“Είμαστε εδώ, με ποιήματα και μουσική - 2015”

            

            Η μεγαλύτερη σε συμμετοχή κόσμου γιορτή ποίησης Είμαστε εδώ, με ποιήματα και μουσική, για τέταρτη χρονιά φέτος στην ιστορική πλατεία Κλαυθμώνος, την Τρίτη 16 Ιουνίου στις 20.00'. Θα φιλοξενήσει ποιητές, τραγουδιστές και μουσικούς. Το μουσικό μέρος της εκδήλωσης είναι αφιερωμένο στις μελοποιήσεις και τις μουσικές προσεγγίσεις στο έργο του ποιητή Οδυσσέα Ελύτη

            Η εκδήλωση που υλοποιείται με τη στήριξη του Οργανισμού Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων ξεκίνησε από μια ιδέα των Γιώργου Δουατζή ποιητή και Κώστα Κρεμμύδα ποιητή, εκδότη του λογοτεχνικού περιοδικού “Μανδραγόρας”. Το μουσικό μέρος επιμελείται και συντονίζει ο Άγγελος Σφακιανάκης. Την εκδήλωση παρουσιάζει η Μαρίνα Λαχανά. Η προσφορά όλων ανεξαιρέτως των συντελεστών είναι εθελοντική, αφιλοκερδής.

            Με την εκδήλωση αυτή οι ποιητές και οι καλλιτέχνες δηλώνουν παρόντες, θυμίζουν ότι υπάρχουν, δρουν, παράγουν, βρίσκονται μέσα στην κοινωνία, δίπλα και μαζί με τους δοκιμαζόμενους πολίτες.

            Θα διαβάσουν οι ποιητές (αλφαβητική σειρά): Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ, Δημήτρης Αγγελής, Μαριγώ Αλεξοπούλου, Αλέξανδρος Αραμπατζής, Κώστας Γεωργουσόπουλος, Χρήστος Γιαννακός, Κώστας Γκιμοσούλης, Γιώργος Δουατζής, Κατερίνα Ζησάκη, Απόστολος Ζώτος, Γιώργος Θεοχάρης, Στάθης Ιντζές, Δημήτρης Κακαβελάκης, Ηλίας Κεφάλας, Κωνσταντίνα Κορρυβάντη, Στάθης Κουτσούνης, Κώστας Κρεμμύδας, Παναγιώτης Κυπαρίσσης, Χριστόφορος Λιοντάκης, Κώστας Μαρδάς, Γιώργος Ίκαρος Μπαμπασάκης, Τίτος Πατρίκιος, Γιώργος Πέππας, Σταύρος Σταμπόγλης, Κώστας Στεργιόπουλος, Έλενα Ψαρρέα.

            Θα τραγουδήσουν

Kρίστοφερ Λή : Η φρίκη προ της μεταμοντέρνας φρίκης

Πάει και ο Κρίστοφερ Λη,  μεγάλος  κινηματογραφικός ενσαρκωτής του μεταφυσικού τρόμου.  Όπως πήγε πριν κάμποσο  καιρό  ο Βίνσεντ Πράϊς, με τα μοναδικά πρασινογάλαζα μάτια που εξέπεμπαν τον φόβο περισσότερο από οποιαδήποτε άλλα, όπως και ο Μπόρις Καρλώφ. Ο Κρίστοφερ Λη έπαιξε στον «Δράκουλα» του  Ιρλανδού Μπραμ Στόουκερ (1847-1912), ενός μυθιστορήματος που γράφτηκε το 1897 και  γυρίστηκε φιλμ στις αρχές της δεκαετίας του 60. Δεν θυμάμαι αν είδα το φιλμ, πάντως όμως διάβασα το βιβλίο. Η εντύπωση που  μου προκάλεσε ήταν σεισμική, πολλών ρίχτερ ! Η αφήγηση του Στόουκερ ήταν αργή, σωρευτική γεγονότων φαινομενικά άσχετων μεταξύ τους, σχεδόν θύμιζε ένα αφήγημα του Χάρυ Κλυν για ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι που ήταν στην αρχή του «αργό, απελπιστικά αργό…» Και ξαφνικά, από μια στιγμή και πέρα,  τα γεγονότα του Στόουκερ αποκτούσαν νόημα και συνοχή, η αφήγηση γινόταν καλπασμός και τελικά κατέληγε σε επιδόσεις της φόρμουλα 1! Δεν πρόκειται να ξεχάσω τον νεαρό εαυτό μου, να καταναλώνει σαν μανιακός τις σελίδες του Στόουκερ αφού προηγουμένως είχε χιλιοαναρωτηθεί για το νόημα διαφόρων παρατηρήσεών του….

Η προσωπικότητα του  Δράκουλα είχε αντληθεί από τον Βλαντ Τέπες τον Γ΄,  Ρουμάνο ηγεμόνα και δεινό ανασκολοπιστή της εποχής του – με προτίμηση στους Τούρκους… Ο Λη ως φάτσα ήταν ιδεώδης για το ρόλο του κακού, του απόκοσμου, του λείψανου κλπ.  Μετά από τον «Δράκουλα» και την ερμηνεία του Λη επακολούθησαν ταινίες και ταινίες φρίκης, που είχαν όλες το εξής κοινό σημείο : Βγαίνοντας από την κινηματογραφική αίθουσα αισθανόσουν φτωχότερος κατά έναν εφιάλτη-  επομένως πλουσιότερος !

Η εποχή όπου το πραγματικό γινόταν εφιαλτικότερο του εφιαλτικού, επρόκειτο να έλθει πολύ αργότερα….  

Υπό σκιάν : 20 καλοκαιρινά διηγήματα

Πρόλογος: Μισέλ Φάις

O τόμος διασταυρώνει είκοσι μικροδιηγήματα αγαπημένων Ελλήνων πεζογράφων. Είκοσι καλοκαιρινές ιστορίες που δημοσιεύτηκαν στην Εφημερίδα των Συντακτών, στην προσπάθεια του σαββατιάτικου βιβλιοφιλικού ενθέτου (Ανοιχτό Βιβλίο) να χαρίσει στους αναγνώστες του εκτός από κριτική πυξίδα και λογοτεχνική απόλαυση.

Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν σε δύο ενότητες, τους θερινούς μήνες των τελευταίων δύο ετών. Η πρώτη ενότητα (2013) στέγαζε παλαιότερους και νεότερους πεζογράφους, ενώ η δεύτερη (2014) αποκλειστικά πρωτοεμφανιζόμενους. Στην παρούσα συγκεντρωτική αναδημοσίευση αθροίζονται όλα τα ευσύνοπτα διηγήματα με αλφαβητική σειρά.

Είκοσι, λοιπόν, καλοκαιρινές αφηγήσεις θρυμματισμένες ή αρραγείς, ρεαλιστικής, ονειρικής ή ενδοσκοπικής πνοής, που εκτυλίσσονται εντός ή εκτός Ελλάδας, γραμμένες σε τόνο ανέμελο, σαρκαστικό ή δύσθυμο.

Το βιβλίο περιέχει διηγήματα των Ιάκωβου Ανυφαντάκη, Θοδωρή Γκόνη, Άντζελας Δημητρακάκη, Δήμητρας Διδαγγέλου, Κώστα Καβανόζη, Λευτέρη Καλοσπύρου, Χριστίνας Καράμπελα, Δήμητρας Κολλιάκου, Νίκου Κουφάκη, Χρίστου Κυθρεώτη, Αλέξανδρου Κυπριώτη, Αχιλλέα Κυριακίδη, Κώστα Μαυρουδή, Γιώργου Μητά, Μαρίας Μήτσορα, Ηλία Χ. Παπαδημητρακόπουλου, Αλέξανδρου Στεφανίδη

Γεωργίας Τάτση, Γιάννη Τσίρμπα, Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη.

Σχήμα: 14Χ20,5 • Σελίδες: 96 • Τιμή: 6 ευρώ • ISBN 978-960-9797-40-5

Για την έκδοση αυτού του βιβλίου συνεργάστηκαν δύο αυτοδιαχειριζόμενα εγχειρήματα: Η Εφημερίδα των Συντακτών και οι Εκδόσεις των Συναδέλφων.

-- 

ΓΚΑΛΕΡΙ CITRONNE

Tοποθέτηση πομπού σε ασπροπάρη

Ακόμη και τώρα υπάρχουν τα κυνηγετικά γεράκια – όμως υποθέτω ότι η «προπόνησή» τους ξεκινούσε σε πολύ νεαρά ηλικία… Υποθέτω ακόμη  ότι ένα ώριμο πουλί  αφενός πιάνεται δύσκολα και αφετέρου δύσκολα παρακολουθείται και υφίσταται έφοδο των «διωκτικών» πτηνολογικών αρχών…

Και όμως,  μια ομάδα της Ορνιθολογικής  Εταιρείας μετά τριετείς προσπάθειες  κατάφερε πρόσφατα να  παγιδέψει έναν ενήλικο Ασπροπάρη στην περιοχή της Κόνιτσας !

Αφηγείται η ομάδα :

«Η θέση όπου παγιδεύτηκε το πουλί προετοιμαζόταν προσεκτικά για πάνω από έναν μήνα: μια μικρή καλύπτρα είχε κρυφτεί ανάμεσα στα δέντρα, μια ειδικά κατασκευασμένη παγίδα είχε στηθεί και καμουφλαριστεί και κάμερες είχαν τοποθετηθεί για την παρακολούθηση των κινήσεων των Ασπροπάρηδων και κάθε άλλου πουλιού…. Μόλις επιβεβαιώθηκε ότι η επιλεγμένη θέση επισκεπτόταν συχνά από τους γύπες, η διαδικασία της παγίδευσης ξεκίνησε…. Και έφτασε η μέρα που όλες οι συνθήκες ήταν ιδανικές για την «επιχείρηση» και τελικά… τσακ! Ένας υπέροχος αρσενικός ενήλικος Ασπροπάρης! Αποφασίσαμε να τον ονομάσουμε Αώο, δίνοντάς του το όνομα του κύριου ποταμού της περιοχής όπου πιάστηκε.

Μετά τη λήψη ορισμένων βιομετρικών μετρήσεων, στην πλάτη του πουλιού τοποθετήθηκε ένας δορυφορικός πομπός για να  παρακολουθήσουμε τις κινήσεις του , τόσο εδώ, στην περιοχή αναπαραγωγής του, όσο και μετέπειτα κατά τη μετανάστευσή του προς την Αφρική. Τότε θα μάθουμε ποια διαδρομή ακολουθούν οι έμπειροι, ενήλικοι Ασπροπάρηδες: την ασφαλή αλλά πιο μακρινή διαδρομή μέσω της Τουρκίας ή την συντομότερη και πιο επικίνδυνη διάσχιση της Μεσογείου; Αλλά και πολλά άλλα «μυστήρια» αναμένεται να αποκαλυφθούν χάρη στη δορυφορική τηλεμετρία, όπως η ακριβής θέση φωλιάσματος του πουλιού ή  οι απειλές που αντιμετωπίζει.

ΚΗΠΟΣ

Της Μαρίας Αρβανίτη –Σωτηροπούλου

……Για μένα που μεγάλωσα (στις Κυκλάδες) με την ολόχρονη ευχή, να βρέξει ώστε να γεμίσουν οι στέρνες και να μη διψάσουμε, η πρώτη εικόνα μιας φυσικής πηγής, στο Αίγιο έξω από την Παναγία την Τρυπητή, που χύνεται στη θάλασσα,  φάνηκε βλασφημία….

Ευχαριστώ το φίλο Γιάννη Σχιζα, γιατί με το βιβλίο του μας έδωσε την αφορμή όχι απλώς ν’ αναπολήσουμε και ν’ αναζητήσουμε τους κρυμμένους παραδείσους της Αθήνας, αλλά και να συλλογισθούμε το μέλλον των πόλεών μας.

Καθώς κατάγομαι και μεγάλωσα στις Κυκλάδες, ο κήπος για μένα έχει τη γεύση του ονειρικού και απαγορευμένου.

Την εποχή που το νερό ήταν πολύτιμο και ζούσαμε όλο το χρόνο με ότι μάζευαν οι στέρνες το Χειμώνα, τόσο στη Σαντορίνη, όσο και στη Σύρο, τα καλλωπιστικά και ζαρζαβατικά μας περιοριζόντουσαν στις αλιτάνες των αυλών, που ξεδιψούσαν από τ’ απόνερα της πλύσης και του νεροχύτη μας, που -καθώς τότε χρησιμοποιούσαμε μόνο σαπούνι- αποτελούσαν θαυμάσιο λίπασμα.

Για μένα που μεγάλωσα με την ολόχρονη ευχή, να βρέξει ώστε να γεμίσουν οι στέρνες και να μη διψάσουμε, η πρώτη εικόνα μιας φυσικής πηγής, στο Αίγιο έξω από την Παναγία την Τρυπητή, που χύνεται στη θάλασσα φάνηκε βλασφημία, ενώ εξακολουθώ να θεωρώ σήμερα -την εποχή των γεωτρήσεων και των αφαλατώσεων- παράλογη την φαντασμαγορία των πισίνων, που πνιγμένες σε χρώματα πολυανθών κηπαρίων, αντικρύζουν αφ’ υψηλού τον τρόμο του ηφαιστείου.

Στην πατρίδα μου τη Σαντορίνη πάντα υπήρχαν αμπέλια και χωράφια στην εξοχή, όμως το χώμα ήταν πολύτιμο και ακόμη και τα λιγοστά αμνοερίφια, ποτέ δεν έβοσκαν ελεύθερα, αλλά πάντα υπό την επιτήρηση του Βοσκού (όπου βοσκός αποκαλείται ο συνοδός και όχι ο ιδιοκτήτης του κοπαδιού, ο οποίος συγκέντρωνε κάθε πρωί τα ζώα του χωριού για να τα οδηγήσει σε ασφαλές για τα πολύτιμα φυτά περιβάλλον).

 Οι αυλές ομόρφαιναν και με τις αυτοσχέδιες γλάστρες, από ασβεστωμένους τενεκέδες στους οποίους αυγάτιζαν όλα τα μυριστικά και σε παραμελημένα βαρέλια, όπου οργίαζαν αφρόντιστα τ’ Αγιόκλημα και το Κεράκι, που μας μεθούσαν τις καλοκαιρινές νύχτες με φεγγάρι, καθώς από τη βεράντα αντικρίζαμε τα φωταγωγημένα πλοία να μπαίνουν στο λιμάνι.

Ελεύθερο λογισμικό και κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία

Σάββατο 13/06 16.00 – 18.00, Πανεπιστημίου 42, 3oς όροφος, κοοπερατίβα Sociality.

Ο Ευκλείδης Μανσέ έχει συγγράψει μαζί με τον R. Stallman διακήρυξη για τη σύγκλιση ελεύθερου λογισμικού και κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας.

Στα πλαίσια της επίσκεψής του στην Ελλάδα, ο Ευκλείδης Μανσέ θα είναι μαζί μας για μία ευρεία συζήτηση με θέμα την Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία την Παρασκευή 12/06 στις 19.00 στο κτίιριο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, Ερμού 134.

Το Facebook Event της εκδήλωσης βρίσκεται εδώ:

https://www.facebook.com/events/1668907126662187/

Ο Euclides André Mance είναι Βραζιλιάνος φιλόσοφος, από τους βασικούς θεωρητικούς της αλληλέγγυας οικονομίας και της Φιλοσοφίας της Απελευθέρωσης στη Λατινική Αμερική. Εργάστηκε ως λαϊκός εκπαιδευτής από τη δεκαετία του ’90 και είναι συγγραφέας πολλών κειμένων και βιβλίων, όπως η «Η Επανάσταση των Δικτύων» όπου εξετάζει πως τα αλληλέγγυα και συνεργατικά δίκτυα μπορούν να συγκροτήσουν τους δεσμούς εκείνους που θα ανατροφοδοτήσουν την οικονομία, την πολιτική και τον πολιτισμό για να σχηματίσει την υλική βάση για νέες, μετα-καπιταλιστικές κοινωνίες.
Στο τελευταίο του βιβλίο, «Constellation Solidarius» (Δεκ / 2008), ο Mance ασχολείται με τις συστημικές ρωγμές του καπιταλισμού και περιγράφει πώς να τις εκμεταλλευόμαστε υπό την λογική της οικονομίας της αλληλεγγύης.
Από 1999 στηρίζει τη δημιουργία συνεργατικών δικτύων και είναι μέλος  του Λαϊκού Δικτύου Αλληλέγγυας Οικονομίας της Βραζιλίας  και του Solidarius Βραζιλίας.

O Σεργκέι Μπονταρτσούκ για τον Αλέξανδρο Ντοβζένκο

Γνώρισα τον ΣεργκέΪ Μπονταρτσούκ  μόνο από το έργο του «Πόλεμος και Ειρήνη» - που ήταν η σοβιετική απάντηση (1967)στο φιλμ που είχε προηγουμένως  γυριστεί και παιχθεί από «δυτικούς κινηματογραφιστές». Το φιλμ του Μπονταρτσούκ δεν μου άρεσε – είχε πολύ μπογιά και πολύ άγχος στο να φανεί υπέρτερο του αντίστοιχου καπιταλιστικού… Συνδέθηκα όμως με ένα άλλο τρόπο με τον σοβιετικό κινηματογραφιστή, όταν η κόρη του Ναταλία ήλθε   στις αρχές της δεκαετίας του 90 με ένα παιδικό θίασο στο Χόρτο του Πηλίου  και έπαιξε σε ένα  θεατράκι περικυκλωμένο  από δέντρα και θάμνους το κλασικό έργο «Λύκος και κοκινοσκουφίτσα».Διατηρώ ακόμη στο νου μου τα θαυμάσια  κοστούμια των συντελεστών του έργου και τις υπέροχες ρώσικες φωνούλες, έστω και λίγο βαριές για τα ελληνικά μας αυτιά, που εκφέρονταν αμετάφραστες στο κοινό αλλά προκαλούσαν την εκστατική προσοχή του…. Τώρα ο Ντοβζένκο παίζεται στην ΑΛΚΥΟΝΙΔΑ...... Γ.Σχ.


O Σεργκέι Μπονταρτσούκ για τον  Αλέξανδρο Ντοβζένκο : 


"Είχα την τύχη να παρακολουθήσω το 2ο Συνέδριο συγγραφέων της ΕΣΣΔ, κατά τη διάρκεια του οποίου ο Ντοβζένκο πήρε το λόγο. Είπε τότε τα εξής προφητικά λόγια: « Ο Αϊζενστάιν πήρε μια θέση στην τέχνη του παγκόσμιου κινηματογράφου χάρη στο Θωρηκτό Ποτέμκιν. Τέσσερα χρόνια αργότερα, στη Διεθνή Έκθεση των Βρυξελλών, οι εκατόν πλέον εξέχοντες κριτικοί και θεωρητι­κοί του κινηματογράφου που ερωτήθηκαν σχετικά, τοποθέτησαν το Θωρηκτό Πο­τέμκιν πρώτο στον κατάλογο των καλύτερων ταινιών όλων των εποχών και όλων των λαών. Σ’ αυτόν όμως τον κατάλογο υπάρχει επίσης κι η Γη του Ντοβζένκο.
Καταλαβαίνω πολύ καλά γιατί αυτή η ταινία βρίσκεται ανάμεσα στα δώδεκα άλλα αριστουργήματα. Όπως κάθε αυθεντικό καλλιτεχνικό έργο είναι απ’ άκρη σε άκρη, το ξαναλέω, απ’ άκρη σε άκρη ένα έργο απολύτως πρωτότυπο και μοναδικό. Όπως ακριβώς ένα φυσικό φαινόμενο, όπως μια μηλιά, όπως κάθε άλλο δένδρο. Σαν να το δημιούργησε η φύση η ίδια. Στα μάτια μου, αυτό είναι που χαρακτηρίζει την ανώτερη έκφραση της δημιουργικότητας.
Μπορούμε να περάσουμε ώρες θαυμάζοντας την Τζοκόντα. Ξέροντας ότι ζω­γραφίστηκε από το Λεονάρδο ντα Βίντσι, ότι έγινε με τα χέρια του, με το πινέλο του, έχουμε την επιθυμία να κοιτάξουμε πίσω από τον πίνακα για να βεβαιωθούμε ότι η γυναίκα, η ατμόσφαιρα, η προοπτική όντως έχουν αποτυπωθεί στον πίνακα και δε θα χαθούν κάποια στιγμή μέσα στο άπειρο.
Χρειάζεται να θυμηθούμε το κλίμα του καλλιτεχνικού πυρετού μέσα στο οποίο γεννήθηκε η Τζοκόντα στα 1505. Για να κάνει τα πορτραίτα του ο Λεονάρδος ντα Βίντσι είχε ένα ειδικό στούντιο, μιαν αυλή στο μήκος και το πλάτος που ήθελε. Οι τοίχοι ήταν περασμένοι με μαύρο χρώμα. Από πάνω υπήρχε μια τέντα που προστά­τευε το χώρο από τον ήλιο και η οποία μπορούσε να διπλωθεί. Ο καλλιτέχνης την είχε απλωμένη αυτή την τέντα εκτός από την ώρα του δειλινού, ή όταν είχε καιρό γκρίζο και θολό για να εξασφαλίζει έτσι το φως που θεωρούσε τέλειο.
Περιμένοντας την Τζοκόντα ο ζωγράφος ετοίμαζε τα πινέλα και τα χρώματα. Το νερό άρχιζε να τρέχει στο σιντριβάνι που ήταν στο μέσον της αυλής και οι πίδα­κες κελάρυζαν τη δική τους αρμονία. Μια γάτα ράτσας ρονρονίζει στο χαλί – είχε διαφορετικά χρώματα στα μάτια της, το ένα ήταν κίτρινο και το άλλο μπλε. Για να μην πλήττει το μοντέλο, ο Λεονάρδος προσκαλούσε τους καλύτερους μουσικούς, τραγουδιστές, αφηγητές, τους πιο πνευματικούς συνομιλητές. Προσπαθούσε ν’ ανιχνεύσει στο πρόσωπο της γυναίκας το παιχνίδι των συναισθημάτων και των σκέψεων μεσ’ απ’ όλες αυτές τις συνομιλίες και τα κοντσέρτα. Προσπαθούσε να βρει το μυστικό τους…
Μια μέρα διάβαζα ότι ο συντηρητής των εθνικών μουσείων της Γαλλίας που ήταν επίσης διευθυντής του εργαστηρίου αναλύσεων, μελέτησε τη Τζοκόντα με το μικροσκόπιο, με ακτίνες Χ, με υπέρυθρες ακτίνες και δεν βρήκε τα ίχνη της πινε­λιάς στις στρώσεις του χρώματος. Δεν είναι αυτό μαγικό;
Η Γη του Ντοβζένκο για μένα είναι όπως ένα φαινόμενο της φύσης, κάτι παρό­μοιο με αυτό που περιέγραψα. Δεν υπάρχουν «ίχνη πινελιάς»· είναι ένα τέλειο έρ­γο.

Εἰ­δύλ­λιο

Του Θανάση Βαλτινού

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ἀκριβῶς τοῦ δρό­μου. Ἀ­πὸ κά­που πρέ­πει νὰ τὸ εἶ­χε σκά­σει. Ἦ­ταν κα­θα­ρὴ καὶ ὑ­γι­ής. Τὸ τρί­χω­μά της γυ­ά­λι­ζε — ἐ­ξαι­ρε­τι­κὰ νέ­α δη­λα­δή. Ἑ­νά­μι­ση-δύ­ο χρό­νων;

       Δι­α­σχί­ζον­τας τὴ Βα­σι­λίσ­σης Σο­φί­ας, ἀ­πὸ Πλου­τάρ­χου πρὸς Ρι­ζά­ρη, μὲ πῆ­ρε ἀ­πὸ πί­σω. Ἦ­ταν χα­ρού­με­νη. Μὲ προ­σπερ­νοῦ­σε, μὲ τὴν οὐ­ρὰ ὀρ­θω­μέ­νη, προ­χώ­ρα­γε τρέ­χον­τας, ξα­να­γύ­ρι­ζε κον­τά μου. Χα­ρού­με­νη. Μὲ ἀ­κο­λού­θη­σε ἔ­τσι ἕ­ως τὴ Βα­σι­λέ­ως Κων­σταν­τί­νου. Τὴν πε­ρά­σα­με μα­ζί. Μπή­κα­με στὴν Ἀν­τή­νο­ρος. Ἔ­φυ­γε πά­λι μπρο­στά. Πάν­τα τρέ­χον­τας, πάν­τα μὲ τὴν οὐ­ρὰ ψη­λά. Δι­α­δή­λω­νε μὲ αὐ­τὸν τὸν τρό­πο τὴν εὐ­φρο­σύ­νη της. Εὐ­φρο­σύ­νη ποὺ ζοῦ­σε, ποὺ ξα­να­γύ­ρι­ζε πί­σω καὶ μὲ κοί­τα­ζε στὰ μά­τια, ποὺ μὲ ἐμ­πι­στευ­ό­ταν.

       Στὴν Ἀ­στυ­δά­μαν­τος στα­μά­τη­σα. Ἔ­βγα­λα τὰ κλει­διά μου. Εἶ­χε φτά­σει ἡ ὥ­ρα. Ἐ­κεί­νη ἔ­πα­ψε νὰ τρέ­χει. Ἀ­κί­νη­τη. Ἦ­ταν μιὰ πρώ­τη ρα­γι­σμα­τιὰ ἀμ­φι­βο­λί­ας. Εἶ­χα ψη­λὰ ἕ­να με­γά­λο μπαλ­κό­νι, αὐ­τὸ ἦ­ταν ὅ­λο. Νὰ τὴν κά­νω τί; Ἔ­βα­λα τὸ κλει­δὶ στὴν πόρ­τα προ­σπα­θών­τας νὰ μὴν τὴν κοι­τά­ξω. Συμ­πε­ρι­φο­ρὰ δει­λοῦ. Δὲν τὰ κα­τά­φε­ρα. Τὸ μά­τι μου τὴν ἀ­να­ζή­τη­σε ἀ­πὸ μό­νο του. Πάν­τα ἀ­σά­λευ­τη, μὲ μιὰν ἀ­ξι­ο­πρέ­πεια στὴν ἀ­κι­νη­σί­α της, μὲ πα­ρα­κο­λου­θοῦ­σε ποὺ τὴν ἔ­κλει­να ἔ­ξω.

ΠΛΑΝΟΔΙΟΝ και απώτερη πηγή :  Περ. Ἐν­τευ­κτή­ριο, τχ. 98, 8-10/2012

Αλέξανδρου Σολζενίτσιν : Ἀναπνοή (Дыхание)

ΤΗ ΝΥΧΤΑ ἔ­ρι­ξε βρο­χού­λα καὶ τώ­ρα δι­α­σχί­ζου­νε τὸν οὐ­ρα­νὸ σύν­νε­φα. Ἀ­ραι­ὰ καὶ ποῦ πέ­φτει κα­μιὰ ψι­χά­λα.

       Στέ­κο­μαι κά­τω ἀ­πὸ μιὰ μη­λιὰ ποὺ χά­νει τὰ ἀν­θά­κια της καὶ ἀ­να­πνέ­ω. Ὄ­χι μό­νο ἡ μη­λιά, ἀλ­λὰ καὶ τὸ χορ­τά­ρι ὁ­λό­γυ­ρα στα­λά­ζει με­τὰ τὴ βρο­χὴ – καὶ δὲν ὑ­πάρ­χει ὄ­νο­μα γιὰ τὴ γλυ­κιὰ ἐ­κεί­νη μυ­ρω­διὰ ποὺ πο­τί­ζει τὸν ἀ­έ­ρα. Τὴ ρου­φῶ μ’ ὅ­λη τὴ δύ­να­μη τῶν πνευ­μό­νων μου, αἰ­σθά­νο­μαι τὸ ἄ­ρω­μά της μ’ ὅ­λο μου τὸ στῆ­θος, ἀ­να­πνέ­ω, συ­νε­χῶς ἀ­να­πνέ­ω, πό­τε μ’ ἀ­νοι­χτά τα μά­τια, πό­τε μὲ κλει­στὰ – δὲν ξέ­ρω πῶς εἶ­ναι κα­λύ­τε­ρα.

       Αὐ­τὴ εἶ­ναι, μᾶλ­λον, ἐ­κεί­νη ἡ ἐ­λευ­θε­ρί­α, ἐ­κεί­νη ἡ μο­να­δι­κὴ μὰ ὡ­στό­σο πα­νά­κρι­βη ἐ­λευ­θε­ρί­α, ποὺ μᾶς στε­ρεῖ ἡ φυ­λα­κή: ν’ ἀ­να­πνέ­εις ἔ­τσι, ν’ ἀ­να­πνέ­εις ἐ­δῶ. Κα­νέ­να φα­γη­τὸ στὴ γῆ, κα­νέ­να κρα­σί, οὔ­τε ἀ­κό­μα καὶ αὐ­τὸ τὸ φι­λὶ τῆς γυ­ναί­κας δὲν εἶ­ναι γιὰ μέ­να γλυ­κύ­τε­ρο ἀ­πὸ τοῦ­τον τὸν ἀ­έ­ρα, ἀ­πὸ τοῦ­τον τὸν ἀ­έ­ρα πού ’­ναι λου­λου­δι­α­σμέ­νος, πού ’­ναι γε­μά­τος ὑ­γρα­σί­α καὶ φρε­σκά­δα.

       Ἂς εἶ­ναι μό­νον αὐ­τό – ἕ­νας κη­πά­κος μιὰ στα­λιά, στρι­μωγ­μέ­νος ἀ­νά­με­σα σὲ πεν­τα­ό­ρο­φα σπί­τια ποὺ μοιά­ζουν μὲ κλου­βιὰ θη­ρί­ων. Παύ­ω ν’ ἀ­κού­ω τὸ του­φε­κί­δι τῶν μο­το­σι­κλε­τῶν, τὸ οὐρ­λια­χτὸ ἀ­πὸ τὶς ρα­δι­ό­λες*, τὰ ντέ­φια τῶν με­γα­φώ­νων. Ὅ­σο μπο­ρεῖ ἀ­κό­μα κά­ποι­ος ν’ ἀ­να­σαί­νει με­τὰ τὴ βρο­χὴ κά­τω ἀ­πὸ μιὰ μη­λιά, τό­τε μπο­ρεῖ νὰ αἰ­σθά­νε­ται ὅ­τι ἀ­κό­μα ζεῖ!

* Σημείωση τοῦ μεταφραστῆ: ραδιογραμμόφωνα.

Προτάσεις της Ελληνικής Εταιρείας Περιβάλλοντος και Πολιτισµού για το Τατόϊ

Η έκθεση σε δηµόσια διαβούλευση της µελέτης του ΟΡΣΑ για το Τατόι – µελέτη που εκπονήθηκε ουσιαστικά το 2012  – βρίσκει την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ σύµφωνη στο µεγαλύτερο µέρος της, αλλά αντίθετη σε κύρια 2 σηµεία, που θα επιφέρουν τεράστια αλλοίωση στην ιστορική ταυτότητα του Κτήµατος και θα δυσχεράνουν εξαιρετικά τη συνολική διαχείριση, αποτελεσµατική λειτουργία και βιωσιµότητά του. 

Τα 2 σηµεία αντίθεσης έχουν τη βάση τους στα Προεδρικά ∆ιατάγµατα 2007 και 2008 (19.7/24.7. 2007 (∆΄336) και 40707/2008/4.12.2008, αλλαγή των οποίων ζητά η ΕΛΛΕΤ), αλλά και εν µέρει σε επιλογές των νέων µελετητών.  

Συγκεκριµένα: 

1/ η κατάργηση των ιστορικών ορίων του Κτήµατος και απόσχιση 20.000 στρεµµάτων, µε αυτονόητη συνέπεια την καταστρατήγηση της παράδοσης και την κατάργηση της οικονοµικής αυτοτέλειάς του.   

2/ ο χωρισµός σε Ζώνες, που υπάγονται σε διαφορετικούς φορείς και που ουσιαστικά συνεπάγονται την µείωση της οικονοµικής αποδοτικότητας του Κτήµατος και την αποσπασµατική, αναποτελεσµατική λειτουργία του. Επιπλέον, στις ζώνες αυτές υπάρχουν κτήρια στα οποία προσδίδονται χρήσεις που δεν συνάδουν µε τον χαρακτήρα τους. 

  

Πέραν των µεγάλων αυτών προβληµάτων, στόχος είναι να επιτευχθεί στο κτήµα η ατµόσφαιρα και η αναβίωση των λειτουργιών µιας αγροικίας του 1900 και οι νέες χρήσεις των κτηρίων να ενσωµατώνονται στο περιβάλλον. Συνεπώς, είναι σκόπιµο τα κτήρια των στρατώνων – κοντά στο δηµόσιο δρόµο – να χρησιµοποιηθούν για τη λειτουργία εστιατορίου, όπως έχει ήδη προταθεί. Είναι επίσης σαφές ότι η δηµιουργία ενός ακόµα συνεδριακού κέντρου στην Αττική δεν βρίσκει στο Τατόι και το κτήριο του Βουστασίου τον ιδανικό χώρο. Αντίθετα, το κτήριο του Βουστασίου αποτελεί την µόνη επιλογή για τη δηµιουργία του Μουσείου Οχηµάτων του Κτήµατος. Σηµειώνουµε ότι πρόσφατα τα αυτοκίνητα κηρύχθηκαν µνηµεία µε απόφαση του ΚΣΝΜ του Υπουργείου Πολιτισµού, Παιδείας & Θρησκευµάτων.

Κωνσταντίνος Ξενάκης: Κριτικός της παγκοσμιοποίησης

TOY ΒΑΣΙΛΗ ΦΙΟΡΕΒΑΝΤΕ*

Όταν έφτασε στο Παρίσι ο καλλιτέχνης Κ. Ξενάκης (αρχές της δεκαετίας 1960), ήταν η εποχή της ακμής της αφαίρεσης, της ανήμορφης τέχνης (art informel), της λυρικής αφαίρεσης, η εποχή της αισιοδοξίας στην κοινωνία μετά την καταστροφή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, λόγω των πολύ υψηλών ρυθμών ανάπτυξης, λόγω κυρίως του προγράμματος Μάρσαλ.

Η τέχνη, παρά την «επίσημη αισιοδοξία», όπως έλεγε ο Αντόρνο, διατηρούσε μια κριτική ματιά, αλλά και εξέπεμπε σήματα μιας τραγικής θεώρησης, όπως έχουμε αναλύσει εκτενώς σε εργασία μας για τον Σκλάβο. Ως ευαίσθητος πάντοτε δέκτης προανήγγειλε την επερχόμενη ριζική αμφισβήτηση, τον σεισμό του Μάη του '68. Άγρια αστικοποίηση και εκβιομηχάνιση, καταναλωτική κοινωνία, αδιαφορία για το αύριο, για τις επιπτώσεις του ξέφρενου ρυθμού ανάπτυξης στο περιβάλλον, στην κοινωνία, στον άνθρωπο ήταν τα κύρια χαρακτηριστικά της εποχής. Νέες μαζικές κοινωνικές οντότητες εμφανίζονται, χωρίς ουσιαστική συνείδηση μέσα στην αναδυόμενη νέα κοινωνία, την κοινωνία των μαζών, με ποσοτικές κυρίως διεκδικήσεις. Οι οργανικές κοινωνικές σχέσεις διαλύονται και στη θέση τους δημιουργούνται νέες κοινωνικές οντότητες, που κάποτε δυστυχώς θεωρήθηκαν και ως τάξη, αν και χωρίς καμία συνείδηση, πλην όμως της επίφασης ψευδο-ευμάρειας. Το πρώτο σήμα του επερχόμενου κραχ εμφανίστηκε στην Αμερική το 1966.

Ο μονοδιάστατος όμως άνθρωπος, όπως είχε ονομαστεί η νέα διαδεδομένη κοινωνική οντότητα από τον Μαρκούζε στο ομώνυμο διάσημο βιβλίο του, φάνηκε να έχει ρωγμές στο εσωτερικό του.

Τom & Jerry

 

O Tom  και ο Jerry, αυτές οι υπέροχες φιγούρες του Ντίσνεϋ….Δεν μπορώ να τις συγκρίνω με τα σημερινά καρτούν, όπως δεν μπορώ να συγκρίνω τις επιδόσεις στο άλμα επί κοντώ με ξύλινο κοντάρι προς αυτές του άλματος με ελαστικό κοντάρι ! Όπως δεν μπορώ να συγκρίνω το κατόρθωμα του Έντμουντ Χίλαρυ το 1953 με αυτά των σημερινών αναρριχητών στα Ιμαλάϊα, που έχουν άλλες δυνατότητες  στη διάθεσή τους….

Τότε, προ αμνημονεύτων χρόνων, το δίδυμο Τομ και Τζέρυ έπαιζε σε μια κοινωνία ελλειμματική από την άποψη του θεάματος. Τότε δε μιλάγαμε για κόμικς αλλά για Μίκυ- Μάους, τότε σε πολλούς κινηματογράφους προ του κυρίως  έργου παίζονταν  τέτοια θέματα. Μου είναι αδύνατο  να μεταφέρω την έκρηξη χαράς στις κινηματογραφικές αίθουσες, όταν στην οθόνη εμφανίζονταν τα “Merry melodies” και άλλα ανάλογα φιλμάκια  !  Ο κόσμος ήθελε να είναι παιδί, και γινόταν !
Τώρα όμως, το σωτήριο έτος 2015, ο Tom και ο Jerry δεν είναι καρτούν!
Είναι δύο γλυκύτατα πλασματάκια 6 μηνών, με όρεξη για παιχνίδι. .
Είναι υγιέστατα, έχουν αποπαρασιτωθεί και έχουν κάνει το πρώτο τους εμβόλιο.
Λατρεύουν τα χάδια, τις αγκαλιές και ιδιαίτερα τα παιδιά!
Τα πηγαίνουν περίφημα  με άλλους σκύλους όπως και με γατούλες.
Αναμένεται να γίνουν μεσαίου μεγέθους σκυλούνια και αναζητούν μια παντοτινή οικογένεια. Δυστυχώς ή ευτυχώς μένουν στο Ηράκλειο Κρήτης,
και αναμένουν εκδηλώσεις ενδιαφέροντος στο  6985 123 525

Μού ’κανες την καρδιά περιβόλι……

Toυ Μιχάλη Μιχελή

Το περιβόλι, ο κήπος, ο παράδεισος, το άλσος, το πάρκο, ο ελεύθερος χώρος, μέσα στον αστικό ιστό, ήταν ανέκαθεν σημείο αναφοράς για την βιοποριστική, για τη διατροφική, για την αισθητική, την οικολογική και την ψυχαγωγική ενασχόληση των ανθρώπων, ιδίως εκείνων που ανέπτυξαν μια πολιτιστική και κοινωνική ζωή (προσδοκιών), υψηλού επιπέδου, σε σύγκριση με το υποβαθμισμένο περιβάλλον των άσχημων και κακοσχεδιασμένων πόλεων.

Από τον φωτογράφο και τον κουλουρά, μέχρι τον ζωγράφο, τον μουσικό, τον υπαίθριο ταβλαδόρο, τον  περιπατητή, τον μικρό εξερευνητή στην λιλιπούτεια φύση, το παιδί στο παιγνίδι, την μητέρα στην αναμονή, τον ηλικιωμένο στην αναπόληση,  τον ασθενή που αναρρώνει, τον διαβαστερό στην απόλαυση του βιβλίου,  ο δημόσιος κήπος είναι μια mini ανθρωπογεωγραφία, ένα ερευνητικό ψυχογράφημα, μια εικόνα της ζωής της πόλης, που βρίσκεται σε τούτο τον χώρο, αργόσυρτα, χωρίς πιέσεις να περπατά και να προσέχει αυτοκίνητα και φανάρια. Η ζωή στο πάρκο, είναι ένας αστικός ρυθμός  slow motion. Ανασυντάσσονται εκεί οι άνθρωποι, είναι άλλωστε αυτό που τους κρατάει το κουράγιο, τους ξεκουράζει, για το υπόλοιπο κομμάτι της καθημερινής εντατικής επιβίωσης.

Στην Ελλάδα της αρχαιότητας, ο κήπος ως γενικότερη έννοια, χώρου περιπάτου και φυτικών καλύψεων, συνδέθηκε με το προνόμιο το ιδιοκτήτη  να παρέχει στους φιλοξενούμενούς του, τις δυνατότητες όχι μόνο να περνάνε ωραία, αλλά και να εμπνέονται στις φιλοσοφικές συζητήσεις και στις αισθητικές εμπνεύσεις τους.

Κάθε διακεκριμένη εγκυκλοπαιδική σχολή της αρχαιότητας, είχε τον ιδιόκτητο κήπο της, αυτό που σε γενικές γραμμές παρατηρούμε σήμερα στα μεγάλα πνευματικά ιδρύματα του εξωτερικού, που φροντίζουν στα λεγόμενα πανεπιστημιακά campus, τους, να συμπεριλαμβάνουν  χώρους αθλοπαιδιών και βοτανικής κάλυψης, γιατί οι δυό συγκεκριμένες γνωσιολογικές/πρακτικές πρόνοιες, η εκγύμναση του σώματος και η καλλιέργεια της αισθητικής, πάνε πακέτο με την προσφορά οποιασδήποτε γνώσης,  ανεξάρτητα  της θεωρητικής ή πρακτικής κατεύθυνσης των εγκυκλοπαιδικών σπουδών.

1ο Πανελλήνιο Συνέδριο Παράκτιας Αλιείας & Περιβάλλοντος

Τα προβλήματα και το μέλλον της παράκτιας αλιείας σε σχέση πάντα με την προστασία και την ανάδειξη του θαλασσίου περιβάλλοντος είναι το θέμα του 1ο Πανελλήνιου Συνεδρίου  με θέμα "Παράκτια Αλιεία & Περιβάλλον" που διοργανώνεται από τον Σύλλογο Επαγγελματιών Αλιέων Δήμου Μαραθώνα «Ποσειδωνία» και το Ινστιτούτο Θαλάσσιας Προστασίας «Αρχιπέλαγος», υπό την αιγίδα της Περιφέρειας Αττικής και του Δήμου Μαραθώνα. Το συνέδριο που  θα διαρκέσει έως τις 7 Ιουνίου, πραγματοποιείται στο ξενοδοχείο MARATHON BEACH RESORT (λιμάνι Ν. Μάκρης). Έχει ως κεντρικό στόχο την ανάδειξη των προβλημάτων των παράκτιων αλιέων, τη συζήτηση τους με τους αρμόδιους φορείς καθώς και την διατύπωση συγκεκριμένων προτάσεων – λύσεων με γνώμονα τη βιώσιμη ανάπτυξη. Στο συνέδριο θα λάβουν μέρος εκπρόσωποι Αλιευτικών Συλλόγων από όλη τη χώρα καθώς και εκπρόσωποι των κρατικών αρχών  και ειδικοί επιστήμονες, οι οποίοι θα παρουσιάσουν τις προτάσεις τους σε θέματα ορθής διαχείρισης των ιχθυαποθεμάτων.

Επίσκεψη του Αναπληρωτή Υπουργού Πολιτισμού κ. Νίκου Ξυδάκη στο Τατόι

Ο Σύλλογος Φίλων Κτήματος Τατοΐου χαιρετίζει την σημερινή επίσκεψη του Αναπληρωτή Υπουργού Πολιτισμού κ. Νίκου Ξυδάκη στο Τατόι. Η ξενάγηση του Υπουργού στον χώρο του πρώην βασιλικού κτήματος καθώς και στις εγκαταστάσεις της Διεύθυνσης Συντήρησης του Υπουργείου είναι εξόχως σημαντική, ειδικά στην φάση αυτή, που κρίνεται το μέλλον του πρώην βασιλικού κτήματος μέσα από την κοινή υπουργική απόφαση (ΚΥΑ) που έχει τεθεί σε δημόσια διαβούλευση. Ο ρόλος του Υπουργείου Πολιτισμού στην διαφύλαξη της ιστορικής φυσιογνωμίας του κτήματος είναι υψίστης σημασίας. Πολλές από τις νέες χρήσεις των ιστορικών κτιρίων που προτείνονται στην ΚΥΑ έχουν συναντήσει ήδη την καθολική αντίδραση φορέων της τοπικής αυτοδιοίκησης, φυσικών και νομικών προσώπων, συλλόγων, οργανισμών καθώς και υπηρεσιών του Υπουργείου Πολιτισμού. Ο Σύλλογος Φίλων Κτήματος υπογραμμίζει κατηγορηματικά οτι τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο για τις νέες χρήσεις των ιστορικών κτιρίων θα πρέπει να τον έχει αποκλειστικά το Υπουργείο Πολιτισμού και ιδιαιτέρως το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων. Εφόσον τελειώσει η διαβούλευση και επέλθει όπως ευχόμαστε όλοι η απαιτούμενη σύνθεση των απόψεων όλων των φορέων, η ΚΥΑ οφείλει να εισαχθεί άμεσα στο Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων (ΚΣΝΜ) και στην συνέχεια να υπογραφεί.

ΓΙΑ ΤΟΝ "ΚΗΠΟ", ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΣΧΙΖΑ

 Της Στέλλας Καλαμαρά

(Εικαστικός, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Ε.Μ.Π.)

Αθήνα Ιούνιος 2015

Το καινούριο βιβλίο του Γιάννη Σχίζα ξεκινά με μια αναδρομή στο πρόσφατο παρελθόν όταν ακόμα στις παρυφές της πόλης υπήρχαν κήποι με λαχανικά και οπωροφόρα δένδρα. Οι προσωπικές μνήμες από τις αναφορές των αισθήσεων όπως τα ειδώματα, τα αγγίγματα, οι οσμές και οι γεύσεις είναι παρούσες με ιδιαίτερα πειστικό τρόπο. Διηγείται πως η μυρωδιά του ευκαλύπτου και του ρετσινιού  και οι άλλες φυσικές μυρωδιές ανακατεύονταν με το καυσαέριο των αυτοκινήτων και τις άλλες οσμές που προέρχονται από την ανθρώπινη μαζική εγκατάσταση και κατάληψη της φύσης  στα όρια της πόλης και τις εξοχές της νέα Σμύρνη Ηλιούπολη Πατήσια. Στη συνέχεια μας ταξιδεύει μέσα από τις προσωπικές μνήμες στον κοινωνικό περίγυρο του 50-60 με έμφαση στη γειτονιά του. Παραθέτει το αίσθημα μελαγχολίας που προέρχεται από την ενδοστρέφεια τις ώρες της απραξίας τις Κυριακές και τις σχόλες. Μια βόλτα στον κήπο ένα άγγιγμα στα δένδρα ένα μύρισμα στα λουλούδια γεμίζουνε τις μέρες εκείνης της ζωής. Βλέπουμε τις μεγάλες συκιές και τη βερικοκιά φύλακες αγγέλους του κήπου, και μετά τη χιώτικη μανταρινιά, τις τζανεριές, κορομηλιές και τις μουσμουλιές την ψηλόλιγνη καρυδιά και την καστανιά. Τα λουλούδια μέσα σε γλάστρες και ντενεκέδες έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Ένας λειτουργικός χώρος που πέρα από την ωφελιμιστική του ιδιότητα  δίνει την ευκαιρία στους χρήστες  του τα παιδιά να τον κατακτήσουν να οραματιστούν και να δημιουργήσουν τα παιχνίδια τους. Τα τζιτζίκια, τα τριζόνια και τα πουλιά κρατούσαν το ίσο σε μια συμφωνία γεμάτη από ήχους της φύσης, εκεί που οι κρότοι και οι θόρυβοι δεν έχουν θέση . Οι γεύσεις από τα φρέσκα ζαρζαβατικά είναι ακόμα ζωντανές και εναρμονισμένες με την αλληλουχία της εναλλαγής των εποχών του χρόνου που σηματοδοτούν οι διαφορετικές δράσεις. « Τα καλοκαίρια ήταν μεγάλα, τα φθινόπωρα δεν τέλειωναν, οι χειμώνες φαίνονταν γιγαντιαίοι, κάναμε αμάν μέχρι η άνοιξη να παραχωρήσει τη θέση της στα καλοκαίρια.»

Ο φίλος Γιάννης Σχίζας γεννήθηκε και μεγάλωσε κοντά στον κήπο του στην Ηλιούπολη. Σπούδασε νομικά, πολιτικές και οικονομικές επιστήμες και αγγλική φιλολογία.

Άσκησε το επάγγελμα του ελεγκτή εναέριας κυκλοφορίας.

Από το 1977 συμμετείχε στο αντιπυρηνικό κίνημα, στους «Οικολόγους Εναλλακτικούς», σε αυτοδιοικητικές κινήσεις και κινήσεις ορειβατικές και φυσιολατρικές.

Συμμετέχει στο κίνημα υποστήριξης των ΑΜΕΑ.

Συμμετείχε σε εκδοτικά εγχειρήματα όπως το «Περιβάλλον και Ρύπανση», «Οικολογία και Περιβάλλον», «Νέα Οικολογία» και «Οικολογική Εφημερίδα». Συνεργάστηκε με εφημερίδες και περιοδικά όπως «Εποχή» «Αυγή» «Οικονομικός Ταχυδρόμος» «Άρδην» «Γαλέρα» κ.α.

Την περίοδο 1997 έως 2007 διεύθυνε το περιοδικό «Οικοτοπία».

Εξέδωσε το περιοδικό «Οικολογείν» και σήμερα διαχειρίζεται τους ιστότοπους oikoniki και oikologein.

Δυστυχώς κλείσαμε…

Η περιπέτεια του περιοδικού μας ξεκίνησε περίπου πριν μια δεκαετία. Με τον τίτλο μας θέλαμε να δηλώσουμε ότι εμπνεόμαστε από ένα «ξένο» εγχείρημα ελευθεροτυπίας και διακονούμε μια σημαντική πράξη πολιτισμού, όπως η ελευθεροτυπία. Ως υπότιτλο –κι ας ήταν πλεονασμός– βάλαμε τις λέξεις ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ θέλοντας να καταστήσουμε σαφές ότι οι προθέσεις μας δεν περιορίζονται στον χώρο της λογοτεχνίας ή της τέχνης αλλά επιδιώκουν μια συνολικότερη προσέγγιση της πόλης, του πολίτη, της πολιτικής.
Βγάλαμε με δυσκολίες και κόπους πολλούς 40 τεύχη. Με αφιερώματα πολλά αλλά και με πολιτική επικαιρότητα. Βγήκαμε στα περίπτερα, γνωρίσαμε υπέροχους ανθρώπους απ’ όλη την χώρα αλλά κι εκτός αυτής. Πέρα από φίλους, κάναμε κι εχθρούς. Είμαστε ωστόσο περήφανοι που δεν νερώσαμε ποτέ το κρασί μας. Ναι, ενίοτε κάναμε λάθη αλλά όχι παλιανθρωπιές.
Πριν από 1 περίπου χρόνο ανοίξαμε στο κέντρο της Αθήνας ένα μικρό βιβλιοπωλείο με σκοπό να γίνει χώρος συνάντησης αλλά και χώρος ζυμώσεων για όσους μοιραζόμαστε ευαισθησίες κι αγωνίες. Στα ράφια μας φιλοξενήσαμε μόνον τίτλους που θα βάζαμε στις βιβλιοθήκες μας. «Είχαμε μόνο ποιότητας πραμάτεια».
Δυστυχώς, δεν τα καταφέραμε. Δεν ήσαν αρκετές οι καλές μας προθέσεις και τα χτυπήματα στην πλάτη.
Ήρθε η στιγμή να σας αποχαιρετήσουμε. Κύριοι «δε μεγαλώσαμε το εμπορικό μας• […], σταθήκαμε έμποροι κακοί»!
Κλείνοντας αυτό τον δεκαετή κύκλο θέλουμε να ευχαριστήσουμε από καρδιάς τους κατά καιρούς συνεργάτες μας, όσους μας στήριξαν έμπρακτα –κι ονομαστικά, επιτρέψτε μας, να ευχαριστήσουμε τον Κωνσταντίνο Μπλάθρα, τον Κωνσταντίνο Βεργή και τον Άκη Ασπρογέρακα, που υπήρξαν μόνιμοι αρωγοί σε όλες μας τις προσπάθειες.
Κι επειδή η κατάντια της ιδιώτευσης δεν ήταν ποτέ επιλογή μας, θ’ αναζητήσουμε και θα βρούμε μαζί σας τρόπους συνέχειας της δραστηριότητάς μας.
Μέχρι τις 15 Ιουνίου σας περιμένουμε στον χώρο μας, όπου θα διαθέσουμε με σημαντικές εκπτώσεις τα τεύχη μας και τα βιβλία μας.

Σαντιάγκο Σιέρα : Αποτείω φόρο τιμής στον Λουκάνικο

Tης Παρής Σπίνου

Από την Εφημερίδα των Συντακτών

Aν αυτές τις ημέρες δείτε σκυλάκια ντυμένα με μαύρες μπλούζες που γράφουν «Δεν έχω χρήματα» να κυκλοφορούν στο Σύνταγμα αλλά και στις κεντρικές πλατείες, μην παραξενευτείτε. Πρόκειται για τη δράση «Athens stray dogs project» του φημισμένου Ισπανού καλλιτέχνη Σαντιάγκο Σιέρα και είναι αφιερωμένη στον Λουκάνικο και τον Κανέλλο, τα δύο αδέσποτα που συμπορεύτηκαν με τους διαδηλωτές.

Ο 49χρονος δημιουργός, ο οποίος βρίσκεται στην Αθήνα στο πλαίσιο του προγράμματος φιλοξενίας της γκαλερί Kappatos, υπεραμύνεται του πολιτικού ρόλου της τέχνης με έργο και λόγο τολμηρό, επιθετικό, ρηξικέλευθο. Σπούδασε εικαστικά στη Μαδρίτη, όπου γεννήθηκε, στο Μεξικό και στο Αμβούργο και από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 πραγματοποιεί σε όλο τον κόσμο έργα τα οποία φέρνουν στο προσκήνιο θέματα όπως η καταστολή, η εκμετάλλευση, η καταπίεση.

Το 2003 είχε εκπροσωπήσει τη χώρα του στην Μπιενάλε Βενετίας και έχει εκθέσει σε πολλά μουσεία (Tate Modern-Λονδίνο, MoMA PS1-Νέα Υόρκη, Reykjavik Art Museum, Konsthall-Στοκχόλμη, Κunst Werke-Bερολίνο κ.ά.). Από τις πιο γνωστές δράσεις του είναι ένα τεράστιο γλυπτό με τη λέξη «No», που εκφράζει τα αρνητικά του καπιταλισμού και το περιέφερε με ένα φορτηγάκι σε διάφορα σημεία, όπως το Ευρωκοινοβούλιο και η Γουόλ Στριτ, γυρίζοντας παράλληλα ένα ασπρόμαυρο βίντεο σαν ταινία δρόμου.

Εξίσου δυνατό, σαν γροθιά στο στομάχι, είναι και το ασπρόμαυρο βίντεο της τριλογίας «Pigs Eating Peninsulas» («Γουρούνια τρώνε χερσονήσους») που προβάλλεται τώρα στην γκαλερί Kappatos, στο οποίο ομάδες γουρουνιών τρώνε έναν φυσικό χάρτη των χερσονήσων της Ελλάδας, της Ιταλίας και την Ιβηρική.

Παγκοσμιοποίηση: Ετερότητα και αυτονομία

Το μέλλον μας ταράζει, το παρελθόν μας καθηλώνει,η  πάλαι ποτέ κραταιά και σχεδόν αδιαμφισβήτητη καθολικότητα όχι μόνον είχε ξεπεραστεί, αλλά και ήταν δύσκολο έως αδύνατο να επαναφερθεί

και αυτός είναι ο λόγος που το παρόν μας ξεφεύγει.

Φλωμπέρ

ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΦΙΟΡΑΒΑΝΤΕ*

H παγκοσμιοποίηση προκάλεσε τη σύγχρονη γενικευμένη κρίση προτύπων, αναφορών, μορφών. Κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος, κάθε καλλιτέχνης, όταν βούλιαζε αύτανδρο το σάπιο σκάφος μιας υποτιθέμενης (κατά τα μέχρι πρόσφατα κατεστημένα πρότυπα) καθολικότητας και βεβαιότητας προταγμάτων, προσπάθησε εναγώνια να σωθεί μέσα από μια αυτο-αναφορική πορεία προσδιορισμού. Λογαριάστηκε με την ιστορία (με την ιστορία του πρώτιστα) και τα διακυβεύματά (της) και προσπάθησε να δημιουργήσει στη μικροκλίμακά του το δικό του ηθικό -τουλάχιστον- σύστημα αναφοράς. Πριμοδότησε το ατομικό, όχι από ατομικισμό, όπως θέλουν να πιστεύουν οι (νεο-) φιλελεύθεροι, αλλά από βαθιά κρίση έντιμης αυτοσυνειδησίας.

Έτσι το ιδιόμορφο, το ποιοτικό, το καινοτόμο, το ριζοσπαστικό -έστω και σε περιορισμένη κλίμακα εγγενούς μικροδομικής, μικρολογικής, μικρομορφικής περιρρέουσας κατάστασης- αναδείχθηκαν στις νέες ιδεολογικές μορφές (ή σχεδόν) υπό την προοπτική της πιθανής έλευσης ενός καλύτερου και προσφορότερου μέλλοντος. Ο εσωτερικευμένος ατομικός διάλογος με τον μοντερνισμό, με έντονο μάλιστα το βιωματικό στοιχείο, επέτρεψε τη διατήρηση κάποιων -έστω και απόμακρων- αναφορών σε αυτόν.

Ο μοντερνισμός μέσα σε αυτό το γενικότερο περιβάλλον αισθητικής, πολιτισμικής και ιδεολογικής υποβάθμισης, ακόμη και αποσύνθεσης σε σχέση με τις ιστορικές μορφικές - μορφολογικές, τις αισθητικές, τις μεθοδικές κ.ά. κατακτήσεις λειτούργησε ως καταφύγιο στην εποχή της κατάρρευσης των νεότερων ιδεολογικών κατακτήσεων στη μετά το Μάη εποχή, εποχή συνθηκολόγησης, ενσωμάτωσης, οπισθοδρόμησης, αποσύνθεσης, ιδεολογικής, κοινωνικής, πολιτισμικής.

Eν όψει : Απολίθωμα κάπου στα Βίλια,  Αττικής 

“Μέτρα αντιπυρικής προστασίας για τον ορεινό όγκο του Υμηττού”

                                                                       

Ερώτηση της βουλευτίνας  Χαράς Καφαντάρη προς τον Υπουργό Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης

Η καταστροφή τριών πυροφυλακίων (δυο σπασμένα και ένα καμένο) στον Υμηττό, τον τελευταίο μήνα, έχει σημάνει συναγερμό στην Αστυνομία και στους εμπλεκόμενους φορείς για την προστασία του. Δεδομένου ότι ακόμα βρισκόμαστε στην αρχή της αντιπυρικής περιόδου αυτά τα κρούσματα θέτουν σε επιφυλακή τους αρμόδιους για παν ενδεχόμενο. Τα πυροφυλάκια αυτά εποπτεύουν μία πολύ μεγάλη περιοχή του Υμηττού από τα Γλυκά Νερά μέχρι τον Καρέα και θεωρούνται κομβικά για την προστασία του δάσους. Εκτός των τριών παραπάνω κρουσμάτων, το απόγευμα της 20ης Μαΐου σημειώθηκε και μία πυρκαγιά σε δασικό δρόμο θέτοντας σε επιφυλακή τους αρμόδιους φορείς (Πυροσβεστική, Αστυνομία, Δασική Υπηρεσία, ΟΤΑ και Σύνδεσμοι), αφού παρόμοια περιστατικά είχαν σημειωθεί και στο παρελθόν πριν από εμπρησμούς που κατέστρεψαν μεγάλο μέρος του δάσους του Υμηττού.

Είναι γνωστό ότι ο κρατικός μηχανισμός έχει την ευθύνη (από την αποστολή του) για την εν γένει προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και πολύ περισσότερο για την προστασία του ορεινού όγκου του Υμηττού, όταν αυτός είναι πλέον ένας από τους τελευταίους πολύτιμους πνεύμονες για όλο το λεκανοπέδιο. Ένας κρατικός μηχανισμός που, οι εφαρμοζόμενες μνημονιακές πολιτικές των προηγούμενων χρόνων, τον οδήγησαν σήμερα να βρίσκεται στα όριά του, έφτασε να αποτελείται από έναν γερασμένο στόλο αεροπλάνων και πυροσβεστικών οχημάτων, αναγκάζεται να λειτουργεί με μειωμένο προϋπολογισμό και με κενές οργανικές θέσεις.

ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΠΟΣ

από την  Πανελλήνια Ένωση Γεωτεχνικών και Επιχειρήσεων Πρασίνου 

".......Η ενοποίηση των χώρων του Ζαππείου με τον Εθνικό Κήπο.... θα ήταν μια ριζοσπαστική απόφαση που θα συνέτεινε  πολύ στην ορθότερη διαχείριση......"

(Προτάσεις για την αναβάθμιση, ανασύσταση και ορθολογική διαχείριση του πρασίνου του Ε.Κ. )

Εισαγωγή :Οι προτάσεις αφορούν συνολική αποτίμηση των ενεργειών που πρέπει να μεθοδευθούν για την ολιστική  ανασύσταση, αναβάθμιση και εύρυθμη διαχείριση του Ε.Κ. ως ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΤΟΠΟΥ και αναφέρεται κατά κύριο λόγο στην αντιμετώπιση τόσο των άμεσων όσο και μακροπρόθεσμων  προβλημάτων που αντιμετωπίζουν τα στοιχεία του πρασίνου που τον αποτελούν -  χωρίς όμως να παραβλέπεται και η εξ ίσου επείγουσα ανάγκη αντιμετωπίσεως των λοιπών δομικών προβλημάτων :  κτίρια, υποδομή, περίφραξη, οργάνωση λειτουργίας κλπ.

Οι προτάσεις στηρίζονται στην θεμελιώδη αρχή ότι ο Ε.Κ. είναι ένα κηποτεχνικό δημιούργημα με κύριο χαρακτηριστικό στοιχείο  το πράσινο και συνεπώς όλες οι ενέργειες επεμβάσεων ξεκινούν και καταλήγουν στον σεβασμό για την αναβάθμιση, βελτίωση και σωστή διαχείριση του στο μέλλον και έχουν στηριχθεί στην πάσης φύσεως σχετική βιβλιογραφία, σε μελέτες που έχουν εκπονηθεί ( και ευρίσκονται  σε αναμονή εφαρμογής ή εφαρμόζονται ήδη ) αλλά  και σε προσωπικές απόψεις ή προτάσεις ειδικών επί του θέματος.  

Άμεσες  ενέργειες

Α. Τεχνικές

1.                  Καταγραφή της υφιστάμενης κατάστασης και σύνταξη μητρώου ΆΜΕΣΩΝ επεμβάσεων 

2.                  Αξιολόγηση διατήρησης ή όχι, ορισμένων φυτικών ειδών που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ζιζάνια, λόγω της επεκτατικότητας τους (Κισσός, Αϊλανθος, σπορόφυτα πάσης φύσεως , ετήσια αλλεργιογόνα φυτά κοκ.).

3.                  Απομάκρυνση επικινδύνων δένδρων ή κλάδων υπόπτων για ατύχημα.

4.                  Καθαρισμός και βελτίωση του αρδευτικού και του αποστραγγιστικού  συστήματος βάσει των υφισταμένων κλασσικών τεχνικών μεθόδων. 

5.                  Συνεχής φυτοπαθολογική παρακολούθηση της φυτικής κοινωνίας και ιδιαίτερα των επικινδύνων για εντομολογική προσβολή φοινικοειδών.

6.                  Παντελής απαγόρευση εισόδου, σταθμεύσεως  και κυκλοφορίας  πάσης φύσεως  τροχοφόρων πλην οχημάτων τροφοδοσίας .

7.                  Δημιουργία ή ανακαίνιση απαραιτήτων υποδομών εύρυθμης λειτουργίας ( W.C. κλπ.)

8.                  Διαχείριση φυτικής μάζας και κλάδων που προκύπτουν από κλαδεύσεις με στόχο τον εμπλουτισμό του εδαφικού υποστρώματος του Ε.Κ. .

Mια απογοήτευση και μια ελπίδα

ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ ΦΙΛΙΝΗ

Ο φετινός διεθνής γιορτασμός της μέρας μουσείων είχε τον τίτλο «Μουσεία για μια βιώσιμη κοινωνία» και το ελληνικό τμήμα του Διεθνούς Συμβουλίου Μουσείων (ICOM) αποφάσισε να τιμήσει το Βιομηχανικό Μουσείο Φωταερίου μέσα στο Γκάζι. Οφείλουμε να θυμίσουμε ότι ο Δήμος Αθηναίων έχει θετικά παραδείγματα διάσωσης και αναμόρφωσης αξιόλογων βιομηχανικών κτηρίων σε χώρους πολιτισμού: το Φωταέριο όπου έγινε η Τεχνόπολη στην Πειραιώς, το πιλοποιείο Πουλόπουλου στην Ηρακλειδών που έγινε το Πολιτιστικό Κέντρο Μελίνα, το εργοστάσιο Δουρούτη για κλωστές στη Μυλλέρου που μετατράπηκε σε δημοτική πινακοθήκη. Είναι βέβαια και άλλα αξιόλογα βιομηχανικά κτήρια πάνω στην οδό Πειραιώς που εξελίχθηκαν σε χώρους πολιτισμού: θέατρα, το νέο Μουσείο Μπενάκη, η ίδια η Σχολή Καλών Τεχνών κ.ά.

Το σημαντικό εδώ είναι ότι το Βιομηχανικό Μουσείο στο Γκάζι είναι το πρώτο που έρχεται να θυμίσει τη χαμένη βιομηχανική άνθηση αυτής της νευραλγικής οδικής αρτηρίας που ενώνει από αιώνες την πρωτεύουσα της χώρας με το λιμάνι του Πειραιά και διαθέτει πλήθος αξιόλογων δειγμάτων βιομηχανικής αρχιτεκτονικής. Εδώ αναδεικνύεται ολοζώντανα η εγκληματική κατάληξη της βιομηχανίας μας μέσα στις τρεις τελευταίες δεκαετίες, όπου είδαμε να καταστρέφεται ο δευτερογενής τομέας της ελληνικής οικονομίας.

Να προπονηθούμε για τις απορρίψεις του μέλλοντος