Φωτογραφία του Γρηγόρη Νταλή

Φωτογραφία του Γρηγόρη Νταλή
Φωτογραφία του Γρηγόρη Νταλή : Από τα λιγνιτωρυχεία της Πτολεμαϊδας

Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2016

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΑΣΦΑΛΗ ΠΟΛΗ», Της ΗΡΩΣ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ





Από τον Γιάννη Σχίζα
Ο τίτλος «Ασφαλής πόλη» για τα  23 διηγήματα της Ηρώς Νικοπούλου -  που φιλοξενούνται   σε ένα  κομψό βιβλιαράκι των εκδόσεων Γαβριηλίδη -  αποτελεί    σαρκασμό  μιας γεωγραφικής  κοινότητας που πίσω από τη  φαινομενική ευρυθμία μπορεί να εμπεριέχει δράματα και παραδοξότητες. Ο σαρκασμός αυτός αναπτύσσεται με αφηγήσεις που τελικά   οδηγούν  τον αναγνώστη στο «να την πατήσει» - δηλαδή να πατήσει τη νάρκη του απροσδόκητου, εκεί που περιμένει μια κάποια  λογική έκβαση  ….. Ένα συμπαθητικό σκυλάκι εσωτερικού χώρου που περιδρομιάζει ένα κομμένο δάκτυλο ή ένας Άραβας που διακόπτει κάποιον ερωτικό δεσμό για να «παίξει»  σε  επίθεση αυτοκτονίας, αποτελούν σπάνιες περιπτώσεις  σύμφωνα με τους νόμους των πιθανοτήτων :  Και είναι πραγματικά μεγάλη τέχνη το να οδηγήσει κάποιος το κοινό του  μέχρι ορισμένες  «απίθανες» καταστάσεις ζωής, χωρίς να παραβιάσει τις απαιτήσεις της αληθινότητας. Και μάλιστα της «αληθινότητας» στο μέρος, αλλά και στο όλο:  Γιατί η  Νικοπούλου «μοντάρει» συνθήκες και περιστατικά χωρίς να δημιουργήσει αισθήσεις ή υποψίες πλαστότητας και  επιτηδευμένης «λογοτεχνίας» -   αδειοδοτημένης από τον ίδιο τον εαυτό της για εκκεντρικότητες κάθε είδους.

Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2016

Βα­σί­λης Τσι­αμ­πού­σης: Ἡ βέ­σπα



ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ εἶναι σὰν τὸ ρεμ­πέ­τι­κο τρα­γού­δι. Μι­λά­ει στὴν ψυ­χὴ τοῦ λα­οῦ καὶ γρά­φει τὴ λο­γι­κὴ καὶ τὴν κουλ­τού­ρα στὰ πα­λιά του τὰ πα­πού­τσια. Γι' αὐ­τὸ κυ­ρί­ε­ψε ὅ­λο τὸν κό­σμο.»
       Σύγ­χρο­νος λα­ϊ­κὸς φι­λό­σο­φος κι αὐ­θεν­τί­α στὰ πο­δο­σφαι­ρι­κά, ὁ κλη­τή­ρας.
       «Τὸ Μπερ­ναμ­πέ­ου, Μα­δρί­τη Ἱ­σπα­νί­ας, μῆ­κος 203,80 μέ­τρα, πλά­τος 102,30, εἴ­σο­δοι 74, θέ­σεις 125.565, ρε­κὸρ εἰ­σι­τη­ρί­ων στὶς 17 Ἀ­πρι­λί­ου 1979 στὸν ἀ­γώ­να...» κι ὄ­χι μπα­ροῦ­φες, ἐ­ξα­κρι­βω­μέ­να πράγ­μα­τα. Κα­τὰ και­ροὺς τοῦ τὴ στή­σα­νε μ' ἀ­πο­κόμ­μα­τα ἀ­πὸ πα­λι­ὲς ἐ­φη­με­ρί­δες, «στὸν τά­δε ἀ­γώ­να τοῦ 1958 ποι­οί ἔ­βα­λαν τὰ γκὸλ καὶ σὲ ποι­ό λε­πτό;», μὰ ὅ­λους τοὺς κόλ­λη­σε στὸν τοῖ­χο. Δι­ό­τι δὲν ἦ­ταν ὅ­ποι­ος ὅ­ποι­ος, ἦ­ταν κι­νη­τὴ ἐγ­κυ­κλο­παί­δεια κι ἔ­τσι τὸν ἤ­ξε­ραν ὅ­λοι: «Λά­κης ὁ ἐγ­κυ­κλο­παί­δειας».
       Πέ­ρα ὅ­μως ἀ­π' τὴ δό­ξα καὶ τὴν ἀ­να­γνώ­ρι­ση στὴ μι­κρή τους πό­λη μό­νο χά­σι­μο εἶ­χε ἀ­π' αὐ­τὴ τὴν ἱ­στο­ρί­α. Πρῶ­τα πρῶ­τα τοῦ ‘φευ­γαν ἀρ­κε­τὰ χρή­μα­τα ἀ­π' τὸν πε­νι­χρὸ μι­σθό του, γιὰ ν' ἀ­γο­ρά­ζει κά­θε ἀ­θλη­τι­κὴ ἐ­φη­με­ρί­δα καὶ πε­ρι­ο­δι­κὸ ποὺ ἔ­βγαι­νε. Ἔ­πει­τα γιὰ νὰ τὰ δι­α­βά­σει καὶ νὰ τὰ τα­ξι­νο­μή­σει χρει­α­ζό­ταν ὧ­ρες, ποὺ τὶς ἔ­κλε­βε ἀ­π' τὴ γυ­ναί­κα καὶ τὸ παι­δί του. Καὶ τὸ κυ­ρι­ό­τε­ρο, ξό­δευ­ε ἕ­να σω­ρὸ χρή­μα­τα στὸ ΠΡΟ-ΠΟ, ποὺ τὸ θε­ω­ροῦ­σε βε­βαί­ως το­μέ­α τῆς εἰ­δι­κό­τη­τάς του, ὅ­που ὅ­μως δὲν εἶ­χε κερ­δί­σει πο­τὲ οὔ­τε δραχ­μή.

Καζαμπλάνκα, για πάντα...




Θα παιχθεί το βράδυ της 13ης προς 14η Φεβρουαρίου, στην ΑΛΚΥΟΝΙΔΑ (φυσικά)
 
Ρομαντικό δράμα, B/W, ΗΠΑ, 1942, 102’

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Michael Curtiz
ΣΕΝΑΡΙΟ: Julius J. Epstein, Philip G. Epstein, Howard Koch, από το θεατρικό των Murray Burnett -Joan Alison "Everybody Comes to Rick's"
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Hal B. Wallis, Jack L. Warner         .
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ:  Arthur Edeson    
ΜΟΥΣΙΚΗ: Max Steiner (βραβευμένος 3 φορές με Όσκαρ)

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ: Humphrey Bogart, Ingrid Bergman, Paul Henreid, Claude Rains, Sydney Greenstreet, Peter Lorre, Dooley Wilson


Η ΤΑΙΝΙΑ
Στη δίνη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η εξωτική Καζαμπλάνκα στο Μαρόκο αποτελεί σταυροδρόμι όλων των λαών, που ψάχνουν μια διέξοδο από τα δεινά της Ευρώπης και ένα εισιτήριο προς την ελεύθερη Αμερική. Εδώ βρίσκουν καταφύγιο πολιτικοί πρόσφυγες, τυχοδιώκτες, απατεώνες, καταζητούμενοι, καιροσκόποι, αντιστασιακοί, ένα σωρό διαφορετικοί άνθρωποι, που όλοι τους αναζητούν μια ελπίδα για επιβίωση.

Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2016

Θέση Γεωργικού Συμβούλου για το Tristan da Cunha….




Του Γιάγκου  Ράπτη

Αυτή η αγγελία ανακαλύφθηκε και εκτέθηκε στον ιστοχώρο των γεωτεχνικών από τον Μιχάλη Αναστασιάδη. Εγώ πάντως, αφηγηματική αδεία, θα την ήθελα να ανακαλύπτεται σε ένα μπουκάλι ξεβρασμένο στις ακτές της Νότιας Αφρικής. Γιατί της Νότιας Αφρικής ; Μα γιατί εκεί βρίσκεται ο ομφάλιος λώρος του νησιού Tristan da Cunha  με τον έξω κόσμο.
Έχουμε λοιπόν και λέμε : Το πιο απομακρυσμένο κατοικημένο νησί του κόσμου, με μόλις 267 κατοίκους (!), αναζητά γεωργικό σύμβουλο για 2 έτη (αν και η ακριβής διάρκεια εξαρτάται από τον καιρό: υπάρχει μόνο ακτοπλοϊκή σύνδεση 9 φορές το χρόνο με τη Ν. Αφρική).
Προϋπόθεση  για την κατάληψη της θέσης  είναι η διετής προϋπηρεσία στο Ηνωμένο Βασίλειο, που υποθέτω ότι έχει και την κυριότητα του νησιού…
Πίστευα ότι στον 21ο αιώνα οι  παλιομοδίτικες αφηγήσεις  για κατοικημένους χώρους του ωκεάνιου πουθενιστάν έχουν εκλείψει – όμως αποδείχτηκε ότι έσφαλα.  Σε αυτά τα σκηνικά, όπου θα μπορούσε να σταθεί  ένας κάπταιν Νέμο, ένας Ροβινσών Κρούσος, ένας Λαφίτ ο Πειρατής, θα ήθελα ευχαρίστως να βρεθώ,  για να πάρω μια τζούρα ταξιδιού στο χρόνο. Για να υποθέσω ότι ανοίγουν μια σχισμή  στο  παρόν-   από όπου μπορεί κανείς να δραπετεύσει στους προσφιλείς χώρους της παιδικής φαντασίας
ΥΓ
Ένας άλλος γεωτεχνικός, ο Γιάννης Σπαντιδάκης, κατάφερε να βρει μέχρι και γραμματόσημα του Tristan de Cunha

Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2016

Ο Ανδρουλάκης για τον Ελευθέριο Βενιζέλο


Παλιά το έλεγαν Dolce - υποθέτω επηρεασμένοι από την dolce vita ....


Πρεμιέρα ταινίας ΠΩΣ ΜΙΣΗΣΑ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ



Σε συνεργασία με το CineDoc
Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2016
 
Το CineDoc, σε συνεργασία με το Μουσείο Ηρακλειδών, παρουσιάζει την ταινία του Olivier Peyon, «Comment j' ai détesté les maths» («Πώς μίσησα τα μαθηματικά»), την Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2016, στις 20:00 στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών. Μετά την προβολή θα διεξαχθεί συζήτηση με θέμα τα Μαθηματικά, τη σχέση τους με τη ζωή μας και τους σύγχρονους τρόπους διδασκαλίας. Προσκεκλημένοι, οι μαθηματικοί Τεύκρος Μιχαηλίδης και Άρης Μαυρομμάτης, επιστημονικός σύμβουλος του Μουσείου Ηρακλειδών.

 «Πώς μίσησα τα μαθηματικά»: Η ταινία
Ποια είναι η σχέση σας με τα Μαθηματικά, τα καταλαβαίνετε; Τα αγαπάτε; Είναι πράγματι οι μαθηματικοί από άλλο πλανήτη και τα μαθηματικά τρομακτικά; «Πώς είναι δυνατόν τόσοι άνθρωποι να μη σκαμπάζουν τίποτα από Μαθηματικά», αναρωτιέται ο σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ, και αναζητά απαντήσεις.

Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2016

Δημήτρη Φύσσα : ΙΔΕΑ ΓΙΑ ΔΙΗΓΗΜΑ


Όπου αγόμαστε πέρα από την προφανή παρατήρηση ότι και τα ζώα «φτιάχνονται».
  Στα τρία  παιδιά μου, που το είδανε να γράφεται
Ο Θοδωρής είναι μαραγκός, φίλος μου. Έχει ένα γάτο, τον Ανώνυμο. Κάθε φορά που ο Θοδωρής τελειώνει ένα έπιπλο και πιάνει να το λουστράρει, ο Ανώνυμος πλησιάζει, μυρίζει κάμποση ώρα τις αναθυμιάσεις και μαστουρώνει. Μετά την πέφτει σε μια ορισμένη γωνιά του εργαστηρίου, γωνιά δική του, καπαρωμένη. Γάτος μαστούρης, εθισμένος κανονικά. Περίπτωση. Η ιδέα ήταν δική μου: ο Θοδωρής φόρεσε τη μάσκα, πήρε το άδειο πιστολέτο κι έκανε, δήθεν, ότι λουστράρει. Ο Ανώνυμος ήρθε κοντά, ο μάστορας μιμούνταν τις κινήσεις που έκανε πάντα όταν λουστράριζε αλλά δε λουστράριζε, άρα ο γάτος μύριζε αέρα κοπανιστό. Μόλις πέρασε ο συνήθης χρόνος, ο γάτος, πιστεύοντας προφανώς ότι είχε πλέον επαρκώς φτιαχτεί, την έκανε για  τη γωνιά του. Αυθυποβολή των αιλουροειδών, υπάρχει και παραϋπάρχει. Ο Θοδωρής και γω βγαίνουμε πίσω στην αυλή, σκασμένοι στα γέλια. Γέλια μέχρι δακρύων, «Βρε το μαλάκα τον Ανώνυμο!» και τα σχετικά. Με τα πολλά, ο γάτος καταλαβαίνει ότι δεν είναι φτιαγμένος, ότι δε γίνεται τίποτα. Σηκώνεται, εμφανίζεται στην πίσω πόρτα και μας κοιτάει επίμονα και περίεργα. Μοιάζει λυπημένος. Τι σκέφτεται, ποιος το ξέρει. Λίγο λίγο, παύουμε να γελάμε, λυπόμαστε και μεις. Μετά απ΄ αυτό, ο Ανώνυμος χάνεται, εξαφανίζεται. Ανησυχούμε. Νιώθουμε, και τύψεις. Γυρίζει μετά από ένα μήνα και είναι ο μισός, αγνώριστος. Δεν τον ξανακοροϊδεύουμε, ούτε του ξανακάνουμε ποτέ τίποτα.  Έκτοτε περνάει όλο και περισσότερο καιρό μαστούρης. Γάτος μαστούρης και γέρος, μα αξιοπρεπής.    

Ιστορίες Μπονζάϊ : Ετήσιος αμητός



Nikopoulou-Patilis-IstoriesBonsai'15-Anthologia-200dpi[Κυ­κλο­φό­ρη­σε τέλη Δεκεμβρίου 2015 ἀ­πὸ τὶς ἐκ­δό­σεις Γα­βρι­η­λί­δης ὁ δεύτερος τό­μος τῆς ἐτήσιας ἀν­θο­λο­γί­ας μας ἀ­πὸ τὴν ὕλη τοῦ ἱ­στο­λο­γί­ου μὲ τί­τλο Ἱ­στο­ρί­ες Μπον­ζά­ι ’15. 61 Μι­κρὰ Δι­η­γή­μα­τα (σελ. 296). Μπο­ρεῖ­τε νὰ τὸν ἀ­να­ζη­τή­σε­τε στὰ κεν­τρι­κὰ βι­βλι­ο­πω­λεῖ­α κα­θὼς καὶ ἀ­πὸ τὸ βι­βλι­ο­πω­λεῖ­ο τῶν ἐκ­δό­σε­ων Γα­βρι­η­λί­δης (Ἁ­γί­ας Εἰ­ρή­νης 17, Μο­να­στη­ρά­κι) (δεῖτε καὶ «Ἡμερολόγιο Καταστρώματος», ἐγγραφὴ 02-02-2016). Ἐ­δῶ, πρὸς ἐ­νη­μέ­ρω­ση τῶν ἀ­να­γνω­στῶν μας, ἀ­να­δη­μο­σι­εύ­ου­με τὸ «Εἰ­σα­γω­γι­κὸ ση­μεί­ω­μα» τῶν ἀν­θο­λό­γων:]

Ἡρὼ Νικοπούλου – Γιάννης Πατίλης

Ἱστορίες Μπον­ζάι ’15.

Ἐτήσιος ἀμητός.

ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΝΤΑΣ ἕ­ναν χρό­νο πρὶν στοὺς φί­λους τοῦ μι­κροῦ δι­η­γή­μα­τος τὸν τό­μο Ἱ­στο­ρί­ες Μπον­ζά­ι ’14 το­νί­ζα­με τὸν ἀν­θο­λο­γι­κὸ χα­ρα­κτή­ρα τοῦ ἐγ­χει­ρή­μα­τός μας. Συγ­κεν­τρώ­να­με τό­τε 83 μι­κρὰ δι­η­γή­μα­τα ἀν­θο­λο­γη­μέ­να ἀ­πὸ ἕ­ναν πο­λὺ με­γα­λύ­τε­ρο ἀ­ριθ­μὸ πε­ζῶν, πού, μὲ ἀν­θο­λο­γι­κὸ κρι­τή­ριο πά­λι, εἶ­χαν πα­ρου­σια­στεῖ κα­τὰ τὰ προ­η­γού­με­να τεσ­σε­ρά­μι­σι χρό­νια ἀ­πὸ τὶς στῆ­λες τοῦ ἱ­στο­λο­γί­ου μας Πλα­νό­διον – Ἱ­στο­ρί­ες Μπον­ζά­ι. Ἀν­θο­λο­γι­κὸ καὶ πά­λι χα­ρα­κτή­ρα ἔ­χει καὶ ἡ τω­ρι­νή μας συ­να­γω­γή. Μό­νο ποὺ ἡ ἀν­θο­λο­γι­κή της δε­ξα­με­νὴ ἔ­χει πε­ρι­ο­ρι­στεῖ στὰ μι­κρὰ δι­η­γή­μα­τα ποὺ ἔ­χουν πα­ρου­σια­στεῖ ἀ­πὸ τὴν ἱ­στο­σε­λί­δα μας τὴν χρό­νια ποὺ τώ­ρα δι­α­τρέ­χου­με, καὶ συγ­κε­κρι­μέ­να ἀ­πὸ τὰ τέ­λη τοῦ Σε­πτεμ­βρί­ου τοῦ 2014 ἕ­ως τὰ τέ­λη τοῦ Σε­πτεμ­βρί­ου 2015.

Αναφορά- Καταγγελία για τη ρύπανση δασικής έκτασης στον Υμηττό



Προς:
Το Δασαρχείο Πεντέλης

Κοινοποίηση:
Πρωθυπουργό κ. Αλ. Τσίπρα
Υπουργείο Περιβάλλοντος
Υπουργείο Εσωτερικών
Περιφέρεια Αττικής
ΚΕΔΚΕ



ΝΕΕΣ ΠΑΡΑΒΙΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΝΕΑ ΡΥΠΑΝΣΗ ΔΑΣΙΚΗΣ ΕΚΤΑΣΗΣ ΣΤΗ Β’ ΖΩΝΗ ΥΜΗΤΤΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΡΧΗ ΒΥΡΩΝΑ!

Κύριε Δασάρχα,
Καταγγέλλουμε την  δημοτική αρχή Βύρωνα ότι παραβιάζοντας ανοιχτά το σχετικό νομοθετικό πλαίσιο, που διέπει τον δασικό χαρακτήρα του Υμηττού, ρυπαίνει την Β΄ζώνη Υμηττού απορρίπτοντας ογκώδη  αντικείμενα στην τοποθεσία του δημοτικού Σταθμού Μεταφόρτωσης, ο οποίος όπως σας είναι γνωστό έχει και αυτός εγκατασταθεί παράνομα σε δασικη έκταση και διατητηρείται  κατά παράβαση του ισχύοντος σχετικού νομοθετικού πλαισίου για  τον Υμηττό.
Σας ενημερώνουμε ότι τα απορρίμματα και τα άλλα ογκώδη αντικείμενα, που απεικονίζονται στις φωτογραφίες, (ΣΗΜ. ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ : Δεν εμφανίζονται παρακάτω για λόγους οικονομίας χώρου) δεν αφορούν στα συνήθη προς μεταφορά σκουπίδια στην Φυλή κλπ, αλλά απορρίμματα, τα οποία ο Δήμαρχος  και ο αντιδήμαρχος  Περιβάλλοντος, σκόπευαν να τα χρησιμοποιήσουν στο νέο σύστημα ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗΣ του Δήμου Βύρωνα, το οποίο βρίσκεται σε διαδικασία σχεδιασμού και υλοποίησής του.  Μολονότι το Δημοτικό Συμβούλιο απέρριψε ως παράνομα τα σχέδια αυτά, η ηγεσία του Δήμου δεν φαίνεται ότι τα εγκaτέλειψε επί της ουσίας και  οριστικά….

Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2016

"Ὁ Μαυ­ρου­δῆς", του Πρόδρομου Χ. Μαρκόγλου



ΓΥΡΝΟΥΣΕ ὅ­λη μέ­ρα στοὺς δρό­μους. Στὰ σκου­πί­δια καὶ τοὺς μπαχ­τσέ­δες. Δὲν μι­λοῦ­σε, ἔ­βγα­ζε μό­νον μι­κρὲς κραυ­γές. Ξυ­πό­λυ­τος χει­μώ­να κα­λο­καί­ρι περ­πα­τοῦ­σε. Πο­τὲ δὲν πεί­ρα­ξε ἄν­θρω­πο. Δὲν ἅ­πλω­νε τὸ χέ­ρι νὰ ζη­τή­σει. Οἱ γυ­ναῖ­κες τοῦ δί­ναν φα­γη­τὸ καὶ κά­πο­τε ἕ­να πα­λιὸ ροῦ­χο. Ἦ­ταν ἐ­πο­χὲς ποὺ δὲν πε­ρίσ­σευ­αν. Ἀ­έ­ρας, ἥ­λιος καὶ βρο­χὴ χά­ι­δευ­αν τὸ κου­ρε­μέ­νο του κε­φά­λι. Τὰ βρά­δια κα­τέ­βαι­νε στὸ λι­μά­νι, στὰ μπλό­κια, ἔ­παι­ζε φυ­σαρ­μό­νι­κα. Οἱ κα­πνερ­γά­τες τοῦ δί­ναν κα­πνὸ νὰ στρί­βει τσι­γά­ρα. Κα­νεὶς δὲν γνώ­ρι­ζε ἀ­πὸ ποὺ εἶ­χε ἔρ­θει. Τὸν φώ­να­ζαν Μαυ­ρου­δῆ.
       Ὕ­στε­ρα χά­θη­κε. Πρῶ­τες τὸ πρό­σε­ξαν οἱ γυ­ναῖ­κες κα­θὼς δὲν βλέ­παν τὴ σκιά του νὰ πέ­φτει στοὺς στε­νοὺς δρό­μους, στοὺς χα­μη­λοὺς τοί­χους.
       Ἕ­να πρω­ί, δε­μέ­νους χει­ρο­πό­δα­ρα, τοὺς πέ­τα­ξαν στὴν πλα­τεί­α. Πα­λι­κά­ρια σχε­δὸν ἀ­μού­στα­κα. Ἕ­να γύ­ρο στρα­τι­ῶ­τες νὰ τοὺς φρου­ροῦν. Χτυ­πη­μέ­νοι. Μὲ σχι­σμέ­να τ' ἀ­πο­φό­ρια, μὲς στὸ αἷ­μα. Κι ἀ­νά­με­σά τους ὁ Μαυ­ρου­δῆς. Με­γά­φω­να με­τα­δί­δαν προ­τρο­πὲς καὶ πα­τρι­ω­τι­κὰ ἄ­σμα­τα. Ἐμ­βα­τή­ρια.
       Νὰ φτά­νουν μά­νες χα­ρο­κα­μέ­νες, νὰ κλαῖ­νε, νὰ φτύ­νουν, νὰ βρί­ζουν, νὰ προ­τρέ­πουν τοὺς φρου­ροὺς νὰ του­φε­κί­σουν τὰ κτή­νη.
      Κι ἄλ­λες μά­νες νὰ φτά­νουν, χα­ρο­κα­μέ­νες, στὰ μαῦ­ρα τους τριμ­μέ­να ροῦ­χα, νὰ μέ­νουν πα­ρά­με­ρα, νὰ δαγ­κώ­νουν τὰ μαν­τί­λια, πνιγ­μέ­νες στὸ κλά­μα, νὰ ἐ­κλι­πα­ροῦν γιὰ τὰ παι­διά τους, νὰ ἐ­κλι­πα­ροῦν νὰ προ­σφέ­ρουν μιὰ κου­βέρ­τα, λί­γο ψω­μὶ στοὺς συν­τριμ­μέ­νους, νὰ ἐ­κλι­πα­ροῦν καὶ γιὰ τὸν Μαυ­ρου­δῆ ποὺ ἦ­ταν ὀρ­φα­νὸς καὶ χα­μέ­νος.
       Νὰ φυ­σά­ει ὁ πα­γω­μέ­νος ἀ­γέ­ρας στοὺς γο­να­τι­σμέ­νους, νὰ πέ­φτει τὸ χι­ό­νι στὰ κορ­μιὰ τὰ ριγ­μέ­να.

Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2016

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝ-ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ 2016





ΜΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ :  Ο Ορίζοντας Γεγονότων σε συνεργασία με                        
                           το Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας Φυλακών Κορυδαλλού
επαναλαμβάνει την περσινή επιτυχημένη εμπειρία προσφοράς.
Καλλιτέχνες - Δάσκαλοι καλούνται να ανταποκριθούν στο κάλεσμα αυτό προσφέροντας την καλλιτεχνική τους γνώση κι εμπειρία  
                                    συμμετέχοντας σε εικαστικό εργαστήρι με Μαθητές-Μετανάστες του Σ.Δ.Ε.-Φ. Κ., 
 [ κάθε βδομάδα κατά το πρώτο τετράμηνο του 2016, ημέρα Πέμπτη 8.30 -12.00 π.μ.] . 
                       Το υλικό δημιουργίας που θα προκύψει μαζί με έργα των Καλλιτεχνών, προγραμματίζεται να εκτεθούν στο
Πνευματικό Κέντρο Κορυδαλλού, με τη συνεργασία του Δήμου Κορυδαλλού.
«Με το βλέμμα σου απέναντι»

Για τον συγγραφέα Διονύση Χαριτόπουλο, με αφορμή την επανέκδοση των βιβλίων του από τον «Τόπο»

Του Δημήτρη Φύσσα
fysas 

Παρουσιάζοντας βιβλία, ο κάθε δημοσιογράφος πρώτα πρώτα οφείλει να τα έχει διαβάσει, πράγμα όχι αυτονόητο, καθώς όλοι ξέρουμε στην πιάτσα.
Κι αφού τα διαβάσει, ακολουθεί διαφορετικές αξίες και κατευθύνσεις στην επιλογή, την εκτίμηση και την απόλαυση. Υποθέτω πως με τα χρόνια ο καθένας διαμορφώνει μια κλίμακα προσωπικών κριτηρίων, τα οποία εφαρμόζει, συνειδητά ή ασυνείδητα, στα βιβλία που του στέλνουν οι εκδότες.
Το δικό μου πρώτο κριτήριο στη λίστα αυτή είναι η απόλαυση του κειμένου. Εννοώ ότι δεν είναι η συμπλήρωση των κενών στη λογοτεχνική γνώση, ούτε η γνωριμία με το συγγραφέα  ή τον εκδότη κλπ,  ούτε το τι λένε άλλοι για το βιβλίο. Ακόμα λιγότερο, δεν είναι ούτε η ιδεολογική συμφωνία με το κείμενο.
Το αποτέλεσμα είναι ότι μου αρέσουν πολλές φορές λογοτεχνικά κείμενα οι φορείς των οποίων υπήρξαν ή είναι τελείως αντίθετοι με τα μυαλά που συμβαίνει να έχω (μπορεί για παράδειγμα να είναι: εθνομπολσεβίκοι, φαλλοκράτες, οπαδοί του Ολυμπιακού, σταλινικοί, θεούσοι, φασίστες, στρατόκαυλοι, αντιδυτικοί, τεχνοφοβικοί  ή ό,τι άλλο, ενώ εγώ είμαι φιλελεύθερος, φεμινιστής, αντιπατριώτης, οπαδός του Παναθηναϊκού, φίλος της τεχνολογίας,  άθεος, φιλοδυτικός κλπ), αλλά τα βιβλία τους μ΄ αρέσουν  γιατί συμβαίνει να συνιστούν καλή λογοτεχνία.

Γιορ­ντὰν Γι­όφ­κω­φ (Йордан Йовков) : Τὸ ἄσπρο χελιδόνι



O ΠΕΤΡΟΣ ΜΟΚΑΝΙΝ, κα­θὼς μαύ­λι­ζε τὰ σκυ­λιά του, κα­τά­λα­βε πὼς ὁ ἄ­γνω­στος χω­ρι­κὸς δὲν ἐρ­χό­ταν ἔ­τσι δί­χως λό­γο κα­τὰ τὴ με­ριά του, μὰ πὼς κά­ποι­α στε­νο­χώ­ρια τὸν ἔ­φερ­νε. Τά ’­βα­ζε μὲ τὰ σκυ­λιά του ποὺ γά­βγι­ζαν κι ὕ­στε­ρα κοί­τα­ξε ξα­νὰ τὸ χω­ρι­κό. Ἀ­π’ τὸ κόκ­κι­νο γι­λέ­κι του, τό ’­βλε­πες πὼς δὲν ἦ­ταν ἀ­π’ τὰ μέ­ρη τοῦ Ντε­λῆ-Ὁρ­μάν. Με­γα­λό­σω­μος καὶ γε­ρο­δε­μέ­νος — ὡ­στό­σο ξε­σποῦ­σε ἀ­μέ­σως στὸ μά­τι σου πὼς ἦ­ταν φτω­χὸς κι ἀ­πὸ φτω­χι­κιὰ φα­μί­λια. Τὸ που­κά­μι­σό του ἦ­ταν γι­ο­μά­το χον­τρομ­πα­λώ­μα­τα, τὸ ἴ­διο κι ἡ ζώ­νη του. Ἦ­ταν ξυ­πό­λυ­τος. Ἀ­πὸ πρώ­τη μα­τιὰ φαι­νό­τα­νε ἀ­σί­κης, λε­βέν­της, μὰ ὁ Μο­κά­νιν εἶ­δε πὼς ἔ­χει νὰ κά­μει μ’ ἕ­ναν ἀ­πὸ κεί­νους τοὺς ἀ­γα­θοὺς ἀν­θρώ­πους πού, ὅ­πως λέ­νε, πα­ρα­με­ρί­ζου­νε μπρο­στὰ καὶ σ’ ἕ­να μερ­μήγ­κι.
       Ὁ χω­ρι­κὸς χαι­ρέ­τη­σε, κά­τι μουρ­μού­ρι­σε, κά­τι σάν: «πῶς τὰ πο­ρεύ­ε­τε δῶ;», μὰ ἦ­ταν ὁ­λο­φά­νε­ρο πὼς ἀλ­λοῦ γύ­ρι­ζε τὸ μυα­λό του, πὼς με­γά­λες ἔ­γνοι­ες τὸν βα­σά­νι­ζαν.
       Κοί­τα­ξε ἴ­σα μπρο­στὰ καί, κου­νών­τας ἔ­τσι τὰ χέ­ρια, ρώ­τη­σε ἂν ἔ­χει πο­λὺ δρό­μο ἀ­κό­μα ὣς τὸ χω­ριὸ Μαν­τζι­λά­ρι. Ὁ Μο­κά­νιν, κα­θὼς τοῦ ἀ­πο­κρί­θη­κε, εἶ­δε κά­του στὸ δρό­μο ἕ­να κά­ρο ζε­μέ­νο σ’ ἕ­να ἄ­λο­γο. Τὸ δί­χως ἄλ­λο θά ’­ταν του­του­νοῦ τοῦ χω­ρι­κοῦ καὶ θὰ τό ’­χε ἀ­φή­σει ἐ­κεῖ γιὰ νά ’ρ­θει νὰ ρω­τή­σει. Μέ­σα στὸ κά­ρο κα­θό­ταν μιὰ γυ­ναί­κα, δι­πλω­μέ­νη στὰ δυ­ό, μὲ τὰ χέ­ρια της κρυμ­μέ­να κά­του ἀ­π’ τὸ ζα­κέ­το της, καὶ μὲ λυ­τὸ τὸ τσεμ­πέ­ρι της ποὺ οἱ δυ­ὸ ἄ­κρες του πέ­φταν στοὺς ὤ­μους της. Ἔ­κα­νε πολ­λὴ ζέ­στη, μὰ ὁ Μο­κά­νιν ἤ­ξε­ρε πὼς οἱ γυ­ναῖ­κες λύ­νουν ἔ­τσι τὸ τσεμ­πέ­ρι τους σὰν εἶ­ναι τσα­κι­σμέ­νες ὄ­χι τό­σο ἀ­π’ τὴ ζέ­στη, μὰ ἀ­πὸ κά­ποι­α βα­ριὰ ἔ­γνοι­α. Στὸ βά­θος τοῦ ἁ­μα­ξιοῦ ἦ­ταν καὶ μιὰ ἄλ­λη γυ­ναί­κα, πιὸ ἀ­χα­μνή — μιὰ νέ­α κο­πέ­λα φαι­νό­τα­νε, ξα­πλω­μέ­νη καὶ τυ­λιγ­μέ­νη μὲ μιὰ κου­βέρ­τα, μὲ τὸ κε­φά­λι της χω­μέ­νο σὲ κά­τι χω­ρι­ά­τι­κα σκου­ρό­χρω­μα μα­ξι­λά­ρια. Κοί­τα­ζε πλά­ι, καὶ δὲ φαι­νό­τα­νε τὸ πρό­σω­πό της.

Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2016

Από τη γυμνόστηθη Ελευθερία του Ντελακρουά στις topless FEMEN...





Ο Ευγένιος Ντελακρουά έδειχνε σε ένα περίφημο έργο του την γυμνόστηθη  «Ελευθερία να οδηγεί το Λαό»,  έχοντας σαν θέμα την περίφημη Ιουλιανή Επανάσταση του 1830. Ο Ντελακρουά «συγχωρέθηκε» και το έργο του ενσωματώθηκε για τα καλά στον ευρωπαϊκό εικαστικό πολιτισμό, όμως δυο αιώνες αργότερα και ενώ η topless συμπεριφορά κυριαρχεί σε πολλές πλαζ, δυο γυμνόστηθες έκαναν πάταγο στη Γαλλία με μια  παρέμβαση διαμαρτυρίας…Το πρόβλημα βέβαια ήταν ο χώρος της παρέμβασης, κι αυτός ήταν ο χώρος Συνδιάσκεψης Μουσουλμάνων, σε μια περιοχή βορειοδυτικά του Παρισιού.

Οι δυο γυναίκες όρμησαν στη σκηνή της συνδιάσκεψης  φωνάζοντας συνθήματα και κάνοντας δυο ιμάμηδες να αποχωρήσουν. Στα στήθη τους οι δυο γυναίκες – που ανήκαν στη γνωστή φασαριόζικη οργάνωση    FEMEN, είχαν εγγράψει το σύνθημα «ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΥΠΟΤΑΧΤΩ» - προφανώς διαμαρτυρόμενες για την υποταχτική στάση που αξιώνει ο Μουσουλμανισμός απέναντι στις γυναίκες…

Τον Όλυμπο και τα μάτια μας




Του Γιάννη Σχίζα
Δημοσιεύεται στην ΑΥΓΗ της 30.1.16

Τη δεκαετία του 1980 ήταν ο  επιχειρηματίας  Παύλος Πισάνος, που πρωτοστατούσε στο σχεδιασμό   αρχαιοελληνικής πόλης στον Όλυμπο  με στόχο την «καλλιέργεια του πνεύματος»…. Το σχέδιο προκάλεσε αντιδράσεις   λόγω των περιβαλλοντικών επιπτώσεών του αλλά και λόγω της αβάστακτης ελαφρότητας των «αναβιώσεων» αυτού του τύπου.

Στα  επόμενα χρόνια δεν απουσίασαν  οι «συνήθεις» επιβουλές διαφόρων  ασυνάρτητων αναπτυξιολάγνων. Kάποτε ήταν η εξωφρενική οδοποιϊα, κάποτε οι σχεδιασμοί χιονοδρομικών εγκαταστάσεων. Στη συνέχεια  εμφανίστηκαν οι μηχανόβιοι των  μότο-κρος, που επέμεναν στις αναρριχητικές τους εξορμήσεις ως τα αλπικά υψίπεδα  ,  αδιαφορώντας για την εξάρθρωση  του ορεινού τοπίου μέσα από την παραγωγή ηχητικών οχλήσεων. Γιατί «το τοπίο δεν είναι πράγμα αλλά σχέση»- σημείωνα σε μια εργασία  για τον Υμηττό, χρησιμοποιώντας  έναν αντίστοιχο προσδιορισμό του Μαρξ για το κεφάλαιο :  Και η σχέση αυτή αποδομείται,  όταν  υφίσταται  ηχητική δολιοφθορά…
Εν όψει : Αλπική περιοχή του Ολύμπου, 15.10.2009

Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2016

Ασφαλή και υγιεινά τρόφιμα....



Πρόγραμμα Μορφωτικών Εκδηλώσεων Επιστήμης Κοινωνία
γ΄Κύκλος Ομιλιών
2 | 9 | 16 | 23  Φεβρουαρίου 2016
Ασφαλή και υγιεινά τρόφιμα
αλήθειες & ψέματα


ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ:
Ινστιτούτο Βιολογίας, Φαρμακευτικής Χημείας & Βιοτεχνολογίας  ΙΒΦΧΒ/ΕΙΕ


Τρίτη 2 Φεβρουαρίου 2016
---------------------------------------------
ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Παναγιώτης Ζουμπουλάκης,  Ινστιτούτο Βιολογίας,
Φαρμακευτικής Χημείας και Βιοτεχνολογίας, Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών


Αφάλεια Τροφίμων & καταναλωτής
Ευάγγελος Λάζος, Καθηγητής, Τμήμα Τεχνολογίας Τροφίμων, ΤΕΙ Αθήνας

Ακτινοβόληση τροφίμων: αλήθειες και μύθοι
Βασιλεία Ι. Σινάνογλου, Επικ. Καθηγήτρια, Εργαστήριο Ενόργανης Ανάλυσης Τροφίμων, ΤΕΙ Αθήνας

Αμφιθέατρο "Λεωνίδας Ζέρβας" |  Είσοδος Ελεύθερη | Ώρα έναρξης 19.00΄
Επισυνάπτεται το αναλυτικό πρόγραμμα του κύκλου
Χορηγείται πιστοποιητικό παρακολούθησης
_______________________________________________________________________________________________________________________
Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών (ΕΙΕ) | Λεωφόρος  Βασιλέως Κωνσταντίνου 48, Αθήνα, (στάση Μετρό Ευαγγελισμός)
Oι ομιλίες μεταδίδονται ζωντανά στη διεύθυνση http://media.ekt.gr/live