Ted Theodore

Ted Theodore
ΕΡΓΟ ΤΟΥ TED THEODORE

Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2015

Kόβουν το ρεύμα από το πάρκο Τρίτση !


Το πρωί της Τετάρτης 2 Σεπτεμβρίου, κατόπιν εντολής της διεύθυνσης της ΔΕΗ, διακόπηκε η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στο Πάρκο Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης «Α. Τρίτσης». Η εντολή διακοπής δόθηκε λόγω του υψηλού ανεξόφλητου λογαριασμού.
Από τον Οκτώβριο του 2014 οι αρμοδιότητες του Μητροπολιτικού Φορέα Ανάπλασης και Διαχείρισης Προστατευόμενων Περιοχών Αττικής, που διοικούσε το Πάρκο, μεταβιβάστηκαν στον Αναπτυξιακό Σύνδεσμο Δυτικής Αθήνας (Α.Σ.Δ.Α.) (ΦΕΚ 214/Α/2-10-2014). Οι διαδικασίες μεταβίβασης ωστόσο δεν έχουν ακόμα ολοκληρωθεί με αποτέλεσμα το μεγαλύτερο Πάρκο της Αθήνας να παραμένει χωρίς διοίκηση και συνεπώς χωρίς καμία διαχείριση. Απλήρωτοι εργαζόμενοι, κατεστραμμένες υποδομές, σκουπίδια σε όλους τους χώρους του Πάρκου και λίμνες σε άσχημη κατάσταση. Την εικόνα της εγκατάλειψης έρχεται να ολοκληρώσει η διακοπή της ηλεκτροδότησης.
Η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία επισημαίνει την κρίσιμη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει το Πάρκο, που αποτελεί τον μεγαλύτερο πνεύμονα πρασίνου στον αστικό ιστό της Αθήνας σε χώρο μεγαλύτερο των 1000 στρεμμάτων, με 6 λίμνες και σχεδόν 200 είδη πουλιών, που  καθημερινά γίνεται όλο και πιο αφιλόξενος τόσο για τον άνθρωπο όσο και για την άγρια ζωή.

Γιῶργος Τριλλίδης : Ἐ­παγ­γελ­μα­τι­κὸς προ­σα­να­το­λι­σμός .



ΖΩΓΡΑΦΟΣ νὰ γί­νεις.»
Μιὰ κου­τα­λιὰ ρε­βί­θια ἔ­κλει­σε τὸ στό­μα του. Ἄρ­χι­σε νὰ μα­σου­λά­ει καὶ ταυ­τό­χρο­να τὸ πι­ρού­νι του κα­τευ­θύν­θη­κε πρὸς τὸ πιά­το μὲ τὴ φέ­τα. Τσίμ­πη­σε ἕ­να κομ­μά­τι τυ­ρὶ καὶ τὸ ἔ­στει­λε μα­ζὶ μὲ τὰ ὑ­πό­λοι­πα. Τὸ ἀ­κο­λού­θη­σε μιὰ μαύ­ρη ἐ­λιά.
       «Ζω­γρά­φος, δὲν τὸ συ­ζη­τῶ», εἶ­πε, ἐ­νῶ οἱ σι­α­γό­νες του ἄ­λε­θαν ὄ­σπρια καὶ τυ­ρο­κο­μι­κά. Ἔ­κα­νε μιὰ παύ­ση γιὰ νὰ φτύ­σει τὸ κου­κού­τσι καὶ ἄ­δρα­ξα τὴν εὐ­και­ρί­α.
       «Δὲν σκαμ­πά­ζω ἀ­πὸ ζω­γρα­φι­κή.»
       «Καὶ λοι­πόν; Ὁ Ἀ­ϊν­στά­ιν ἦ­ταν σκρά­πας στὰ μα­θη­μα­τι­κά.»
       Κα­τά­πι­ε ὅ,τι μα­σοῦ­σε καὶ ἀ­μέ­σως τὸ ἀν­τι­κα­τέ­στη­σε μὲ μιὰ κό­ρα ὁ­λι­κῆς ἀ­λέ­σε­ως. Ἀ­πὸ τὴ σύ­σπα­ση τῶν μυ­ῶν τοῦ προ­σώ­που του, κα­τά­λα­βα ὅ­τι τὸ ψω­μὶ εἶ­χε μπα­γι­α­τέ­ψει.
       «Ἡ ζω­γρα­φι­κὴ θέ­λει τα­λέν­το, δὲν εἶ­ναι θέ­μα δι­α­βά­σμα­τος», εἶ­πα.
       Εἶ­χα ἀ­πὸ ὥ­ρα τε­λει­ώ­σει τὸ φα­γη­τό μου, ἀλ­λὰ πα­ρέ­με­να στὸ τρα­πέ­ζι, ἐ­πει­δὴ μοῦ εἶ­χε πεῖ πὼς ἤ­θε­λε νὰ συ­ζη­τή­σου­με κά­τι πά­ρα πο­λὺ ση­μαν­τι­κό, κά­τι ποὺ ἀ­φο­ροῦ­σε τὸ μέλ­λον μου.
       «Θὰ πᾶς στὴν Κα­λῶν Τε­χνῶν. Θὰ σοῦ δι­δά­ξουν τα­λέν­το ἐ­κεῖ.»
       Ἅρ­πα­ξε τὸ πο­τη­ρά­κι μὲ τὸ χω­ρι­ά­τι­κο κόκ­κι­νο κρα­σί, ποὺ ἔ­χα­σκε μπρο­στά του ἀ­γνο­η­μέ­νο ἐ­δῶ καὶ ὥ­ρα, καὶ τὸ ἄ­δεια­σε μὲ μιὰ κα­τε­βα­σιά.
       «Ἔ­χω τὴν ἐν­τύ­πω­ση πὼς κά­τι τέ­τοι­ο τὸ τσε­κά­ρουν πρὶν σὲ πά­ρουν.»
       «Ζω­γρά­φος, ἄν­τε τὸ πο­λύ... εἰ­κα­στι­κός», ξε­κα­θά­ρι­σε.
       Πῆ­ρε μιὰ ὀ­δον­το­γλυ­φί­δα, ἔ­βα­λε τὸ ἕ­να του χέ­ρι μπρο­στὰ στὸ στό­μα του καὶ μὲ τὸ ἄλ­λο ἄρ­χι­σε νὰ σκα­λί­ζει.
       «Μά­λι­στα», εἶ­πα μὲ τὸ στα­νιό, ἀ­φοῦ κα­τά­λα­βα ὅ­τι ἡ ὥ­ρα τῶν ἐ­πι­χει­ρη­μά­των εἶ­χε τε­λει­ώ­σει. «Καὶ για­τί τό­ση ἐ­πι­μο­νή; Χώ­ρια ποὺ τὸ βρί­σκω ἀ­πρό­σμε­να ἀ­νοι­χτό­μυα­λο ἐκ μέ­ρους σου. Δὲν θὲς νὰ μὲ δεῖς για­τρό; Πο­λι­τι­κὸ μη­χα­νι­κό, λο­γι­στή; Δι­κη­γό­ρο, ἔ­στω;»
       «Τσού», ἡ γλώσ­σα του κόλ­λη­σε στὴν ὀ­δον­το­στοι­χί­α, κα­θὼς ὁ ἀ­έ­ρας ἔ­βγαι­νε ἀ­πὸ τὰ πνευ­μό­νια του. «Θέ­λω νὰ σὲ δῶ ζω­γρά­φο.»
       Πα­ρά­τη­σε τὴν ὀ­δον­το­γλυ­φί­δα στὸ πιά­το καὶ ἔ­πι­α­σε τὸ πα­κέ­το μὲ τὰ τσι­γά­ρα του. Ἔ­βγα­λε ἕ­να καὶ τὸ ἔ­φε­ρε στὰ χεί­λη. Τοῦ ἔ­σπρω­ξα τὸν ἀ­να­πτή­ρα ποὺ ἦ­ταν πρὸς τὸ μέ­ρος μου. Ἄ­να­ψε τὸ τσι­γά­ρο καὶ τρά­βη­ξε μιὰ τζού­ρα.
       «Οἱ μπά­σταρ­δοι ζοῦν γιὰ πάν­τα», ξε­φύ­ση­ξε μα­ζὶ μὲ κα­πνό.
       «Ὅ­λων των ἀν­θρώ­πων τὸ ἔρ­γο ζεῖ γιὰ πάν­τα, ἂν ἀν­τέ­ξει τὴ δο­κι­μα­σί­α τοῦ χρό­νου», εἶ­πα.
       Μοῦ ἔ­ρι­ξε ἕ­να βλέμ­μα.
       «Δὲν μι­λῶ με­τα­φο­ρι­κά», εἶ­πε, ἀ­πο­γο­η­τευ­μέ­νος γιὰ τὸ προ­η­γού­με­νό μου σχό­λιο. «Οἱ ἀ­να­θε­μα­τι­σμέ­νοι οἱ ζω­γρά­φοι δὲν ἔ­χουν πε­θα­μό». Τρά­βη­ξε ἄλ­λη μιὰ τζού­ρα σὰν γιὰ νὰ πά­ρει δύ­να­μη καὶ ξε­κί­νη­σε: «Πι­κά­σο 92, Ντα­λὶ 85, Μο­νὲ 86, Μα­τὶς 85, Καν­τίν­σκι 78», τὰ δά­χτυ­λα τοῦ δε­ξιοῦ του χε­ριοῦ τεν­τώ­νον­ταν ἕ­να πρὸς ἕ­να μα­κριὰ ἀ­πὸ τὴ χού­φτα του, κα­τα­με­τρών­τας· «Μοὺνχ 81, ποι­ός! ὁ Μούνχ..., τέ­λος πάν­των, Ο'Κὶφ 99, Γκό­για 82, Σαγ­κὰλ 98, Μπρὰκ 81, Ρε­νου­ὰρ 78, Ντεγ­κὰ 83, Μι­κε­λάν­τζε­λο 89, πρὶν ἀ­πὸ 500 χρό­νια πα­ρα­κα­λῶ, ποὺ στὰ 40 λο­γι­ζό­σουν ὑ­πέρ­γη­ρος», ἔ­κα­νε μιὰ μι­κρὴ παύ­ση, μᾶλ­λον γιὰ νὰ κα­πνί­σει πα­ρὰ γιὰ νὰ σκε­φτεῖ, καὶ συ­νέ­χι­σε, «Ντὲ Κού­νινγκ 93, Χόφ­μαν 86, Μπέ­ι­κον 83, Μὰξ Ἔρ­νστ 85, Μι­ρὸ 90, Ντυ­σὰν 81 —γι' αὐ­τὸ πρὶν σοῦ εἶ­πα ὅ­τι δέ­χο­μαι καὶ εἰ­κα­στι­κός—, Ντὲ Κί­ρι­κο 90, Μὰν Ρέ­ι 86, Ἒλ Γκρέ­κο 73 – αὐ­τὸς ὁ κα­η­μέ­νος ἔ­φυ­γε νε­ό­τα­τος, ἄ­τι­μη ξε­νι­τιά.»

Ο Γιάννης Ζουγανέλης μιλά για τη συναυλία «Αρλέτα & friends»

Γιάννης Ζουγανέλης: «…Αν κάποιος δημιουργεί, δεν περιμένει από κανέναν…»

ττου Γιώργου Κουλουβάρη, ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ
του Γιώργου Κλούβαρη, από τη ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ
Πολυδιάστατος και πολυπράγμων, ο συνθέτης, μουσικός, ηθοποιός, παρουσιαστής και δάσκαλος Γιάννης Ζουγανέλης ανεβαίνει στη σκηνή με την αγαπημένη του συνεργάτιδα και φίλη, Αρλέτα, και μας μιλά για τη συναυλία «Αρλέτα & friends», η οποία θα πραγματοποιηθεί στο Βεάκειο Θέατρο Πειραιά, την Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου, στις 9.30 το βράδυ.

Συντροφιά, επίσης, με τη Νένα Βενετσάνου, την Ντόρα Μπακοπούλου και τον Γιάννη Σπανό, σε μία μυσταγωγική ατμόσφαιρα, η Αρλέτα θα παρουσιάσει ένα πρόγραμμα, που περιλαμβάνει όλες τις μεγάλες της επιτυχίες, αλλά και τραγούδια που αγαπάει. Μέλος αυτή της μουσικής παρέας, ο Γιάννης Ζουγανέλης μιλάει για αυτήν τη βραδιά, για τη σχέση του με την Αρλέτα και για όσα συμβαίνουν στη χώρα μας.

Τι θα παρουσιάσετε σε αυτήν τη μοναδική βραδιά;

Εγώ θα πω δύο τραγούδια δικά μου, «Στέλλα» και «Δυστυχία σου Ελλάς»,  και μία μπαλάντα, που έχω γράψει για την Αρλέτα και εκφράζει τον θαυμασμό μου και την αγάπη μου σε αυτήν τη σπουδαία καλλιτέχνιδα.

Τι σας ενώνει με την Αρλέτα;

Με ενώνει η ευγένεια και ο σεβασμός στην έκφραση.

Πώς ξεκίνησε η σχέση - συνεργασία σας μαζί της;

Καταρχάς, είμαι ένας άνθρωπος, που τη θαυμάζω. Μας γνώρισε πριν πάρα πολλά χρόνια ο Αλέξανδρος Πατσιφάς, στη Lyra. Και μετά, την παρακολουθούσα μια φορά στο στούντιο, όταν τραγουδούσε τα τραγούδια του Σπανού από την «Ανθολογία», και κατάλαβα τι σημαίνει να ξέρεις τι λες, πώς το εκφράζεις και να μην υπερβάλλεις πουθενά. Η γνωριμία μας, λοιπόν, ξεκίνησε από τον μεγάλο μου θαυμασμό για αυτήν. Μετά, συνεργάστηκε με πολλούς φίλους, όπως είναι ο Γιάννης Σπανός και ο Λάκης Παπαδόπουλος.

Ποιες είναι οι σκέψεις σας για όσα συμβαίνουν στη χώρα μας;
Έχω την αγωνία, που έχει και ο κάθε άνθρωπος που περιμένει, αισιοδοξεί, απογοητεύεται, βλέπει ότι στους πολιτικούς η έννοια πατρίδα έρχεται σε δεύτερη μοίρα και όσοι μιλούν για την πατρίδα το κάνουν, για να την εκμεταλλευτούν και να πραγματοποιήσουν τις πολιτικές τους πονηρές σκέψεις.

Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2015

Λουκάς Αξελός : Συμπληγάδες

Στον τόμο αυτό καταγράφεται ένα σημαντικό μέρος της προβληματικής του συγγραφέα στα χρόνια του μνημονιακού ζόφου και αποτυπώνεται ο σκεπτικισμός του για τις δυνατότητες της ελληνικής κοινωνίας να αντιμετωπίσει την βαθύτατη αυτή κρίση, αλλά και τα όρια και την επάρκεια των πολιτικών υποκειμένων να σταθούν όρθια στις απαιτήσεις των καιρών.
Η ανάλυση των θεμελιωδών όρων που συγκροτούν το όλον πρόβλημα, τόσο στην σφαίρα της θεωρητικής προσέγγισης, όσο και των πρακτικών αποτελεσμάτων, αποτελεί την βάση πάνω στην οποία στηρίζεται η όλη παρέμβασή του, γι' αυτό και δεν προσπαθεί να σταθεί ή αντιγράψει κανένα πρότυπο, αν και βαθύτατα πιστεύει ότι ο ελληνικός λαός έχει όλο το ιστορικό και αντιστασιακό υπόστρωμα για να εμπνευστεί από την ιστορία του.
Ο συγγραφέας καταδεικνύει γιατί η Ελλάδα βρίσκεται στο πιο κρίσιμο μεταπολεμικό σταυροδρόμι και ότι το μέγα δίλημμα που προβάλλει, είναι αν οι δυνάμεις της εθνικής και κοινωνικής χειραφέτησης θα επιλέξουν να συγκρουστούν επί της ουσίας με την ευρωπαϊκή αριστοκρατία του χρήματος ή αν θα συμβιβαστούν με αυτήν, διεκδικώντας ορισμένες δευτερεύουσας σημασίας παραχωρήσεις, που θα λειτουργήσουν ανανεωτικά και για το ίδιο το σύστημα.
Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η σπουδή του για την σχέση και θέση της Αριστεράς με το επίδικο θέμα και εστιάζει την προβληματική του σε τρία κομβικά, κατά την γνώμη του, ζητήματα. Το πρώτο αφορά την σχέση ηθικής και πολιτικής· αυτό το ριγμένο στα αζήτητα αξιακό στοιχείο. Το δεύτερο σχετίζεται με το μείζον πρόβλημα του ποιοι είναι οι φίλοι μας και ποιοι οι εχθροί μας. Με το ακανθώδες δηλαδή ζήτημα των συμμαχιών, της ηγεμονίας αλλά και του νέου εθνικού-λαϊκού μπλοκ ως αποφασιστικού αποτρεπτικού παράγοντα στις διαρκείς επιθέσεις. Το τρίτο εστιάζεται στην σχέση πατριωτισμού-διεθνισμού, την σχέση των κυρίαρχων και υποτελών τάξεων με το εκρηκτικό αυτό δίπτυχο, αλλά και την σύνδεση ή απόκλιση του δημοκρατικού πατριωτισμού με τον αυθεντικό διεθνισμό.
Όλα τα παραπάνω τον οδηγούν στο συμπέρασμα ότι τα αιτήματα του ελληνικού λαού εξακολουθούν να εστιάζονται στο τρίπτυχο: εθνική ανεξαρτησία – δημοκρατία – κοινωνική δικαιοσύνη, με την δημοκρατία να είναι ο αποφασιστικός κρίκος στην όλη σχέση.
Και είναι τα παραπάνω που εδραιώνουν την πεποίθησή του ότι: Η Ελλάδα χρειάζεται το νέο 1843 της και η Ευρώπη το νέο 1848 της.
Ο συγγραφέας θέτει εν κατακλείδι το ερώτημα αν μπορεί μια ριζοσπαστική Αριστερά και ένα νέο εθνικό-λαϊκό μπλοκ να πορευτούν ανάμεσα στις γεωπολιτικές, εθνικές και ταξικές συμπληγάδες χωρίς να κομματιαστούν. Οι διαφαινόμενες επιλογές είναι δύο. Ή να ακολουθήσουν τον δρόμο του Οδυσσέα ή να κατευθυνθούν στην Νήσο των Μακάρων. Ο ίδιος θεωρεί ότι ο Οδυσσέας δεν είναι το μόνο παράδειγμα στην ιστορία που τα κατάφερε.
Για τον συγγραφέα:

Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2015

Οι μικροαπατεώνες/Ο κλέψας του κλέψαντος Νο2

Στους αθηναϊκούς κινηματογράφους, από 3.9.15
Σκηνοθεσία: Νάνι Λόι
Παίζουν: Νίνο Μανφρέντι, Κλαούντια Καρντινάλε, Βιτόριο Γκάσμαν, Ρενάτο Σαλβατόρι, Τιμπέριο Μούρτζια, Κάρλο Πιζακάνε, Γκαστόνε Μοσκιν
 Κωμωδία, διάρκεια: 98 λεπτά, Ιταλία - Γαλλία 1959

Στους «μικροαπατεώνες» δεν θα μπορούσε να μην συμμετάσχει ένας μεγάλος ηθοποιός και σκηνοθέτης, ο  Βιτόριο Γκάσμαν (1922 - 2000).
 Ο Βιτόριο Γκάσμαν γεννήθηκε στη Γένοβα από πατέρα Γερμανό και  μητέρα  Εβραία. Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο στη διάρκεια του Β' Π.Π., το 1942, ενώ από τον επόμενο χρόνο άρχισε να γίνεται γνωστός ερμηνεύοντας διάφορους ρόλους, κυρίως υπό την διεύθυνση του Λουκίνο Βισκόντι, που τον έκαναν πολύ σύντομα έναν από τους δημοφιλέστερους ηθοποιούς της εποχής του.
Το 1952 συγκρότησε δικό του θίασο, το ιταλικό "Θέατρο Τέχνης", συνεργαζόμενος με τον Λ. Σκουαρζίνα. Στο θεατρικό του ρεπερτόριο περιλαμβάνονταν έργα πολλών και διαφορετικών συγγραφέων μεταξύ των οποίων ήταν οι Αισχύλος, Σενέκας, Σαίξπηρ, Ίψεν, Ούγκο Μπέτι, Τένεση Γουίλιαμς, Ανούιγ κ.ά.

Από ένα σύνολο 124 συμμετοχών του σε κινηματογραφικές και θεατρικές παραγωγές, τόσο στην Ιταλία όσο και στο Χόλιγουντ, διακρίθηκε σε δραματικούς και κωμικούς ρόλους και ειδικότερα στις ταινίες:

"Πικρό ρύζι" (Riso Amaro), σκηνοθεσία ντε Σάντις, 1956.
"Πόλεμος και Ειρήνη" (War and Peace), σκηνοθεσία Κ. Βίντορ, 1956, γυρισμένη στο Χόλιγουντ.
"Ο κλέψας του κλέψαντος" (Soliti Ignoti), σκηνοθεσία Μ. Μονιτσέλι, 1958
"Ο Μεγάλος Πόλεμος" (La Grande Guerra), σκηνοθεσία Μ. Μονιτσέλι, 1959
"Ο Φανφαρόνος" (Il Sorpasso), σε σκηνοθεσία Ρ. Ρίζι, 1962
"Ο Μπρακαλεόνε στις Σταυροφορίες" (L' Armata Brancaleone), σκηνοθεσία Μ. Μονιτσέλι, 1966.
"Άρωμα γυναίκας" (Rofumo di donne), σε σκηνοθεσία Ντ. Ρίζι, 1974.

"Είμαστε τόσο αγαπημένοι" (C' eravamo tanto amati), σε σκηνοθεσία Ε. Σκόλα, 1975
"Η Ταράτσα" (La Tarrazza), σε σκηνοθεσία Ε. Σκόλα, 1980






Niemands Rose : Κόκ­κι­νο τρι­αν­τά­φυλ­λο



 ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΠΑΙΔΑΚΙ, ἤ­θε­λε στὶς Ἀ­πό­κρι­ες νὰ ντυ­θεῖ Χι­ο­νά­τη. Ἀλ­λὰ αὐ­τὸ δὲν ἄ­ρε­σε στὴ μα­μά. Μᾶλ­λον θὰ ἦ­ταν πο­λὺ ἀ­κρι­βὴ ἡ στο­λή. Καὶ τε­λι­κὰ ντύ­θη­κε κά­τι ἄλλο. Ὅ­ταν ἦ­ταν παι­δά­κι, ἔ­κα­νε κά­τι ζω­γρα­φι­ὲς μούρ­λια. Πο­λὺ ζω­η­ρά, χα­ρού­με­να χρώ­μα­τα, μπο­γι­άν­τι­σμα προ­σε­κτι­κὸ καὶ φρον­τι­σμέ­να σχε­δι­α­γράμ­μα­τα. Ἀλ­λὰ οὔ­τε αὐτὰ ἄ­ρε­σαν στὴ μα­μά. Μᾶλ­λον δὲν τῆς ἄ­ρε­σαν τῆς μα­μᾶς οὔ­τε οἱ πριγ­κί­πισ­σες, οὔ­τε οἱ νε­ρά­ι­δες οὔ­τε οἱ καρ­δοῦ­λες μὲ φο­ρέ­μα­τα, οὔ­τε τὰ λου­λού­δια μὲ τὶς με­γά­λες βλε­φα­ρί­δες καὶ τὰ ρὸζ μά­γου­λα. Δὲν τῆς ἄ­ρε­σαν τῆς μα­μᾶς. Οὔτε τοῦ μπαμ­πά. Κα­θό­λου μὰ κα­θό­λου.
       Με­τά, πῆ­γαν σὲ ἕ­να με­γά­λο κτί­ριο. Ἐ­κεῖ, στὸ σα­λο­νά­κι ποὺ πε­ρί­με­ναν, εἶ­χε πολ­λὰ παι­χνί­δια. Ἀλ­λὰ εἶ­χε καὶ με­ρι­κὰ σπα­σμέ­να. Κι ἔ­παι­ζε μὲ τὰ κου­ζι­νι­κὰ μὲ τὰ ἄλ­λα κο­ρί­τσια. Ἀλ­λὰ αὐ­τὸ δὲν ἄ­ρε­σε στὴ μα­μά. Δὲν ἄ­ρε­σε κα­θό­λου στὴ μα­μά. Σὲ λί­γο μπῆ­καν σὲ ἕ­να γρα­φεῖ­ο ποὺ ἦ­ταν ἕ­νας κύ­ριος καὶ μιὰ κυ­ρί­α. Ὁ κύ­ριος ἦ­ταν πο­λὺ χα­μο­γε­λα­στὸς καὶ ἡ κυ­ρί­α πο­λὺ σο­βα­ρή. Ἢ τὸ ἀν­τί­θε­το. Ἔ­δω­σαν στὸ παι­δά­κι νὰ ζω­γρα­φί­σει. Τοὺς ἔ­κα­νε τὴν κα­λύ­τε­ρή του ζω­γρα­φιά, για­τί σκέ­φτη­κε νὰ βά­λει με­γά­λα στέμ­μα­τα στὶς πριγ­κί­πισ­σες στο­λι­σμέ­να μὲ χρω­μα­τι­στὰ πε­τρά­δια. Δὲν ἦ­ταν πο­λὺ κα­λὴ ἰ­δέ­α, ἔ; Τοὺς ἔ­βα­λε καὶ χρυ­σὰ ρα­βδιά. Στὴν πιὸ μι­κρὴ ἔ­βα­λε με­γα­λύ­τε­ρο. Ὁ κύ­ριος καὶ ἡ κυ­ρί­α κού­νη­σαν τὰ κε­φά­λια τους. Μᾶλ­λον οὔ­τε σ' αὐ­τοὺς ἄ­ρε­σε ἡ ζω­γρα­φιά. Ἔ­πει­τα τοῦ ἔ­δω­σαν ἕ­να κα­λά­θι γε­μά­το παι­χνί­δια, πι­στό­λια, αὐ­το­κι­νη­τά­κια, ψεύ­τι­κα κρα­γιόν, πι­α­τά­κια, κοῦ­κλες καὶ εἶ­παν νὰ δι­α­λέ­ξει. Δι­ά­λε­ξε νὰ βά­ψει μιὰ κου­κλί­τσα μὲ κρα­γιόν, ὅ­σο ἡ μα­μὰ συμ­πλή­ρω­νε κά­τι χαρ­τιά.
       Με­τὰ ἀ­πὸ λί­γο, ὁ κύ­ριος καὶ ἡ κυ­ρί­α θὰ ἀ­πο­χαιτοῦ­σαν τὸ παι­δά­κι καὶ τὴ μα­μά, θὰ δι­ά­βα­ζαν τὰ συ­μπληρω­μέ­να ἐ­ρω­τη­μα­το­λό­για καὶ θὰ συ­να­πο­φά­σι­ζαν τὴ διάγνω­ση: Δι­α­τα­ρα­χὴ φύ­λου.

Σέρζι Πάμιες (Sergi Pàmies) : Ἔ­πρε­πε νὰ εἶ­χες ἐ­πι­μεί­νει



ΣΥΝΑΝΤΙΟΥΝΤΑΙ τυ­χαῖ­α βγαί­νον­τας ἀ­πὸ τὸ θέ­α­τρο. Ἔ­χουν πε­ρά­σει τριά­ντα χρό­νια καὶ πε­ρισ­σό­τε­ρα ἀ­πὸ πε­νήν­τα κι­λά, ἀλ­λὰ εἶ­ναι ἀρ­κε­τὰ κομ­ψοὶ ὥστε νὰ προ­σποι­η­θοῦν πὼς δὲν τοὺς ἐν­τυ­πω­σιά­ζει ἡ πα­ρακ­μὴ καὶ τῶν δυ­ό τους. Ἀ­πὸ τὴν ἐ­πο­χὴ ποὺ ζοῦ­σαν μα­ζὶ δι­α­τη­ροῦν ἀ­κό­μα τὴ φω­νὴ καὶ τὸ βλέμ­μα, καὶ ἀ­να­κτοῦν ἀ­μέ­σως τὴν ἐ­πι­θυ­μί­α νὰ μά­θουν πράγ­μα­τα ὁ ἕ­νας γιὰ τὸν ἄλ­λο, ἀν­τι­πα­ρερ­χό­με­νοι τὴν ἔν­τα­ση ἐ­κεί­νης τῆς ἐ­πο­χῆς, τό­τε πού, ἔ­πει­τα ἀ­πὸ μιὰ εὐ­τυ­χι­σμέ­νη πε­ρί­ο­δο τρι­ῶν χρό­νων ποὺ ὅ­μοι­ά της δὲν ξα­νά­ζη­σαν, χώ­ρι­σαν. Ἡ συ­ζή­τη­ση ξα­να­ζων­τα­νεύ­ει τὶς ἀ­να­μνή­σεις καὶ κα­τα­λή­γουν νὰ μι­λή­σουν γιὰ τὴν τε­λευ­ταί­α μέ­ρα ποὺ πέ­ρα­σαν μα­ζί, τό­τε πού, ἀ­νά­βον­τας τὸ ἕ­να τσι­γά­ρο με­τὰ τὸ ἄλ­λο, ἐ­κεί­νη τοῦ εἶ­χε πεῖ πὼς δὲν τὸν ἀ­γα­ποῦ­σε. Τώ­ρα, πο­λὺ κον­τὰ στὸ θέ­α­τρο ὅ­που μό­λις εἶ­δαν ἕ­να θί­α­σο νε­α­ρῶν ἠ­θο­ποι­ῶν νὰ θρι­αμ­βεύ­ει, ἀν­τι­λαμ­βά­νον­ται πὼς ὑ­πάρ­χουν συ­ναι­σθή­μα­τα ποὺ μπο­ρεῖ κα­νεὶς νὰ καυ­τη­ριά­σει ἀλ­λὰ ὄ­χι καὶ νὰ ἐ­ξα­φα­νί­σει. Ἐ­πι­δει­κνύ­ουν μιὰ τρυ­φε­ρὴ ἐγ­καρ­δι­ό­τη­τα, ἡ ὁ­ποί­α, ἂν ἦ­ταν συ­ναι­σθη­μα­τί­ες, θὰ τοὺς συγ­κι­νοῦ­σε. Ἐ­κεῖ­νος τῆς θυ­μί­ζει τὸ χρῶ­μα ποὺ εἶ­χαν οἱ βα­λί­τσες καὶ τὴν, τό­σο θλι­βε­ρή, στιγ­μὴ ποὺ τῆς ἐ­πέ­στρε­ψε τὰ κλει­διά. Κα­τε­βά­ζον­τας λίγο το βλέμ­μα της, ἐ­κεί­νη τοῦ λέ­ει: «Ἔ­πρε­πε νὰ εἶ­χες ἐ­πι­μεί­νει.» Ἐ­κεῖ­νος ἀ­κού­ει τὸ σχό­λιο δί­χως νὰ ἀν­τι­δρά­σει. Στέ­κε­ται ὄρ­θιος, μὲ τὸν για­κὰ τοῦ παλ­τοῦ ἀ­να­ση­κω­μέ­νο καὶ τὰ χέ­ρια στὶς τσέ­πες, ἂν καὶ ἀ­μέ­σως αἰ­σθά­νε­ται τὴν ἀ­νάγ­κη νὰ ἀλ­λά­ξει τὴν τρο­πὴ ποὺ ἔ­χει πά­ρει ἡ συ­ζή­τη­ση καί, μὲ ἐ­πι­δε­ξι­ό­τη­τα, κα­τα­φέρ­νει νὰ μι­λή­σουν γιὰ ὅ­σα ἔ­χουν κά­νει, γιὰ τὰ παι­διὰ ποὺ ἀ­πέ­κτη­σαν (καὶ ἔχασαν) καὶ γιὰ τὰ ἐ­παγ­γέλ­μα­τα ποὺ τοὺς κρα­τοῦν ἀ­πα­σχο­λη­μέ­νους. Τὴ στιγ­μὴ ποὺ ἀ­πο­χαι­ρε­τι­οῦν­ται μὲ τὴν ὑ­πό­σχε­ση νὰ ξα­να­ϊ­δω­θοῦν, ξέ­ρουν ὅ­τι δὲν πρό­κει­ται νὰ τὴν τη­ρή­σουν.

Δημήτρη Μπούσμπουρα : Λίμνη Πολυφύτου: Φυσικό περιβάλλον, βιοποικιλότητα, ορνιθοπανίδα.



Έκδοση της Οικολογικής Κίνησης Κοζάνης

Η τεχνητή λίμνη Πολυφύτου δημιουργήθηκε ύστερα από φράγμα στον Αλιάκμονα και παρουσιάζει  έντονη αυξομείωση της στάθμης της, συναρτήσει της άντλησης υδάτων. Η πανίδα προσαρμόστηκε στις νέες συνθήκες του χώρου, ενώ νέα είδη εποίκισαν  την περιοχή. Οι φερτές ύλες του Αλιάκμονα σχημάτισαν στην αρχή της λίμνης ένα εσωτερικό Δέλτα. Όταν η στάθμη είναι χαμηλά οι φερτές ύλες αποκαλύπτονται και στα λασποτόπια συγκεντρώνονται παρυδάτια πουλιά. Τα ράμφη και τα πόδια τους είναι προσαρμοσμένα γι αυτές ακριβώς τις περιοχές. Εμφανίστηκαν κι άλλα ενδιαιτήματα στα ρηχά νερά (υγρά λιβάδια) αλλά και στα βαθιά, κατάλληλα για  τη μόνιμη ή την προσωρινή διαβίωση πολλών ειδών πτηνών. 
Στην ευρύτερη περιοχή της λίμνης έχουν καταγραφεί  131 είδη πουλιών, περίπου το 1/3 των ειδών που απαντούν στην Ελλάδα. Μεταξύ αυτών αργυροπελεκάνοι (περισσότεροι από 100 σε μόνιμη βάση), ερωδιοί, κορμοράνοι, μαυροπελαργοί, χρυσογέρακα, πετρίτες, αετογερακίνες, φιδαετοί,  χαλκόκοτες, μελισσοφάγοι κλπ. Μερικά από τα είδη αυτά είναι σπάνια ή και απειλούνται με εξαφάνιση. Η περιοχή  αποτελεί μεταναστευτικό διάδρομο ακόμη και ειδών των υφάλμυρων περιοχών όπως το φοινικόπτερο (φλαμίγκο) και η αβοκέτα. Κατά τον Μπούσμπουρα, η λίμνη συγκεντρώνει όλες τις προϋποθέσεις για να ενταχτεί στις Σημαντικές Περιοχές για τα Πουλιά (ΣΠΠ).
Ο Οδηγός ορνιθοπανίδας υπάρχει  σε ηλεκτρονική μορφή στην ιστοσελίδα  www.ecokoz.gr και



Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2015

Ο Μπάμπος ως περιβαλλοντολόγος και καλλιτέχνης φωτογράφος…



O Nίκος Μπάμπος γενήθηκε και ζει στη Νάουσα της Μακεδονίας. 

Σπούδασε γεωπόνος στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και είναι κάτοχος  διπλώματος στον περιβαλλοντικό σχεδιασμό. Εργάζεται στον Δήμο Νάουσας ως Προϊστάμενος Πρασίνου και ήταν ο βασικός συντελεστής του έργου για την περιβαλλοντική διαχείριση του άλσους Νικολάου, που βραβεύθηκε πανευρωπαϊκά το 1997.

 Ασχολείται συστηματικά με τη φωτογραφική αποτύπωση και τη μελέτη της ελληνικής χλωρίδας και ειδικότερα της αυτοφυούς βλάστησης του όρους Βέρμιο. Άρθρα του έχουν δημοσιευτεί σε ελληνικά περιοδικά. Μέρος της φωτογραφικής του δουλειάς παρουσίασε τον Απρίλιο του 2013 στην ατομική του έκθεση «Το Δημοτικό Πάρκο και τα λουλούδια του»

Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015

Πέθανε αφού αντίκρισε τον γαϊδαράκο του νεκρό


Του Δημήτρη Βάλλα 


Όλοι τον ήξεραν σαν Μπάμπη και ήταν η μασκότ του χωριού. Στέκι του η παιδική χαρά, τα πιτσιρίκια ήταν ξετρελαμένα μαζί του και αυτός παρά την ηλικία του -είχε πια κλείσει φέτος τα τριάντα-  με «γαϊδουρίσια» υπομονή  άφηνε να τον καβαλικεύουν, να του τραβούν τα αυτιά και να   «αλωνίζουν» ώρες ατέλειωτες τα σοκάκια.
Ο Μπάμπης  ήταν ο μοναδικός γάιδαρος της ορεινής Σμίξης, όμως η μοίρα το θέλησε να έχει άδοξο τέλος .
Μια αρκούδα ήταν σε αναζήτηση τροφής και το βράδυ μπαίνει στο χωριό με στόχο τα κορόμηλα από ένα μεγάλο δένδρο κάτω από το οποίο περνούσε τη νύχτα του ο Μπάμπης, κοντά στην κάτω πλατεία του χωριού.
Η αρκούδα του επιτίθεται και τον τραυματίζει πολύ άσχημα στα καπούλια και στην κοιλιά. Το ζώο σέρνεται μέχρι την παιδική χαρά όπου το πρωί τα παιδιά στο συνηθισμένο ραντεβού μαζί του τον βρήκαν πεσμένο στο έδαφος και πλημμυρισμένο στα αίματα.
Θρήνος και οδυρμός στο χωριό και με δάκρυα στα μάτια έφθασε από τους πρώτους και ο 80χρονος κτηνοτρόφος ιδιοκτήτης του, – μπάρμπα Τέγος.
Το τετράποδο ήταν βαριά τραυματισμένο και τελικά για να μην υποφέρει του έγινε ευθανασία.
Όμως και ο μπαρμπα Τέγος  στεναχωρήθηκε τόσο πολύ που κλείστηκε στο σπίτι του και την άλλη μέρα πέθανε κι αυτός!

Διπλό πένθος στη Σμίξη και μεγάλες οι απώλειες από μια αρκούδα που πέρασε από το χωριό και για λίγα κορόμηλα έφερε τα πάνω-κάτω.
Όσο για το γάιδαρο, συνοδοιπόρο του ανθρώπου από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, σχεδόν αποτελεί είδος υπό εξαφάνιση καθώς ο πληθυσμός του έχει ελαττωθεί σημαντικά και από 500.000 που έφθανε το 1950, σήμερα δεν ξεπερνά τον αριθμό των δώδεκα χιλιάδων.
Σχετικά

Μιχάλη Μιχελή, «Το είσαι γάϊδαρος είναι ευχή ή βρισιά»


Trifan 600, αεροσκάφος του μέλλοντος με δυνατότητα κάθετης «προσαπογείωσης»….


Ένα «υβριδικό»  αυτοκίνητο-αεροπλάνο («αυτοκινητοπλάνο», το έχω ονοματίσει σε παλιότερη ανάρτηση) δεν είναι και τόσο απίθανο, από τη στιγμή που ένα συμβατικό αεροπλάνο ήδη είναι και λίγο αυτοκίνητο, καθώς  τροχοδρομεί στις πίστες των αεροδρομίων.…http://oikologein.blogspot.gr/2013/05/blog-post_2214.html

 Όμως ένα υβρίδιο αεροπλάνου- ελικοπτέρου  αποτελεί πραγματικά μεγάλο νεωτερισμό, όχι μόνο γι αυτή καθεαυτή τη τεχνική διαμόρφωσή του αλλά και για τον ελαχιστοποιημένο περίγυρο που απαιτεί για την προσ-απογείωσή του….
Η λειτουργία ενός τέτοιου «αεροπλανόπτερου» (=αεροπλάνο +ελικόπτερο) θα έκανε περιττή τη χρησιμοποίηση τεράστιων εκτάσεων γης σε περιαστικές περιοχές,  που απαιτούν διαχείριση, ειδική διαμόρφωση και περιφρούρηση. Αλλά και στη τρέχουσα φάση, ένα αεροπλανόπτερο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για μετακινήσεις-μεταφορές από συγκεκριμένου σημείου σε συγκεκριμένο σημείο, χωρίς τη μεσολάβηση αεροδρομιακών χώρων….
Το  νέο δημιούργημα λέγεται Trifan 600, είναι  project της XTI Aircraft Company και προβλέπεται να έχει τα εξής χαρακτηριστικά : δυνατότητα μεταφοράς πέντε ατόμων (συν τον πιλότο), μέγιστη ταχύτητα cruise  640 χλμ/ ώρα, μέγιστο ύψος 30.000 ποδών, εμβέλεια 1.300- 1.900 χλμ (ανάλογα με το φορτίο και τη μέθοδο απογείωσης), 3 κινητήρες-στροφεία (ducted fans)για κάθετη απογείωση και προσγείωση, δύο κινητήρες turboshaft υψηλών επιδόσεων για κανονική πτήση, έλεγχο fly-by-wire, χρόνο ανόδου σε μέγιστο ύψος 11 λεπτά και χρόνο επίτευξης μέγιστης ταχύτητας 90 δευτερόλεπτα.
Όσον αφορά στο εσωτερικό του, διαθέτει ευρύχωρη καμπίνα που μπορεί να διαμορφωθεί για σειρά σκοπών, από ένα πολυτελές εσωτερικό για business χρήση μέχρι ειδική νοσοκομειακή/ ιατρική διαμόρφωση ιπτάμενου ασθενοφόρου ή ιατρείου. Γενικότερα, οι δημιουργοί του κάνουν λόγο για ένα εντελώς νέο είδος αεροσκάφους, με έναν μοναδικό συνδυασμό δυνατοτήτων, που ξεπερνούν τόσο τα σημερινά ελικόπτερα όσο και τα ιδιωτικά τζετ.


ΠΗΓΗ ΕΙΔΗΣΗΣ : ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

Κυριακή, 30 Αυγούστου 2015

1,2,3, πολλές νέες μικρές λίμνες….

Σύμφωνα με ένα δημοσίευμα του  ΑΜΠΕ  που αναδημοσιεύεται στον ιστότοπο  ΔΑΣΑΡΧΕΙΟ (http://dasarxeio.com/author/dasarxeio/ )μια  νέα λίμνη, που όλο και μεγαλώνει, δημιουργείται τα τελευταία χρόνια στην Αρκαδία. Η λίμνη περιλαμβάνεται πλέον σε χάρτες  και οι κάτοικοι της περιοχής την έχουν ονομάσει  Τραπεζούντα. Το νερό της θεωρείται  καλό για άρδευση και μελλοντικά μπορεί να λειτουργήσει ευεργετικά για την ανάπτυξη της περιοχής.
Όπως ανέφερε ο διευθυντής Ορυχείων του ενεργειακού κέντρου της ΔΕΗ Κώστας Γίδης, η λίμνη προκλήθηκε από εργασίες εξόρυξης λιγνίτη. Ο υδροφόρος ορίζοντας της περιοχής είναι ψηλά και πρόκειται ουσιαστικά για δύο μεγάλα σκάμματα που ενοποιήθηκαν όταν μάζεψαν νερό λόγω των μεγάλων βροχοπτώσεων. Η λίμνη έχει πλέον έκταση περί τα τετρακόσια στρέμματα, με μέγιστο βάθος 30 μέτρα.
Σύμφωνα με τις περιβαλλοντικές μελέτες που έχει εκπονήσει η ΔΕΗ, η επιχείρηση θα αντλήσει το νερό διοχετεύοντάς το στον Αλφειό ποταμό που γειτνιάζει και θα προχωρήσει στην εκμετάλλευση του λιγνίτη που υπάρχει στο συγκεκριμένο ορυχείο. Στην συνέχεια θα κάνει εργασίες αντιστήριξης και θα μπαζώσει αυτά τα σκάμματα, γιατί υπάρχουν τα αρχαιολογικά ευρήματα από την αρχαία Τραπεζούντα, που δεν πρέπει να καταστραφούν.
Οι περιβαλλοντικές μελέτες προβλέπουν την εκτροπή της κοίτης του Αλφειού ποταμού και στο τελικό στάδιο θα υπάρχει μια μικρή λίμνη που θα βρίσκεται όμως σε άλλο σημείο και προσδιορίζεται γεωγραφικά κάτω από το χωριό Κυπαρίσσια.
Και ενώ όλα αυτά διαδραματίζονται και το πεδίο της νέας λίμνης υπόκειται σε ριζική ανάπλαση/μετακόμιση, στην Εύβοια οι παλιές εξορύξεις της ευρύτερης περιοχής Μαντουδίου δημιούργησαν κοιλότητες και παγίδευσαν μεγάλες ποσότητες νερού, δημιουργώντας νέες μικρές λίμνες. Μια από αυτές , δίπλα σχεδόν στον ποταμό Κηρέα και στον «Μεγάλο πλάτανο» κοντά στο χωριό Προκόπι, εντυπωσιάζει για το μέγεθος και τα καθαρά νερά της.

Στη Νέα Υόρκη ο κλιματισμός των δρόμων απαγορεύεται…



Παρά την κρίση πολλά ελληνικά μαγαζιά λειτουργούν κλιματισμούς με ορθάνοικτες πόρτες – ενώ τα χειμώνα άλλα μαγαζιά ξοδεύουν ενέργεια για τη θέρμανση του ανοιχτού χώρου με υγραέριο…
Στην Νέα Υόρκη πάντως,  πριν μερικά χρόνια, ίσχυε αλλά δεν αποκλείεται να ισχύει και σήμερα, παρά την καταβύθιση της τιμής του πετρελαίου, κάποιος περιορισμός  :
Η επιχείρηση Παράγωγης Ηλεκτρισμού της Νέας Υόρκης Con Edison ενημέρωνε  τους  καταστηματάρχες ότι όταν διατηρούν τις πόρτες τους ανοικτές, με το κλιματιστικό σε λειτουργία, εκτός από τη σπατάλη των χρημάτων τους  θα αντιμετωπίζουν τις κυρώσεις του Δήμου…
Εν όψει, έργο της Νατάσας Τέκνου

Παρίσι: 15.000 ατομικά σταχτοδοχεία κατά της ρύπανσης από αποτσίγαρα


OIKOLOGEIN : Θυμάμαι ακόμη με αγανάκτηση και στα πρόθυρα εγκεφαλικού, κάτι παλιές εικόνες από κεντρικούς δρόμους των ελληνικών πόλεων, όταν κάποιοι ΙΧηδες άνοιγαν την πόρτα του αυτοκινήτου τους και άδειαζαν το σταχτοδοχείο στο δρόμο…Τι αίσχος, και πόσο αισχρότερο ήταν ακόμη και από τις γόπες ,  που «θάβουν» ορισμένοι στις παραλίες….
Η ΕΙΔΗΣΗ, ΑΠΟ ΤΟ LEFT GR
Οι δημοτικές αρχές του Παρισιού αναλαμβάνουν δράση κατά της ρύπανσης από αποτσίγαρα στους δρόμους της γαλλικής πρωτεύουσας, με τη διανομή ατομικών σταχτοδοχείων.


Μετά από μια εκτεταμένη εκστρατεία ευαισθητοποίησης που ξεκίνησε τον Μάιο, και την τοποθέτηση 30.000 νέων κάδων απορριμμάτων, κάθε ένας από τους οποίους είναι εξοπλισμένος με σταχτοδοχεία, η πόλη του Παρισιού έχει πλέον ξεκινήσει μια νέα εκστρατεία για να ενθαρρύνει τους καπνιστές να ενεργούν πιο υπεύθυνα.
Αυτό το καλοκαίρι, 15.000 τασάκια τσέπης θα διανεμηθούν δωρεάν τόσο στους κατοίκους όσο και στους επισκέπτες του Παρισίου, ως μέρος ενός φιλόδοξου μέτρου για την αντιμετώπιση της ρύπανσης στην «Πόλη του Φωτός». Εξάλλου από την 1η Οκτωβρίου, το πρόστιμο για όσους πετάνε τα αποτσίγαρα τους στους δρόμους θα αυξηθεί στα 68 ευρώ.

Χά­ιν­ριχ Μπαίλ (Heinrich Böll) : Γερ­μα­νι­κὲς οὐ­το­πί­ες Νο 1

γιὰ τὸν Χέλ­μουτ Γκόλ­βί­τσερ, τὸν ἀ­κα­τα­πό­νη­το

1. Ο ΓΚΟΥΝΤΕΡ ΓΚΡΑΣ, προ­σκε­κλη­μέ­νος τῆς οἰ­κο­γέ­νειας Στρά­ους γιὰ κα­φέ, πα­ρα­δί­δει τὴ σκυ­τά­λη τοῦ φι­λο­ξε­νού­με­νου στὸν Ρούν­τι Ντοῦ­τσκε. Ἡ κυ­ρί­α, ὁ κύ­ριος, καὶ τὰ τέ­κνα τῆς οἰ­κί­ας Στρά­ους φω­νά­ζουν στὸν ἀ­περ­χό­με­νο Γκρὰς καὶ τὸν προ­σερ­χό­με­νο Ντοῦ­τσκε: «Νί­κη­σε ὁ Σο­σι­α­λι­σμός!» «Ὄ­χι ὁ Σο­σι­α­λι­σμός», τοὺς δι­ορ­θώ­νει ὁ Ντοῦ­τσκε, «ἀλ­λὰ ἕ­νας Σο­σι­α­λι­σμός». Ἀ­κο­λου­θοῦν ἀγ­κα­λι­ά­σμα­τα, δά­κρυ­α, ἄ­φθο­νος κα­φὲς κι ἀ­σύγ­κρι­τη θαλ­πω­ρὴ τὴ στιγ­μὴ ποὺ ὁ Ντοῦ­τσκε ἁρ­πά­ζει μὲ τὸ χέ­ρι ἀ­πο­φα­σι­στι­κὰ τὸ φρέ­σκο γλύ­κι­σμα ποὺ ἀρ­νι­ό­ταν νὰ ὑ­πα­κού­σει στὸ κου­τα­λά­κι τοῦ γλυ­κοῦ. Οἱ υἱ­οὶ Στρά­ους ρω­τοῦν νὰ μά­θουν γιὰ τὸν Χο­ζέ­α Τσέ. Στὸ δι­πλα­νὸ δω­μά­τιο πε­ρι­μέ­νουν ντρο­πα­λὰ —μὲ δέ­ος σχε­δόν— ὁ Τάν­τλερ, ὁ Κὴσλ καὶ ὁ Σπράγ­κερ. Μό­λις συ­νέ­τα­ξαν ἕ­να φυλ­λά­διο ποὺ ξε­σκε­πά­ζει τὸν Λά­τμανν: πα­ρα­βά­της τοῦ νό­μου! Πε­ρι­μέ­νουν κα­τ’ ἐ­πέ­κτα­ση τὸν ἔ­παι­νο, ἕ­να κά­ποι­ο εἶ­δος τέ­λος πάν­των ἀ­να­γνώ­ρι­σης, καὶ ἂς εἶ­ναι μό­νο ἕ­να φι­λι­κὸ χτύ­πη­μα στὴν πλά­τη. Θὰ ἤ­θε­λαν τό­σο πο­λὺ νὰ γί­νουν μέ­ρος αὐ­τῆς τῆς τό­σο ἐγ­κάρ­διας ὁ­μή­γυ­ρης. Ὁ Ντοῦ­τσκε, συγ­κι­νη­μέ­νος ἀ­πὸ τὸ σε­βα­σμὸ πρὸς τὸ πρό­σω­πό του, τοὺς ἐ­πι­τρέ­πει τὴν εἴ­σο­δο. Ὁ Τάν­τλερ ξε­σπά­ει σὲ κλά­μα­τα, ἐ­νῶ οἱ Κὴσλ καὶ Σπράγ­κερ ἀρ­κοῦν­ται σὲ μά­τια ὑ­γρά.

2. Στὸ πλαί­σιο τοῦ νέ­ου ἀν­τι­τρο­μο­κρα­τι­κοῦ νό­μου, θὰ δη­μι­ουρ­γη­θεῖ μιὰ νέ­α ὑ­πη­ρε­σί­α, ἡ ὁ­ποί­α θὰ λά­βει τὴν ὀ­νο­μα­σί­α «Ἔμ­βιο θερ­μό­με­τρο ‘ὑ­πο­δεί­ξε­ω­ν’». Στό­χος τῆς νέ­ας αὐ­τῆς ὑ­πη­ρε­σί­ας θὰ εἶ­ναι ἡ ἀ­πο­φυ­γὴ νὰ κα­τα­λή­γουν καυ­τὲς ὑ­πο­δεί­ξεις στὶς ψυ­χρὲς λί­στες τῶν ἀ­ζή­τη­των. Ἔ­τσι, ἀ­νὰ ὑ­πό­δει­ξη ἢ ἀ­νώ­νυ­μο τη­λε­φώ­νη­μα θὰ συν­δέ­ον­ται στὴ γραμ­μὴ συγ­χρο­νι­κὰ δέ­κα ψυ­χο­λό­γοι καὶ ἀ­κου­στο­λό­γοι, τῶν ὁ­ποί­ων μέ­λη­μα θὰ εἶ­ναι νὰ ἀ­πο­φαν­θοῦν ἂν ἡ ἐν λό­γῳ ὑ­πό­δει­ξη μπο­ρεῖ νὰ θε­ω­ρη­θεῖ καυ­τὴ ἢ ὄ­χι. Τὸ ἐν­δε­χό­με­νο νὰ κα­τα­λή­ξουν ψυ­χρὲς ὑ­πο­δεί­ξεις σὲ καυ­τὲς λί­στες πα­ρα­βλέ­πε­ται ὡς «ἄ­σχε­το».

Σάββατο, 29 Αυγούστου 2015

Τέξας με olive-boys….


Όλα τα περίμενε κανείς , όχι όμως και  τη μετάλλαξη του Τέξας σε πολιτεία των olive-boys   αντί των παραδοσιακών Cow-boys....
Και όμως, η πανδαμάτωρ αγορά έδωσε σήμα και οι παραγωγοί προσαρμόσθηκαν :  Καθώς το βαρέλι πετρελαίου κατέρρευσε στα 28 δολλάρια,  οι ιδιοκτήτες γης  αντί για το κυνηγητό του μαύρου  χρυσού επενδύουν τώρα στο ελαιόλαδο, αποβλέποντας μάλιστα να φυτέψουν  2.000.000 ελαιόδενδρα έως το τέλος του 2015.
Το Τέξας δεν έχει παράδοση στις ελιές και μέχρι πριν από δύο δεκαετίες δεν υπήρχαν καν ελαιόδενδρα στο έδαφός του. Στα τέλη της δεκαετίας του '90 μικρή μερίδα αγροτών άρχισε να ενδιαφέρεται , καθώς  αποδείχθηκε  ότι  οι κλιματικές συνθήκες στο Κεντρικό & Νότιο Τέξας ήταν παρόμοιες με αυτές της Μεσογείου. Οι ΗΠΑ βρίσκονται στη λίστα των χωρών με τη μεγαλύτερη κατανάλωση ελαιολάδου στον κόσμο, εισάγοντας το 97% του ελαιόλαδου από Ιταλία & Ισπανία, αξίας 1,1 δις δολ. από 400 εκ. δολ. που είχαν εισάγει το 2000.
ΠΗΓΗ ΕΙΔΗΣΗΣ : ΑΓΡΟΝΕΑ



Ἔ­πρε­πε νὰ εἶ­χες ἐ­πι­μεί­νει



του Σέρζι Πάμιες (Sergi Pàmies)


ΣΥΝΑΝΤΙΟΥΝΤΑΙ τυ­χαῖ­α βγαί­νον­τας ἀ­πὸ τὸ θέ­α­τρο. Ἔ­χουν πε­ρά­σει τριά­ντα χρό­νια καὶ πε­ρισ­σό­τε­ρα ἀ­πὸ πε­νήν­τα κι­λά, ἀλ­λὰ εἶ­ναι ἀρ­κε­τὰ κομ­ψοὶ ὥστε νὰ προ­σποι­η­θοῦν πὼς δὲν τοὺς ἐν­τυ­πω­σιά­ζει ἡ πα­ρακ­μὴ καὶ τῶν δυ­ό τους. Ἀ­πὸ τὴν ἐ­πο­χὴ ποὺ ζοῦ­σαν μα­ζὶ δι­α­τη­ροῦν ἀ­κό­μα τὴ φω­νὴ καὶ τὸ βλέμ­μα, καὶ ἀ­να­κτοῦν ἀ­μέ­σως τὴν ἐ­πι­θυ­μί­α νὰ μά­θουν πράγ­μα­τα ὁ ἕ­νας γιὰ τὸν ἄλ­λο, ἀν­τι­πα­ρερ­χό­με­νοι τὴν ἔν­τα­ση ἐ­κεί­νης τῆς ἐ­πο­χῆς, τό­τε πού, ἔ­πει­τα ἀ­πὸ μιὰ εὐ­τυ­χι­σμέ­νη πε­ρί­ο­δο τρι­ῶν χρό­νων ποὺ ὅ­μοι­ά της δὲν ξα­νά­ζη­σαν, χώ­ρι­σαν. Ἡ συ­ζή­τη­ση ξα­να­ζων­τα­νεύ­ει τὶς ἀ­να­μνή­σεις καὶ κα­τα­λή­γουν νὰ μι­λή­σουν γιὰ τὴν τε­λευ­ταί­α μέ­ρα ποὺ πέ­ρα­σαν μα­ζί, τό­τε πού, ἀ­νά­βον­τας τὸ ἕ­να τσι­γά­ρο με­τὰ τὸ ἄλ­λο, ἐ­κεί­νη τοῦ εἶ­χε πεῖ πὼς δὲν τὸν ἀ­γα­ποῦ­σε. Τώ­ρα, πο­λὺ κον­τὰ στὸ θέ­α­τρο ὅ­που μό­λις εἶ­δαν ἕ­να θί­α­σο νε­α­ρῶν ἠ­θο­ποι­ῶν νὰ θρι­αμ­βεύ­ει, ἀν­τι­λαμ­βά­νον­ται πὼς ὑ­πάρ­χουν συ­ναι­σθή­μα­τα ποὺ μπο­ρεῖ κα­νεὶς νὰ καυ­τη­ριά­σει ἀλ­λὰ ὄ­χι καὶ νὰ ἐ­ξα­φα­νί­σει. Ἐ­πι­δει­κνύ­ουν μιὰ τρυ­φε­ρὴ ἐγ­καρ­δι­ό­τη­τα, ἡ ὁ­ποί­α, ἂν ἦ­ταν συ­ναι­σθη­μα­τί­ες, θὰ τοὺς συγ­κι­νοῦ­σε. Ἐ­κεῖ­νος τῆς θυ­μί­ζει τὸ χρῶ­μα ποὺ εἶ­χαν οἱ βα­λί­τσες καὶ τὴν, τό­σο θλι­βε­ρή, στιγ­μὴ ποὺ τῆς ἐ­πέ­στρε­ψε τὰ κλει­διά. Κα­τε­βά­ζον­τας λίγο το βλέμ­μα της, ἐ­κεί­νη τοῦ λέ­ει: «Ἔ­πρε­πε νὰ εἶ­χες ἐ­πι­μεί­νει.» Ἐ­κεῖ­νος ἀ­κού­ει τὸ σχό­λιο δί­χως νὰ ἀν­τι­δρά­σει. Στέ­κε­ται ὄρ­θιος, μὲ τὸν για­κὰ τοῦ παλ­τοῦ ἀ­να­ση­κω­μέ­νο καὶ τὰ χέ­ρια στὶς τσέ­πες, ἂν καὶ ἀ­μέ­σως αἰ­σθά­νε­ται τὴν ἀ­νάγ­κη νὰ ἀλ­λά­ξει τὴν τρο­πὴ ποὺ ἔ­χει πά­ρει ἡ συ­ζή­τη­ση καί, μὲ ἐ­πι­δε­ξι­ό­τη­τα, κα­τα­φέρ­νει νὰ μι­λή­σουν γιὰ ὅ­σα ἔ­χουν κά­νει, γιὰ τὰ παι­διὰ ποὺ ἀ­πέ­κτη­σαν (καὶ ἔχασαν) καὶ γιὰ τὰ ἐ­παγ­γέλ­μα­τα ποὺ τοὺς κρα­τοῦν ἀ­πα­σχο­λη­μέ­νους. Τὴ στιγ­μὴ ποὺ ἀ­πο­χαι­ρε­τι­οῦν­ται μὲ τὴν ὑ­πό­σχε­ση νὰ ξα­να­ϊ­δω­θοῦν, ξέ­ρουν ὅ­τι δὲν πρό­κει­ται νὰ τὴν τη­ρή­σουν. Ἐ­κεί­νη για­τί δὲν εἶ­ναι θι­α­σώ­της οὔ­τε τῶν συ­ναν­τή­σε­ων μὲ πα­λαι­οὺς συμ­μα­θη­τὲς οὔ­τε τῶν εὐ­και­ρια­κῶν ἐ­ξό­δων γιὰ δεῖ­πνο μὲ κά­ποι­ον ἀ­πὸ τοὺς πρώ­ην της. Ἐ­κεῖ­νος για­τί αἰ­σθά­νε­ται ἀ­μήχα­νος καὶ λίγο πλη­γω­μέ­νος.

Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2015

Ροκ και τροφή

Στο παλιό σχολείο Ολύμπου Αναβύσου, θα ροκάρουν και εν ταυτώ θα συγκεντρώνουν τρόφιμα !

«DERSU UZALA», το αριστούργημα του Ακίρα Κουροσάβα




Ένα οικολογικό δράμα, μια ταινία- ύμνος στη φύση δοσμένη με απαράμιλλο λυρισμό


·       Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας (1976)

·       2 βραβεία στο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών της Μόσχας (1975)

·       Βραβείο καλύτερης ταινίας καλλιτεχνικού και πειραματικού κινηματογράφου (CEC, Ισπανία, 1977)
* NEW STAR, από τις 3/9/15 στους κινηματοράφους

  
Σκηνοθεσία: Akira Kurosawa
ΣενάριοAkira Kurosawa, Yurily Nagibin
(βασισμένο σε βιβλία του τοπογράφου- εξερευνητή Vladimir Arsenyev)
Πρωταγωνιστούν: Yurily Solomin, Maksim Munzuk, Mikhail Bycklov
Μουσική: Isaak Shvarts

ΣΥΝΟΨΗ
Πρόκειται για ένα οικολογικό δράμα, έναν ύμνο στη φύση, που για κεντρικό πρόσωπο έχει τον ομώνυμο ήρωα. Το σενάριο βασίστηκε στα δύο βιβλία του τοπογράφου/εξερευνητή Βλαντιμίρ Αρσένιεφ, ο οποίος το 1902 μαζί με την ομάδα του στάλθηκε να χαρτογραφήσει την περιοχή Ουσούρι της Σιβηρίας. Εκεί γνωρίζεται με τον μικρόσωμο ηλικιωμένο κυνηγό Ντερσού Ουζαλά (που ζει για χρόνια στη φύση και έχει γίνει ένα με αυτήν) και αποφασίζουν να γίνει ο οδηγός τους. Στην αρχή τον παρεξηγούν επειδή μιλάει με το νερό, τη φωτιά και τον άνεμο. Αλλά οι γνώσεις του γύρω από τα μυστικά της φύσης εντυπωσιάζουν τον Αρσένιεφ και σύντομα αναπτύσσεται μεταξύ τους μια βαθειά φιλία. Με ένα λυρικό τρόπο, σχεδόν σε στυλ ντοκιμαντέρ, ο Κουροσάουα δείχνει τον εκπρόσωπο του πολιτισμού και των επιστημών ως έναν ανίδεο (όπως κι εμείς οι θεατές) μπροστά στο μεγαλείο της φύσης, που κοιτάμε αλλά δεν βλέπουμε. Γυρισμένο σχεδόν εξ ολοκλήρου στη φύση, η ταινία έχει εκπληκτικά πλάνα, γνήσια συγκίνηση και πολλά πράματα που μπορεί να μάθει ένας άνθρωπος της πόλης.

φυσική ιστορία


της Τζούλιας Φορτούνη*

δεν μου αρέσουν τα φυτολόγια
ούτε τα’ αποξηραμένα άνθη
ανάμεσα στις σελίδες βιβλίων

δεν θα δεχτώ ποτέ
πως είσαι μόνο ένα αποτύπωμα
ενός σπάνιου αστερία
που ξεράθηκε κάποτε
πάνω σε μια πέτρα

μερικοί αυτό το λένε ιστορία
άλλοι ανάμνηση
εγώ απλώς θάνατο

θέλω πάντα να ευωδιάζεις
σαν το κυκλάμινο μες τη βροχή
ή σαν φυτό θαλασσινό
με όλη σου την ανάσα
με όλη σου τη ζωή
να είσαι εδώ
μοναχικό κοράλλι
στο δικό μου το βυθό


*από τη συλλογή «ΦΥΣΙΚΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟ», εκδόσεις ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑΣ

O εξαρτημένος είναι "δικός μας".....



 Η εξάρτηση δεν κάνει διακρίσεις. Εμείς; Ο εξαρτημένος είναι κάποιος που ξέρουμε, ένας συγγενής, ένας φίλος, ένας  γείτονας. Ο εξαρτημένος είναι ένας δικός μας. Οι κοινωνικός στιγματισμός κρατάει αυτόν και την οικογένειά του μακριά από τη θεραπεία και εμποδίζει την επανένταξή του στην κοινωνία. Ας μην αφήνουμε το στίγμα να γίνεται πιο δυνατό από την εξάρτηση……… To στίγμα μας είναι η ένταξη.
Το Θεραπευτικό Πρόγραμμα Απεξάρτησης ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ και το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου συνδιοργανώνουν για δεύτερη συνεχή χρονιά διήμερο κινηματογραφικών προβολών στις  31 Αυγούστου και την 1η Σεπτεμβρίου στο χώρο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων. Οι προβολές θα περιλαμβάνουν μια σειρά ταινιών μικρού μήκους και μία ταινία μεγάλου μήκους και θα ξεκινούν στις 21:00.
H είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό.