Ημέρες ορειβασίας

Ημέρες ορειβασίας

Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

Τα θύματα καταστροφών στο Μποπάλ δεν θα δικαιωθούν ποτέ


της Μαρίας Τσολακίδη 
από τον ΤΟΙΧΟ
Το 1984 έγινε το μεγαλύτερο βιομηχανικό δυστύχημα στην ιστορία. Το εργοστάσιο της εταιρίας Union Carbide Corporation (UCC), στο Μποπάλ της κεντρικής Ινδίας, χτίστηκε για να παράγει το παρασιτοκτόνο «carbaryl», το οποίο πωλούνταν με την εμπορική ονομασία «Sevin». 
Aπό το 1979 μέχρι το 1983 υπήρχαν πολλά προβλήματα στην υγεία εργαζομένων και κατοίκων, αλλά κανείς δεν έδινε σημασία.
Μέχρι την 3η Δεκεμβρίου 1984, όταν 33 τόνοι τοξικού υγρού δημιούργησαν μια θανάσιμη διαρροή απελευθερώνοντας τόνους αερίων στην ατμόσφαιρα, μέσα σε λιγότερο από μια ώρα. 
Το θανατηφόρο κοκτέιλ, που αποδεσμεύτηκε στην ατμόσφαιρα περιείχε εκτός του MIC, υδροκυάνιο, μονοξείδιο του άνθρακα, υδροχλώριο, και διοξείδιο του άνθρακα. 
Αποτέλεσμα: έως 8 χιλιάδες άτομα πέθαναν μόνο από την αρχική διαρροή. Άλλοι τόσοι υπολογίζεται ότι έχασαν τη ζωή τους μετά τις πρώτες 12 ώρες του ατυχήματος. 
Ο συνολικός αριθμός των θυμάτων, στάθηκε αδύνατο να επιβεβαιωθεί, επειδή πολλοί κάτοικοι, δεν ήταν εγγεγραμμένοι σε κανένα μητρώο. 500 χιλιάδες, νοσηλεύτηκαν με τραύματα που προκλήθηκαν από τα δηλητηριώδη αέρια. 
Ως αίτια θανάτου χαρακτηρίστηκαν τα εξής: κατάρρευση του κυκλοφορικού συστήματος και πνευμονικό οίδημα. Ένα από τα επακόλουθα της καταστροφής, ήταν και η αυξημένη θνησιγένεια, για τις μητέρες που επηρεάστηκαν από τη διαρροή, καθώς και μια αύξηση 200% στους θανάτους νεογνών. Η τοξική καταστροφή, επηρέασε όλες τις επόμενες γενιές, με αποτέλεσμα πολλά παιδιά να γεννιούνται με σοβαρά διανοητικά και κινητικά προβλήματα. 
Η τελική αποζημίωση, την οποία δεν ήθελαν αρχικά να καταβάλουν οι ιδιοκτήτες, ανήλθε στο πενιχρό ποσό των 455 δολαρίων για σωματικές βλάβες, ενώ σε περίπτωση θανάτου, το ποσό ανέβαινε στα 1.128 δολάρια. Φυσικά και οι πιο πολλοί δεν έλαβαν καμία αποζημίωση. 

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ  -  ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ ΓΟΥΔΗ






Κυριακή,  5 Νοεμβρίου 2017

Ώρα  11:00

Σημείο συνάντησης: Σταθμός ΜΕΤΡΟ ΚΑΤΕΧΑΚΗ

      
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΑΡΚΟ ΓΟΥΔΗ

ΔΙΑΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΥΜΗΤΤΟΥ



Στο πλαίσιο των αγωνιστικών μας κινητοποιήσεων για την προάσπιση ενός σπουδαίου κοινωνικού αγαθού, το οποίο απειλείται από διεκδικήσεις Δημόσιων και Ιδιωτικών φορέων καθώς και από εξαγγελίες για χωροθέτηση γηπέδου ποδοσφαίρου, σας καλούμε να συμμετάσχετε στην περιήγηση – ενημέρωση στο χώρο του Μητροπολιτικού Πάρκου Γουδή στην οποία, με τη συνδρομή αρμοδίων, θα έχουμε την ευκαιρία να λάβουμε ενημέρωση για τη σπουδαιότητα του χώρου από περιβαλλοντική, πολεοδομική, αρχιτεκτονική, ιστορική και αισθητική άποψη.  

Θα καταφανεί η μεγάλη αξία και σημασία του Μητροπολιτικού Πάρκου για την ποιότητα της ζωής των κατοίκων του Λεκανοπεδίου και ως εκ τούτου η ανάγκη  άμεσης διασφάλισής του.

Η πρόσφατη απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, ακυρώνει την ισχύ τουΠ.Δ. 187/Δ/2011, στις περιοχές των δήμων που προσέφυγαν εναντίον του. Με το δεδομένο αυτό έχει δημιουργηθεί μια ιδιόμορφη κατάσταση, η οποία μπορεί να αρθεί οριστικά μόνο με την ολοκλήρωση των διαδικασιών έγκρισης ενός νέου Π.Δ., το οποίο θα ενισχύει ακόμη περισσότερο τα προστατευτικά μέτρα του Π.Δ. 187/Δ/2011

Λί­λυ Ἐ­ξαρ­χο­πού­λου: Ἀ­πο­χρώ­σεις




ΕΙΜΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΠΑΘΟ σὲ δι­α­κο­πές. Τὸ ἐ­στι­α­τό­ρει­ο ἐ­ξαι­ρε­τι­κὸ καὶ φί­σκα. Ἐμ­φα­νί­ζε­ται ἕ­να ζευ­γά­ρι μὲ δυ­ὸ παι­διά. Τοὺς το­πο­θε­τοῦν σὲ κρα­τη­μέ­νο τρα­πέ­ζι, δυ­ὸ τρί­α τρα­πέ­ζια πιὸ κά­τω. Στὸ ἡ­μί­φως μέ­σα στὸ πλῆ­θος πα­ρα­τη­ρῶ τὸν μι­κρό· χα­ρι­τω­μέ­νος, πε­ρὶ τὰ ὀ­κτὼ μὲ δέ­κα. Ἀρ­κε­τὰ σκοῦ­ρος, σκέ­φτο­μαι. Τὸ μυα­λό μου πη­γαί­νει αὐ­το­μά­τως σὲ δι­ά­φο­ρα μι­κτὰ ζευ­γά­ρια μὲ παι­διὰ ποὺ ἔ­χω συ­ναν­τή­σει σὲ δι­α­κο­πές, συ­νή­θως ἕ­να μι­γὰ κι ἕ­να λευ­κό, πε­ρί­ερ­γο τό­σο ποὺ χρό­νια τώ­ρα λέ­ω ὅ­τι με­τὰ τὸ τέ­λος τῶν δι­α­κο­πῶν θὰ ρω­τή­σω κά­ποι­ο βι­ο­λό­γο ἐ­ὰν ὑ­πε­ρι­σχύ­ει ἡ λευ­κὴ φυ­λή. Ὁ δεύ­τε­ρος, ὁ δε­κα­πεν­τά­ρης ἔ­φη­βος μὲ τὸ μο­δά­το μαλ­λὶ εἶ­ναι κι αὐ­τὸς σκοῦ­ρος, ἴ­σως ἐ­λα­φρό­τα­τα ἀ­νοι­χτό­τε­ρος. Ἡ μη­τέ­ρα πά­λι ξαν­θὴ καὶ γα­λα­νο­μά­τα. Τὸν πα­τέ­ρα δὲν τὸν βλέ­πω κα­λὰ ἀλ­λὰ σκοῦ­ρος μοῦ φαί­νε­ται κι αὐ­τός. Τὸ μυα­λό μου συ­νε­χί­σει ἀ­πρό­σκο­πτα τὶς ὑ­πο­θέ­σεις: Σί­γου­ρα Ἀγ­γλί­δα ἡ μη­τέ­ρα, ἰν­δο­πρε­πὴς ὁ πα­τέ­ρας. Ἔρ­χον­ται τὰ ἐ­δέ­σμα­τα, τοὺς ξε­χνῶ, μιὰ συ­ζή­τη­ση γιὰ τὴν ὀ­μορ­φιὰ τοῦ νη­σιοῦ καὶ τὴν ἐ­πι­κεί­με­νη ἐκ­δρο­μὴ στὴν Κά­σο. Φεύ­γουν πρὶν ἀ­πὸ ἐ­μᾶς, ὁ πα­τέ­ρας, ἡ μη­τέ­ρα, ἀ­κο­λου­θού­με­νοι ἀ­πὸ τὰ δύ­ο παι­διά.

        Δυ­ὸ μέ­ρες ἀρ­γό­τε­ρα στὴν ἴ­δια τα­βέρ­να πρὶν φι­σκά­ρει. Δὲν βλέ­πω Ἕλ­λη­νες, εἶ­χα πεῖ τὴν προ­η­γού­με­νη φο­ρὰ στὸ εὐ­γε­νέ­στα­το γκαρ­σό­νι. «Αὐ­τὴ τὴν ὥ­ρα, πε­ρὶ τὶς ὀ­κτώ το βρά­δυ, ἔρ­χον­ται μό­νον οἱ ξέ­νοι. Οἱ Ἕλ­λη­νες, τὸ ξέ­ρε­τε, ἔρ­χον­ται κα­τὰ τὶς ἐν­νι­ά­μι­ση μὲ δέ­κα.» Τὸ ἤ­ξε­ρα, τὸ ἴ­διο ἐ­ξάλ­λου κά­νω κι ἐ­γώ, ἐ­κτὸς ἀ­πὸ τὶς δι­α­κο­πές, ποὺ συ­νή­θως μὲ βο­λεύ­ει τὸ φα­γη­τὸ με­τὰ τὸ μπά­νιο. Ξέ­νη, λοι­πόν, ὡς πρὸς τὴ νε­ο­ελ­λη­νι­κὴ κουλ­τού­ρα, ἀ­νά­με­σά σε ξέ­νους.
ΦΩΤΟ ΓΙΩΡΓΟΥ ΘΑΝΟΥ

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Χρι­στί­να Λι­ναρ­δά­κη: Ἐ­πί­γνω­ση




Ο ΑΕΡΑΣ ἦ­ταν ἀ­νυ­πό­φο­ρος. Τῆς ἀ­να­κά­τευ­ε τὰ μαλ­λιά, τὰ ἔ­χω­νε στὰ μά­τια καὶ τὸ στό­μα της, μα­ζὶ μὲ κόκ­κους ἀ­πὸ τὸ χω­μά­τι­νο λο­φά­κι δί­πλα ἀ­πὸ τὴν τρύ­πα στὸ ἔ­δα­φος ποὺ ἔ­χα­σκε ἀ­νοι­χτή. Εἶ­χε κό­σμο ἀρ­κε­τό, οἱ πε­ρισ­σό­τε­ροι ἔ­κλαι­γαν, κά­ποι­οι δαγ­κώ­νον­ταν, κά­ποι­οι ἄλ­λοι ὅ­μως δὲν εἶ­χαν ἔρ­θει καὶ ἂς ὑ­πῆρ­χε συγ­γέ­νεια πρώ­του βαθ­μοῦ: εἶ­χαν προ­η­γη­θεῖ πα­ρε­ξη­γή­σεις καὶ κα­βγά­δες ποὺ δὲν τοὺς ἐ­πέ­τρε­παν νὰ ἀ­πο­χαι­ρε­τή­σουν χω­ρὶς ἐκ­πτώ­σεις σὲ ἐ­γω­ι­σμό. Κά­ποι­οι βλα­στη­μοῦ­σαν. Ὁ πα­πὰς κόν­τευ­ε νὰ κά­νει κι αὐ­τὸς τὸ ἴ­διο, ἔ­τσι ποὺ τοῦ ἔ­παιρ­νε ὁ ἀ­έ­ρας τὰ ρά­σα καὶ τὸ θυ­μια­τό. Γιὰ κε­ρὶ ἀ­ναμ­μέ­νο οὔ­τε λό­γος.

       Τό­σο μα­νι­α­σμέ­να φυ­σοῦ­σε ὁ ἀ­έ­ρας ποὺ ἤ­θε­λε, θαρ­ρεῖς, νὰ ξη­λώ­σει ὅ­λο το νε­κρο­τα­φεῖ­ο, νὰ ξη­λώ­σει ὅ­λους ὅ­σους βρέ­θη­καν ἐ­κεῖ ἀ­πὸ κοι­νω­νι­κὴ ὑ­πο­χρέ­ω­ση ἢ ἀ­κό­μα καὶ αὐ­τοὺς ποὺ πεν­θοῦ­σαν γνή­σια, ἐ­πει­δὴ τὴν εἶ­χαν ἀ­γα­πή­σει. Πό­σοι ἦ­ταν αὐ­τοὶ ἀ­λή­θεια καὶ μὲ ποι­ά κρι­τή­ρια ἦ­ταν βέ­βαι­ο ὅ­τι τὴν ἀ­γά­πη­σαν; Μὲ βά­ση τὸν πρό­τε­ρο βί­ο μα­ζί της ἢ μή­πως αὐ­τὸν ποὺ ἀ­νοι­γό­ταν πλέ­ον σὰν δυ­να­τό­τη­τα μπρο­στά τους; Σύμ­φω­να μὲ τὸ κα­θῆ­κον ποὺ τοὺς εἶ­χε ὑ­πα­γο­ρεύ­σει νὰ στα­θοῦν δί­πλα της μέ­χρι τέ­λους ἢ τὴν ἀ­να­κού­φι­ση πὼς ὅ­λα πιὰ τε­λεί­ω­σαν καὶ οἱ ἴ­διοι εἶ­χαν ἐ­λευ­θε­ρω­θεῖ;

       Ἡ μι­κρὴ Σο­φί­α, μὲ τὰ μαλ­λιὰ καὶ τοὺς κόκ­κους χώ­μα­τος στὸ στό­μα καὶ τὰ μά­τια, δὲν κα­τα­λά­βαι­νε τί­πο­τε ἀ­πὸ ὅ­λα αὐ­τὰ μὲ τὰ ἑ­πτά της χρό­νια. Εἶ­δε τὴ μη­τέ­ρα της στὸ φέ­ρε­τρο τὴ μιὰ στιγ­μὴ ποὺ τὸ ἄ­νοι­ξαν, γιὰ νὰ τὸ κλεί­σουν τὴν ἑ­πό­με­νη βι­α­στι­κὰ – λὲς καὶ φο­βή­θη­καν μὴν πά­ρει τὴ σο­ρὸ ὁ ἀ­έ­ρας.

Το εναλλακτικό σχέδιο για την άρδευση της Θεσσαλίας

της Λούλης Σταυρογιάννη
ΑΥΓΗ 16.10.2017
Μετά το τέλος στην εκτροπή Αχελώου - Η εκτροπή "φεύγει" και από το αναθεωρημένο Χωροταξικό
Με εργαλείο την πρώτη αναθεώρηση του Σχεδίου Διαχείρισης Λεκανών Απορροής Ποταμού στο υδατικό Διαμέρισμα της Θεσσαλίας διαγράφεται η εκτροπή των νερών του ποταμού Αχελώου 250 εκατ. κ. νερού ετησίως προς τον θεσσαλικό κάμπο. Αντικαθίσταται δε από άλλο σχέδιο, με έμφαση στην αλλαγή του μοντέλου άρδευσης και στις υποδομές τοπικού χαρακτήρα, ώστε να καλυφθεί το έλλειμμα στο υδατικό ισοζύγιο της περιφέρειας, όπως ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας από το βήμα του τέταρτου περιφερειακού συνεδρίου για την παραγωγική ανασυγκρότηση της Θεσσαλίας, την περασμένη Τετάρτη.
Την εικόνα της υπερεκμετάλλευσης των υδατικών πόρων και ως εκ τούτου την ανάγκη για αλλαγή ρότας είχε δώσει νωρίτερα, με αριθμούς, ο αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σ. Φάμελλος: Το 90% των διαθέσιμων υδατικών πόρων χρησιμοποιείται για την άρδευση καλλιεργειών με μέση ετήσια κατανάλωση νερού ανά στρέμμα 550 με 600 κ.μ., όταν θα έπρεπε να ήταν 450, ενώ από τη λεκάνη του Πηνειού αντλούνται ετησίως από τα μη ανανεώσιμα αποθέματα 130 με 150 εκατ. κ.μ.

Οι προτάσεις του νέου σχεδίου

Καψούρα, διαδικτυακώς....




του Γιάγκου Ράπτη

Στο διαδίκτυο τη βγάζω

Και βαριά αναστενάζω

Όλο  κοιτάζω κάτι λινκ

Αφού μου λέει πως πάει  πικνίκ !



Η αγάπη μου γαμώτο

Ψάχνει  σ’  άλλον ιστοτόπο





Τα ιμέϊλ μου κοιτάζω

Την ψυχή μου πως ταράζω !

Προσμένω στα εισερχόμενα

Αλλά είναι σκάρτη η γκόμενα



Η αγάπη μου γαμώτο

Ψάχνει  σ’  άλλον ιστοτόπο

ΣΤΟΝ ΚΑΙΑΔΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΡΙΟΥ ΣΚΑΡΑΜΑΓΚΑ


Τι λέγαμε πρόσφατα για τους ΑμΕΑ μετασχολικής και περασμένης ηλικίας ; Λέγαμε ότι εκτίθενται σε μια πραγματική κόλαση, την οποία συγκαλύπτουν οι αυτοσυστηνόμενοι ως «οπαδοί της αποϊδρυματοποίησης» και  οι γραφειοκράτες κάθε κατηγορίας…


Καταγγέλλει ο Σύλλογος Γονέων του Θεραπευτηρίου  Σκαραμαγκά  την επιχειρούμενη μεταστέγαση του Θεραπευτηρίου:

Ξεκίνησε ήδη το σχέδιο εξόντωσης των παιδιών του ιδρύματος σκαραμαγκά.(Τα παιδιά είναι σήμερα ηλικίας 40-50 ετών και έχουν ζήσει και μεγαλώσει στο ίδρυμα αυτό επί 30 χρόνια).



Η μεταστέγαση  αυτή φαίνεται να έχει πολλούς στόχους.

Το πούλημα του κτιρίου που ζουν τόσα χρόνια, και πηγαίνοντας τα σε διαφορετικούς χώρους με διαστάσεις και συνθήκες φυλακής είναι αρκετό από μόνο του να τα διαλύσει ψυχικά, αφού έχουν βαριές αναπηρίες αυτισμού & εγκεφαλοπάθειας.

60 χρόνια, Μασσαλίας 22


Τι Συνέβη όταν η Πορτογαλία αποποινικοποίησε (2000) όλα τα Ναρκωτικά, από το Χόρτο ως την Ηρωίνη



του Samuel Oakford
Το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στο VICE News.

Στη σύνοδο που έγινε τον περασμένο Απρίλιο στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη μεταξύ δπλωματών και αφορούσε το μέλλον της πολιτικής για τα ναρκωτικά παγκοσμίως, ένας άνθρωπος τράβηξε την προσοχή. Ήταν ένας Πορτογάλος αξιωματούχος, ο João Goulão, ο οποίος απλώς εκπροσωπούσε μια χώρα όπου όλα όσα ειπώθηκαν δεν μπορούσαν να εφαρμοστούν. Κι αυτό γιατί πριν από 16 χρόνια η Πορτογαλία έκανε το άλμα να αποποινικοποιήσει την κατοχή όλων των ναρκωτικών – τα πάντα από τη μαριχουάνα έως την ηρωίνη. Όπως και να το δεις, η κίνηση απέδωσε.

Σήμερα, οι πορτογαλικές αρχές δεν συλλαμβάνουν κανέναν που εντοπίζεται να έχει στην κατοχή του ποσότητα ναρκωτικού που θεωρείται λιγότερο από 10ήμερη προμήθεια – ένα γραμμάριο ηρωίνης, ecstasy ή αμφεταμίνης, δύο γραμμάρια κοκαΐνης ή 25 γραμμ. κάνναβης. Αντί αυτού, οι χρήστες ναρκωτικών διατάσσονται να παρουσιαστούν ενώπιον των επονομαζόμενων «πάνελ αποτροπής», που αποτελούνται από ειδικούς σε νομικό, κοινωνικό και ψυχολογικό επίπεδο. Οι περισσότερες περιπτώσεις απλώς αναστέλλονται. Στα άτομα που επανειλημμένως εμφανίζονται ενώπιον των πάνελ μπορεί να χορηγήσουν θεραπεία, που εκτείνεται από συμβουλευτική ενθάρρυνσης έως θεραπεία αποκατάστασης με οπιοειδή.

«Στην αρχή δεχθήκαμε πολλές επικρίσεις», θυμάται ο Goulão, γιατρός που ειδικεύεται στη θεραπεία του εθισμού και του οποίου η δουλειά οδήγησε την Πορτογαλία να μεταρρυθμίσει τη νομοθεσία για τα ναρκωτικά το 2000. Σήμερα είναι ο εθνικός συντονιστής για την αντιμετώπιση των ναρκωτικών. Μετά την αποποινικοποίηση, τα πρώτα ερωτήματα που δέχτηκε η Πορτογαλία από το Διεθνές Όργανο Ελέγχου των Ναρκωτικών –το οιονεί δικαστικό όργανο εποπτείας των Ηνωμένων Εθνών που συστάθηκε από το σύστημα της Σύμβασης του ΟΗΕ για τα Ναρκωτικά– ήταν αιχμηρά και επιπληκτικά.

«Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει εντελώς», συνέχισε. «Μας δείχνουν ως παράδειγμα καλύτερων πρακτικών μέσα στο πνεύμα των συμβάσεων».

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

7ο Micro μ: Στο Προσκήνιο ο πόνος του ξεριζωμού και το άρωμα γυναίκας..  




Αν λάβουμε υπ’ όψιν τον ενδιαφέροντα κατοπτρισμό   των τάσεων της ελληνικής κοινωνίας στις ταινίες του Micro μ, δυο παρατηρήσεις μπορούμε να κάνουμε για φέτος: Πρώτον ότι ο πόνος του ξεριζωμού είναι κάτι που πάντοτε συγκινεί το ελληνικό κοινό και δεύτερον ότι κάτι τρέχει με τις γυναίκες...

Το έβδομο και μεγαλύτερο μέχρι τώρα Micro μ ολοκληρώθηκε το Σάββατο λίγο μετά τα μεσάνυχτα με τη βράβευση της αγαπημένης ταινίας του. Πάνω από 1,500 θεατές διασκορπισμένοι ανά την Ελλάδα και το εξωτερικό απόλαυσαν φρέσκο Ελληνικό κινηματογράφο και ψήφισαν για τις ταινίες που τους άγγιξαν περισσότερο.

Η αγωνία και ο ενθουσιασμός για τους συντελεστές κορυφώθηκαν λίγο πριν τα μεσάνυχτα όταν οι πόλεις άρχισαν να συνδέονται με το ίδρυμα “ Μιχάλης Κακογιάννης” στην Αθήνα για να ανακοινώσουν τις πέντε αγαπημένες της ταινίες η κάθε μια.

Η ταινία “Οι αναμνήσεις μιας Κούκλας” του Μιχάλη Χαραλαμπίδη, με μια καθηλωτική περιγραφή του ξεριζωμού μιας οικογένειας από τη Σμύρνη, αναδείχτηκε πρώτη “αγαπημένη” ταινία του φεστιβάλ, συνολικά.

ΑμΕΑ, μετασχολικής και μεγάλης ηλικίας : Μια σιωπηλή κόλαση



Οι Άνθρωποι με Ειδικές Ανάγκες  έχουν σοβαρά και δυσεπίλυτα προβλήματα όταν διανύουν τις δυο πρώτες δεκαετίες της ζωής τους, όμως στις περισσότερες περιπτώσεις «διαθέτουν» τη γονική μέριμνα  για την μερική αποκατάσταση ή έστω την επιμελημένη ανατροφή τους. Όμως η συνέχεια είναι δύσκολη και προοδευτικά γίνεται δυσκολότερη : Οι γονείς γερνούν, κάποτε εκλείπουν, κάποτε αποδυναμώνονται τόσο ώστε να χρειάζονται αυτοί οι ίδιοι  επιμέλεια…Κι από κοντά σε όλα αυτά συνεργούν μια σειρά από καταστάσεις : Σε αντίθεση με τις παλιές «διευρυμένες» οικογένειες οι νέες είναι μικρές και  οι συλλογικότητες της γειτονιάς  έχουν αποδυναμωθεί, με αποτέλεσμα να έχουν επίσης αποδυναμωθεί οι   προνοιακοί μηχανισμοί της κοινωνίας….

Οι ΑμΕΑ  μετασχολικής και μεγάλης ηλικίας καταδικάζονται στην πιο τραγική ημι-ζωή, γι αυτό ακριβώς συνιστούν μεγάλο πρόβλημα που θα έπρεπε να προτάσσεται όλων των σχετικών προβλημάτων. Ευτυχώς μέσα στο γενικό κανόνα της ελλειμματικής ενημέρωσης, των ύποπτων θεωριών  περί  «αποϊδρυματοποίησης» (που σημαίνει εξάλειψη κάθε προστασίας και «παρκάρισμα» των γερασμένων ΑμΕΑ στις τηλεοράσεις ), των ανθυποπαραγόντων που συμπλέουν με την εξουσία χωρίς να κατανοούν το δραματικό χαρακτήρα του προβλήματος, υπάρχουν  φωτεινά παραδείγματα, και ένα τέτοιο είναι του Δημάρχου Ωρωπού : Ο οποίος συνεργάζεται με γονείς για μια δομή υποστηριζόμενης διαβίωσης ΑμΕΑ,  σύμφωνα με τα ρεπορτάζ του Νικόλα Τζαβάρα, παραγωγού εκπομπής στην ΕΡΤ/ΟΡΕΝ (106,7).

Για την υπόθεση της υποστηριζόμενης διαβίωσης των ΑμΕΑ μετασχολικής ηλικίας καταθέσαμε πολλοί και διάφοροι την αγωνιστική μας ενέργεια :  Μεταξύ αυτών η Όλγα Μουτζάλα, ο Χρήστος Οικονόμου, ο Λευτέρης Μαγιάκης (Επί κεφαλής της Δημοτικής Αντιπολίτευσης στο Δήμο Αμαρουσίου) και ο υποφαινόμενος.

Το 2016 ο Ευρωβουλευτής Νίκος Χουντής απευθύνθηκε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή με ερώτησή του, όπου και έθεσε το ζήτημα της ηλικιακής ωρίμανσης των ΑμΕΑ και της ανάγκης για ουσιαστική  υποστήριξή τους. Οι διαπιστώσεις και προτάσεις του Νίκου Χουντή διατηρούν στο ακέραιο την αξία τους…

Γιάννης Σχίζας

Ομιλία για τον Νικόλαο Μπερντιάεφ


Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Αφήγηση: Καλλιόπη Αυδή - Θύμιος παπαδόπουλος


 «Κλωστή απ΄ το φεγγάρι, βελόνι απ΄ τον ήλιο» υφαίνουν τα παραμύθια που θα αφηγηθεί η Καλλιόπη Λιαδή, το Σάββατο 21 Οκτωβρίου 2017, στις 20:30.  Η αφήγηση απευθύνεται σε ενήλικες και νέους ανθρώπους άνω των 12, και θα πραγματοποιηθεί σε ένα όμορφο νεοκλασικό αρχοντικό, τον ζεστό και φιλικό Χώρο Τέχνης «Ιδιόμελο» (Ελευθερίου Βενιζέλου 17 και Βασιλέως Κωνσταντίνου) στο Μαρούσι.

Ο εξαιρετικός μουσικός Θύμιος Παπαδόπουλος συνοδεύει την αφήγηση με ινδικούς αυλούς, φλάουτο και κιθάρα και δημιουργεί μελωδικά τοπία και γέφυρες, καθώς τα παραμύθια συνομιλούν με τη μουσική. 

Παραμύθια από την Ελλάδα, την Αφρική και τη Βόρεια Ευρώπη, με φεγγάρια, ήλιο δυνατό και σκοτάδι πυκνό, που φωτίζει, άλλοτε, ένα φως αμυδρό ή γλυκό, άλλοτε έντονο, καθαρό ή λυτρωτικό, μας ταξιδεύουν σε ένα μαγεμένο βασίλειο, σ΄ ένα ξέφωτο, σε μια άγρια χαράδρα, στη μέση του πελάγου και στο βυθό της θάλασσας.

Οι ήρωές τους, μέσα από  περιπέτειες , βαδίζουν προς ένα μονοπάτι φωτεινό, πνευματικού αναστοχασμού, προσωπικής αποκάλυψης και ανακάλυψης - και όλοι είμαστε καλεσμένοι να τους ακολουθήσουμε.

Κύπρος. Η Λογοτεχνία προηγείται της Ιστορίας, πόσο μάλλον της Φιλολογίας



του Άντη Ροδίτη 
Το  βιβλίο έχει ήδη κατατεθεί στην Κυπριακή Κρατική Βιβλιοθήκη και υποβληθεί ως υποψήφια  Λογοτεχνική Μελέτη  για  τις  κρατικές βραβεύσεις του 2018. Οι κανονισμοί τιτλοφορούνται «Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας». Τα βραβεία είναι λογοτεχνικά, όχι φιλολογικά.


Εν όψει :  Υποθαλάσσιο έργο γλυπτικής του Jason De Caire Taylor, στη μνήμη των σκλάβων  που πνίγηκαν στις μεταφορές προς τα σκλαβοπάζαρα...

Τον Μάρτιο 2008 η Διεύθυνση των Πολιτιστικών Υπηρεσιών του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού της Κυπριακής Δημοκρατίας, σε επιστολή της προς τον συγγραφέα του βιβλίου Την Ελλάδα θέλομεν και ας τρώγωμεν πέτρες, έγραφε ότι το βιβλίο απερρίφθη «χωρίς να επικροτείται ή να αμφισβητείται η λογοτεχνικότητά του»! Δεν λήφθηκε, δηλαδή, υπόψη αν το βιβλίο ήταν έργο λογοτεχνίας. Από την άλλη βραβεύονται εξειδικευμένες, περιορισμένου ενδιαφέροντος φιλολογικές μελέτες, οι οποίες καθόλου δεν  αποτελούν έργα λογοτεχνίας. Αν το Υπουργείο θέλει να δίνει και φιλολογικά βραβεία, ας εντάξει κι ένα τέτοιο βραβείο στον διαγωνισμό.

Από την άλλη, μέλη των εκάστοτε Κριτικών Επιτροπών δείχνουν να υποτάσσουν την κρίση τους στις προσωπικές τους αντιπάθειες, συμπάθειες και εχθρότητες, στις ανταγωνιστικές τους διαθέσεις, τις κομματικές τους προκαταλήψεις κ.α. Το θέμα της εντιμότητας και της ανθρωπιάς μελών των Κριτικών Επιτροπών δεν είναι πράγμα που λύνεται. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να βρίσκονται σήμερα έντιμοι, ευθείς στις απόψεις τους, «πνευματικοί άνθρωποι».

Αυτό ακριβώς αποδεικνύει τεκμηριωμένα το επισυναπτόμενο βιβλίο πέρα από το να επαναλαμβάνει ακόμα πιο αναλυτικά και με επιπρόσθετη σαφήνεια το περιεχόμενο του βιβλίου τα Γράμματα στη Μητέρα του Κώστα Μόντη.

Όποιος πεθάνει  σήμερα, χίλιες φορές πεθαίνει




Του Γιάννη Σχίζα
ΑΥΓΗ 14.10.2017



Ο Διονύσιος Σολωμός είχε υπόψη του την «εισβολή» της Άνοιξης στο πολιορκημένο Μεσολόγγι, όταν έγραφε αυτό το στίχο στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους»…Υποθέτω ότι στις 29 Σεπτεμβρίου 1944, 13 ημέρες πριν την απελευθέρωση της Αθήνας, ενώ η ήττα των Γερμανών  ήταν βέβαιη, ενώ υπήρχαν περιοχές όπως η Καρδίτσα ή τα Κύθηρα  χωρίς  κατοχικές δυνάμεις,   το ίδιο πνεύμα  διακατείχε τους πατριώτες  μπροστά στην «Ελληνική Άνοιξη» που διαφαινόταν.  Όμως για 45 από  αυτούς, μεταξύ των οποίων και έφηβοι 16 και 17 ετών,  η «Άνοιξη» δεν ήλθε ποτέ, καθώς τουφεκίστηκαν  από Γερμανούς και Γερμανοτσολιάδες  στα όρια  Ψυχικού -Γαλατσίου.

Φωτογράφησα κάποια  ταφικά κατάλοιπα  του συγκεκριμένου   γεγονότος το 2012  και εντυπωσιάστηκα από  την απουσία ενός στοιχειώδους – Δημοτικού ή Κρατικού- μνημείου σε αυτό τον   χώρο.  Το Νοέμβρη του 2014 ξανα-εντυπωσιάστηκα από την παρουσία του αρχηγού ΓΕΕΘΑ σε επιτύμβια τελετή, που έλαβε χώρα στο Γερμανικό Στρατιωτικό Νεκροταφείο του Διονύσου !  Αξιοσημείωτο πάντως είναι ότι για το επεισόδιο των 45 έγινε αναλυτικό ρεπορτάζ  από την Ντίνα Ιωακειμίδου στην «Εφημερίδα των Συντακτών» στις 6.5.17

Ο πόλεμος είναι τραγωδία για στρατευμένους και πολίτες, όμως η τραγωδία των τελευταίων νεκρών είναι πιο αφόρητη.  Το πασίγνωστο αντιπολεμικό έργο του Ερίχ Μαρία Ρεμάρκ, που εκδόθηκε το 1929 και καταδιώχθηκε αγρίως από τους Ναζήδες, πήρε το όνομά του («Ουδέν Νεώτερον από το Δυτικό Μέτωπο») με αφορμή έναν  στρατιώτη  που επιστρέφει το 1918 από άδεια στο μέτωπο – σε μια κατά τα άλλα ήσυχη συγκυρία. Εκεί τον σκοτώνει  μια αδέσποτη σφαίρα , χωρίς  αυτό να επηρεάσει το πολεμικό δελτίο ειδήσεων ….

Ποιός καταστρέφει τις θάλασσές μας;

Έπειτα από σχεδόν 2 δεκαετίες έρευνας και δράσης του Ινστιτούτου Θαλάσσιας Προστασίας Αρχιπέλαγος για την προστασία των ελληνικών θαλασσών, είναι πραγματικά αξιοσημείωτο ότι σε κάθε γωνιά της Ελλάδας επαναλαμβάνονται τα ίδια επιχειρήματα στο ερώτημα «Ποιος καταστρέφει και αδειάζει τις θάλασσές μας;» Οι ψαράδες της μέσης αλιείας (μηχανότρατες, γρι-γρι) κατηγορούν τους παράκτιους και τους ερασιτέχνες αλιείς. Οι παράκτιοι ψαράδες κατηγορούν τις μηχανότρατες και τους ερασιτέχνες. Οι ερασιτέχνες κατηγορούν τους επαγγελματίες. Όλοι μαζί όμως, χωρίς καμία πρόθεση αυτοκριτικής, διεκδικούν το δικαίωμα τους στην ερημοποίηση των θαλασσών μας, συχνά με αγελαίες συμπεριφορές και σπάνια μόνο με προτάσεις διαχείρισης ή περιθωριοποίησης αυτών που πραγματικά προκαλούν μικρές ή μεγάλες καταστροφές. Σε κάθε κατηγορία – επαγγελματίες ή ερασιτέχνες ψαράδες – υπάρχουν αυτοί που ψαρεύουν με συνείδηση και μέτρο, αλλά υπάρχουν και άλλοι που δεν έχουν κανένα μέτρο και κανένα ηθικό ενδοιασμό στο να ψαρέψουν οτιδήποτε πέσει στο διάβα τους, συχνά με αθέμιτα μέσα.

Για ένα μπουρδέλο που ήταν ταμπού...


Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

Καλιφόρνια : Οι φλόγες τρέχουν πιο γρήγορα από τους πυροσβέστες..

Καλιφόρνια - φονική πυρκαγιά
Φονική πυρκαγιά  κατακαίει  στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ μεγάλες αγροτικές εκτάσεις και καλλιέργειες αμπέλου, αγροικίες και μικρούς οικισμούς, με θύματα 26  νεκρούς, εκατοντάδες τραυματίες και  αγνοούμενους, με  3.500 κατοικίες και επιχειρήσεις να έχουν καταστραφεί. Τα σωστικά συνεργεία αναζητούν με ειδικά σκυλιά   νεκρούς στις περιοχές από τις οποίες πέρασε η φωτιά, συνεχίζοντας παράλληλα την έρευνα  για  αγνοούμενους , ο αριθμός των οποίων ακόμη παραμένει αδιευκρίνιστος. Το  έργο των συνεργείων είναι  πολύ δύσκολο, καθώς συχνά ανακαλύπτουν αποτεφρωμένους και μη αναγνωρίσιμους ανθρώπους...Οι άνεμοι πνέουν με ταχύτητες 72 χλμ./ώρα και δυσκολεύουν  το έργο των περίπου 8.000 πυροσβεστών και των εθελοντών.  «Οι φλόγες τρέχουν πιο γρήγορα από τους πυροσβέστες», δήλωσε ο επικεφαλής της Υπηρεσίας Αντιμετώπισης Εκτάκτων Περιστατικών.
Στην κατάσβεση συμμετέχουν πυροσβεστικά ελικόπτερα και αεροσκάφη, σε μια πυρκαγιά που φέρεται  από τις Αρχές ως η  πιο καταστροφική στην ιστορία της Πολιτείας.
Οι φωτιές αναπτύσσονται σε 22 μέτωπα έχοντας ήδη πυρπολήσει  μια έκταση 700.000 στρεμμάτων, που  αν και "υστερεί" έναντι των ελληνικών "επιδόσεων" (2.200.000 στρέμματα το 2007) δεν θεωρείται καθόλου μικρή  έστω και για μια χώρα με υπερτριπλάσια έκταση από αυτή της Ελλάδας. Οι   αρχές της Καλιφόρνιας  εξετάζουν το ενδεχόμενο η πυρκαγιά να προκλήθηκε από βραχυκύκλωμα του  υπέργειου ηλεκτρικού δικτύου,  αν και εξετάζεται και η εκδοχή της "συνεύρεσης" πυρκαγιάς και βραχυκυκλώματος, χωρίς αιτιώδη σχέση μεταξύ τους....
Εν όψει, φωτογραφία του Derek Anderson via AP

Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017

SOS για τη χερσόνησο του Μαλέα



Ο γεω­πληροφοριακός χάρτης της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας που αφορά τη Λακωνία. Με πράσινο χρώμα διακρίνονται οι υπάρχουσες ΑΠΕ, με κίτρινο αυτές οι οποίες βρίσκονται στην διαδικασία αξιολόγησης απ' την Αρχή Ο γεω­πληροφοριακός χάρτης της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας που αφορά τη Λακωνία. Με πράσινο χρώμα διακρίνονται οι υπάρχουσες ΑΠΕ, με κίτρινο αυτές οι οποίες βρίσκονται στην διαδικασία αξιολόγησης απ' την Αρχή
του Δημήτρη Τερζή
(Εφημερίδα των Συντακτών)

Χερσόνησος του Μαλέα, Λακωνία. Τόπος πλούσιος από Ιστορία: αρχαιολογικά ευρήματα στην αρχαία πόλη των Βοιών στη Νεάπολη και στη βυθισμένη μυκηναϊκή πόλη στο Παυλοπέτρι.
Πλήθος οι μονές και οι βυζαντινές εκκλησίες, εξ ου και η ονομασία της περιοχής «Μικρό Αγιο Ορος».
Στο κέντρο της περιοχής δεσπόζει ο ορεινός όγκος της Κρίθινας, που σχηματίζει με τις απολήξεις του απάνεμα λιμανάκια, παλιά ορμητήρια πειρατών, μικρές παραλίες και καταλήγει στο ακρωτήριο του Μαλέα.
Αυτός ο τόπος τα τελευταία χρόνια αντιμετωπίζει δύο σοβαρές περιβαλλοντικές απειλές.
Η πρώτη είναι αυτή των τάνκερ που βρίσκουν απάγκιο στον όρμο της Νεάπολης, καθώς πλήθος καταγγελιών μιλούν για μόλυνση του περιβάλλοντος από τις εργασίες που γίνονται σε αυτά.
Το θέμα έχει αναδειχθεί ουκ ολίγες φορές απ’ τον τοπικό και πανελλαδικό Τύπο, έχουν υπάρξει δεσμεύσεις πως το καθεστώς αυτό θα σταματήσει να υφίσταται, ωστόσο, συχνά-πυκνά η ιστορία επαναλαμβάνεται στο σημείο.
Η δεύτερη απειλή έκανε αισθητή την παρουσία της ενάμιση χρόνο πριν, όταν ο ΑΔΜΗΕ ανακοίνωσε το μεγαλόπνοο σχέδιό του για σύνδεση της μονάδας της Μεγαλόπολης με ένα υποθαλάσσιο καλώδιο που θα ένωνε την Πελοπόννησο με την Κρήτη, προκειμένου η τελευταία να αποκτήσει ενεργειακή επάρκεια.

Ποίηση από τον Λεωνίδα Κακάρογλου


ΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΟΣ



ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΟΥΤΣΙΑΡΑ

Οι Εκδόσεις Παπαζήση σας καλούν για ένα ποτήρι κρασί
στοBOOKS PLUS Art @Coffee, (Πανεπιστημίου 37)
την Τετάρτη 18 Οκτωβρίου 2017 και ώρα 7.30μμ.

Για το βιβλίο θα συζητήσουν η Μαριάνθη Αναστασάτου, Οικονομολόγος στην Διεύθυνση Οικονομικής Ανάλυσης και Μελετών της Τράπεζας της Ελλάδος, ο Παντελής Λέκκας, Καθηγητής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και η Μάρω Παντελίδου-Μαλούτα, Καθηγήτρια του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Τη συζήτηση θα συντονίσει η Ειρήνη Τσακνάκη, μεταπτυχιακή φοιτήτρια στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.


ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΠΑΖΗΣΗ
Νικηταρά 2 & Εμμ. Μπενάκη,
106 78 Αθήνα
τηλ.: 210 3822496, 210 3838020
fax: 210 3809150
email: papazisi@otenet.gr
website: www.papazisi.gr

"Μικρού μήκους", του Νικόλα Κατούντα


“Ο Γιος μου Νικόλαος Μάντζαρος”, από τη Χρύσα Σπηλιώτη






Από τις 14 Οκτωβρίου

κάθε Σάββατο στις 19:15 και Κυριακή στις 21:15



Ο Πολυχώρος Vault παρουσιάζει το μονόλογο της Χρύσας Σπυλιώτη “Ο Γιος μου Νικόλαος Μάντζαρος”, σε σκηνοθεσία Αυγουστίνου Ρεμούνδου με τη Χρύσα Σπυλιώτη στο ρόλο της Ρεγγίνας Μάντζαρου, από το Σάββατο 14 Οκτωβρίου, κάθε Σάββατο στις 19:15 και Κυριακή στις 21:15, ως την Κυριακή 26 Νοεμβρίου, για 14 παραστάσεις.



Ο Γιος μου Νικόλαος Μάντζαρος είναι ο πρώτος από τους επτά Μονολόγους που θα παρουσιαστούν τη νέα θεατρική περίοδο στον Πολυχώρο Vault, με αφορμή το θεατρικό project "Ο Γιος μου...". Επτά σκηνοθέτες ετοιμάζουν επτά παραστάσεις, στηριγμένες πάνω σε επτά βιογραφίες. Επτά μάνες μιλάνε για τους γιους τους. Επτά γυναίκες ηθοποιοί θα παρουσιάσουν επτά μονολόγους απλών γυναικών που μιλάνε για τα παιδιά τους, που εμείς γνωρίσαμε ως άντρες σπουδαίους και διακεκριμένους, που έλαμψαν με την προσωπικότητα, το έργο, την ευφυΐα, το ταλέντο, την τέχνη ή την επιστήμη τους (Καβάφης, Μάντζαρος, Σολωμός, Συγγρός, Μακρυγιάννης, Ψυχάρης, Μέγας Αλέξανδρος). Επτά σημαντικοί άντρες του παρελθόντος που η ζωή και το έργο τους παραμένει ακόμα πηγή έμπνευσης για τους σύγχρονους, μέσα από μια γυναικεία ματιά.




ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ

  Η Ρεγγίνα Μάντζαρου μητέρα του Νικόλαου Χαλικιόπουλου Μάντζαρου συνθέτη του Εθνικού Ύμνου, μας οδηγεί σε μονοπάτια γεμάτα φωτιά. Πάνω στο ηφαίστειο της Γαλλικής και της Ελληνικής επανάστασης. Βρισκόμαστε στην Κέρκυρα, πρωτεύουσα των Ιονίων νήσων όπου εναλλάσσονται οι ξένοι κατακτητές.



   Οι Επτανήσιοι δεν νιώθουν ακόμα Έλληνες, η κουλτούρα και οι επιρροές είναι καθαρά δυτικές και οι αριστοκράτες συνεργάζονται ποικιλοτρόπως με τον εκάστοτε δυνάστη. Ο Μάντζαρος όχι μόνο ανήκει στην αριστοκρατική τάξη αλλά μετέχει και έμμεσα στις εκάστοτε κυβερνήσεις σαν γραμματέας του Γενικού Εισαγγελέα του Κράτους που είναι ο πατέρας του. Το ποτάμι όμως τόσο της μουσικής στην οποία αφιερώνεται όσο και των νέων ριζοσπαστικών ιδεών θα τον παρασύρει σε απρόσμενες διαδρομές.

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Carlos Moreno :Η μορφή μιας πόλης αλλάζει πιο γρήγορα...από την καρδιά ενός θνητού





--

ΓΙΟΡΤΗ των ΠΟΥΛΙΩΝ στο Πάρκο "Α. Τρίτσης"




ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΓΙΟΡΤΗ των ΠΟΥΛΙΩΝ 2017:
γιορτάζουμε τη φθινοπωρινή μετανάστευση στο Πάρκο «Α. Τρίτσης»


Την Κυριακή 15 Οκτωβρίου και ώρες 11:00-14:00, σας προσκαλούμε στο Πάρκο Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης «Α. Τρίτσης» στο Ίλιον, για μια ξεχωριστή ημέρα στη φύση με παρατήρηση πουλιών και άλλες δράσεις αφιερωμένες στη φθινοπωρινή μετανάστευση των πουλιών!
         
Η Πανευρωπαϊκή Γιορτή των Πουλιών είναι ένα ετήσιο γεγονός που λαμβάνει χώρα το πρώτο Σαββατοκύριακο του Οκτωβρίου σε περισσότερες από 40 χώρες και συντονίζεται από την παγκόσμια ομοσπονδία περιβαλλοντικών οργανώσεων για την προστασία των πουλιών BirdLife International. Στην Ελλάδα ο συντονισμός των εκδηλώσεων γίνεται από την Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, εταίρο της BirdLife στην Ελλάδα.
 

Χώρος εκδήλωσης: Κεντρικές λίμνες (χώρος ευκαλύπτων) στο Πάρκο.

Προβολές στην πόλη: κινούμενοι στο δικό μας κινηματογραφικό έργο


της Όλγας Βενετσιάνου, Δρ. Αρχιτέκτων
Βλέπουμε οθόνες παντού: στις όψεις των κτιρίων, σε εσωτερικούς χώρους, στα κινητά μας τηλέφωνα. Μήπως θα μπορούσε με αυτά τα μέσα να δημιουργηθεί ένας νέος τύπος θεάματος που να βασίζεται στην κινηματογραφική εμπειρία;
Οι πολύχρωμες φωτεινές πινακίδες δίνουν κίνηση και ζωντάνια στην πόλη. Μετά τη δύση του ηλίου, ο διάχυτος φωτισμός υποβαθμίζει τον όγκο των κτιρίων και δημιουργεί μια αίσθηση κίνησης στην εικόνα της πόλης. Ήδη από τον δέκατο ένατο αιώνα, ο αστικός χώρος μεταμορφώνεται από τον ηλεκτρικό φωτισμό, που προετοιμάζει το έδαφος για την εμφάνιση μεγάλων επιφανειών προβολής. 
Ο σύγχρονος κάτοικος της πόλης είναι εξοικειωμένος με τις φωτεινές πινακίδες, που θα μπορούσαμε να πούμε ότι αποτελούν προπομπό της διαφημιστικής οθόνης. Σε αυτό το άρθρο θα προσεγγίσουμε τις οθόνες και τις προβολές στην πόλη πέρα από φορέα οπτικής επικοινωνίας ή αισθητικής παρέμβασης. Θα δούμε δηλαδή πώς δημιουργούν ένα νέο τύπο οπτικοακουστικής  εμπειρίας για τον σύγχρονο θεατή.

Times Square | flickr: MK Feeney
ΔΙΕΥΡΥΜΕΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Η σχέση του θεατή με την οθόνη είναι αναμφισβήτητα επηρεασμένη από την κινηματογραφική εμπειρία. Όμως, οι νέες οπτικοακουστικές τεχνολογίες, παράγουν έναν νέο τύπο θέασης πέρα από την κλασική κινηματογραφική συνθήκη, όπου ο θεατής παρακολουθεί παθητικά το έργο σε μια σκοτεινή αίθουσα.  
Στα πλαίσια του Διευρυμένου Κινηματογράφου του 1960, αναπτύσσεται η πεποίθηση ότι η παραδοσιακή οθόνη είναι ανεπαρκής και ότι ο χώρος της οθόνης θα πρέπει με κάποιον τρόπο να διευρυνθεί και να πολλαπλασιασθεί. Το αίτημα αυτό εντάσσεται στην ανάγκη της εποχής για οργάνωση, διαχείριση και οπτικοποίηση της πληροφορίας. Για παράδειγμα, στο Glimpses of the USA (1959) των Charles και Ray Eames, η διάταξη του έργου είναι μελετημένη έτσι ώστε να διευκολύνεται η πρόσληψη της πληροφορίας από τον θεατή. Το έργο παρουσιάστηκε στη Διεθνή Έκθεση της Μόσχας, όπου έγινε το γνωστό kitchen debate. Πολλές –προσεκτικά επιλεγμένες- εικόνες προβάλλονται ταυτόχρονα, σε διαφορετικές οθόνες, έτσι ώστε να επικοινωνείται η περισσότερη δυνατή πληροφορία στο λιγότερο δυνατό χρόνο.

Τα τελευταία 20 χρόνια μειώνονται σταδιακά οι αναφορές σε εικόνες του φυσικού περιβάλλοντος με άγρια ζώα και φυτά




Tης Θαλειας Kαρταλη
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΉ, 9.6.12

Ηταν μια φορά κι έναν καιρό τρεις αρκούδες που ζούσαν σε ένα σπιτάκι στο δάσος... Η Κοκκινοσκουφίτσα πήγαινε κάθε μέρα στο δάσος και μάζευε άγριες φράουλες και τις πήγαινε στη γιαγιά της...

Πόσες και πόσες αναφορές δεν θυμόμαστε σε δάση και κάμπους στα βιβλία των παιδικών μας χρόνων, αναφορές σε ένα φυσικό περιβάλλον, το οποίο αναζητούσαμε, με τη φαντασία μας φουντωμένη ειδικά εμείς, τα παιδιά της πόλης, να βρούμε με κάθε ευκαιρία, σε κάθε εκδρομή στη φύση. Ειδικά η έννοια του δάσους είχε κάτι μαγικό, εκεί μέσα, στην πυκνή βλάστηση, συνέβαιναν πράγματα τρομερά, κυκλοφορούσαν λύκοι, ξωτικά και αρκούδες, καλές και κακές νεράιδες, κατοικούσαν μάγισσες και δράκοι. Κατοικούσαν όμως και ζώα, όπως ο Μπάμπι το ελαφάκι, μεγάλωναν παιδιά, όπως ο Μόγλης που ζούσε μια «περίεργη» ζωή, είχε φίλους κολλητούς τα ζώα...

Ομως, όλες αυτές οι εικόνες φαντάζουν τόσο μακρινές όσο και η παιδική μας ηλικία, και τα παιδιά μας σήμερα συγκεντρώνουν άλλες εικόνες στο μυαλό, αφού σταδιακά το φυσικό περιβάλλον φαίνεται να εξαφανίζεται από τα παιδικά βιβλία και να αντικαθίσταται από άλλες αναφορές, σε περιβάλλοντα που μπορεί να έχουν σχέση με τη φύση, είναι όμως τεχνητά, κατασκευασμένα από τον άνθρωπο.

Νέα μελέτη που ήρθε πρόσφατα στο φώς της δημοσιότητας δείχνει ότι κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο δεκαετιών οι εικόνες του φυσικού περιβάλλοντος στα παιδικά βιβλία μειώνονται σταδιακά, με αποτέλεσμα σήμερα να έχουν σχεδόν εξαφανιστεί, δίνοντας τη θέση τους σε εικόνες ενός τεχνητού φυσικού περιβάλλοντος όπως είναι ένα πάρκο ή ένας ζωολογικός κήπος, αντικατοπτρίζοντας, σύμφωνα με τους επιστήμονες, τη γενικότερη τάση απομάκρυνσης του σημερινού ανθρώπου από το φυσικό περιβάλλον. Πόσα παιδιά αλήθεια έχουν την ευκαιρία να μαζέψουν σήμερα φρούτα του δάσους, πόσα γνωρίζουν ότι τα βατόμουρα και τα κούμαρα τρώγονται;

Η μελέτη διενεργήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, από ομάδα επιστημόνων του Πανεπιστημίου της Νεμπράσκα με επικεφαλής τον Allen Williams Jr, οι οποίοι επεξεργάστηκαν τις εικόνες των παιδικών βιβλίων που από το 1938 έως σήμερα τιμώνται με το βραβείο παιδικού βιβλίου Caldecott Medal, της σημαντικότερης διάκρισης παιδικού βιβλίου στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ναύπλιο : Μια παρουσίαση + Μια παράσταση




Για μια κοινωνία τόσο διαφορετική και τόσο ίδια με τη δική μας.



Η συγγραφέας Χρύσα Σαββάκη και οι εκδόσεις Άπαρσις  προσκαλούν σε ένα συναρπαστικό ταξίδι στο χρόνο, με οδηγό την τεχνολογία και όχημα το όραμα για ένα καλύτερο κόσμο.!





Μια ιδιαίτερη παρουσίαση του διπλού παιδικού βιβλίου,

με τίτλο  "Ο ΠΥΡΓΟΣ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ"

και του αντίστοιχου θεατρικού έργου θα γίνει στις  14 Οκτωβρίου, στις 18.00 στο χώρο του Φουγάρου στο Ναύπλιο.




Για το βιβλίο θα μιλήσουν:

Κατερίνα Θανοπούλου, εκπαιδευτικός-ποιήτρια

Μαρίνα Σταματοπούλου, εκπαιδευτικός






Η θεατρική παράσταση, μετά την παρουσίαση, θα είναι δωρεάν.




Εκδόσεις Άπαρσις, Μυκηνών 9, Κεραμεικός, www.aparsis.gr

Η πρώτη επιθεώρηση του Λάμπρου Φισφή ανεβαίνει στο Θέατρο Βέμπο


Τον αγαπήσαμε μέσα από τις sold out stand up παραστάσεις του, από τα ευρηματικά κωμικά βίντεο που ανεβάζει τακτικά στο κανάλι του στο YouTube, αλλά και από την επιτυχημένη σατιρική εκπομπή «Κάψε το Σενάριο» στο MEGA.



Ο Λάμπρος Φισφής καταφέρνει να δώσει πρωταγωνιστικό ρόλο σ’ εκείνες τις μικρές λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής που όλοι αγαπάμε να μισούμε (ή και αντίστροφα). Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που και το «Τι Ζούμε;», η πρώτη επιθεώρηση που υπογράφει και κάνει πρεμιέρα μέσα στον Νοέμβριο στο θέατρο Βέμπο αποτελεί μια ωδή στην καθημερινότητα, μέσα από ήρωες της διπλανής πόρτας… Αν τυχαίνει βέβαια να μένετε δίπλα σε τρελοκομείο!
Στη σκηνή ανεβαίνει ο ίδιος μαζί με μια εξαιρετική ομάδα κωμικών ενώ τη σκηνοθεσία υπογράφει ο πολυτάλαντος Γιάννης Σαρακατσάνης
.






Υπόθεση των πρώτων 7 λεπτών
Ελλάδα του σήμερα. Ένας μάγκας ταβερνιάρης με ψυχή, μια γριά σε απόγνωση, ένα φιλοσοφημένο πρεζάκι, ένα κοριτσάκι ερωτευμένο με τον Ντάνο, ένας Γκέι- Χωριάτης-Αλβανός, μια πληγωμένη Ελλάδα και το αθάνατο Κέφι σχολιάζουν τα κακώς κείμενα της ζωής μας, σατιρίζουν αυτούς που μας έφτασαν ως εδώ, χαρίζουν γέλιο μέχρι δακρύων και μας θυμίζουν από τι είμαστε φτιαγμένοι! Μέχρι που κάτι γίνεται και άπαντες βρίσκουν έναν άδοξο θάνατο. Όλα τα παραπάνω συμβαίνουν στα πρώτα… 7 λεπτά της επιθεώρησης.



Τα υπόλοιπα 113 λεπτά θα: