Ημέρες ορειβασίας

Ημέρες ορειβασίας

Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2015

Η τυραννία της οικονομίας


Του Χάρη Ναξάκη*

Έτσι τελειώνει ο κόσμος
Όχι με ένα βρόντο  μα με ένα λυγμό
T.S. Elliot, «Οι κούφιοι άνθρωποι»
(Μετάφραση Γιώργου Σεφέρη)

Όχι πια άλλα κροκοδείλια δάκρυα για την πτώση στην πρόσφατη θεομηνία του ιστορικού μονότοξου και απαράμιλλης ομορφιάς γεφυριού της Πλάκας στην Ήπειρο. Τα μανιασμένα νερά από τα αγέρωχα βουνά μ’ ένα παρατεταμένο βουητό (λυγμό) εκδικήθηκαν τον υβριστή άνθρωπο, εν ονόματι της φύσης, για τα φαραωνικά έργα του (φράγματα της ΔΕΗ στον Αώο ποταμό στα Γιάννενα και στον Άραχθο στην Άρτα). Ο λυγμός των νερών δεν λογάριασε την μαστορική τέχνη των κτιστάδων και ο απαιτούμενος φόρος τιμής στους μαστόρους της πέτρας δεν είναι απλώς το ξαναχτίσιμο του γεφυριού, αλλά η αλλαγή προτύπου ζωής, η αρμονική συμφιλίωση με τη φύση. Γιατί έπεσε το γεφύρι; Επειδή δεν εκπονήθηκαν μελέτες; Δεν έγιναν οι απαραίτητες ενέργειες για τη συντήρησή του; Σπαταλήθηκαν τα χρήματα σε έργα βιτρίνας ή μούχλιασαν στα συρτάρια της γραφειοκρατίας ή γιατί έβρεξε πολύ ο θεός;

Συνέβαλλαν σίγουρα και τα παραπάνω. Αν μείνουμε όμως μόνο σ’ αυτές τις διαπιστώσεις ρίχνουμε νερό στο μύλο της απενοχοποίησης του ανθρώπου-υπερόπτη που θεωρεί ότι ξέκοψε από τη φύση, τη ζωώδη προϊστορία του και ως ανώτερος από τα άλλα είδη είναι ηθικά νομιμοποιημένος να κατακτήσει τη φύση. Η βία του προμηθεϊκού ανθρώπου είναι ενάρετη γιατί αντικειμενικά οδηγεί στην πρόοδο. Τι είναι όμως πρόοδος για το δυτικό πολιτισμό; Η αέναη ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων με σκοπό την παραγωγή αγαθών. Τι απαιτείται γι’ αυτή την ανάπτυξη; Ενέργεια, υδροηλεκτρικά εργοστάσια, εξηλεκτρισμός. Κι όταν τα συσσωρευμένα νερά υπερβαίνουν ένα όριο τι κάνουμε;  Διοχετεύουμε τα πλεονάζοντα νερά του υδροηλεκτρικού φράγματος του Αώου στον Άραχθο ποταμό και το πολύ-πολύ να ρίξουμε ένα γεφύρι ή να πνιγούνε οι παρακάτω, οι Αρτινοί, για να μην πνιγούμε εμείς οι Γιαννιώτες. Παράπλευρες απώλειες του πολέμου ανθρώπου-φύσης. Ανάπτυξη ή θάνατος.


    Γιατί λοιπόν έπεσε το γεφύρι; Γιατί το υποκείμενο έχει εκπέσει, έχει μετατραπεί σε μονοδιάστατο άνθρωπο, ένα ανθρωπολογικό τέρας, σε οικονομικό άνθρωπο (homo economicus) και σε ορθολογικό ατομιστή. Αυτός ο ανθρωπολογικός τύπος ενδιαφέρεται μόνο για το ιδιοτελές του όφελος, μπαζώνει τα ρέματα, καταπατά τις παρόχθιες εκτάσεις, μολύνει τα νερά και τον αέρα, ρίχνει τα γεφύρια. Γιατί όμως πορεύεται μ’ αυτό τον τρόπο; Γιατί το μοναδικό κίνητρο αυτού του τέρατος είναι η μεγιστοποίηση των απολαύσεων που προκύπτουν από τις απεριόριστες επιθυμίες του, τη διαρκή δηλαδή κατανάλωση εμπορευμάτων. Η δίκαιη κοινωνία για το homo economicus  είναι η καταναλωτική κοινωνία, αυτή που προσφέρει ένα υψηλό βιοτικό επίπεδο, που παράγει εμπορεύματα για να καλύψει τις απεριόριστες επιθυμίες. Αυτή δεν είναι άλλωστε η πεμπτουσία του ωφελιμισμού; Ο καταναλωτικός όμως ηδονισμός χρειάζεται ένα ενεργοβόρο παραγωγικό μοντέλο, για να είναι ικανό να παράγει διαρκώς νέα προϊόντα. Χρειάζεται δηλαδή τα γιγάντια και περιβαλλοντικά καταστροφικά υδροηλεκτρικά έργα της ΔΕΗ, την χρήση λιθάνθρακα και αύριο των υδρογονανθράκων και της πυρηνικής ενέργειας. Καταναλώνω άρα υπάρχω είναι το νόημα της ζωής του δυτικού ανθρώπου και για να γίνει πράξη αυτή η εκπτώχευση της ύπαρξης χρειάζεται η παραπάνω ενεργοβόρος  παραγωγική μηχανή.  Μίλησε κανείς  για ήπιες μορφές ενέργειας ή για μικρές υδροηλεκτρικές μονάδες για τις ανάγκες των τοπικών κοινωνιών; Αυτή η εκπτώχευση έχει ρίζες και στην αριστερά. Στο ερώτημα τι είναι σοσιαλισμός ο Λένιν έδωσε μια βαθυστόχαστη(!!) απάντηση: εξηλεκτρισμός και σοβιέτ. Γι’ αυτή λοιπόν την πτώση του υποκειμένου σε ιδιοτελή καταναλωτικό ατομιστή πρέπει να κλαίμε. Για να μην τελειώσει ο κόσμος μ’ ένα λυγμό, γεγονός αδιάφορο για τη φύση και το σύμπαν, είναι καιρός να αλλάξουμε πορεία.

    Όχι πια άλλα δάκρυα, συσκέψεις και ανακοινώσεις, για την καταστροφή από τα πλημμυρικά φαινόμενα  του κάμπου της Άρτας. Λίγο γιατί ο θεός έβρεξε πολύ, λίγο γιατί οι από πάνω, οι Γιαννιώτες, έσπρωξαν τα νερά παρακάτω, αυτά περπάτησαν μέχρι την Άρτα. Αιώνες κάνουν αυτή τη διαδρομή και στο τέλος απλώνονται για να ξαποστάσουν μετά το κοπιαστικό τους ταξίδι. Πριν ξαποστάσουν  όμως τα συλλαμβάνουν στο φράγμα του Πουρναρίου της Άρτας για να παράγει ρεύμα η ΔΕΗ, όχι για τις ανάγκες των κατοίκων αλλά για να το πουλάει  στη βόρεια Ελλάδα και στα Βαλκάνια. Τα νερά έγιναν πολλά, στο όνομα όμως της εθνικής οικονομίας, της παραγωγικότητας, της ανταγωνιστικότητας, έπρεπε να παραμένουν φυλακισμένα για να δουλεύει στο maximum το εργοστάσιο της ΔΕΗ και να παράγει ρεύμα και κέρδος. Ψιθύρισε κανείς ότι οι άνθρωποι είναι πάνω από τα κέρδη;  Αλήθεια τη θέση πήραν όλες οι πολιτικές δυνάμεις όταν αποφασίστηκε στη μπούκα της πόλης της Άρτας , γεγονός που δεν έχει γίνει σε κανένα μέρος του κόσμου, να κτιστεί ένα φράγμα; Ξέχασα. Η τεχνολογία είναι ανίκητη. Άκουσε κανείς τίποτα για το Τσερνομπίλ ή τη Φουκοσίμα;

Οι φιλελεύθεροι θεωρούσαν πρόοδο ότι θα γίνει μια μεγάλη επένδυση και οι πάσης φύσεως αριστεροί νίκη ότι η διαχείριση του φράγματος και του υδροηλεκτρικού εργοστασίου θα ανήκει στο δημόσιο και όχι στους ιδιώτες. Αλήθεια από πότε είναι αριστερή αντίληψη ότι η μορφή της ιδιοκτησίας (ιδιωτικό ή δημόσιο) καθορίζει το περιεχόμενο; Τι σημασία έχει η μορφή της ιδιοκτησίας αν τα κέρδη, η τυραννία της οικονομίας, η λατρεία της αποδοτικότητας, της ανταγωνιστικότητας  είναι πάνω από τους ανθρώπους; Η δημόσια ΔΕΗ και τα έργα της δεν έπνιξε τώρα την πόλη;

   Κι όταν λοιπόν τα φυλακισμένα νερά πολλαπλασιάστηκαν οι δήμαρχοι των παρόχθιων περιοχών αρνούνταν να συναινέσουν σε μια προληπτική εκτόνωση των νερών στο φράγμα για να μην πλημμυρίσουν οι καταπατητές ψηφοφόροι τους. Κι όταν έγιναν πάρα πολλοί οι φυλακισμένοι τους απελευθέρωσαν για να μην καταρρεύσει η φυλακή ( φράγμα) από την απειλούμενη εξέγερση. Το αποτέλεσμα ήταν να κατακλύσουν τον κάμπο και να τον λεηλατήσουν. Το ποτάμι απλώθηκε στα όριά του μόνο που αυτά ήταν καταπατημένα από φιλελεύθερους, αριστερούς, κομμουνιστές, την εκκλησία, επιχειρηματίες και δημοτικούς άρχοντες. Είχαν γίνει σπίτια, καλλιεργούμενες εκτάσεις, δρόμοι, εργοστάσια. Διαμαρτυρήθηκε κανένας πολιτικός φορέας ή κίνηση πολιτών για την καταπάτηση των κοινών, των δημοσίων αγαθών, της κοίτης του ποταμού; Ορισμένοι μάλιστα από την αριστερά για να δικαιολογήσουν την ένοχη συνείδησή τους έχουν έτοιμη την απάντηση. Φτωχοί άνθρωποι είναι οι καταπατητές των κοινών αγαθών, θεωρώντας έτσι ότι η απληστία και η ιδιοτέλεια είναι καλή γιατί παράγει αγαθά για να καλυφθούν οι ανθρώπινες ανάγκες. Αν το κακό όμως είναι κοινότυπο, όπως είπε η Χάνα Άρεντ, τότε και η ιδιοτέλεια είναι κοινότυπη ανεξάρτητα από την ιδεολογική θέση του καθενός. Υπάρχει όμως φως στο τούνελ ή το υποκείμενο έχει αμετάκλητα αλλοτριωθεί;
     Σήμερα χρειαζόμαστε ένα κίνημα για έναν οικονομικό αθεϊσμό, που θα έχει ως στόχο την ελάττωση της οικονομικής δραστηριότητας, την απεξάρτηση του ατόμου από την τυραννία της οικονομίας, την παράλογη ιδέα ότι κάθε ανθρώπινη επιλογή οδηγείται από την οικονομική λογική και το κέρδος και την ταύτιση της ευτυχίας με την απεριόριστη κατοχή πραγμάτων.
*Καθηγητής Οικονομικών στο  ΤΕΙ Ηπείρου, συγγραφέας

charisnax@yahoo.gr

4 σχόλια:

  1. η σημερινή οικονομική κρίση είναι πρώτα ενεργιακη ,αυτός είναι ο λόγος που η συσσώρευση κεφαλαίων μας πάει προς .....πυρηνικούς σταθμούς βλεπε Σκουριες

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. 03 Φεβρουαρίου 2015

    Προς :
    τον Πρωθυπουργό κον Αλέξη Τσίπρα
    Υπουργό Εξωτερικών κον Νίκο Κοτζιά


    Υπόμνημα
    Το ΔΣ της Εταιρείας μας (κλάδος της τιμημένης με Νόμπελ Ειρήνης 1985 IPPNW) σας συγχαίρει για την εκλογική σας νίκη και προσβλέπει σε στενότερη συνεργασία σε θέματα ειρήνης και της προστασίας της ανθρώπινης ζωής και του περιβάλλοντος από τα χημικά, βιολογικά κλπ όπλα και κυρίως από την πυρηνική απειλή η οποία προέρχεται τόσο από τα πυρηνικά όπλα όσα και τα πυρηνικά εργοστάσια.
    Η Εταιρεία μας κατά το παρελθόν είχε επανειλημμένα ενημερώσει τον πρωθυπουργό κο Αλέξη Τσίπρα για τις πρωτοβουλίες μας και τώρα ευελπιστούμε σε μια στενότερη συνεργασία.
    Αυτό που επείγει σήμερα είναι η προώθηση της απαγόρευσης των πυρηνικών όπλων όπως ξεκίνησε μέσω του ΟΗΕ από το 2011 βασισμένη στο ανθρωπιστικό δίκαιο. Η Εταιρεία μας παρ’ ότι επανειλημμένα ενοχλούσε τις προηγούμενες κυβερνήσεις δεν κατάφερε ούτε καν την ενεργή εκπροσώπηση της Ελλάδας σε αυτή την προσπάθεια. Παρ’ ότι επανειλημμένα ζητούσαμε την έγγραφη αποτύπωση της εθνικής πολιτικής στο θέμα το μόνο που παίρναμε από το ΥΠΕΞ ήταν η προφορική διατύπωση ότι λόγω της δυσμενούς οικονομικής συγκυρίας δεν έπρεπε να εκνευρίζουμε τις πυρηνικοκάτοχες χώρες αφού ήδη σαν χώρα έχουμε υπογράψει τις προηγούμενες συνθήκες.
    Παρακαλούμε τη νέα ηγεσία του ΥΠΕΞ, τον υπουργό κο Κοτζιά και τον ίδιο τον πρωθυπουργό κο Τσίπρα να πρωτοστατήσουν σε αυτή την πρωτοβουλία, αφού μάλιστα η απαγόρευση των πυρηνικών όπλων αποτελεί λαική επιταγή και πάγια διακηρυγμένη πολιτική όλων των κυβερνήσεων στην Ελλάδα.
    Το δυστύχημα του Τσερνομπιλ και η συνεχιζόμενη τραγωδία της Φουκουσίμα απέδειξαν ότι τα πυρηνικά εργοστάσια δεν είναι η ασφαλής, φθηνή και οικολογική μορφή ενέργειας, αλλά αντίθετα ο προθάλαμος κατασκευής πυρηνικών όπλων. Γιαυτό και καλούμε την νέα ελληνική να εξαντλήσει τα νομοθετικά περιθώρια στα πλαίσια της ΕΕ και να αποτρέψει την κατασκευή νέων πυρηνικών εργοστασίων στην περιοχή και ειδικότερα σε σεισμογενείς περιοχές της Τουρκίας.
    Σας ευχόμαστε κάθε επιτυχία στο πολύ δύσκολο έργο σας για τη σωτηρία της πατρίδας μας. Οι προσδοκίες όλων των ελλήνων είναι μεγάλες και οι ευχές όλων μας σας συνοδεύουν σε κάθε βήμα σας σε αυτό το επικίνδυνο μονοπάτι. Θα σταθούμε ενεργά πλάι σας σε κάθε σας θετική πρωτοβουλία. Σας παρακαλούμε μη μας διαψεύσετε.

    Με βαθειαν εκτίμηση

    Η πρόεδρος

    Μαρία Αρβανίτη Σωτηροπούλου

    http://ippnwgr.blogspot.gr/2015/02/blog-post.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Συνιστούμε λοιπόν στον Αναπληρωτή Υπουργό ΠΑΠΕΝ @ υπουργο Λαφαζανη να ...
    διαβάσει την παρακάτω δημοσίευση από το ΒΗΜΑ της κας Λώρης Κέζα

    ¨Το ρεύμα δεν θα είναι ούτε εντελώς δημόσιο ούτε εντελώς ιδιωτικό. Αυτό καταλαβαίνουμε από τις δηλώσεις του υπουργού Παραγωγικής Ανασυγκρότησης Παναγιώτη Λαφαζάνη, που ανακοίνωσε την ακύρωση της περαιτέρω ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ. Υπογραμμίζουμε το «περαιτέρω» καθώς οι συμφωνίες που επιτρέπουν την παραγωγή ρεύματος σε ιδιώτες είναι δύσκολο να καταστρατηγηθούν. Δεν πρόκειται μόνο για τους μεγάλους παίκτες στην αγορά ενέργειας αλλά και για 45.000 μικρούς παραγωγούς που πίστεψαν στην πράσινη ανάπτυξη κι έστησαν μικρές μονάδες φωτοβολταϊκών.

    Για όλους αυτούς τους παραγωγούς ενέργειας καλλιεργήθηκε η πεποίθηση ότι πρέπει να στηριχθούν. Το ποίημα είναι γνωστό, περί διάσωσης του περιβάλλοντος και μείωσης των ρύπων. Επινοήθηκε λοιπόν ειδικό τέλος για να στηριχτούν όσοι παράγουν ρεύμα με ανανεώσιμες πηγές - παραβλέποντας ότι πρόκειται για επένδυση, ότι οι επενδύσεις έχουν επιχειρηματικό ρίσκο και ότι το ρεύμα αυτό πωλείται σε προνομιακές τιμές, δηλαδή ακριβά για τον καταναλωτή. Σύμφωνα λοιπόν με τη ΔΕΗ το Ειδικό Τέλος Μείωσης Εκπομπών Αερίων Ρύπων (ΕΤΜΕΑΡ) «προορίζεται για την αποζημίωση των παραγωγών ηλεκτρικής ενέργειας από Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ). Αποτελεί τη συνεισφορά όλων μας στη μείωση εκπομπών αερίων ρύπων μέσω προώθησης των ΑΠΕ».

    Ο καταναλωτής βρίσκει το ειδικό τέλος ενσωματωμένο στις «ρυθμιζόμενες χρεώσεις» στον εκκαθαριστικό λογαριασμό. Προκύπτουν δυο ερωτήματα για αυτή τη χρέωση. Πρώτον αν το Σύνταγμα επιτρέπει τη χρέωση για την ενίσχυση των ιδιωτών που εμπορεύονται ρεύμα. Δεύτερον αν όντως όσοι το εισπράττουν συμβάλλουν στη μείωση των ρύπων.
    Στο πρώτο ερώτημα απάντησε το Συμβούλιο της Επικρατείας, με δυο αποφάσεις του, εδώ κι ένα χρόνο. Έκρινε ότι το ειδικό τέλος αποτελεί φόρο, καθώς δεν έχει χαρακτήρα ανταποδοτικού τέλους επειδή δεν αποτελεί ειδική αντιπαροχή. Έκρινε επίσης ότι το ειδικό τέλος δεν μπορεί να επιβληθεί με υπουργική απόφαση, παρά μόνο με νόμο. Παραμένει λοιπόν ανοιχτό το ζήτημα της επιστροφής χρημάτων στους καταναλωτές, αν είναι ανάλογη η άποψη της Ολομέλειας του ΣτΕ.

    Στο δεύτερο ερώτημα, αν δηλαδή μειώνονται οι ρύποι με τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Εδώ λοιπόν είναι το μέγα ζήτημα: οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, πλην μεγάλων υδροηλεκτρικών, πουθενά στον κόσμο δεν έχουν δείξει να μειώνουν ρύπους. Μας το εξηγεί ειδικός: στην καλύτερη περίπτωση αναγκάζουν σε περισσότερη χρήση αερίου (για εφεδρείες και σταθεροποίηση του δικτύου). Το αέριο καθ’ εαυτό, λόγω χημείας, εκπέμπει λιγότερο CO2, SO2, σωματίδια από ότι το κάρβουνο ή ο λιγνίτης. Ωστόσο, η χρήση του με ΑΠΕ το αναγκάζει σε μεταβλητή λειτουργία σε μονάδες που είναι λιγότερο αποτελεσματικές άρα καίνε περισσότερο. Στη Γερμανία υπάρχουν ενδείξεις ότι η παρουσία ΑΠΕ αύξησε τους ρύπους και από αέριο, λόγω μεταβλητότητας.

    Ιδού λοιπόν το πεδίο για εφαρμογή αριστερής πολιτικής. Η κατάργηση του ειδικού τέλους. Καθώς τούτο θέλει χρόνο, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης έχει μια ακόμη επιλογή. Να εξετάσει την προοπτική να φτηνύνει το ρεύμα μετά την πτώση της τιμής των καυσίμων. Λέγεται ότι το φτηνό πετρέλαιο θα ενισχύσει την κερδοφορία της ΔΕΗ με 260 εκατομμύρια ευρώ. Όταν ακριβαίνει το πετρέλαιο, φουσκώνει ο λογαριασμός του ρεύματος, ήλθε η ώρα για το αντίστροφο. Για να δούμε…¨.

    ΠΗΓΗ: http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=676046

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ο «Ασκός του Αιόλου» είναι ένα ντοκιμαντέρ που ερευνά όλες τις γνωστές και άγνωστες πτυχές της διαχείρισης της αιολικής ενέργειας στην Ελλάδα.
    Συγκεκριμένα, θα αφορά στην πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων, καθώς και των εθνικών και πολυεθνικών εταιριών να δημιουργήσουν αιολικά πάρκα στα βουνά όλης της χώρας. Θα αφορά, επίσης, στην αντίσταση που προβάλουν στην παραπάνω πολιτική και συμφέροντα οι τοπικές κοινωνίες και στο κατά πόσο, τελικά, η προώθηση ή μη της “Πράσινης Ανάπτυξης” γίνεται με όρους ευνοϊκούς προς το περιβάλλον και τον άνθρωπο.
    Σκοπός του ντοκιμαντέρ είναι η σφαιρική, εμπεριστατωμένη και επιστημονικά τεκμηριωμένη ενημέρωση των πολιτών για το τι είναι η αιολική ενέργεια, ποιες είναι οι θυσίες που αυτή απαιτεί, ποιο είναι το οικονομικό παρασκήνιο και τι θα σημάνει για τις τοπικές κοινωνίες και τα οικοσυστήματα η δημιουργία αιολικών πάρκων. Η ταινία μας ευελπιστεί, εν τέλει, να ξεπεράσει μια απλοϊκή απάντηση με μαθηματικούς όρους στον λόγο οικονομικό συμφέρον/οικολογική ευαισθησία, αλλά την ενδιαφέρει να θέσει στο επίκεντρο την εύρυθμη διαιώνιση της φύσης καθεαυτής: τη διαλεκτική δηλαδή σχέση μεταξύ ανθρώπου και περιβάλλοντος.
    Διανύουμε μια περίοδο όπου η ανθρώπινη επέμβαση στο περιβάλλον έχει επιβαρύνει ανεπανόρθωτα τον πλανήτη. Σ” αυτή τη βάση, θεωρούμε ότι η συζήτηση για τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής θα έπρεπε να λαμβάνει χώρα καθημερινά στον δημόσιο διάλογο και η ενημέρωση των πολιτών να είναι όσο το δυνατόν πιο αντικειμενική. Αντ” αυτού, πιστεύουμε, ότι ο κοινωνικός διάλογος όχι μόνο είναι επιφανειακός, αλλά και εσκεμμένα διαστρεβλωμένος, ειδικά, όταν μιλάμε για την μετάβαση από τις εχθρικές προς τη φύση και τον άνθρωπο μορφές ενέργειας προς τις ηπιότερες και περιβαλλοντικά ευνοϊκότερες. Αντιλαμβανόμαστε ότι μέσα σε ένα πλαίσιο οικονομικής και κοινωνικής κρίσης είναι εύκολο, διάφορα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα, να συμπαρασύρουν την “κοινή γνώμη” προς μια κατεύθυνση που αυτά επιθυμούν: επιχειρηματολογώντας είτε προς όξυνση των οικονομικών, είτε προς εκμετάλλευση των οικολογικών κοινωνικών αντανακλαστικών.
    Απέναντι σ” αυτή τη συνθήκη, η δικιά μας βούληση είναι να σταχυολογήσουμε την κοινωνική αναγκαιότητα για εναλλακτικές μορφές ενέργειας, αλλά ταυτόχρονα να ενημερώσουμε και για το πώς το παραπάνω μετατρέπεται σε μια έντεχνη “φίλο-οικολογική” ρητορική προς επίρρωση των συγκεκριμένων συμφερόντων.http://askosaiolou.com/

    ΑπάντησηΔιαγραφή