Elizabeth Nead : Στο λιμάνι της Καρύστου

Elizabeth Nead : Στο λιμάνι της Καρύστου
Εlizabeth Nead : Στο λιμάνι της Καρύστου

Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2015

400 ευρώ πρόστιμο ανά γόπα….


Παλιά, δεν θυμάμαι τίποτε πιο αηδιαστικό στους δρόμους από το να ανοίγει μια πόρτα αυτοκινήτου, να προβάλλει ένα χέρι με τασάκι, να το τινάζει και να αποθέτει στην άσφαλτο καμιά δεκαριά γόπες…Τώρα πλέον,  η μνήμη αυτής της   αθλιότητας έχει εμπεδώσει   την απέχθειά μου για τις μεμονωμένες γόπες τσιγάρων που κάποιοι σβήνουν – συχνά με απίστευτη θρασύτητα – στους δημόσιους χώρους. Επί πλέον  διατηρώ άσβεστο μίσος εναντίον της αντιαισθητικής και εξίσου γαϊδουρινής απόθεσης γοπών στις αμμουδιές – θέμα με το οποίο έχουν ασχοληθεί οργανώσεις και περί του οποίου γράφτηκαν διάφορα στα περιοδικά ΟΙΚΟΤΟΠΙΑ  και  ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ.
Και τώρα, εντυπωσιάστηκα από την  είδηση που ήλθε από την μακρινή Σιγκαπούρη :
Πρόστιμο  400 ευρώ επιβλήθηκε   σε έναν άνδρα από την  Εθνική Υπηρεσία Περιβάλλοντος της Σιγκαπούρης, για κάθε μία από τις γόπες που διαπιστωμένα πέταξε από το παράθυρο του διαμερίσματός του. Και ο «λογαριασμός έφτασε τα 13.200 ευρώ (400Χ33), με διαπιστωμένες 33 γόπες δικής του προελεύσεως…Και σα να μην έφτανε αυτό :  ο  παραβάτης υποχρεώθηκε και σε κοινωφελή εργασία τεσσάρων ημερών !
Σε μας και ανεξάρτητα από τη συλλογή γοπών, η καπνορύπανση παραμένει ζήτημα. Ζήτημα  που μάλιστα επανήλθε δριμύτερο,  μετά την αποτυχία της πρόσφατης απαγορευτικής πολιτικής.   


Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2015

Δίνουν πνοή στον Εθνικό Κήπο


Της ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ ΚΑΡΙΜΑΛΗ

 

Σημείωση ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ : Η ιστορία των «αναπλάσεων» είναι μια κακόφημη ιστορία, αν κρίνει κανείς από περιπτώσεις όπως αυτή του Πάρκου Αγρινίου. Σίγουρα, ένας «εμπλουτισμός» των χρήσεων του Εθνικού Κήπου είναι επιθυμητός, όμως πρέπει να μην θίξει στο παραμικρό τον χαρακτήρα της «όασης πρασίνου», σε μια πόλη που τον στερείται σε μεγάλο βαθμό. Κατά τα άλλα, πρέπει να σημειώσουμε τις προ καιρού αντιρρήσεις έγκυρων γεωτεχνικών στην «μετάλλαξη» του κήπου σε υπαίθριο εκθεσιακό χώρο

 

Λύση στα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο Εθνικός Κήπος φαίνεται να δίνει ο Δήμος Αθηναίων, ο οποίος το προσεχές διάστημα αναμένεται να προχωρήσει σε δράσεις που στοχεύουν στην αναζωογόνησή του.

Σήμερα, ο Εθνικός Κήπος βρίσκεται στο επίκεντρο μιας διαμάχης φορέων, η οποία ουσιαστικά ξεκίνησε πριν από τρία χρόνια, όταν και καταργήθηκε το ΝΠΔΔ που μέχρι τότε είχε την ευθύνη διαχείρισής του.

Από τη μία πλευρά, μερίδα φορέων και κατοίκων εκτιμούν ότι ο Εθνικός Κήπος πρέπει να διατηρήσει τον χαρακτήρα του, χωρίς παρεμβάσεις και εκδηλώσεις. Από την άλλη, καταγράφονται φορείς που θεωρούν ότι η αντίληψη αυτή μετατρέπει τον Κήπο σε «κοιμητήριο».

Στη μέση, ο Δήμος Αθηναίων ο οποίος απέφευγε μέχρι τώρα να πάρει σαφή θέση στην κόντρα που είχε ξεσπάσει. Προσφάτως, ωστόσο, αποφάσισε να κινητοποιηθεί, παίρνοντας την κατάσταση στα χέρια του.

Σύμφωνα με συνεργάτες του Γ. Καμίνη, γίνονται προσπάθειες ώστε ο Εθνικός Κήπος να βγει από την αφάνεια, στέλνοντας παράλληλα μήνυμα προς τις δύο πλευρές που ερίζουν για την πράσινη όαση, ότι «την αποκλειστική και τελική ευθύνη για τη λειτουργία του την έχει η δημοτική αρχή της πόλης».

Ο Κήπος έχει περιέλθει πλήρως στην αρμοδιότητα του Δήμου Αθηναίων εδώ και τρία χρόνια μετά την κατάργηση του ΝΠΔΔ, που μέχρι τότε τον διαχειριζόταν. Ενα χρόνο αργότερα, το δημοτικό συμβούλιο Αθηναίων εγκρίνει πρόταση του οργανισμού «ΝΕΟΝ» του Δημήτρη Δασκαλόπουλου, με σκοπό να φιλοξενηθεί στον χώρο έκθεση με σύγχρονα έργα τέχνης.

Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου 2015

Αστυνομικά κείμενα

 

«Λαμπηριζούσης και σελαγιζούσης της σελήνης παρά την λίμνην της Δοϊράνης εωράκαμεν τους ληστάς. Κράζων δε, «Σταθήτε ρε πούστηδες, γαμώ το σταυρό σας» και απαντησάντων, «κλάστε μας τ’ αρχίδι@, απέδρασαν»

Αναφορά του Ανθυπαστυνόμου Ι.Πετράκη προς την προϊσταμένη αρχή, 1923
Δημήτρης Κωστόπουλος, «Ο Νταβέλης στο Σικάγο», Αθήνα , «Ευώνυμος»


.
 Αστυνομική διαταγή που εξέδωσε ο διοικητής του αστυνομικού τμήματος Ματαράγκας Καρδίτσας, στις 8 Δεκεμβρίου 1907,  αποκαλυπτική για τα ήθη της επαρχίας εκείνης της εποχής.
«Προς απάσας τας αρχάς που διοικούν το χωρίον Ματαράγκα Καρδίτσης:
Δήμαρχο, ιερέα του χωριού, Δάσκαλο και άπαντας τους προύχοντας του χωρίου.
Ήρθα εις Ματαράγκαν κατόπιν διαταγής του διοικητού μου μετά ενός χωροφύλακος προς επιβολήν της τάξεως, από άκρου εις άκρον του χωρίου, άνευ χρονοτριβής και άμεσα.
Διότι προχθές στο σιργιάνη μετά την Θίαν και Ιεράν Λιτουργίαν εν τω ναό όταν έπεζαν τα κλαρίνα και τα όργανα ο Κώστας (ας μην αναφέρο το ονομά του) χόρεβε σινέχεια μπροστά χορίς να αφίνη και τους άλους να χορέψουν μπροστά με κατά συνέπια παραξιγιθήκατε και πλακoθίκατε στο ξίλο με τα παλούκια και τα μαχέρια με αποτέλεσμα και κατά σινέπια να τραβματιστούν πολλοί άνθροποι.
Πάραφτα να εφαρμόσετε απάσας τα εξίς διαταγάς μου:
1) Αν ξανασιμβή τιάφτη πράξης εν τω χωρίο να γνορίζετε ότι θα σας συλλάβω και άνεφ χρονοτριβής αμέσος θα σας κλείσο στη φυλακή. Όταν πέζουν τα κλαρίνα και τα μουσικά όργανα στο σιργιάνη στο πανιγίρη και στο γάμο πρέπη να χορέβουν μπροστά άπαντες που επιθιμούν να χορέψουν και όχι μόνο ο ίδιος άνθροπος. Αφτό είνε γαηδουριά.
2) Μου αναφέρθικε ότι ο γάηδαρος του χαντζόπουλου τον Σεπτέμβριο μπίκε στο καλαμπόκι του Βάϊου (ας μην αναγράψο το επίθετο) και ο Βάϊος εκνεβρίστικε και κάρφοσε τον γάηδαρο με την αξάλη στο ένα καπούλι. Καταλαβένετε ο γάηδαρος δέν είναι όνος αλά ο Βάϊος. Άνεφ πολόν σκέψεον καταλαβένη κανής ότι το κεφάλη δεν έχει μιαλό αλά κολοκιθόσπορο. Απαγορεύετε να ξαναγίνη εκ νέου τέτιο απαράδεκτο ή παρόμιο πράγμα.
3) Πίγα στο μαγαζή για καφέ και από έξο βρομούσε κατρουλιό. Απαγορεύετε νά κατουράτε έξω στον τίχο του μαγαζιού.
4) Απαγορεύετε το βρισίδιν το φονασκίν και εντός του καφενίου το ανεμίζιν διότι είναι χιμόνας και εσθάνετέ τις αποφορά από τι βρόμα. Όστις επιθιμή να ανεμιστή να εξέρχετε έξοθεν του καφενίου.

Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2015

Πιο επίκαιρο δεν γίνεται....


Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΡΚΟΥΔΑ ΤΗΣ ΠΙΝΔΟΥ


 
  Μια επιλογή του Γιάννη Ζήβα από διήγημα του ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΑΤΖΗ
 
....Εκείνη  η  ψιλή  βροχούλα  τά 'κανε  όλα, απ' αυτήν  γίνηκαν  όλα. Πήρε  πάλι  τον  κατήφορο  για  τη  ρεματιά, πήρε  τον  ανήφορο  για  το  δάσος. Εκεί  τον  έπιασε  η  μπόρα. Στάθηκε  όσο  να  περάσει---πέρασε  γρήγορα, πήρε  πάλι  τον  ανήφορο  σιγά-σιγά  για  το  ξέφωτο. Ο  ήλιος  πρόβαλε  πάλι, ο  τόπος  απόμεινε  υγρός, μπροστά  του  όλο  το   μικρό  λιβάδι. Έκατσε  στη  συνηθισμένη  του  θέση---ήτανε  σήμερα  πολύ  λυπημένος, δεν  τ' άνοιξε  το   δισάκι  του---καθόταν  εκεί  θλιμμένος . 
Κι  ολότελα  ξαφνικά  τα  'δε  μπροστά  του.Σηκώθηκε, τα  κοίταξε, ξανακοίταξε---δε  μπορεί  να  γελιότανε, τα  'ξερε. Ήταν  αυτά. Τ' αρκουδίστικα  χνάρια, τα  μεγάλα  της  πέλματα. Αυτή  ήταν.Η  αρκούδα  του  Σμόλικα, του  Πάπιγκου, της  Πολιάνας, --η  Μάρω  της  Πίνδου. Και   ζούσε  ακόμα. Ζούσε  κι  αυτή. Η  λύπη  του  σκόρπισε  μονομιάς---η  καρδιά  του  κτύπησε  δυνατά, στον  παλμό  της  βουνίσιας  του ράτσας, της  δικής  του  της  γής. Σαν  τώρα  μονάχα   να  'φτασε  εκεί, σαν   τώρα  μονάχα  να  'χε  γυρίσει. Αυτά  τα  χνάρια  φαίνονταν  τώρα , ξαναφαίνονταν   μετά, η  σιγουριά  του  η  χαμένη  πως  είχε  φτάσει  σε  τόπο  που  δεν  ήταν  ανύπαρκτος, πού  δεν  ήτανε  της  νοσταλγίας  του  μόνο, της  φαντασίας  του , η  σιγουριά  που  'χε  χάσει  μέσα  σ' αυτούς  τους  τρελούς, τους  μισούς, τους  αφιονισμένους  , τους  νικημένους  ανθρώπους , αυτή  τη  σιγουριά  την  βρήκε  γυρίζοντας.
  Πήγε  ως  την  άλλη  άκρη  απ'  το  ξέφωτο, έφτιασε  λίγο  τον  τόπο  με  τις  παλάμες  του, άδειασε  εκεί  το  δισάκι  του. Την  άλλη  μέρα  ξεκίνησε  απ'  το  πρωί, ---το  ψωμί, το  τυρί, που  της  άφησε, δεν  ήταν  εκεί. Της  έφερε  πάλι  και  ζάχαρη. Και  τις  άλλες  μέρες, κάθε  μέρα.
Εν όψει : Αρκούδα της Πίνδου, ευτυχώς όχι η τελευταία, που σκοτώθηκε πρόσφατα από αυτοκίνητο...

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2015

Eχίνος ο θεραπευτικός


του K. Θ. Μπουχέλου ,  Ομότιμου Καθηγητή Γεωπονικού Παν/μίου Αθηνών
ΠΗΓΗ : ΒΙΟΚIPOS-BIOPRASINO.GR


Πρόκειται για πολυετές βότανο που αναπτύσσεται στους λειμώνες της Δυτικής B. Αμερικής και καλλιεργείται στην Ευρώπη. Ανήκει στην οικογένεια των Asteraceae.  Ονομάστηκε έτσι από την ελληνική λέξη ἐχῖνος (αχινός), για τα αγκαθωτά άνθη του.
Η επιστημονική ονομασία του φυτού είναι Echinacea angustifolia (με λεπτά φύλλα). Υπάρχει σε πολλές χρωματικές ποικιλίες ανθέων (E. purpurea (πορφυρή), E. paradoxa x purpurea, E. pallida (ωχρή), Ρurpurea-rubinstern, Purple Emperor, Hot Papaya, Gemini Pink, Pink Sorbet, Double Orange, Wild Berry, Marmalade, Green Jewel, Gum Drop, Glowing Dream, Rubinglow, Tiki Torch, Μilkshake (λευκή), Guava Ice, Piccolino,Magnus, Razzmatazz, Butterfly Kisses, Baby Swan Deep Pink, και φυσικά ... Julia!
Μερικά είδη του φυτού Echinacea, καλλιεργούνται ως καλλωπιστικά σε κήπους. Διατηρούν ένα ελκυστικό φύλλωμα όλο τον χρόνο και αντέχουν σε ποικιλία συνθηκών.


Υπήρξε ένα από τα πιο διαδεδομένα βότανα των Ινδιάνων, που το χρησιμοποιούσαν για να θεραπεύουν από μολύνσεις (πονόλαιμο, βήχα, πονοκέφαλο) μέχρι και δαγκώματα φιδιών.

Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2015

Ο ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΤΩΝ ΩΡΙΜΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ


Επιλογή της ΑΝΝΑΣ  ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ
Από έργο του Mario de Andrade (1893 – 1945). Βραζιλιάνου Ποιητή, Συγγραφέα, δοκιμιογράφου, φωτογράφου και μουσικολόγου

« Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ό,τι έχω ζήσει έως τώρα……
Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.
Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.    
Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν  τη θέση τους,  το ταλέντο τους  και  τα επιτεύγματα τους.
Μισώ να  είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι  άνθρωποι  δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο….  μετά βίας για την επικεφαλίδα.
Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται… Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα…

ΣΤΑ ΔΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝΑ

Του Γιάννη Ζήβα

 Άν  υπάρχει  μία  περιοχή  που  φέρνει  στην  φαντασία  μας  πιο  έντονα  την  εικόνα  του  τραγοπόδαρου  θεού  αυτή  είναι  η  Αρκαδία  και  κυρίως  τα  δάση  των  κεντρικών  και  βορείων  περιοχών  της ,  όπου  δεσπόζει  το  όρος  Μαίναλο . 
  Ο  Παν  ήταν  γιός  του  Ερμή  και  συνδέεται  τόσο  με  τα  δάση  όσο  και  με  τους  βοσκούς  με  τους  οποίους  δεν  δίσταζε  να  χαριεντίζεται  και  πολλάκις  να  τους  φοβίζει  πετώντας  πέτρες  ανάμεσα  στα  κοπάδια  τους, και  δημιουργώντας  πανικό !!!  Ο  πανικός  στον  οποίο  συχνά  αναφερόμαστε  έχει  ετυμολογική  προέλευση  την  λέξη  ΠΑΝ. Είναι  ο  θεός  τον  οποίο  σε  βρεφική  ηλικία  παρουσίασε  ο  Ερμής  στους  Ολύμπιους  Θεούς  όπου  η  θέα  του  μικρού  τραγοπόδαρου  εδημιούργησε   φαιδρότητα  εις  ΠΑΝΤΑΣ.«Πάνα  δε  μιν  καλέεσκον ότι  φρένα  πάσιν  έτερψε», αναφέρει  ο  ομηρικός  ύμνος , δηλαδή  τον  ονόμασαν  Πάνα  διότι  έτερψε  με  την  θέα  του  τις  ψυχές  πάντων.
  Το  όρος  Μαίναλο  με  υψηλότερη  κορυφή  την  Οστρακίνα (1981 μ.) εκτείνεται  στις  κεντρικές  περιοχές  της  Πελοποννήσου  και  είναι  ονομαστό  για  τα  περίφημα  ελατοδάση  του, το  γκριζόμαυρο   μάρμαρό  του  καθώς  και  για  το  ελατίσιο  μέλι  του  που  λόγω  των  λευκών  ανταυγειών  του  φέρει  την  ονομασία  «βανίλια».

Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2015

Αὐτοκτονία


Toυ Πέτερ Ἄλτενμπεργκ (Peter Altenberg)
Η ΖΩΗ τοῦ εἶ­χε γί­νει γιὰ χί­λιους δυ­ὸ λό­γους ἀ­βά­στα­χτη.
    Ἡ κυ­ρί­α μι­λοῦ­σε μὲ ὑ­πέρ­με­τρο ἐν­θου­σια­σμὸ γιὰ τὸν κύ­κλο τρα­γου­δι­ῶν τοῦ Φρὰν­τς Σοῦμ­περτ «Τὸ χει­μω­νι­ά­τι­κο τα­ξί­δι» καὶ τὸν ἰ­δα­νι­κὸ ἑρ­μη­νευ­τὴ κύ­ριο D­u­h­an. Ἐν­τού­τοις ὅ­λα τοῦ ἦ­ταν μα­κρι­νά, μα­κρι­νά, μα­κρι­νά. Ἐ­γὼ ὅ­μως ὄ­χι.
       Ἁρ­πά­χτη­κε ὅ­πως ὁ πνιγ­μέ­νος ἀ­π’ αὐ­τὴ τὴν ἀ­πο­λύ­τως ἀ­νά­ξια, ἀ­σή­μαν­τη ζω­ή. Ὁ Φρὰν­τς Σοῦμ­περτ πέ­θα­νε στὰ τριά­ντα ἕ­να του χρό­νια. Του­λά­χι­στον εἴ­κο­σι πέν­τε χρό­νια ἀ­κό­μη θὰ μπο­ροῦ­σε νὰ προ­σφέ­ρει εὐ­χα­ρί­στη­ση στὸν κό­σμο! Γιὰ ποι­ό λό­γο λοι­πὸν κα­τα­γί­νον­ται μὲ τὰ προ­σω­πι­κά του ἀ­δι­ά­φο­ρα πε­ρι­στα­τι­κὰ αὐ­τοὶ ποὺ δὲν ὠ­φε­λοῦν κα­νέ­ναν, δὲν προ­σφέ­ρουν εὐ­χα­ρί­στη­ση σὲ κα­νέ­ναν, προ­πάν­των δὲν ἀ­πο­γει­ώ­νουν κα­νέ­ναν, ἔ­στω γιὰ μιὰν ὥ­ρα, πά­νω ἀ­π’ τὴν κε­νό­τη­τα τῆς ἀ­νύ­παρ­κτης ζω­ῆς τους! Σπί­τι τοῦ F­r­a­nz-S­c­h­u­b­e­rt στὴ N­u­ß­d­o­r­f­er στρά­σε, Βιέν­νη ΙΧ, ποι­όν δι­έ­σω­σες;! Κοι­μό­σουν σ’ ἕ­να κρε­βά­τι ὅ­πως ὅ­λοι οἱ ἄλ­λοι, καὶ πλε­νό­σουν σ’ ἕ­να με­ταλ­λι­κὸ λα­βο­μά­νο. Φο­ροῦ­σες ἕ­να ἀ­σή­κω­το, μα­κρύ, φαρ­δύ, μαῦ­ρο ἄ­θλιο παν­τε­λό­νι, καὶ ἐμ­πνεύ­στη­κες τὰ ἀ­θά­να­τα τρα­γού­δια σου στὸ μι­κρὸ πε­ρι­βάλ­λον τῆς Βι­έν­νης! Δὲν ἀ­γα­πή­θη­κες πο­τὲ καὶ ὅ­μως ἔ­δω­σες τὰ πάν­τα στὸν κό­σμο ποὺ δὲν σὲ κα­τά­λα­βε πο­τὲ καὶ δὲν σοῦ εἶ­πε πο­τὲ ἕ­να εὐ­χα­ρι­στῶ! Ἐ­πει­δὴ στὸ «εὐ­χα­ρι­στῶ» ἀ­νή­κει ἡ κα­τα­νό­η­ση, γιὰ τὴν ὁ­ποί­α ὀ­φεί­λει κα­νεὶς νὰ εὐ­χα­ρι­στεῖ!
 

Πηγή: (Μέσω  Πλανοδίου) D­er N­a­c­h­l­a­ss (Τὰ κα­τά­λοι­πα). S. F­i­s­c­h­er V­e­r­l­ag, B­e­r­l­in 1925, σσ. 114-115.



Σάββατο, 17 Ιανουαρίου 2015

ΠΕΡΙ ΑΡΚΤΟΥ Ο ΛΟΓΟΣ


Τoυ Γιάννη Ζήβα

Σύμφωνα  με  την  μυθολογία  μας  υπάρχουν  τρείς  εκδοχές  σχετιζόμενες  με  την  Άρκτο.

Κατά  την  πρώτη  εκδοχή  ο  βασιλέας  της  Αρκαδίας  Λυκάων  είχε  αποκτήσει  θυγατέρα , την  νύμφη  Καλλιστώ. Την  ερωτεύθηκε  ο  Ζεύς  και  μαζί  της  απέκτησε  γιό, τον  Αρκάδα, γενάρχη  των  Αρκάδων. Η  Ήρα  από  ζηλοτυπία  μεταμόρφωσε  την  Καλλιστώ  σε  αρκούδα. Ο  γιός  της  ο  Αρκάς, όταν  είχε  βγεί  για  κυνήγι  την  συνάντησε  σε  ένα  δάσος  και  μήν  γνωρίζοντας  ότι  είναι  η  μητέρα  του  μεταμορφωμένη  σε  αρκούδα  την  κυνήγησε  για  να  την  σκοτώσει. Επεμβαίνει  τότε  ο  νεφεληγερέτης  Δίας  και  για  να  σώσει  την  Καλλιστώ, την  άρπαξε   στους  ουρανούς  μαζί  με  τον  γιό  της  τον  Αρκάδα  και  τους  μεταμόρφωσε  σε  αστερισμούς, στην  Μεγάλη  και  στην  Μικρή  Άρκτο  αντίστοιχα, ένα  δε  άστρο  της  Μεγάλης  Άρκτου  το  κατέστησε  φρουρό  και  προστάτη  των  αστερισμών ( αυτός  είναι  ο  Αρκτούρος = ουρός  της  άρκτου, δηλαδή  φρουρός, προστάτης).
Κατά  την  δεύτερη  εκδοχή  ο  Ζεύς  αγάπησε  την  κόρη  του  Λυκάωνα , την  ευειδή  Καλλιστώ, η  οποία  ήταν  εθνική  θεά  της  Αρκαδίας,  περιοχής  διακρινομένης  για  την  άγρια  ομορφιά  της, τους  συνέλαβε  όμως  η  ζηλότυπη  Ήρα  και  μεταμόρφωσε  την  Καλλιστώ  σε  αρκούδα  και  έστειλε  την  Άρτεμη  να  την  τοξεύσει. Τότε  ο  Ζεύς  «Ερμήν  πέμπει  σώσαι  τον  παίδα, όν  εν  γαστρί  είχεν  η  Καλλιστώ, και  αυτήν  εποίησεν  αστερισμόν, την  μεγάλην  Άρκτον». Το  παιδί  που  έσωσεν  ο  Ερμής  ήταν  ο  Αρκάς, γενάρχης  των  Αρκάδων.
Κατά  την  τρίτη  εκδοχή , η  αρκούδα  ήταν  βασιλοπούλα  που  μεταμορφώθηκε  σε  αρκούδα  από  κάποια  κατάρα  της  μάνας  της. Το  δέρμα  αυτής  της  αρκούδας  το  κάρφωσαν  στον  ουρανό, που  τότε  ήταν  πλησίον  της  επιφάνειας  της  γής  και  την  άγγιζε. Η  δορά  της  αρκούδας  φαίνεται  ακόμη  και  σήμερα  στον  ουρανό ( αστερισμός της  Μεγάλης  Άρκτου), τα  δε  αστέρια  που  αποτελούν  τον  αστερισμό  αυτό  είναι  τα  καρφιά  με  τα  οποία  εκάρφωσαν  το  δέρμα.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ  ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟΥ  ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ*
Η  αρκούδα  βρίσκεται  στην  κορυφή  της  οικολογικής (τροφικής ) πυραμίδας  της  ευρωπαϊκής  πανίδας, μαζί  με  τον  λύγκα, τον  λύκο  και  τον  αετό. Σε καμμιά  περίπτωση  ο  άνθρωπος  δεν  μπορεί  να  την  υποκαταστήσει. Γι ‘ αυτό  εξοντώνοντάς  την  επιφέρει  μεγάλη  ανισορροπία  στην  όλη  τροφική  αλυσίδα.

*Πηγή : Δελτίο  φίλων  της  ελληνικής  Αρκούδας



«Kαθαρίστρια του LifeStyle»

                                                                
                                     του Αντώνη Τσιπιανίτη,
                            σε σκηνοθεσία Σταμάτη Πατρώνη,
                                    με την Φανή Παλιούρα

                                        

Συνεχίζεται μέχρι το Πάσχα στον Πολυχώρο Vault, κάθε Παρασκευή, λόγω επιτυχίας “Η Καθαρίστρια του Lifestyle”.


Μετά την “ Πόρνη από πάνω” ο συγγραφέας Αντώνης Τσιπιανίτης και ο σκηνοθέτης Σταμάτης Πατρώνης παρουσιάζουν την “Kαθαρίστρια του “LifeStyle”. Η ζωή στα lifestyle περιοδικά φιλτράρεται μέσα απ'το βλέμμα της Πελαγίας, μιας καθαρίστριας που εργαζόταν εκεί.

Πάντα αναρωτιόμουν τι να σκέφτονταν εκείνες οι γυναίκες που καθάριζαν τα γραφεία μας και την ίδια στιγμή έβλεπαν να περνάει δίπλα τους ο Σάκης, η Ελένη, η Άννα, η Δέσποινα και όλο το εγχώριο star system, αλλά και πως τους φαινόταν συνολικά αυτό που ονομάζουμε life style” λέει ο συγγραφέας (που ήταν αρχισυντάκτης του Down Town για αρκετά χρόνια).

Λίγα λόγια για το έργο:

Η Πελαγία είναι η γυναίκα που έχει συμβιβαστεί με την ιδέα πως η ζωή δεν είναι γι αυτήν, είναι για τους άλλους. Είναι για τις όμορφες ξανθιές τηλεπαρουσιάστριες, για τις sexy τραγουδίστριες που μικραίνουν αντί να μεγαλώνουν, για τις λαμπερές κυρίες δίπλα στους πλούσιους κύριους.
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η ίδια:
“Πελαγία ίσον φτώχεια. Πελαγία ίσον Όχι με κεφαλαία γράμματα, Πελαγία ίσον σφουγγαρίστρες και ξεσκονόπανα’”
Με την ελπίδα να ξεφύγει από αυτό το “Όχι” που την ακολουθεί για μια ζωή, παίρνει δάνεια, αγοράζει μοδάτα ρούχα, πηγαίνει σε κοσμικά πάρτυ και επιτέλους αποβιβάζεται και στον τόπο που πιστεύει ότι είναι η ‘Ιθάκη’ της-την Μύκονο.

Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2015

2ο Διεθνές Φεστιβάλ Κουκλοθέατρου και Αφήγησης



Εργαστήρι κούκλας & παραστάσεις από τον Andras Lenart ( Mikropodium)- Ουγγαρία

Συνεχίζεται με μεγάλη επιτυχία το 2ο Διεθνές Φεστιβάλ Κουκλοθέατρου και Αφήγησης στο “Εργαστήρι Μαιρηβή”
Για το μήνα Φεβρουάριο προσκεκλημένος είναι ο Andras Lenart, καθηγητής του Πανεπιστημίου Τεχνών της Ουγγαρίας και ένα από τα σημαντικότερα στελέχη του  Εθνικού Κουκλοθέατρου της Βουδαπέστης.
Στην Ελλάδα έρχεται με δύο παραστάσεις θεάτρου κούκλας  “Stop” και “Con Anima” που θα παρουσιαστούν και οι δύο μαζί, αλλά και θα πραγματοποιήσει εργαστήρι κούκλας στις 6, 7  & 8 Φεβρουαρίου 2015
.
Ο Andras Lenart το 1997 δημιουργεί την ομάδα κουκλοθέατρου Micropodium με στόχο την έρευνα και τον πειραματισμό πάνω σε νέες τεχνικές κατασκευής θεατρικής κούκλας.
Μέσα από αυτή την έρευνα δημιουργεί και υλοποιεί ένα νέο τύπο κούκλας  με έναν ιδιαίτερο και μοναδικό μηχανισμό χειρισμού.


Η ομάδα έχει συμμετάσχει σε πολλά φεστιβάλ στην Ευρώπη: Ρουμανία, Σερβία, Κροατία, Σλοβενία, Αυστρία, Πολωνία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία, Ολλανδία, αλλα και σε χώρες όπως Καναδά, Κορέα, Ηνωμένες Πολιτείες, Βραζιλία και Ιαπωνία.


Καλλιτεχνικός Διευθυντής: Fransisco Brito

"Εργαστήρι Μαιρηβή"
Κουκλοθέατρο
Σαχτούρη 4 & Σαρρή, Ψυρρή
 Βίντεο για το εργαστήρι:
 https://www.youtube.com/watch?v=8XmDNL9bvpU


   

Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2015

Τώρα είναι κωμικό- παλιά ήταν τραγικό

Γελάμε συχνά  με τα καμώματα της παλιάς εξουσίας, και το ερώτημα που μπαίνει είναι :Θα γελάνε κάποτε  και με τα καμώματα της σημερινής εξουσίας;
Ο Γούντυ Άλλεν λέει σε ένα έργο του : "Κωμωδία είναι τραγωδία  συν χρόνος" 
Ενδιαφέρουσα σχέση -  εξίσωση για την ακρίβεια -  που όμως  δεν επαληθεύεται  για όλες τις τιμές...
ΥΓ.
Η σελίδα είναι από τους "Δρόμους Ειρήνης και Φιλίας"

Από το "εν ολίγοις" στο "εξ αποστάξεως"


YΛΙΚΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ



Ο κύκλος  περιλαμβάνει τέσσερεις θεματικές ενότητες
& διοργανώνεται από το Ινστιτούτο Θεωρητικής & Φυσικής Χημείας / EIE,
στο πλαίσιο των Μορφωτικών Εκδηλώσεων του ΕΙΕ, "Επιστήμης Κοινωνία".
 20 | 27 Ιανουαρίου  &  3 | 10 Φεβρουαρίου 2015

Αμφιθέατρο "Λεωνίδας Ζέρβας"  |  Είσοδος Ελεύθερη  |  Ώρα έναρξης : 19.00'
Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών (ΕΙΕ) | Λεωφόρος  Βασιλέως Κωνσταντίνου 48, Αθήνα,
(στάση Μετρό Ευαγγελισμός)


Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2015

ΟΙ ΑΚΟΛΟΥΘΟΙ

του Σάββα Παύλου, Κύπρος



Για τα αισθήματα μειονεξίας των Ελλήνων διανοούμενων (Ελλάδος και Κύπρου) έχουν γραφτεί αρκετά. Για το δέος που αισθάνονται προς τα εκπορευόμενα από τους διάφορους μηχανισμούς των ισχυρών κρατών, διεθνών οργανισμών και κέντρων παγκοσμιοποιημένης εξουσίας. Πως αισθάνονται την ανάγκη να δηλώσουν αμέσως, χωρίς βάσανο και προβληματισμό, χωρίς σκέψη και κριτική, ότι εντάσσονται, ότι ακολουθούν, ότι είναι ευπειθείς υπήκοοι των θεωριών και των κατευθύνσεων που δίδονται από τα Κέντρα αυτά, ότι «συμμορφώνονται προς τας υποδείξεις» και αναπαράγουν και πολλαπλασιάζουν στο χώρο τους τις οδηγίες και γραμμές πλεύσης. Και μάλιστα όλα αυτά χωρίς την έννοια οποιουδήποτε εκβιασμού ή απειλής, ακόμη χωρίς οποιοδήποτε δέλεαρ, οικονομικό και άλλο.
Απλώς κινούνται από τα αισθήματα μειονεξίας που έχουν, από την εσωτερική έφεση η οποία έχει παγιωθεί μέσα στη συνείδησή τους ότι ο ρόλος τους είναι να ακολουθούν, να είναι οπαδοί, να λειτουργούν ως παιδιά του «ντελίβερυ». Όπως έξω από τα διάφορα καταστήματα υπάρχουν τα παιδιά στις μοτοσικλέτες, έτοιμα να διανέμουν στα σπίτια φαγητό, πίτσες, σουβλάκια και χάμπουργκερ έτσι κα οι Έλληνες διανοούμενοι είναι κι αυτοί έτοιμοι για «ντελίβερυ», να διανέμουν τις νέες θεωρίες, κατευθύνσεις και οδηγίες των αμερικανικών, κυρίως, κέντρων εξουσίας.
Το ασπόνδυλο των Ελλήνων διανοουμένων φάνηκε πανηγυρικά με την ανάδειξη της Αμερικανικής υπερδύναμης σε πλανητάρχη και απόλυτο κυρίαρχο της υφηλίου μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.
Οι διανοούμενοι περίμεναν τη γραμμή με αδημονία, συντάσσονταν με κάθε αμερικανική γραμμή, έγραφαν άρθρα επί άρθρων εναντίον και αυτών ακόμη που είχαν έστω και μικρές αμφιβολίες για τις αμερικανικές επιλογές, έπρεπε όλα να ισοπεδωθούν στην πλήρη εναρμόνιση με τα κελεύσματα της αμερικανικής μονοκρατορίας.
Μου διηγείται Έλληνας πανεπιστημιακός:

Κινόα, η Ζέα των Ίνκα



 Του Κωνσταντίνου  Θ. Μπουχέλου 
Ομότιμου  Καθηγητή Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών

Το κινόα (quinoa = Chenopodium quinoa),  γνωστό από τους προϊστορικούς χρόνους, είναι ετήσιο φυτό της Οικογενείας τωνAmaranthaceae ή Chenopodiaceae  και ανήκει στα ψευδοδημητριακά.    
Κατάγεται από τις πλαγιές των  Άνδεων της Νοτίου Αμερικής, όπου καλλιεργείτο από τους Ίνκα  από το 5.000 π.Χ., από τους Αραουκάνους της Αργεντινής και της Χιλής  (οι οποίοι σημειωτέον, ορκίζονται ότι είναι Σπαρτιάτες)  και τους  Ινδιάνους Chibcha της Β. Κολομβίας. Στις περιοχές αυτές, αποτελούσε την κυριότερη καλλιεργούμενη τροφή, πριν φθάσουν οι  «πολιτισμένοι» Ευρωπαίοι . Συντηρούσε τις στρατιές των Ίνκα που άνετα βάδιζαν επί ημέρες, τρώγοντας μόνο ένα μίγμα κινόα και λίπους. Στην ιατρική των Άνδεων,  χρησιμοποιείτο συνήθως ως κατάπλασμα, για τη θεραπεία διαφόρων ασθενειών.
Το φυτό και ο καρπός του έχαιρε μεγάλης τιμής στην κοινωνία και τη θρησκεία των Ίνκα, αναφέρετο δε ως « φυτό Μητέρα».  Ο Francisco Pizarro (1532 -) και οι επακολουθήσαντες Ισπανοί, που έκαναν «κατάληψη» στο Περού, εκτός από τις ατελείωτες σφαγές και τη δολοφονία  του Αυτοκράτορά τους  Atahualpa , συνέθλιψαν τις παραδόσεις των Ινδιάνων και κατέστρεψαν το αγροτικό σύστημά τους και την καλλιέργεια του κινόα  (National Research Council, 1989).  Οι λόγοι ήσαν το να τους στερήσουν  την (λόγω λυσίνης =  734mg)  πηγή δυνάμεως και ευεξίας  (στο ανάλογο απέβλεπε και η απαγόρευση του ελληνικού Triticum  dicoccum   (Zέα)   στην Ελλάδα το 1924), αλλά και για να υποσκάψουν την θρησκευτική συνείδησή τους  (ηθικός αυτουργός ο τότε Πάπας ).  Αυτό που βοήθησε τους «πολιτισμένους» στο ...έργο τους,  ήταν το ότι τα ευρωπαϊκά είδη σίτου και κριθής, ευδοκίμησαν στα πρώην χωράφια του κινόα.

Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου 2015

Εικονικά «σαμαράκια» στους δρόμους του Καναδά


Τα «σαμαράκια» ήταν ένας τρόπος επιβράδυνσης της κυκλοφορίας, πολύ προσαρμοσμένος στα ελληνικά δεδομένα, όπου οι επιταγές «30» ή «40» χιλιόμετρα όριο ταχύτητας γράφονται στα παλιά παπούτσια των οδηγών… Όμως  το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε ως αντισυνταγματικά τα σαμαράκια  και απέδωσε το δρόμο ελεύθερο εμποδίων στην κοινωνία….




Σε κάποιες πάντως  χώρες  υψηλότερης νοημοσύνης, η επικινδυνότητα της οδήγησης «τέχνας κατεργάζεται»…Έτσι  στον  Καναδά φτιάχνουν όχι κανονικά αλλά εικονικά εμπόδια(!), για να επιβραδύνουν τη ροή της κυκλοφορίας. Συγκεκριμένα, επικαλύπτουν κάποια σημεία των οδικών επιφανειών  με «αφίσες» που προσδίδουν την αίσθηση του βάθους και παρουσιάζουν στον οδηγό μια εικόνα λακούβας, χαλασμένου δρόμου κλπ. Ο οδηγός «τσιμπάει» και κόβει ταχύτητα….

Κάσιους Κλαίη , Mωχάμετ Άλυ


Ξεκίνησε ως Κάσιους Κλαίη, αυτομετονομάστηκε σε Μωχάμετ Άλυ. Ήταν εκείνα τα χρόνια, δεκαετίες 60 και 70, που στην Αμερική οι κατατρεγμένοι Μαύροι αναζητούσαν ιδεολογικές φωλιές για να αισθανθούν ξανά αυτοεκτίμηση και  εγκαρδιότητα.  Και κάποιοι γίνονταν  Μουσουλμάνοι, γιατί έτσι αποστρέφονταν τις δυτικές αξίες του καταναλωτισμού, του λευκού καθωσπρεπεισμού  και της μισαλλοδοξίας. Θυμάμαι ένα βιβλίο που είχα διαβάσει τότε, και το θυμάμαι για τον υπέροχο τίτλο του αλλά και για το περιεχόμενό του : Ήταν το «Ψυχή στον πάγο» του Έλντριτζ Κλήβερ, επίσης Αφροαμερικανού, που γνώρισε  πολλά και διάφορα  ρεύματα μέχρι να επανα-θητεύσει στις αμερικανικές αξίες…
Ο Κάσιους Κλαίη πέρασε κι αυτός από το «πεδίο βαρύτητας» του αμερικάνικου Μουσουλμανισμού και μετονομάστηκε το 1964 σε Μωχάμετ Άλυ, προσχωρώντας στην οργάνωση «Έθνος του Ισλάμ». Το 1967 , επί εποχής πολέμου  Βιετνάμ, αρνήθηκε να καταταγεί στον αμερικανικό στρατό για θρησκευτικούς λόγους, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίσει διώξεις και αποδοκιμασία από την κοινωνία.  Το 1970 επανέκαμψε στα ριγκ για να νικήσει κάτι  αντιπάλους που όταν τους έβλεπες φώναζες «μαμά μου», από απόσταση…

Και τώρα αυτός ο υπερπαίδαρος πάσχει από Πάρκινσον και είναι στα μαύρα χάλια του… Μου θυμίζει τον Νίκο Κοεμτζή , όπως τον είδα να πουλάει το βιβλίο του στον περίβολο των δικαστηρίων της Σχολής Ευελπίδων  λίγα  χρόνια πριν το θάνατό του : Ήταν πολύ δύσκολο να πιστέψεις ότι αυτός ο μικροκαμωμένος και ηλικιωμένος κύριος  είχε διαδεχτεί το λιοντάρι που αποθανατίστηκε στο «Μακρύ ζεϊμπέκικο για τον Νίκο», του Διονύση Σαββόπουλου 

ΔΙΑΒΡΩΣΗ ΤΩΝ ΑΚΤΩΝ:ΤΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΔΕΝ ΤΑ ΛΥΝΕΙ Η ΑΓΝΟΙΑ ΚΑΙ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ


Του Γρηγόρη Κλαδούχου

Οι καιρικές συνθήκες των τελευταίων ημερών επιδείνωσαν την κατάσταση της παραλίας στο δήμο Ξυλοκάστρου-Ευρωστίνης. Δίκαιη η αγωνία των κατοίκων. Όχι μόνο για την επικινδυνότητα των κατοικιών από τη διάβρωση, αλλά και την καταστροφή μεγάλου μέρους της παλαιάς εθνικής οδού.
Ωστόσο συγκαλείται Δημοτικό Συμβούλιο της 12ης Ιανουαρίου για «ενημέρωση προβλημάτων» που δημιουργήθηκαν στους δρόμους από την κακοκαιρία. Τα προβλήματα από το χιόνι  αποκαθίστανται. Αυτά ,όμως, από τη διάβρωση θέλουν κάτι περισσότερο. Και από τους πολιτικούς και αυτοδιοικητικούς  αναμένουμε γνώση και λύσεις.
Το φαινόμενο της διάβρωσης των ακτών δεν εμφανίσθηκε ξαφνικά, η σημερινή εικόνα είναι αποτέλεσμα μακρόχρονης εξέλιξης. Πριν οποιαδήποτε πρόταση για την διαχείριση του φαινομένου απαιτείται γνώση των αιτίων που το δημιουργούν, αντίληψη της σημασίας της παραλιακής ζώνης στην διαμόρφωση των οικονομικών δραστηριοτήτων, του αισθητικού και οικιστικού περιβάλλοντος.
 Και στο ζήτημα της διάβρωσης των ακτών η αδυναμία ενός τοπικού και κεντρικού πολιτικού προσωπικού είναι προφανής. Από το διαδίκτυο οι κάτοικοι διαμαρτύρονται, η δημοτική παράταξη Συμπολιτεία κάλεσε σε σύγκλιση εκτάκτου δημοτικού συμβουλίου. Μάλιστα, κατά τους γνωστούς παλιομοδίτικους λαϊκισμούς, πρόβαλε το παλαιότερο ενδιαφέρον της για το ζήτημα προτείνοντάς μας να διαβάσουμε προσωπικό κείμενο του Δ. Ζαρρή. Στο νέο δημοτικό συμβούλιο μόνο μία παρέμβαση υπήρξε, του Σ. Αποστολόπουλου της Ανανεωτικής Συνεργασίας, με πρόταση έγκαιρης προστασίας της παραλίας του Πευκιά.
 Στη συνέχεια επαναπροτείνω ένα κείμενό μου που δημοσιεύθηκε τον Φεβρουάριο του 2011, ημέρες που πάλι το φαινόμενο της διάβρωσης ήταν σε έξαρση και αντιστοίχως σε έξαρση η δημοσιολογία αυτοδιοικητικών και μη, επαϊόντων. Τα πρώτα τέσσερα ερωτήματα αφορούν όλους.

Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2015

Πολιτιστικό Αλφαβητάρι

«Όπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί,
όπου και να θολώνει ο νους σας
μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό
 και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη».
                                                                                                                  Ελύτης, Άξιον Εστί  

Κι επειδή μας βρήκε το κακό, το μεγάλο κακό της «χρεοκοπίας», πρέπει να πιούμε νερό απ’ τις προαιώνιες «αξιακές πηγές» μας και να ξαναδιαβάσουμε το πολιτιστικό «αλφαβητάρι» μας. Έχοντας συνείδηση πως, η ελληνική ταυτότητα στη διαχρονική της (ανα)πραγμάτωση, είναι μια ιστορική πολιτιστική ιδιαιτερότητα και ένας αδογμάτιστος τρόπος τού υπάρχειν, που δεν χωράει σε απόλυτες ερμηνευτικές «αναγνώσεις» ως προς το παρελθόν της, αλλά ούτε και υπακούει σε κανονιστικές «προδιαγραφές» ως προς το μέλλον της.
  ­ ­…Ας πάρουμε δύναμη απ’ τα «πνευματικά εικονίσματα» του ελληνισμού διαμέσου των αιώνων: απ’ τον Όμηρο ως τον Ρήγα, τον Σολωμό και τον Κάλβο…, τον Σεφέρη, τον Ελύτη και τον Ρίτσο. Γιατί δεν ξεθολώνει αλλιώς ο νους μας και δεν βρίσκει η «ψυχή» μας κουράγιο για τη νέα μεγάλη επανεκκίνησή μας, που θα μας ξαναβγάλει στο ξέφωτο της ιστορίας μας!
(από το οπισθόφυλλο του Βιβλίου)