Ημέρες ορειβασίας

Ημέρες ορειβασίας

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2020

Ένα Ξεχασμένο Ψάρι του Μαραθώνα


του Παναγιώτη Σ. Οικονομίδη
Καθηγητή του Τομέα Ζωολογίας
του Τμήματος Βιολογίας του ΑΠΘ
Πηγή: "Ένα ξεχασμένο ψάρι του Μαραθώνα", Π.Σ. Οικονομίδης, η φύση, τεύχος 49, 1990

Αφορμή γιαυτό το μικρό άρθρο ήταν το εξαιρετικά ενδιαφέρον κείμενο του Καθηγητή Κ. Δ. Φοίτου (η Φύσις, τεύχος 43, 7-12, Οκτ. - Δεκ. 1988) σχετικά με το Δάσος Σχοινιά. Ο κ. Φοίτος αναφέρει στη σελίδα 11 την παρουσία ορισμένων υδρόβιων ζώων (βαλτοχελώνες, νεροβα-τραχος) στο Μεγάλο Έλος, χωρίς να κάνει μνεία του μικρού, 4-7 εκ., ενδημικού ψαριού Ρseudophoxinus stymphalicus marathonicus.
Το ψάρι αυτό που ανήκει στην οικογένεια Cyprinidae, είναι αποκλειστικός κάτοικος του γλυκού νερού, δηλαδή δεν ανέχεται ούτε τα υφάλμυρα νερά. Περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Vinciguerra (1921) με το όνομα Leucaspius marathonicus με βάση δείγματα που συνέλεξε στις 8.6.1920 από "un piccolo ruscello formalo dalla sorgente Sterna, presso il villagio di Kato Souli nella pianura di Marathona". Για ενημέρωση των αναγνωστών του περιοδικού παραθέτω  μια σύντομη περιγραφή.

ΤΟ ΑΤΤΙΚΟΨΑΡΟ ΖΕΙ !


Ο συγγραφέας Τζόναθαν Φράνζεν

Κάθε δεύτερη Παρασκευή, ο ιχνηλάτης βιβλιοπωλείων και βιβλιοθηκών Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης φορτώνει στον Σάκο Εκστρατείας του βιβλία, μιλώντας γι᾽ αυτά σαν να αφηγείται ιστορίες σ᾽ ένα φιλόξενο στέκι. Σήμερα, στον Σάκο του, ο Τζόναθαν Φράνζεν.
Του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη
altΗ τομή, η κρίσιμη καμπή, το turning point, είναι ασφαλώς οι Διορθώσεις. Ο Τζόναθαν Φράνζεν [Jonathan Franzen, Ιλινόι, 17 Αυγούστου 1959] είναι η νέμεσίς μου. Ο συγγραφέας που αγαπάω να μισώ να λατρεύω, κτλ., όταν τον μεταφράζω. Ας μου επιτραπεί μια αυτοβιογραφική νότα: μετράω δύο οδυνηρούς (αλλά ευτυχώς μου βγήκαν σε καλό εν συνεχεία) χωρισμούς ενόσω μετέφραζα ένα μυθιστόρημα, το 2015, και έναν τόμο με δοκίμια, το 2019, του διοπτροφόρου συγγραφέα. Η ένταση, κάθε φορά που καταπιάνομαι με ένα έργο του, είναι διαλυτικά συντριπτική και συντριπτικά διαλυτική. Πέρνω τα μέτρα μου, στήνω άμυνες, οργανώνω τη χρήση του χρόνου, ντοπάρομαι με καφέδες και ματζούνια, διπλασιάζω τις δόσεις νικοτίνης, μηδενίζω (σχεδόν) αυτές του αλκοόλ, δε λέω, αλλά η τεταμένη ατμόσφαιρα, μέσα μου και γύρω μου, όταν μεταφράζω Φράνζεν αγγίζει το ανυπόφορο, το αβάσταχτο, το μη περαιτέρω, τόσο για μένα όσο και τους (εκάστοτε) οικείους μου. Ας είναι. Αξίζει τον κόπο. Σε συνθήκες εγκλεισμού, ο Σάκος Εκστρατείας του Επίμονου Αναγνώστη βρίσκεται κρεμασμένος στο χολ, και τα βιβλία που θα περιείχε, όλα του Τζόναθαν Φράνζεν, είναι απλωμένα στην επιφάνεια του γραφείου μου.

Tηλεκπαίδευση στην Πανδημία. Απειλή για τη δημόσια-δωρεάν Παιδεία;



Με αφορμή τη συζήτηση που έχει ανοίξει γύρω από την τηλεκπαίδευση στα σχολεία και τα πανεπιστήμια, το Rproject διοργάνωσε διαδικτυακή συζήτηση Live Streaming στο Facebook και το YouTube στα δύσκολα πλαίσια της πανδημίας.
Είναι γεγονός, ότι αντικειμενικά από το κλείσιμο των σχολείων και των σχολών, τέθηκε στη δημόσια συζήτηση ο τρόπος με τον οποίο μπορεί να συνεχιστεί η εκπαιδευτική διαδικασία. Έτσι, η κυβέρνηση προχώρησε στη εφαρμογή της τηλεκπαίδευσης. Η επιλογή αυτή, με διαφορετική υλοποίηση στα σχολεία και στα πανεπιστήμια, φαίνεται ότι μέχρι στιγμής έχει τεράστιες αδυναμίες. Η έως σήμερα συνεχής  υποχρηματοδότηση και υποβάθμιση της δημόσιας παιδείας συνολικά, αλλά και η άνθιση της παραπαιδείας ειδικά στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, δημιουργούν ένα εντελώς άνισο και εντατικοποιημένο πλαίσιο το οποίο καλούνται να αντιμετωπίσουν οι μαθητές. Ήδη, οι τεχνικές δυσκολίες λόγω προφανούς έλλειψης υποδομών και πείρας, αλλά και οι αποκλεισμοί μαθητών με μαθησιακές δυσκολίες ή που δεν έχουν πρόσβαση σε ίντερνετ ή υπολογιστή δείχνουν τη σαφή αδυναμία του Υπουργείου στην εφαρμογή της απομακρυσμένης εκπαίδευσης. Ακόμη, οι ανισότητες που δημιουργούνται-ή μάλλον διογκώνονται- λόγω του ότι τα ιδιωτικά σχολεία και φροντιστήρια εφαρμόζουν ήδη την τηλεκπαίδευση δυσχεραίνουν ακόμη περισσότερο τη θέση των μαθητών και ειδικά αυτών της Γ' Λυκείου. Αντίστοιχα, οι ίδιοι οι καθηγητές, καλούνται να σηκώσουν ένα τεράστιο φορτίο, όπου παράλληλα με την τεχνική εκπαίδευσή τους, χρειάζεται να προετοιμάζουν εξ' αποστάσεως το μάθημα και να διατηρούν τους μαθητές σε εγρήγορση χωρίς καμία απολύτως βοήθεια από το Υπουργείο. 

ΕΝΑ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ "ΜΕΝΟΥΜΕ ΧΩΡΑΦΙ"



Μένουμε χωράφι και συνεχίζουμε να παράγουμε
Ζούμε, αν μη τι άλλο, διαφορετικές καταστάσεις και παράξενες εποχές. Οι συνήθειές μας αλλάζουν και έχουμε αρχίσει σιγά σιγά να προσαρμοζόμαστε σε νέα δεδομένα και σε μια καινούρια ζωή.
Μεταξύ όλων των άλλων τα χειροκροτήματα και τα «ευχαριστώ» πάνε κι έρχονται.
Γιατροί, νοσηλευτικό προσωπικό, οι υπάλληλοι των καταστημάτων που μας προμηθεύουν τα απαραίτητα για τη διατροφή μας, έχουν ριχτεί όλοι στη μάχη για την αντιμετώπιση της κρίσης και εισπράττουν δικαίως την ευγνωμοσύνη όλων μας.

Τι γίνεται όμως με τα μετόπισθεν;

Την ώρα που όλοι μένουμε σπίτι, προστατεύοντας την κοινωνία και τον εαυτό μας, υπάρχουν άνθρωποι που φροντίζουν για το μέλλον μας.
Οι αγρότες, οι κτηνοτρόφοι, οι ψαράδες, οι μελισσοκόμοι και όσοι ασχολούνται με τη μεταποίηση αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων, συνεχίζουν ακάθεκτοι να κάνουν αυτό που κάνουν όλα αυτά τα χρόνια. Να μας εξασφαλίζουν τα απαραίτητα για να ζούμε.

Κυριακή, 5 Απριλίου 2020

Κορωνοϊός στην Ελλάδα: Οι αριθμοί δείχνουν… αισιοδοξία


Κορωνοϊός στην Ελλάδα: Οι αριθμοί δείχνουν… αισιοδοξία
skal 
Φωτογραφία: Ινφογνώμων
Η επίδοση της Ελλάδας στην προσπάθεια αντιμετώπισης του κορωνοϊού, κατά πολλούς, κρίνεται μέχρι στιγμής ως «ικανοποιητική». Άλλωστε, ακόμη και ο ίδιος ο «στρατηγός» του Covid-19, Σωτήρης Τσιόδρας, μίλησε την Παρασκευή για τα πρώτα ψήγματα αισιοδοξίας – παρότι ξεκαθάρισε ότι ακόμη βρισκόμαστε στην αρχή αυτής της μακράς διαδρομής.
Tην αισιοδοξία αυτή επιβεβαιώνουν και τα επίσημα στοιχεία, καθώς η Ελλάδα  – με 1.673 κρούσματα – κατατάσσεται στη 43η θέση παγκοσμίως, όσον αφορά τον αριθμό των διαγνωσμένων νοσούντων. Πριν μία εβδομάδα, μάλιστα, βρισκόταν στην 40η θέση.
Παράλληλα, ανάμεσα στις 27 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατατάσσεται στην 17η θέση, ενώ ανάμεσα στις χώρες της Ευρωζώνης «φιγουράρει» στη 12η θέση.

Α Ν Ο Ι Χ Τ Η Ε Π Ι Σ Τ Ο Λ Η για τη ματαίωση των σχεδίων εγκατάστασης ανεμογεννητριών στην Οίτη


Προς τους επιστήμονες βιολόγους, δασολόγους, περιβαλλοντολόγους, ορνιθολόγους


Λαμία, Απρίλης 2020

Κυρίες και κύριοι, αγαπητοί φίλοι

Ως μέλη της Κίνησης Πολιτών για την Προστασία της Οίτης θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε σχετικά με τα σχέδια και τις εξελίξεις για την εγκατάσταση ανεμογεννητριών στο βουνό της Οίτης.

Επιγραμματικά, στην Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ) είναι στη διαδικασία των εγκρίσεων αιτήματα για την εγκατάσταση πέντε αιολικών σταθμών, συνολικά 37 α/γ διαστάσεων 120μ,  σε υψόμετρα από 1700 έως 2150 μέτρα. Η μια αίτηση, που αφορά στη θέση «Τούρλα – Βλιτοτσούμαρο», έχει πάρει την έγκριση άδειας παραγωγής και πρόσφατα τη θετική γνωμοδότηση στο ΚΕΣΠΑ,  οι δε άλλες τέσσερις, που αναφέρονται στις θέσεις Πύργος, Ξεροβούνι(2) και Μακρυράχη, είναι στη φάση της αξιολόγησης των αιτήσεων παραγωγής.

Ως Κίνηση Πολιτών δηλώνουμε ότι είμαστε υπέρ των ΑΠΕ και των αιολικών σταθμών, αλλά με όρους και προϋποθέσεις.  Και για την Οίτη δεν είναι δυνατόν να μην αντιδράσουμε, όταν στη διαδικασία κατασκευής αυτών των εγκαταστάσεων (δρόμοι πρόσβασης, κτίρια, πυλώνες, κόψιμο δέντρων, σκυρόδεμα, ανεμογεννήτριες κλπ.) το αποτέλεσμα εκτιμάμε πως είναι λιγότερο «πράσινο» από το αντιστάθμισμα της παραγόμενης «καθαρής ενέργειας»∙ όταν η εγκατάσταση, σε τέτοια μάλιστα υψόμετρα, βλάπτει αισθητικά και ουσιαστικά το ορεινό τοπίο και τον εναλλακτικό τουρισμό της περιοχής, βλάπτει τις προοπτικές μελλοντικής βιώσιμης ανάπτυξης αποτρέποντας ουσιαστικά κάποιους να επενδύσουν στην περιοχή στον τομέα αυτό, επιδρά αρνητικά στη χλωρίδα και στην πανίδα του βουνού.

"Κλείνει" η τρύπα του όζοντος- ορατή η δυνατότητα πλήρους αποκατάστασης τις επόμενες δεκαετίες

Τις τελευταίες μέρες ακούμε αρκετές ειδήσεις για την πτώση των επιπέδων μόλυνσης λόγω της καραντίνας που έχει επιβληθεί σε σχεδόν το μισό πληθυσμό της γης πλέον, είναι σαφές ωστόσο ότι αυτά τα αποτελέσματα θα είναι προσωρινά και θα παραμείνουν χωρίς να εφαρμοστεί μια διεθνής και συντονισμένη στρατηγική των ρύπων.
Απρόσμενα καλά είναι τα νέα από ένα άλλο περιβαλλοντικό μέτωπο, αυτό της τρύπας του όζοντος, η οποία σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Nature, έχει αρχίσει να “κλείνει” και ενδεχομένως να οδεύει σε πλήρη αποκατάσταση τις επόμενες δεκαετίες.
Το στρώμα του όζοντος είναι μια προστατευτική ασπίδα στη στρατόσφαιρα της γης, που απορροφά το μεγαλύτερο μέρος της υπεριώδους ακτινοβολίας του ηλίου επιτρέποντας την ύπαρξη ζωής στο πλανήτη.
Η χρήση χλωροφθορανθράκων (CFC) σε σπρέι και ψυκτικές συσκευές συνέβαλε στη δραματική μείωση του πάχους αυτού του στρώματος, η οποία παρατηρήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του ’80, θορυβώντας τα κράτη και την επιστημονική κοινότητα και οδηγώντας το 1987 στην υιοθέτηση του πρωτοκόλλου του Μόντρεαλ, για την απαγόρευση εκπομπής CFC.
H Antara Banerjee, βασική συντελεστής της έρευνας δήλωσε στον Independent πως “Βρήκαμε ίχνη κλιματικών αλλαγών στο νότιο ημισφαίριο, ιδιαίτερα στην κίνηση του αέρα”, προσθέτοντας πως “η πρόκληση ήταν να δείξουμε ότι η αλλαγή στον τρόπο κυκλοφορίας του αέρα οφείλονταν στη σμίκρυνση της τρύπας του όζοντος μετά την εφαρμογή του Πρωτοκόλλου του Μόντρεαλ.

Τάκης Ζενέτος: «Ηλεκτρονική Πολεοδομία»


Archetype team - 04/04/2020ΧΡΟΝΙΚΟ

Ιδέες πριν μισό αιώνα, ενός οραματιστή αρχιτέκτονα «Αρχιτεκτονικά Θέματα, 1967-2013»

Παρουσιάζουμε ένα προφητικό κείμενο του Τάκη Ζενέτου, δημοσιευμένο το μακρινό 1969 στο περιοδικό «Αρχιτεκτονικά Θέματα». 
Και τούτο ενόσω, αποκαλύπτεται στη σύγχρονη εκδοχή του, το σταθερά επαναλαμβανόμενο διπλό πρόσωπο κάθε εποχής, επομένως και της τωρινής αμφίσημης παγκόσμιας συνθήκης. Αποκαλύπτεται δηλαδή, η αισιόδοξη, φωτεινή προϊστορία της, ταυτοχρόνως και η σκιερή ανταύγεια της.
Οι πρωτότυπες, ελπιδοφόρες σκέψεις του Ζενέτου και οι καινοτόμοι όροι που τις στήριζαν (όπως «τηλε-εργασία», «τηλε- επικοινωνία», «τηλε-εκπαίδευση» κ.α.) δικαίως ξάφνιαζαν, αλλά και ενέπνεαν αισιοδοξία πριν 50 χρόνια, ως ενδεικτικό μέρος ενός ευρύτερου σχετικού προβληματισμού του αρχιτέκτονα που έχει καταγραφεί σε κείμενα, σχέδια, μακέτες και εικόνες. Ένα θεωρητικό κεφάλαιο,  που περιέργως βρήκε εξαρχής ανταπόκριση και εφαρμογή με ποικίλες ερμηνείες, πρωτίστως στον διεθνή και λιγότερο στον ελληνικό χώρο. 
Εντούτοις σήμερα, έχει γίνει πια, μέρος της τρέχουσας τεχνολογικής και ψηφιακής  γλώσσας. Επιπλέον, αφίσταται  (μέχρις ανατροπής του) του ουσιώδους νοήματος που του προσέδωσε ο Ζενέτος, όπως συνήθως συμβαίνει, όταν το όραμα μιας ανατρεπτικής δημιουργικής προσωπικότητας επαναπροσδιορίζεται με διαφορετικό πνεύμα από τους επιγόνους της. 

Σάββατο, 4 Απριλίου 2020

ΡΑΨΩΔΙΕΣ , του Γιάννη Σχίζα



Αντιαφιέρωση : Στον πολιτευτάκια, που νομίζει ότι όλοι είναι του χεριού του

Από το ΔΡΟΜΟ της ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ 

Aυτές οι μικρές,  κωμικές όσον αφορά την πρόθεση  και   στιχουργικές (κυρίως)   παρεμβάσεις , που ακολουθούν παρακάτω μερικώς, με στοιχεία πολιτικού  ανορθόδοξου πολέμου και υπό την επήρεια  της διαχρονικής ντιρεκτίβας «ένα γέλιο θα σας θάψει»,  έφεραν συνήθως  την υπογραφή του Γιάγκου Ράπτη, που τυγχάνει alter ego του υποφαινόμενου   : Και τούτο γιατί το αντίθετο του σχίζω είναι το ράβω, το δε αντίθετο του Γιάννη είναι ο  Γιάγκος, ο βαρύμαγκας ……
Η προσωπική μου διαδρομή -  από την απώθηση του μαζικού-προφορικού - ομοιοκατάληκτου συνθήματος  έως την αποδοχή και χρήση της σατυρικής ομοιοκαταληξίας -   δεν ήταν και μικρή. Οι  πολιτικές ομοιοκαταληξίες των μεγάλων οδικών διαδηλώσεων, κατά κανόνα   με ενοχλούσαν .…Όλη   η ΠΡΟΚΑΤ συνθηματολογία  με τη χρήση πρωτοεκφωνητών και στη συνέχεια  με  τη ρυθμική επανάληψη της λοιπής πολιτικής κουστωδίας, μου δημιουργούσε αρκετές φορές   αισθητικό σοκ, ή μια εντύπωση  διαμεσολάβησης   και κακοδιαχείρισης της   πρωτογενούς  αγανάκτησης και του πολιτικού αιτήματος .  Η μόνη περίπτωση που είχα διασκεδάσει αφάνταστα από τη διαλεκτική «πρωτοεκφώνησης-επανάληψης» , ήταν αυτή με το  επεισόδιο που είχε διαδραματισθεί στη Θεσσαλονίκη, με δράστες μέλη αριστερίστικης οργάνωσης. Ο ντουντουκοφόρος ινστρούχτορας   είπε στους περί  αυτόν : «ΜΙΑ Η ΝΤΟΥΝΤΟΥΚΑ, ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΕΜΕΙΣ», εκφωνώντας οδηγία γενικής χρήσεως, που σήμαινε : «Μία φορά λέω εγώ το σύνθημα, 4 φορές εσείς το επαναλαμβάνετε…..» Οι περί αυτόν δεν κατάλαβαν, νόμισαν ότι επρόκειτο περί πραγματικού συνθήματος, και άρχισαν να φωνάζουν  ρυθμικά  : «ΜΙΑ Η ΝΤΟΥΝΤΟΥΚΑ, ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΕΜΕΙΣ»…


ΠΙΟ ΚΑΛΗ Η ΣΙΩΠΗ
  Ήταν στιγμές που θεωρούσα τη σιωπή ως πιο εκφραστική από την ομοιοκατάληκτη συνθηματολογία  ή γενικά από την ηχηρή έκφραση πολιτικών αισθημάτων  ,  όπως λόγου χάρη στις περιπτώσεις κάποιων κηδειών δημόσιων προσώπων,  όπου η βουβή  περισυλλογή – έστω και επιτηδευμένη – μου φαινόταν  προτιμότερη από τα χειροκροτήματα. Κι ακόμη πιο  εκφραστική έβλεπα  μια ηχηρή μαζική χειρονομία   ολίγων ντεσιμπέλ,  όπως το συντονισμένο χτύπημα των μαγειρικών σκευών από τους φυλακισμένους σε ένδειξη διαμαρτυρίας, ή μια μαζική κίνηση μηδενικών ντεσιμπέλ, σαν κι αυτή που βίωσα  σε κάποια  διαδήλωση  κωφάλαλων ΑΜΕΑ, στο κέντρο της Αθήνας, στην πλατεία Συντάγματος,  με τις παλάμες των ανθρώπων υψωμένες και τα δάκτυλα να τρεμίζουν….

Kάκης Μπαλή : Υπερωρίες κηπουρικής

Κάποτε ούτε γεράνι δεν άντεχε στο σπίτι μου, είτε ξεχνούσα ένα μήνα να το ποτίσω, είτε το σάπιζα. Με τα χρόνια έμαθα να φέρομαι καλύτερα στα φυτά κι άρχισα να πιστεύω ότι εάν τους... μιλάς, ανταποκρίνονται με λαμπερά φύλλα και πολλά λουλούδια. Ευτυχώς, το έμαθα στα εύκολα. Τώρα στα δύσκολα, μετά από σχεδόν τριάντα ημέρες εγκλεισμού, οι... υπερωρίες κηπουρικής είναι βάλσαμο για την ψυχική ισορροπία. Μπορεί το μπαλκόνι μου με το ζόρι να χωράει δύο ανθρώπους, αλλά έχει στοιβαγμένες 28 πανέμορφες γλάστρες και γλαστράκια. Κάθε πρωί, ακόμη και με το αναπάντεχο κρύο των τελευταίων ημερών, ανακαλύπτω ένα καινούργιο ροζ γαρίφαλλο, βλέπω ότι άνοιξε άλλη μια πορτοκαλί ντάλια, θαυμάζω την αντοχή των άσπρων και κόκκινων κυκλάμινων που, εκεί που λες ότι μας άφησαν χρόνους, πάλι ξεμυτίζουν. Και δεν ξεχνάω να κόψω το κάθε ξεραμένο λουλούδι των γερανιών ή τα φύλλα που μαραίνονται από την αρμπαρόριζα. Ούτε να πω την καλημέρα μου στα παχύφυτα και τα κακτάκια. Δοκιμάστε το. Κάνει καλό στην ψυχή.

Ιφιγένειας Καλαντζή : Τρελός ή προφήτης

Μετατοπίζοντας την ευθύνη της εξάπλωσης του Covid-19 στην κοινωνία, ο κρατικός μηχανισμός δεν διστάζει να καταλύσει βίαια ό,τι ως τώρα γνωρίζαμε, επιβεβαιώνοντας τα πιο μακάβρια κινηματογραφικά σενάρια επιστημονικής φαντασίας, με το 20% του πληθυσμού παγκοσμίως να ζει υπό περιορισμό ή κάποια μορφή καραντίνας, εξαιτίας της αυξητικής ανόδου κρουσμάτων.
Καθώς ο κλοιός των απαγορεύσεων σφίγγει ολοένα και στη χώρα μας, με στέρηση της ελευθερίας κινήσεων, πολλοί ανακάλεσαν την ταινία επιστημονικής φαντασίας «Δώδεκα πίθηκοι» (1995) του 80άρη, σήμερα, Τέρι Γκίλιαμ, που αποτελεί το κύριο θέμα αυτής της ανάλυσης.
Μετά τον αποδεκατισμό της ανθρωπότητας από κάποιο θανατηφόρο ιό, το 1997, οι λιγοστοί επιζήσαντες βρέθηκαν να επιβιώνουν σε υπόγεια, σε μόνιμη καραντίνα. Λίγες δεκαετίες μετά, σε μια στρατοκρατούμενη πλέον κοινωνία, οι επιστήμονες προετοιμάζουν την επάνοδο των ανθρώπων στην επιφάνεια, πειραματιζόμενοι με χωροχρονικά ταξίδια. Ανάμεσά στους φυλακισμένους που στελεχώνουν ως αναλώσιμα πειραματόζωα τις επικίνδυνες αποστολές, επιλέγεται ο κατάδικος Τζέιμς Κολ (Μπρους Γουίλις), για να συλλέξει στοιχεία πίσω στο 1996, για την οργάνωση «Δώδεκα Πίθηκοι», που συσχετίζεται με την επιδημία. Στέλνεται όμως κατά λάθος στο 1990, όπου οι προειδοποιήσεις του για την πανδημία που πλησιάζει παρερμηνεύονται ως παραλήρημα και οδηγείται σε ψυχιατρικό άσυλο.

Παρασκευή, 3 Απριλίου 2020

ΚΑΙ ΟΜΩΣ Η ΤΣΙΜΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΛΙΜΝΗ ΠΑΜΒΩΤΙΔΑ



Στο πλαίσιο ερευνητικού προγράμματος που χρηματοδοτείται από το  Περιφερειακό Επιχειρησιακό Πρόγραμμα (ΠΕΠ) Ηπείρου και υλοποιείται από το Φορέα Διαχείρισης Λίμνης Παμβώτιδας Ιωαννίνων (ΦΔΛΠΙ) σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και επαγγελματίες ψαράδες της περιοχής (Λάππας Κωνσταντίνος, Λάππας Ευάγγελος), στη λίμνη Παμβώτιδα εντοπίστηκε μετά από πολλά χρόνια ξανά η τσίμα (Pelasgus epiroticus), ένα είδος ψαριού που μέχρι σήμερα πιθανολογούνταν ότι είχε εξαφανιστεί από τη λίμνη.

Αντώνη Καπετάνιου : Συζήτηση στον Ξεριά


Η εικόνα ίσως περιέχει: δέντρο, φυτό, ουρανός και υπαίθριες δραστηριότητες
Διερχόμενοι οι φίλοι μας τη γέφυρα του Ξεριά, βρήκαν πάνω σε αυτήν τον Λευτέρη, τον υπεύθυνο μηχανικό των έργων του χειμάρρου, που θ’ άρχιζαν τον επόμενο μήνα, καθώς το νερό κατέτρωγε με την ορμή του τον τόπο. Ο Λευτέρης ήταν βυθισμένος στις σκέψεις του, τον έβλεπες έντονα προβληματισμένο.
– Είναι παλιά η γέφυρα, δεν ξέρω αν θ’ αντέξει, ήδη το νερό την έχει ξεθεμελιώσει, τους είπε νοιώθοντας ότι έχουν μπει στο συλλογισμό του.
– Γιατί γίνεται αυτό, γιατί να κάνει το τόσο πεθυμητό νερό τέτοιο κακό, ρώτησε απορημένη η Μυρτώ.
– Δε φταίει η φύση για την αντίδρασή της, δε φταίει το νερό που είναι «θυμωμένο», απάντησε ο Λευτέρης. Ο άνθρωπος φταίει, που αναστάτωσε τη γη. Είναι λογική η αντίδραση της φύσης, που προσπάθει να βρει τον εαυτό της. Δέστε τι συμβαίνει. Το νερό που πέφτει στις γύρω ορεινές περιοχές συγκεντρώνεται σε κανάλια, στα γνωστά μας ρέματα, και ρέει προς τα χαμηλά. Με την ένταση του φαινομένου και την αύξηση της ταχύτητας του νερού, αυξάνεται και η δύναμη που παρασύρει το έδαφος, κι όταν ξεπεραστεί ένα κρίσιμο σημείο, ένα όριο αντοχής, από τ’ οποίο και πέρα η ταχύτητα του νερού υπερνικά την αντίσταση εδάφους, τότε αρχίζει ν’ αποσπάται έδαφος προς τα κάτω. Έτσι εκδηλώνεται η διάβρωση, που είναι η μεγάλη πληγή του τόπου, της Ελλάδας γενικότερα, καθώς παρασύρεται το έδαφος μένοντας γυμνή η γη και άγονη, γενόμενη διά των ετών που συνεχίζεται το φαινόμενο σκέτη πέτρα. Η χώρα μας πάσχει από τη διάβρωση, δέστε τα τόσα γυμνά βουνά της για να καταλάβετε.

Σκὶπ Χό­ρακ (Skip Horack) : Τέσ­σε­ρα χρό­νια καὶ τέσ­σε­ρις μῆ­νες (Four Years, Four Months)






O ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ ξε­νο­πη­δά­ει. Ὄ­χι πο­λύ, ὄ­χι συ­χνά, ἀλ­λὰ ξέ­ρω ὅ­τι, ὅ­ταν ὁ Ἄν­τι βρί­σκει εὐ­και­ρί­α, τὴν ἁρ­πά­ζει. Τὸ ξέ­ρω – καὶ ξέ­ρει ὅ­τι τὸ ξέ­ρω. Τὸν πι­έ­ζω καὶ λέ­ει ὅ­τι μπο­ροῦ­με νὰ χω­ρί­σου­με, ἂν θέ­λω, κι ὅ­τι μὲ κα­τα­λα­βαί­νει. Εἶ­ναι ἡ τα­κτι­κή του γιὰ νὰ φέ­ρει τὰ πράγ­μα­τα ἔ­τσι, ὥ­στε νὰ λέ­ει στοὺς δυ­ὸ γιούς μας ὅ­τι ἡ μα­μὰ ἦ­ταν αὐ­τὴ ποὺ ἔ­φυ­γε, ὅ­τι δῆ­θεν ὁ ἴ­διος ἤ­θε­λε νὰ σώ­σει τὸν γά­μο. Μοῦ λέ­ει ὅ­τι μ’ ἀ­γα­πά­ει κι ὅ­τι πα­ρα­μέ­νω ἡ κα­λύ­τε­ρή του φί­λη —θά ’­μα­στε κολ­λη­τοὶ γιὰ πάν­τα, λέ­ει—, ἀλ­λὰ νοι­κο­κυ­ρευ­τή­κα­με πο­λὺ νέ­οι: μᾶς εἶ­χε μεί­νει πολ­λὴ ὄ­ρε­ξη γιὰ τρέ­λες, ὅ­ταν παν­τρευ­τή­κα­με. Ἔ­χω ἕ­να ρο­λο­γά­κι στὸ μυα­λό μου ποὺ γρά­φει «τέσ­σε­ρα χρό­νια καὶ τέσ­σε­ρις μῆ­νες». Τό­σο ἀ­πο­μέ­νει ὥ­σπου ὁ μι­κρός μας γιὸς νὰ κλεί­σει τὰ δε­κα­ο­χτὼ καὶ νὰ πά­ω σὲ δι­κη­γό­ρο. Μά­λι­στα, κύ­ρι­ε. Τέσ­σε­ρα χρό­νια καὶ τέσ­σε­ρις μῆ­νες.

Πέμπτη, 2 Απριλίου 2020

Περιβάλλον ή ανάπτυξη ; Ένα παλιό δίλημμα επιστρέφει

Με το προωθούμενο περιβαλλοντικό νομοσχέδιο κινδυνεύουν και οι οχτώ περιοχές της χώρας με ζώνες απολύτου προστασίας, όπως το μοναδικό παρθένο δάσος της Ροδόπης, οι Σποράδες που αποτελούν ένα από τα βασικότερα καταφύγια για τη μεσογειακή φώκια, οι παραλίες ωοτοκίας της θαλάσσιας χελώνας της Ζακύνθου, οι Πρέσπες, η Κερκίνη και το Μεσολόγγι.



Ιόλη Χριστοπούλου*
Δεν χωρά αμφιβολία ότι η κρίση που έχει δημιουργήσει ο κορωναϊός επιβάλλει την προσοχή μας και την πρώτη θέση στις ειδήσεις. Όμως οι εξελίξεις συνεχίζονται και σε άλλα θέματα με δυνητικά ανησυχητικές και μακροπρόθεσμες συνέπειες. Tην προηγούμενη εβδομάδα ολοκληρώθηκε η δημόσια διαβούλευση για το νέο πολυνομοσχέδιο του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας.
Το νομοσχέδιο περιλαμβάνει ρυθμίσεις που αφορούν σε ένα μεγάλο εύρος περιβαλλοντικών θεμάτων, στην περιβαλλοντική αδειοδότηση, την κήρυξη και τη διακυβέρνηση προστατευόμενων περιοχών, τους δασικούς χάρτες, τις οικιστικές πυκνώσεις και την πλαστική σακούλα.
Δυστυχώς οι αρχικές επιλογές σε αυτό το νομοσχέδιο δείχνουν ότι η Ελλάδα είναι ακόμα παγιδευμένη στο παλιό δίλημμα: περιβάλλον ή ανάπτυξη. Μια μεγάλη οπισθοδρόμηση αποτελεί η απαξίωση των γνωμοδοτήσεων των αρμόδιων αρχών στο πλαίσιο της περιβαλλοντικής αδειοδότησης.

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2020

Ο Γλέζος και τα φυτά των μπαλκονιών του


Του Γιάννη Σχίζα
Γνώριζα τον Γλέζο αρκετά χρόνια. Ήταν ο μόνος πολιτικός περιωπής  που μπορούσες να τον προσφωνείς με το μικρό του όνομα  χωρίς να  θίγεται ή να εμφανίζεται  ως λαϊκιστής. Η ΕΔΑ υπό την ηγεσία του, το 1978, ήταν το μόνο κόμμα που τάχθηκε κατά της πυρηνικής ενέργειας, που προέρχονταν από πυρηνικούς αντιδραστήρες : Συμμετείχαμε τότε σε μια δημόσια συζήτηση στη Χαλκίδα,  με τον Ρουμελιώτη και άλλους. Ανεξάρτητα από το βάθος ή την αξία των ιδεών του, είχε μια συνολική αντίληψη για τα πράγματα – του πλανήτη, της Ευρώπης, των Βαλκανίων -  όμως ήταν  καλός και "εναλλακτικός"  στα ειδικά και προσωπικά  θέματα. Όταν έμενε στην  οδό Τενέδου, στην Κυψέλη, τον επισκεπτόμουν μαζί με άλλους πολύ συχνά γιατί  συζητούσαμε πολιτικά, όμως το σημείο που μου είχε κάνει εντύπωση από αυτό το σπίτι  ήταν το μπαλκόνι : Σ’ αυτό έβλεπες τόσα λουλούδια και φυτά, τόσες γλάστρες και γλαστράκια ,  ώστε απορούσες  πως δεν είχε ακόμη γκρεμισθεί από το βάρος τους! Ειρήσθω εν παρόδω, ότι τέτοιο μπαλκόνι είχα δει μόνο στο σπίτι της Λιάνας της Μαλανδρενιώτη, στη Γλυφάδα – αλλά εκεί υπήρχε τουλάχιστον η βεβαιότητα ότι ο χώρος στηρίζονταν και δεν θα κατέρρεε…

Όταν οι αστυνομικοί συγγραφείς γίνονται προφήτες

του Γιάννη Παπαδημητρίου


ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΗ

Πωλ Τζόνστον «Εγκλήματα πλατωνικής δημοκρατίας το έτος 2020»
(μτφρ. Νατάσας Σκόρδου - εκδ. Περίπλους, 2002)

Έπιασα τυχαία στα χέρια μου αυτό το, παραπεταμένο σε μια γωνιά, βιβλίο, σχεδόν αμέσως μετά από την κορονοαπαγόρευση κυκλοφορίας. Και από τις πρώτες σελίδες του τσιμπήθηκα για να βεβαιωθώ ότι βλέπω καλά ! Σ’ ένα γραμμένο το 1997 αστυνομικό μυθιστόρημα η αφήγηση αρχίζει με τον κεντρικό ήρωα να κινδυνεύει με επιβολή ποινής, επειδή στις 20 Μαρτίου του 2020 (!!) μπήκε σε απαγορευμένη περιοχή παραβιάζοντας τα όρια της άδειας κυκλοφορίας του. Και μόνη αυτή η χρονική προφητεία θα αρκούσε για να γίνουν πολλές επανεκδόσεις του σήμερα.
Ο Σκωτσέζος Πωλ Τζόνστον, που γι’ αυτό το βιβλίο πήρε βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου αστυνομικού συγγραφέα, το εξέδωσε, με τον αγγλικό τίτλο “Body politic”, το 1997, λίγους μήνες πριν από το δημοψήφισμα για την καθιέρωση του σκωτσέζικου κοινοβουλίου. Τοποθετεί την πλοκή στη γενέτειρα πόλη του, το Εδιμβούργο – μα τί έχει αυτή η πόλη και βγάζει συνεχώς σπουδαίους αστυνομικούς συγγραφείς ; -, όπου επινοεί και περιγράφει ένα μελλοντικό πολεοδομικό σκηνικό και κυρίως πολιτικό τοπίο : Στις αρχές του 21ου αιώνα η Μεγάλη Βρετανία διαλύθηκε και το μεγαλύτερο μέρος της κυριαρχείται από εγκληματικές σπείρες. Στην αυτόνομη πόλη - κράτος του Εδιμβούργου όμως τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά, αφού στις εκλογές του 2003 την εξουσία πήρε το κόμμα του Διαφωτισμού και επέβαλε καθεστώς ενάρετης και ορθολογικής διακυβέρνησης με έμπνευση τις αρχές της πλατωνικής πολιτείας.

Την εξουσία ασκεί ένα Συμβούλιο Πανεπιστημιακών Καθηγητών («Επιτρόπων»),

Ἰσμήνη Μαρία Τσοχαλῆ : Ὁ σκύ­λος




Ο ΘΑΝΑΤΟΣ, ὁ ὁ­ρι­στι­κός, ἄ­φη­σε αἴ­σθη­ση ἐκ­κρε­μό­τη­τας.
       «Κά­τι δὲν ἔ­χει γί­νει σω­στά», εἶ­πε ἡ Β. ὅ­ταν πή­γαι­ναν νὰ τὸν θά­ψουν στὸ βου­νό. Κά­τι δὲν κολ­λοῦ­σε. Ὁ νε­κρὸς σκύ­λος —αὐ­τὸς ὁ σκύ­λος— ἦ­ταν κά­τι ἀ­φύ­σι­κο. Ἂν καὶ ἀ­πό­λυ­τα φυ­σι­κό. Ἦ­ταν δε­κα­πέν­τε χρο­νῶν—σύμ­φω­να μὲ τοὺς ὑ­πο­λο­γι­σμοὺς τῶν εἰ­δι­κῶν γύ­ρω στὰ ἑ­κα­τὸ ἀν­θρώ­πι­να— καὶ ἄρ­ρω­στος. Τό­τε για­τί;
       «Δὲν θὰ ἔρ­θει κι ὁ για­τρὸς νὰ μᾶς τὸ πεῖ;»
       Ὁ για­τρὸς δὲν ἦ­ταν στὴν πό­λη, τὸ ἔ­μα­θε ἀ­πὸ τὸ τη­λέ­φω­νο.
       «Τί ἄλ­λο νὰ μᾶς πεῖ; Θέ­λεις κι ἄλ­λη ἐ­πι­βε­βαί­ω­ση; Δὲν ἀ­να­πνέ­ει.»
       Πί­στευ­ε ὅ­τι ἤ­θε­λε.
       Πί­σω στὸ σπί­τι ἔ­κα­νε ἕ­ναν γύ­ρο στὸ κα­θι­στι­κό· τὰ ἔ­πι­πλα τρα­βηγ­μέ­να στὴν ἄ­κρη γιὰ νὰ ἔ­χει χῶ­ρο ὁ σκύ­λος. Θυ­μή­θη­κε ὅ­τι πρὶν φύ­γει, γυρ­νοῦ­σε γιὰ μέ­ρες καὶ ξερ­νοῦ­σε τὸ μέ­σα του. Με­τὰ κα­τά­πι­νε λαί­μαρ­γα νε­ρό. Στὸ τέ­λος μό­νο νε­ρὸ κι οὔ­τε αὐ­τὸ στε­κό­ταν.

Τρίτη, 31 Μαρτίου 2020

Λουκά Αξελού : Ανεπιστρεπτί




Στον Μανόλη Αγγελίδη

Όταν ο ήλιος έδυσε
αφήνοντας τους έλατους
βυθισμένους στην σιωπή,
αυτός έκλεισε την πόρτα
και άναψε το τζάκι.
Η φλυαρία
των ξύλων που καίγονταν
κάλυπτε
τις βουβές του σκέψεις
για ό,τι χάθηκε
ανεπιστρεπτί.

Αθήνα, Ιούλιος 2018

Στα παγωμένα τοπία του Βέρνερ Χέρτσογκ

E-mailΕκτύπωση
Werner Herzog700Για το βιβλίο με τις ημερολογιακές καταγραφές του Werner Herzog «Οδοιπορία στον πάγο – Μόναχο-Παρίσι, 23 Νοεμβρίου-14 Δεκεμβρίου 1974» (μτφρ. Γιάννης Καλιφατίδης, εκδ. Alloglotta).
Του Μιχάλη Μακρόπουλου
«Γι’ αυτούς που η ζωή τους κυλάει πάνω σε μια βάρκα, γι’ αυτούς που γερνάνε τραβώντας τ’ αλόγου τους τα γκέμια, ζωή είναι το ταξίδι, το ταξίδι είναι σπίτι. […] Χρόνια τώρα, κι εγώ παρασύρθηκα από ένα κομμάτι σύννεφο που το κινούσε ο αέρας και ξύπνησε μέσα μου τη λαχτάρα της περιπλάνησης» γράφει ο Ματσούο Μπασό στον Στενό δρόμο προς τα βάθη του βορρά (μτφρ. Μαρία Αρώνη).
Σ’ αντίθεση με τον τουρίστα, που ταξιδεύει για να δει έχοντας από τα πριν καταστρώσει ένα πρόγραμμα, και βλέπει ό,τι περιμένει αλλά δεν βρίσκει ποτέ ό,τι υπάρχει, ο ταξιδιώτης ταξιδεύει άδειος και λίγο λίγο γεμίζει μ’ ό,τι συναντά.
Ο ταξιδιώτης ξεκινά ανεξαιρέτως το ταξίδι του για να βρει τον εαυτό του. Σ’ αντίθεση με τον τουρίστα, που ταξιδεύει για να δει έχοντας από τα πριν καταστρώσει ένα πρόγραμμα, και βλέπει ό,τι περιμένει αλλά δεν βρίσκει ποτέ ό,τι υπάρχει, ο ταξιδιώτης ταξιδεύει άδειος και λίγο λίγο γεμίζει μ’ ό,τι συναντά· γίνεται ο ίδιος αυτά που συναντάει στο ταξίδι του, και με τη σειρά τους εκείνα γίνονται ψηφίδες ενός εαυτού που φτιάχνεται βήμα το βήμα. Οι αφορμές για το ταξίδι μπορεί να ’ναι πολλές (αλλά η αιτία πάντοτε μία, είπαμε πρωτύτερα). Η αφορμή του Ματσούο ήταν ένα «σύννεφο», κι αυτή για να ξεκινήσει ο σκηνοθέτης Βέρνερ Χέρτσογκ το ταξίδι του με τα πόδια, το «προσκύνημά» του, από το Μόναχο στο Παρίσι, ήταν η βαριά αρρώστια της ιστορικού του κινηματογράφου Λότε Άισνερ, για να ξορκίσει περπατώντας τον θάνατό της, και παρεμπιπτόντως –ένιωσα διαβάζοντας την έξοχη (κι έξοχα μεταφρασμένη από τον Γιάννη Καλιφατίδη) Οδοιπορία στον πάγο– για να βρει τον εαυτό του σε κάθε άνθρωπο, σε κάθε ζώο, σε κάθε αμάξι, σε κάθε βουνό, σε κάθε χαντάκι – σε καθετί που συνάντησε στον δρόμο τις τρεις βδομάδες, 23 Νοεμβρίου με 13 Δεκεμβρίου 1974, που κράτησε το ταξίδι του.

Όταν όλα καταρρέουν : Μεγαλώνοντας στην Ανατολική Γερμανία

Του Γιώργου Σιακαντάρη
Ο Μαξίμ Λέο, συγγραφέας αυτής της συναρπαστικής μυθιστορηματικής αυτοβιογραφίας, αφηγείται τις καλές και κακές στιγμές τριών γενεών της οικογένειάς του, η οποία έζησε στη ναζιστική Γερμανία και στη συνέχεια στην κομμουνιστική Ανατολική Γερμανία.
Υπήρχε μια ζωή εξασφαλισμένη όσον αφορά ένα μίνιμουμ βιοτικό επίπεδο αλλά και μια ζωή μέσα στη μουντάδα, την παρακολούθηση και την αγωνία για την πιθανότητα να κάνεις κάποιο «αστείο» σαν αυτό του Κούντερα και να βρεθείς κατάδικος για πολλά χρόνια.
Γνωρίζουμε σε γενικές γραμμές τι σήμαινε να είναι κανείς πολίτης στην Ανατολική Γερμανία. Εξασφάλιση κάποιων ελάχιστων προϋποθέσεων για μόνιμη εργασία, σταθερή κατοικία, δωρεάν υγεία και εκπαίδευση, σε συνδυασμό με την απουσία οποιασδήποτε πολιτικής και πνευματικής ελευθερίας και μεγάλη καταπίεση. Υπήρχε μια ζωή εξασφαλισμένη όσον αφορά ένα μίνιμουμ βιοτικό επίπεδο αλλά και μια ζωή μέσα στη μουντάδα, την παρακολούθηση και την αγωνία για την πιθανότητα να κάνεις κάποιο «αστείο» σαν αυτό του Κούντερα και να βρεθείς κατάδικος για πολλά χρόνια. Τα κινηματογραφικά έργα Η ζωή των άλλων και Αντίο Λένιν μας έχουν δείξει αρκετά από αυτά τα στοιχεία. Η ζωή όμως στη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας (ΛΔΓ) ήταν πιο πολύπλοκη και ίσως πιο συναρπαστική απ’ αυτή τη γενική παράσταση. Πιο συναρπαστική και πολύπλοκη αλλά καθόλου λιγότερο επικίνδυνη.
Το 1977, την περίοδο που πλέον είχαν φανεί τα αδιέξοδα του συστήματος, την περίοδο που ο Γραμματέας του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος Ενρίκο Μπερλινγκουέρ δήλωνε πως «παρατηρούμε πλέον την εξάντληση της παρορμητικής ώθησης της Οκτωβριανής Επανάστασης», οι γονείς του δημοσιογράφου και συγγραφέα Μαξίμ Λέο, ο Βολφ και η Άννε, συναντιούνται με φίλους τους στο σπίτι τους. Η κριτική τους διάθεση θα τους κοβόταν με το μαχαίρι αν ήξεραν πως «τέσσερις από τους δέκα συμμετέχοντες στις συζητήσεις ήταν πληροφοριοδότες της Στάζι». Ενώ στον πολυέλαιο του σαλονιού όπου κάθονταν είχε τοποθετηθεί ένα μικρόφωνο για σιγουριά.

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2020

Έφτιαξε 600 μάσκες και τις πρόσφερε δωρεάν στο Νοσοκομείο Γρεβενών !

Η κ. Ελόνα Αγκόλι είναι από την Κορυτσά της Αλβανίας, μητέρα δύο παιδιών, μιας 18χρονης και ενός 9χρονου αγοριού. Ήρθε με το σύζυγο της από την Αλβανία και τα τελευταία 21 χρόνια ζουν και εργάζονται στα Γρεβενά.

Όταν την πήραν τηλέφωνο από το νοσοκομείο Γρεβενών και της ζήτησαν εάν μπορεί να τους ετοιμάσει 600 χειρουργικές μάσκες, η Ελόνα δεν το σκέφτηκε ούτε μια στιγμή, είπε αμέσως ότι μπορεί να τις φτιάξει.
Η υπεύθυνη υπάλληλος του νοσοκομείου ζήτησε να της δώσει τιμή ανά τεμάχιο. Η Ελόνα πάλι δεν το σκέφτηκε ούτε μια στιγμή. «Άκουγα συνεχώς στις ειδήσεις ότι υπάρχει έλλειψη μασκών στα νοσοκομεία ότι οι γιατροί και νοσηλευτές κάνουν συνεχώς εκκλήσεις γιατί τους τελειώνουν. Είπα αμέσως στην κυρία ότι δεν θέλω χρήματα ότι θα τις κατασκευάσω δωρεάν και θα τις προσφέρω στο νοσοκομείο και σε όσους εργαζόμενους τις έχουν ανάγκη. Τότε μου είπαν ότι θα μου στείλουν το ύφασμα, τους ζήτησα κι ένα δείγμα το οποίο χρησιμοποίησα για να κάνω πατρόν».

Η ΕΘΝΙΚΗ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΠΑΥΛΟΣ ΚΑΡΡΕΡ

του Γιάννη Ζήβα
Ο Παύλος Καρρέρ

Άν η ποίηση του Σολωμού αντικατόπτρισε με απαράμιλλο τρόπο τους αγώνες του σκλαβωμένου γένους για εθνική ανεξαρτησία εμπνευσμένη κυρίως από την ηρωική Έξοδο του Μεσολογγίου, η μουσική στο πρόσωπο του επίσης ζακυνθίου Παύλου Καρρέρ μετουσίωσε με τρία ιστορικά μελοδράματα στιγμές από τις κατά τόπους εξεγέρσεις στον τουρκοκρατούμενο ελλαδικό χώρο. Τα μελοδράματα αυτά είναι ο "Μάρκος Μπότσαρης", "η Δέσπω" και "η κυρά Φροσύνη". Στο πρώτο εξ αυτών ξεχωριστού μεγαλείου κομμάτι αποτελεί η ανάπλαση από τον συνθέτη του δημοτικοφανούς τραγουδιού 'Ο γερο-Δήμος".
Ο "Μάρκος Μπότσαρης",(1858) αρχικά ανεβάστηκε στα ιταλικά σε λιμπρέττο του ιταλού Κατσιαλούπι, αλλά εν συνεχεία μεταφράστηκε στα ελληνικά για να κερδίσει την μεγάλη αποδοχή και επιδοκιμασία του κόσμου.

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2020

Εγκλεισμός



Του Γιάννη Σχίζα
Δε θέλω να αμφισβητήσω τις αποφάσεις και την πρακτική των ιατρικών κύκλων της χώρας μας, που ενδύονται μάλιστα την κοινωνική και  πολιτική συναίνεση  και καταλήγουν στον εγκλεισμό των πολιτών …Δεν αμφισβητώ  το γεγονός ότι απέναντι στον κορωνοϊό δεν υπάρχει προς το παρόν φάρμακο ή εμβόλιο, ότι η λογική της «ανοσίας της αγέλης» που δειλά προωθήθηκε αλλά τελικά  αποσύρθηκε από τη κυβέρνηση Μπόρις Τζόνσον,  σήμαινε την αποδοχή «κάποιων» θανάτων – που στο Ηνωμένο Βασίλειο ανέρχονταν σε 250.000 …
 Απλά και μόνο  θέλω να αναρωτηθώ  και ταυτόχρονα να ερωτήσω  : Αυτός ο εγκλεισμός πόσο θα κρατήσει; Πόσα  ανθρώπινα νεύρα   πρόκειται να σπάσουν , σε μια κατάσταση που ισοδυναμεί με  ψυχολογικό  αυτό-ακρωτηριασμό, σε ένα  καθεστώς  «προστατευτικής»  μέριμνας που σε καθηλώνει και σε γεμίζει άγχη ; Μέχρι πότε  οι άνθρωποι θα αντέξουν  – στην Ελλάδα  όπου «ο βίος των πολιτών είναι υπαίθριος», όπου «8 μήνας το έτος ο άνθρωπος ζει ευδαιμόνως εις την ύπαιθρον» - κατά πως έλεγε ο Περικλής Γιαννόπουλος;

ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ




από το ΔΡΟΜΟ της ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ 
Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, ο  επικεφαλής  των αστυνομικών   δυνάμεων της Αθήνας ονόματι Μπαϊρακτάρης, συνήθιζε να  υποβάλει  τους «κουτσαβάκηδες»   που   έκαναν  “τσαμπουκάδες”   για ψύλλου πήδημα ,  σε μια ταπεινωτική  διαπόμπευση, αφού προηγουμένως τους «κακοφόρμιζε»  κόβοντας το μισό μουστάκι τους ή το ένα μανίκι.... Η κύρωση  ήταν τόσο  εξευτελιστική  , ώστε  πολλοί για να την αποφύγουν  προέβαιναν σε ομολογίες   εγκλημάτων  που ουδέποτε είχαν διαπράξει  ή ουδέποτε  είχαν γίνει ! 

       Την ιστορία του Μπαϊραχτάρη ανακάλεσα  διαβάζοντας τις απόψεις του «αρχιτέκτονα των φωτισμών» Gert Hof  σχετικά με την περίφημη γερμανική ταινία «Οι ζωές των άλλων». Ο Χοφ υποστήριξε ότι η ταινία με θέμα την  ανατολικογερμανική  υπηρεσία πληροφοριών, τη διαβόητη «Στάζι», ήταν εκτός πραγματικότητας, δεδομένου ότι  η  «Στάζι» θα «βολευόταν» ευχαρίστως  με μια τέτοια κινηματογραφική  ομολογία  , εάν ήταν δυνατό έτσι  να γλυτώσει από μεγαλύτερες αποκαλύψεις.....

 Η   βολή  του  «φωτοαρχιτέκτονα»  Χοφ 
 εναντίον του  πολιτικού «σκοταδιού»,  που επιχειρεί να κρυφτεί  πίσω από το «ημίφως» κάποιων περιορισμένων αποκαλύψεων, φαίνεται   πραγματικά  διεγερτική. Γιατί μας παραπέμπει στο γενικότερο παιχνίδι του φωτός και του σκότους, καταρχήν στο πολιτικό και στη συνέχεια στο αστικό τοπίο, που είναι το κατεξοχήν «γήπεδο» του ανατολικογερμανού δημιουργού.