Ημέρες ορειβασίας

Ημέρες ορειβασίας

Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2018

ΙΟΥΡΑΣΙΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ


«Συνέβη μια  πρωία του Μεσοζωικού αιώνα, περίπου πριν  66 εκατομμύρια χρόνια. Όλα ήταν ήσυχα στην περιοχή όπου βρίσκεται σήμερα η χερσόνησος Γιουκατάν του Μεξικού….Ένας βράχος από το Διάστημα πέφτει  στη Γη με ταχύτητα 64.000 χιλιομέτρων  και για μια στιγμή φαίνεται μεγαλύτερος και λαμπρότερος από τον Ήλιο . Μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου αργότερα συντρίβεται και απελευθερώνει ενέργεια περίπου  100 τρισεκατομμύριων  τόνων  TNT, ή ένα δισεκατομμύριο βομβών   της Χιροσίμα.

Η πρόσκρουση σκάβει τον γήινο φλοιό σε βάθος 30 χιλιομέτρων και δημιουργεί κρατήρα διαμέτρου 185 χιλιομέτρων. Εκατομμύρια κυβικά χιλιόμετρα πετρωμάτων εξαερώνονται και αρχίζουν ένα ντόμινο καταστροφής που εξαφανίζει το 75% των ζωντανών οργανισμών στη Γη, ανάμεσά τους και οι περισσότεροι
δεινόσαυροι.

Εννέα δευτερόλεπτα μετά την ώρα μηδέν, η θερμική ακτινοβολία της πρόσκρουσης τσιγαρίζει τον υποθετικό παρατηρητή . Οτιδήποτε μπορεί να καεί -θάμνοι, δέντρα , ολόκληρα δάση- φτάνει στο σημείο ανάφλεξης και πιάνει αυθόρμητα φωτιά .

Και μετά  έρχεται η ώρα της πλημμύρας: η πρόσκρουση πιστεύεται ότι σήκωσε τσουνάμι με ύψος μέχρι 305 μέτρα. Σύμφωνα με συντηρητικές εκτιμήσεις, το τράνταγμα του κοσμικού χτυπήματος  ξεπερνούσε τους 10,1 βαθμούς στην κλίμακα Ρίχτερ.
Περίπου 8 λεπτά μετά την ώρα μηδέν, συντρίμμια της πρόσκρουσης αρχίζουν να πέφτουν προς τη Γη, πνίγοντας τα πάντα σε ένα κάλυμμα από πυρωμένες πέτρες και στάχτη.  45 λεπτά αργότερα ένας αφύσικος άνεμος  με ταχύτητα 960 χιλιομέτρων , ισοπεδώνει  ό,τι είχε καταφέρει να μείνει όρθιο. Μαζί με τη ριπή φτάνει ο κρότος της πρόσκρουσης, ένα βιβλικό βουητό των 105 decibel, εκκωφαντικό σαν αεριωθούμενο που πετά σε χαμηλό ύψος.

Χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, σε περιοχές που παρέμειναν ασφαλείς από τις άμεσες επιπτώσεις, ο ουρανός πρώτα μαυρίζει από τον κουρνιαχτό και μετά φωτίζεται από συντρίμμια που εκτινάχθηκαν στο Διάστημα . Πυρακτωμένα συντρίμμια  προκαλούν πρωτοφανείς πυρκαγιές που τυλίγουν τη Γη και αφήνουν πίσω τους ένα στρώμα στάχτης, που  παραμένει στα ιζήματα μέχρι και σήμερα .

Ο σημαντικότερος παράγοντας στη μαζική εξαφάνιση ειδών ήταν πιθανότατα το παγκόσμιο σκοτάδι, που  μείωσε τη φωτοσύνθεση των φυτών σε δραματικά  επίπεδα στερώντας  έτσι από τη βασική πηγή τροφής τους τα περισσότερα μεγαλόσωμα ζώα.

Όταν ο ουρανός καθάρισε, τα αέρια  πιστεύεται ότι προκάλεσαν ένα ακραίο φαινόμενο θερμοκηπίου, ανεβάζοντας δραματικά τη θερμοκρασία για δεκαετίες ή αιώνες. Υπήρχαν όμως και οι επιζώντες  της παγκόσμιας καταστροφής, όπως  μια ομάδα ιπτάμενων δεινόσαυρων, που  ήταν οι πρόγονοι όλων των σημερινών πτηνών: Και αυτό σημαίνει ότι η πρόσκρουση  δεν εξαφάνισε όλους τους δεινόσαυρους.


(Από κείμενο του National Geographic σε πρώτη επιμέλεια από τον Βαγγέλη Πρατικάκη και δεύτερη από τον υποφαινόμενο…)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου