό της τεχνοεπιστήμης, ανταλλάσσοντας την πραγματική ζωή με την εικονική. Συνήθως ο δημόσιος διάλογος για το διαδίκτυο εξαντλείται είτε στην άκριτη υποστήριξη ενός μέσου που εκθειάζεται ως το σύμπαν της ελεύθερης πρόσβασης στη γνώση, ένα επίγειο τεχνολογικό παράδεισο, μέχρι του σημείου ο αναλφαβητισμός να μετριέται με την πρόσβαση στον κυβερνοχώρο ,ως ένα δίκτυο αλληλοενημέρωσης που βοηθάει την εδραίωση οριζόντιων αντιεραρχικών σχέσεων(!!), είτε εξαντλείται στην κριτική της σκοτεινής πλευράς του: παιδόφιλοι, πωλητές πορνογραφικού υλικού, πρώην χάκερ που λειτουργούν ως τεχνολογική μαφία υποκλέπτοντας πιστωτικές κάρτες, αυταρχικές κυβερνήσεις που ελέγχουν τους πολίτες τους, πράκτορες που υποκλέπτουν κρατικά μυστικά και βιομηχανικά σχέδια, κλπ.  Η κριτική πρέπει να προχωρήσει πέρα από την παραπάνω προφανή σκοτεινή πλευρά της διαδικτυακής «ελευθερίας».

Σάββατο, 11 Οκτωβρίου 2014

Σύρτις

Μιὰ Νέα Σειρὰ καλαίσθητων βιβλίων

ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις Πλανόδιον

.

Οἱ δυὸ ὑπεύθυνοι τῆς σειρᾶς Ἀ.Κ. Χριστοδούλου καὶ Γιάννης Πατίλης σχεδίασαν μιὰ νέα σειρὰ λογοτεχνικῶν βιβλίων μὲ στόχο τὸ ξαναζωντάνεμα τοῦ βιβλίου σὰν ἔργου τέχνης, σὲ μιὰ ἐξαιρετικὰ ἀντίξοη ἐποχὴ ποὺ δὲν προσφέρεται καθόλου σὲ χίμαιρες. Ὡστόσο παρὰ τὸ ἀντίδικο πνεῦμα τῶν καιρῶν, ἡ σειρὰ τύπωσε ἑπτὰ βιβλία, ἀκολουθώντας τὴ χιλιόχρονη παράδοση τῆς μικρογράμματης ἑλληνικῆς πολυτονικῆς ὀρθογραφίας, μὲ ὡραῖα τυπογραφικὰ στοιχεῖα τῆς παλιᾶς μονοτυπίας, εἰδικὰ σχεδιασμένα γιὰ αὐτὴν τὴ σειρά, ἀξιοποιώντας τὶς θαυμαστὲς δυνατότητες τῆς ἠλεκτρονικῆς σελιδοποίησης καὶ τὶς ἐκπληκτικὲς ἀποδόσεις τῆς ψηφιακῆς ἐκτύπωσης.

Τὸ ἀποτέλεσμα ὑπῆρξε διπλὰ εὐχάριστο γιὰ τοὺς ὑπεύθυνους τῆς σειρᾶς, γιατὶ καὶ τὰ ἑπτὰ βιβλία, ποὺ παρουσιάζονται λεπτομερειακὰ στὸν συνημμένο ἐδῶ (σὲ μορφὴ pdf) κατάλογο, φέρουν ἔκδηλα τὰ χαρακτηριστικὰ βιβλίων/ἔργων τέχνης (μὲ κοσμήματα, προμετωπίδες, ἀρχιγράμματα κλπ. καὶ μὲ σελιδοποίηση τῆς κάθε ἀράδας καμωμένη στὸ χέρι), καὶ ἐπίσης γιατὶ εἶναι σὲ ὅλους προσιτὰ λόγῳ τῶν ἐξαιρετικὰ χαμηλῶν τιμῶν τους, ὅπως μπορεῖ νὰ διαπιστώσει ὁ ἐνδιαφερόμενος ἀναγνώστης ἀπὸ τὶς τιμὲς ποὺ ἀναφέρονται στὸν κατάλογο. Περισσότερες λεπτομέρειες γιὰ τὴν πολιτικὴ καὶ τὴ φιλοσοφία τῆς Σύρτεως, μπορεῖ νὰ βρεῖ ὁ ἀναγνώστης φυλλομετρώντας ἠλεκτρονικὰ τὸν κατάλογό της, ποὺ ἔχει στηθεῖ κι αὐτὸς μέσα στὸ ἴδιο καλλιτεχνικὸ πνεῦμα της.

.

Δημήτρη Φύσσα : «Ο Χρήστος του Εξέλσιορ»


©Δημήτρης Φύσσας,  από το ανέκδοτο βιβλίο διηγημάτων «Αυτά και οι μετακομίσεις».


Όπου μια προκλητικά βωμολοχική συνέντευξη εκτρέπεται απρόβλεπτα, γι΄αυτό και το κείμενο πρέπει να διαβαστεί μέχρι τέλους και με τη σειρά.

                                                                                                            Στους συμβαλόντες

Χρήστο, το «Εξέλσιορ» είναι κυρίως γ@μηστρώνας;       
Ναι. Πολύ λίγοι πελάτες έρχονται για να μείνουνε μέρα ή μέρες. Οι περισσότεροι ζητάνε «ένα δωμάτιο για λίγη ώρα», όπως το λέμε στη γλώσσα μας, όπως το λένε κι οι πελάτες. Κανείς δεν το λέει «ημιδιαμονή», μόνο οι διαφημίσεις το γράφουνε έτσι.
Κάνετε και διαφήμιση;
Εμείς όχι. Άλλοι γ@μηστρώνες ναι, αλυσίδες ξενοδοχείων και δε συμμαζεύεται.
Έρχονται όμως και μερικοί για να μείνουνε μέρες, όπως μου ΄χες πει νωρίτερα. 

Έρχονται, άμα δεν έχουν απαιτήσεις. Ξέρω γω, δε σερβίρουμε πρωινό. Αλλά έρχονται στη χάση και στη φέξη. Επαρχιώτες έχουμε κάποιες φορές, που έρχονται στην Αθήνα για δουλειές, για γιατρούς, για να  πάνε στο θέατρο –μιλάμε κάθε βράδυ άλλη παράσταση–  ή να βρούνε διαμέρισμα για τα παιδιά τους που περάσανε σε πανεπιστήμιο της Αθήνας. Αυτοί κάθονται μερικές μέρες. Αλλά όλοι αυτοί είναι λίγοι, οι πιο πολλοί έρχονται δω για το σεξ.
Πόσα χρόνια δουλεύεις εδώ, Χρήστο;
Είκοσι χρόνια και βάλε, φίλε. Μπήκα εδώ λίγο μετά που απολύθηκα από το στρατό, μπήκα «προσωρινά» καθώς λένε, μά έμεινα τη μισή μου ζωή, τώρα περπατάω στα σαραντατέσσερα.
Ωράριο; Ρεπό; Μισθός;
8 πρωί με 8 βράδυ. Δωδεκάωρο. Ημερήσια βάρδια. Ο φίλος μου ο Μάκης δουλεύει νυχτερινός,  8 βράδυ με 8 πρωί. Ρεπά παίρνουμε πάντα μεσοβδόμαδα, Δευτέρα – Τρίτη, ποτέ Σαββατοκύριακο, γιατί τότε έχει την πολλή τη δουλειά. Στα  ρεπά μας έρχονται τ΄ αφεντικά στις θέσεις  μας. Δυο συνέταιροι αυτοί, δύο και μεις, δουλεύουνε εναλλάξ ρεσεψιόν ημερήσια και νυχτερινή βάρδια. Τι άλλο με ρώτησες;
Μισθός;
1.400 ευρώ, και συμπεριλαμβάνεται ΙΚΑ, δώρα, άδεια, επίδομα άδειας, όλα μέσα κανονικά. Όλα νόμιμα. Ή μάλον σχεδόν νόμιμα, γιατί θα ΄πρεπε να παίρνω περισσότερα, λόγω του επιπλέον τετράωρου που θα ΄πρεπε να πληρώνεται υπερωρία. Αλλά πού πληρώνεται η  υπερωρία, για να πληρώνεται δω;
Σου φτάνουνε τα λεφτά, βγαίνεις;
Βγαίνω. Ανύπαντρος είμαι, μόνος μου μένω. Μέχρι που μού περισσεύουνε κιόλας.  Ο Μάκης παίρνει κάτι περισσότερο, ως βραδινός, και δικαίως.
Είκοσι χρόνια δουλεύεις δωδεκάωρο;
Δεν ήταν από την αρχή έτσι. Στην αρχή μπήκα βοηθός, είχαμε βοηθούς τότε, είχαμε τρεις βάρδιες οχτάωρες. Τρεις ρεσεψιονίστες, τρεις βοηθοί, είχαμε κι από δυο καμαριέρες σε κάθε βάρδια. Σήμερα  το προσωπικό είναι λιγότερο: ένας ρεσεψιονίστας και μια καμαριέρα σε κάθε βάρδια: η Εντβίνα σε μένα και η Αλέξα στο Μάκη. Κι άμα σ΄ άρέσει. Άμα δε σ΄αρέσει, δρόμο. Τόσοι άνεργοι περιμένουνε ν΄ αρπάξουνε τη δουλειά. Το οχτάωρο πέθανε. Όχι ότι γ..μάνε λιγότερο οι άνθρωποι σήμερα στους γαμηστρώνες, εμείς δουλεύουμε περισσότερο.
Τι ακριβώς κάνεις;

Nέα βιβλία