ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΆ ΜΕ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

 

Του Γιάννη Σχίζα

Τα σοφιστικέ ψέματα βραδείας  απόδοσης, που  αποδομούνται με μεγάλη επίσης καθυστέρηση, είναι ο κανόνας της πολιτικής – σε αντίθεση με τα ελαφρολαϊκά  πρωταπριλιάτικα ψέματα  24ωρης διάρκειας… Του λόγου το αληθές αποδεικνύει  σειρά  περιστατικών…

     Το 1996 ο Άλλαν Σόκαλ, διαπρεπής πανεπιστημιακός και καθηγητής Μαθηματικών και Φυσικής, δημοσίευσε στην επιστημονική επιθεώρηση Social Text  δοκίμιο υπό τον τίτλο : «Υπερβαίνοντας τα όρια: για μια μετασχηματιστική ερμηνευτική της κβαντικής βαρύτητας». Το κείμενο διανθιζόταν από σωρεία αναφορών σε μετα-μοντέρνους στοχαστές και εμφανώς στόχευε στο να αντικρούσει τον αυταρχισμό και  ελιτισμό της παραδοσιακής επιστήμης, όπως επίσης να καταγγείλει τα παραδοσιακά μαθηματικά για τον καπιταλιστικό, πατριαρχικό και στρατοκρατικό(!) τους χαρακτήρα….Στη πραγματικότητα όμως στόχος του ήταν να δείξει πως ακόμη και οι μεγαλύτερες αρλούμπες  μπορούσαν να δημοσιευθούν σε ένα «σκληρό επιστημονικό έντυπο» , εάν ακολουθούσαν τα στερεότυπα του πανεπιστημιακού λόγου…

       Το 2009  η Τσεχία αναλάμβανε την Προεδρία της ΕΕ, οπότε μεταξύ άλλων όφειλε να διακοσμήσει το αίθριο του κτιρίου της Κομισιόν στις Βρυξέλλες. Την υπόθεση της ανεύρεσης ενός αντιπροσωπευτικού εικαστικού καλλιτέχνη από όλες τις ΕΕ χώρες  ανέλαβε ένας Τσέχος ονόματι Τσέρνικ, ο οποίος έκανε το εξής πρωτάκουστο : Μαζί με ένα συνεργό του έφτιαξαν όλο το έργο(entropa, ως συνδυασμός του Εντροπία+Ευρώπη) και μάλιστα εξέδωσαν  φυλλάδιο με τα ονόματα των υποτιθέμενων  δημιουργών… Η υπόθεση θα αργούσε πολύ να αποκαλυφθεί αν οι δυο Τσέχοι δεν είχαν την ιδέα να σαρκάσουν τις χώρες με απίθανα εικαστικά ευρήματα  –π.χ τη Βουλγαρία με ένα τουρκικό καθίκι ή το Βέλγιο με ένα μισανοιγμένο κουτί με μισοφαγωμένα σοκολατάκια : Αποτέλεσμα, οι μηχανές αναζήτησης έβγαλαν φωτιά , αναζητώντας ανύπαρκτα έργα ανύπαρκτων ζωγράφων…

        Σαφής υπέρβαση  του συμβατικού πρωταπριλιάτικου ψέματος, ήταν και το βιβλίο  «Εγχειρίδιο του καλού μπλοφαδόρου στην οικολογία» του  Ντέϊβιντ Μίλστεντ, που το μετάφρασε ο υποφαινόμενος στη δεκαετία του 80…  Θέμα του ήταν η διοργάνωση «υποδομών» ψευδολογίας, που έδιναν σε κάποιον τη δυνατότητα να παραμυθιάζει τους πάντες με τις υποτιθέμενες γνώσεις του στην οικολογία. Και για να μην πέσει αυτή η στήλη και με πλακώσει, δεν θα μπορούσα να παραλείψω κάποιες δικές μου συνεισφορές στην απλή, συνηθισμένη πρωταπριλιά :  Όπως λόγου χάρη την κατάθεση των στίχων του Μπωντλαίρ από τη συλλογή του «Τα άνθη του καλού» («Λατρευτό μου ψέμα- για ένα ερωτικό σου βλέμμα- έπεσα πάνω σου, ω γκαντέμα – και από τότε, ανάθεμα!) :  Μόνο που ο Μπωντλέρ είχε γράψει τα «Άνθη του κακού» και ουδέποτε είχε επινοήσει τέτοιους στίχους!  Κι ακόμη  το στιχούργημα ΠΑΣΟΚΟΥ τινός , επί των ημερών της πρωτομνημονιακής περιόδου : «Το ψέμα δεν το λογαριάζω – την εξουσία σαν κοιτάζω – θέλω εξουσία σαν κι αυτή – κι ας είναι  αηδιαστική»… Τραγουδιστικώς προσομοιώνει «Το χρήμα δεν το λογαριάζω», του Μπιθικώτση, χωρίς να έχει καμιά σχέση με τον μεγάλο βάρδο….

Ακόμη  θα παρέθετα ένα κείμενο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη «Αι γάται των Αθηνών» (τόμος Α, σελίς 259) με το οποίον ψυχαγώγησα  τας  χιλιάδας των ακολουθούντων με φίλων του facebook :

 «Η επιβλητική γατίσκη εκάθητο επί της τραπέζης με το βλέμμα απλανές, επιδεικτικώς αγνοούσα τας συστάσεις και φωνασκίας της Θείας Μαίρης, “φύγε κατηραμένη”, “ξουτ”, “απαισία”, “όργανον του διαβόλου”, “θεοκατάρατη” κ.λπ., κ.λπ. Άραγε να ησθάνετο το υποκριτικόν της εκφωνήσεως αυτών; Άραγε να καταλάβαινεν ότι ουδέποτε η Θεία Μαίρη – η υπολαμβάνουσα την γάταν ως την τιμιωτέραν των χαϊδεύσιμων οικιακών όντων – θα άπλωνεν την χείρα της διά να της προξενήση έστω και ελαφρόν πόνον;».

Μόνο που το κείμενο ήταν μπλόφα, η αλήθεια ήταν αλλού: Η αλήθεια ήταν Παπαδιαμαντική και σε καμία περίπτωση «Παπαδιαμαντοειδής» ….