Ζήσης Σαρίκας: Ἐπι­τά­φιος

 

planodion on 3 Ἀπρίλιος 2026 Ζήσης Σαρίκας (Ἀφιέρωμα 16/22) Ἐπι­τά­φιος ΡΕΙΣ ΜΠΑΝΤΕΣ ΓΥΦΤΩΝ μὲ χάλ­κι­να, ἐπί κε­φα­λῆς ἰσά­ριθ­μων ἐπι­τα­φί­ων τοῦ χω­ριοῦ τὸ βρά­δυ τῆς Με­γά­λης Πα­ρα­σκευ­ῆς. Ἦταν γύ­φτοι ἀπὸ κεῖ, ἐγ­κα­τε­στη­μέ­νοι μό­νι­μα, σὲ δι­κές τους συ­νοι­κί­ες, μὲ τὰ μαῦ­ρα τους κο­στού­μια, τὰ λι­γδε­ρὰ μαλ­λιά, τ' ἄσπρα που­κά­μι­σα, τὶς ἀγ­κρά­φες, τὰ δα­χτυ­λί­δια καὶ τὰ σκαρ­πί­νια στὴν πέ­να. Τώ­ρα ἦταν ἡ δι­κή τους ὥρα – ὄχι τοῦ θε­αν­θρώ­που, τῶν ἱδρω­μέ­νων φαν­τά­ρων ποὺ κου­βα­λοῦ­σαν τὸ νε­κρο­κρέ­βα­τό του, τῶν θρη­σκό­λη­πτων γραϊ­δί­ων καὶ τῶν φολ­κλὸρ ἐπι­σκε­πτῶν. Κά­ναν τὴ φι­γού­ρα τους παί­ζον­τας τέ­λεια, ὅπως μό­νον αὐ­τοὶ ξέ­ρουν νὰ παί­ζουν, περ­πα­τῶν­τας μὲ βῆ­μα ἐπί­ση­μο, ἀλ­λὰ ὄχι στοι­χι­σμέ­νοι... Μιὰ πα­ρά­στα­ση ἀπ' αὐ­τούς, γι' αὐ­τούς. Διο­νυ­σια­κοὶ καὶ πα­νη­γυ­ριώ­τι­κοι οἱ ἦχοι τους ἀκού­γον­ταν σὰν ξορ­κι­σμὸς τῶν δαι­μο­νί­ων καὶ κύ­κνειο ἆσμα μα­ζί. Ὕστε­ρα ἀπὸ τὸ ξε­κα­θά­ρι­σμα ποὺ τοὺς ἔκα­ναν πρὶν ἀπὸ μι­σὸ αἰ­ῶ­να οἱ να­ζῆ­δες κι οἱ στα­λι­νι­κοί, τώ­ρα ὅλοι θέ­λουν νὰ τοὺς «ἐν­τά­ξουν» πά­σῃ θυ­σίᾳ, νὰ τοὺς κά­νουν σὰν τὰ μοῦ­τρα μας. Τοὺς βά­ζουν νὰ κά­θον­ται σὲ σπί­τια μὲ τὸ ζό­ρι, τοὺς δί­νουν δά­νεια, τοὺς σπρώ­χνουν νὰ πα­ρα­τή­σουν τὴ νο­μα­δι­κὴ ζωή, νὰ μά­θουν γράμ­μα­τα· τοὺς χα­ρί­ζουν ὑπη­κο­ό­τη­τα καὶ ἰθα­γέ­νεια, τοὺς ἀναγ­κά­ζουν νὰ πη­γαί­νουν στὸν στρα­τὸ καὶ νὰ ψη­φί­ζουν. Πρέ­πει νὰ μά­θουν μιὰ σω­στὴ δου­λειά, ὄχι πα­πα­τζη­λί­κια, νὰ ἀσπα­στοῦν μιὰ θρη­σκεία, νὰ πά­ψουν νὰ εἶ­ναι πε­ρι­θω­ρια­κοὶ καὶ πα­ρά­νο­μοι, νὰ γί­νουν γνή­σιοι μι­κρο­α­στοί. Κι αὐ­τὴ ἡ πε­ρί­ερ­γη ρά­τσα, μὲ τὴν ἀθε­ΐα καὶ τὴν ἀγραμ­μα­το­σύ­νη της, μὲ τὴ λουμ­πι­νιά, τὴ μυ­σα­ρό­τη­τα καὶ τὸ κέ­φι της, μὲ τὴ λα­τρεία της γιὰ τὸν χα­βα­λὲ καὶ τὴ μου­σι­κή, μὲ τὰ χα­λα­ρὰ καὶ φαρ­διὰ ἐρω­τι­κά της γοῦ­στα ἀν­τι­στέ­κε­ται ὅσο μπο­ρεῖ. Μὰ λί­γα εἶ­ναι τὰ ψω­μιά της. Ἡ σταύ­ρω­ση κι ὁ ἐπι­τά­φιος εἶ­ναι γι' αὐ­τήν. Πηγή: Ζή­σης Σα­ρί­κας, Μα­κριὰ ἀπ’ τὸν κό­σμο, καὶ ἄλ­λα κεί­με­να, Πα­νο­πτι­κόν, 2008. Γιὰ τὸ ἀ­φι­έ­ρω­μα δεῖ­τε τὴν Εἰ­σα­γω­γή: Γιάν­νης Πα­τί­λης: «Ζή­σης Σα­ρί­κας. Ἕνας ὀξὺς ἐλευ­θε­ρια­κὸς πα­ρα­τη­ρη­τὴς τῆς νε­ο­ελ­λη­νι­κῆς πραγ­μα­τι­κό­τη­τας» Ζή­σης Σα­ρί­κας (Θεσ­σα­λο­νί­κη, 1953). Σπού­δα­σε Nε­ο­ελ­λη­νι­κὴ Φι­λο­λο­γία καὶ Φι­λο­σο­φία στὴ Φι­λο­σο­φι­κὴ Σχο­λὴ τοῦ Ἀρι­στο­τε­λεί­ου Πα­νε­πι­στη­μί­ου Θεσ­σα­λο­νί­κης. Εἶ­ναι συγ­γρα­φέ­ας, με­τα­φρα­στὴς καὶ ἐπι­με­λη­τὴς ἐκ­δό­σε­ων. Ἔγρα­ψε τὰ βι­βλία: Μῦ­θοι τῆς τε­χνο­λο­γί­ας (Ἐκ­δο­τι­κὴ Θεσ­σα­λο­νί­κης, 1987), Ψί­χου­λα: μι­κρὰ πε­ζά (Νη­σῖ­δες, 1998· Πα­νο­πτι­κόν, 2008), Τὸ ὅρα­μα τοῦ ὑπε­ράν­θρω­που: μιὰ ἑρ­μη­νεία τοῦ ἔρ­γου τοῦ Φρίν­τριχ Νί­τσε «Ἔ­τσι μί­λη­σε ὁ Ζα­ρα­τού­στρα» (Νη­σῖ­δες, 2003· Βά­νιας, 2008· Πα­νο­πτι­κόν, 2014), Μα­κριὰ ἀπ' τὸν κό­σμο (Πα­νο­πτι­κόν, 2008), Ἀν­θρώ­πι­νες σκιές (Πα­νο­πτι­κόν, 2012), Κυ­ρια­κὴ ρε­πό (Ἑστία, 2014). Ἔχει με­τα­φρά­σει στὰ ἑλ­λη­νι­κὰ τὸ σύ­νο­λο τοῦ φι­λο­σο­φι­κοῦ ἔρ­γου τοῦ Φρίν­τριχ Νί­τσε, ἔρ­γο ποὺ δι­ήρ­κε­σε εἴ­κο­σι χρό­νια, κα­θὼς καὶ ἔρ­γα τῶν Ντιν­τε­ρό, Μπα­κού­νιν, Στίρ­νερ, Φρόϊντ, Φου­κό, Μπον­τρι­γιάρ, Κα­στο­ριά­δη, Κοϊ­ρὲ καὶ τῶν στο­χα­στῶν τῆς Σχο­λῆς της Φραν­κφούρ­της. Ὑπῆρ­ξε διευ­θυν­τὴς τῆς σει­ρᾶς ἀρ­χαί­ων Ἑλ­λή­νων συγ­γρα­φέ­ων στὶς ἐκ­δό­σεις Ἐξάν­τας, κα­θὼς καὶ τοῦ βρα­χύ­βιου ἐκ­δο­τι­κοῦ οἴ­κου τοῦ Ἀρι­στο­τε­λεί­ου Πα­νε­πι­στη­μί­ου Θεσ­σα­λο­νί­κης. Τὸν Νο­έμ­βριο τοῦ 2016 τι­μή­θη­κε ἀπὸ τὴν Ἑται­ρεία Συγ­γρα­φέ­ων μὲ τὸ βρα­βεῖο "Δι­δῶ Σω­τη­ρί­ου" γιὰ τὸ σύ­νο­λο τοῦ ἔρ­γου του. Ση­μαν­τι­κὴ ἐ­νη­με­ρω­ση γιὰ τὴν πο­ρεί­α τοῦ ἱ­στο­λο­γί­ου: Δεῖ­τε ἐ­δῶ: Γιάν­νης Πα­τί­λης: Πλα­νό­δι­ον – Ἱ­στο­ρί­ες Μπον­ζάι. Στρο­φή .

Πλανόδιον - Ιστορίες Μπονζάι © 2026. Unsubscribe or manage your email subscriptions.