ΥΔΡΑ

 

Του Γιάννη Σχίζα

Ο Ιμπραήμ την έλεγε «Μικρή Αγγλία» κι ορκιζόταν να πατήσει στο έδαφός της – όμως έμεινε με τους όρκους :  Η Ύδρα  με τα  186 πλοία που διέθετε  στο ξέσπασμα της επανάστασης του 1821 ήταν κυριολεκτικά απροσπέλαστη. Η Ύδρα πέρασε τη ναυτική ζωή της, όντας  το νησί των καπεταναίων, όπου κυριαρχούσε  ο Ανδρέας Μιαούλης, ο Κουντουριώτης, ο  Κριεζής, ο  Τσαμαδός, ο Σαχίνης, ο Τομπάζης, ο  Σαχτούρης, και πολλοί άλλοι, ανάλογης αξίας. Εκεί υπήρχε η  Ακαδημία Εμπορικού ναυτικού, που άρχισε να λειτουργεί αμέσως μετά την επανάσταση του 1821 και είναι η αρχαιότερη εν λειτουργία σχολή εμποροπλοιάρχων της ανατολικής Μεσογείου.

 

Η Ύδρα πέρασε μια περίοδο παρακμής  μετά τον ερχομό των ατμοκίνητων σκαφών, έως τη δεκαετία του 1950, οπότε η διασημότητά της εκτοξεύθηκε : Τότε  τέλειωσαν τα γυρίσματα του έργου  « Το παιδί και το δελφίνι», με πρωταγωνίστρια την Σοφία Λόρεν. Που ήταν στις μεγάλες ομορφιές της, όμως όλοι και όλα όσα γίνονταν ήταν εκπληκτικά : Οι ηθοποιοί, τα πλάνα του νησιού, τα κτίσματα, το τοπικό κλίμα – το couleur locale, που λένε σε απλά ελληνικά... Στη συνέχεια  η Ύδρα έδωσε το έδαφός της για να γυριστεί η «Φαίδρα» (1962), έργο βασισμένο σε αρχαιοελληνικό μύθο, με σκηνοθεσία του Ζυλ Ντασέν και πρωταγωνιστές την Μελίνα Μερκούρη και τον Άντονυ Πέρκινς : Που ήταν μεγάλη επιτυχία για την εποχή εκείνη, για όσους τουλάχιστον διέθεταν αισθητική και φιλοσοφική παιδεία…

Γιάν­νης Πα­τί­λης: Ζή­σης Σα­ρί­κας. Ἕνας ὀξὺς ἐλευ­θε­ρια­κὸς πα­ρα­τη­ρη­τὴς τῆς νε­ο­ελ­λη­νι­κῆς πραγ­μα­τι­κό­τη­τας

 

planodion on 1 Ἰανουάριος 2026 Γιάν­νης Πα­τί­λης (Ἀφιέρωμα στὸν Ζήση Σαρίκα, 1/22) Ζή­σης Σα­ρί­κας Ἕνας ὀξὺς ἐλευ­θε­ρια­κὸς πα­ρα­τη­ρη­τὴς τῆς νε­ο­ελ­λη­νι­κῆς πραγ­μα­τι­κό­τη­τας ΖΗ­ΣΗΣ ΣΑ­ΡΙ­ΚΑΣ εἶ­ναι ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ πα­ρα­γω­γι­κούς, ἀφα­νεῖς καὶ ἀθό­ρυ­βους ἐρ­γά­τες τῶν σύγ­χρο­νων ἑλ­λη­νι­κῶν γραμ­μά­των. Γεν­νή­θη­κε τὸ 1953 στὴ Θεσ­σα­λο­νί­κη καὶ σπού­δα­σε Νε­ο­ελ­λη­νι­κὴ Φι­λο­λο­γία καὶ Φι­λο-σο­φία στὸ ΑΠΘ. Στοὺς πε­ρισ­σό­τε­ρους εἶ­ναι γνω­στὸς ὡς με­τα­φρα­στής – καὶ δι­καί­ως, διό­τι τὸ με­τα­φρα­στι­κό του ἔρ­γο εἶ­ναι τε­ρά­στιο, καὶ ἐλά­χι­στοι τὸ γνω­ρί­ζουν στὸ σύ­νο­λό του. Πε­ρι­λαμ­βά­νει με­τα­φρά­σεις 60 καὶ πλέ­ον βι­βλί­ων, ἀπὸ τέσ­σε­ρις γλῶσ­σες (γερ­μα­νι­κά, ἀγ­γλι­κά, γαλ­λι­κὰ καὶ ἱσπανι­κά), τό­σο λο­γο­τε­χνι­κῶν/θε­α­τρι­κῶν ὅσο καὶ θε­ω­ρη­τι­κῶν/φι­λο­σο­φι­κῶν, μὲ τὸ ὄνο­μά του καὶ μὲ ψευ­δώ­νυ­μο (Δη­μή­τρης Ρῆ­σος). Ἔχει ἐπί­σης ὑπάρξει ἐπι­με­λη­τὴς/διευ­θυν­τὴς σει­ρῶν σὲ διά­φο­ρα ἐκ­δο­τι­κά, σὲ φο­ρεῖς τo­πι­κὴς αὐ­το­διοί­κη­σης καὶ στὸ ΑΠΘ. Ἀπο­κο­ρύ­φω­μα τῆς με­τα­φρα­στι­κῆς του προ­σφο­ρᾶς εἶ­ναι ἡ πα­ρου­σί­α­ση τῶν Ἁπάν­των τοῦ Νί­τσε (ἀπὸ τὶς ἐκ­δό­σεις Πα­νο­πτι­κόν) σὲ 16 τό­μους.        Ἐκτὸς ἀπὸ με­τα­φρα­στὴς εἶ­ναι ὅμως καὶ δη­μιουρ­γι­κὸς συγ­γρα­φέ­ας, ὑπὸ δι­πλῆ μά­λι­στα ἰδιό­τη­τα, λο­γο­τε­χνι­κὴ ὅσο καὶ δο­κι­μιο­γρα­φι­κή.